Πρόμαχοι: Το χωριό μου, αυτό το τέλειο "Άπειρο".

Πορφυρογέννητος ο Πήγασσος, αχαλίνωτος

ζεμένα τα ημισφαίρια του νου

η σκέψη ηνίοχος, ταξιδεύει τη βούληση

νοσταλγεί.

Οδήγησέ με στον μετέωρο βράχο

σμίξη ουρανού και γης

λιλιπούτεια σπιρτόκουτα τα σπίτια κάτω

ευτυχισμένα κελιά μιας ζωής.

Μαζοχιστικό το ράπισμα του Αίολου

ανοιχτοί ασκοί, θυελλώδεις

κατευναστικό ύδωρ, ασβεστολιθικός βράχος

μήτρα ίασης, αγίασμα.

Ιριδικός καμβάς, πινελιές ουράνιες

πράσινη, μπλε, καφετί

οξιά, ουρανός, πέτρα

παράσταση Αναγεννησιακή.

Πυγολαμπίδες πίστης, καντήλια αχνόφωτα

γρύλοι, του σούρουπου υπασπιστες

κούκος απόμακρος, θρύλους ξυπνάει

κουρνιασμένοι γυπαετοί.

Θρόϊσμα φύλλων σε αλέες πλατάνων

άρωμα φρέσκου Ελληνικού

σέρτικος βήχας, ξερή, κολτσίνια

στο ρυάκι η ψάθα, αναπολεί.

Ουρανόσταλτος ήχος, μεταλλικός

κάλεσμα παρηγοριάς, επικοινωνίας

μαύρη μαντήλα, υγρή ρυτίδα

φλόγα απώλειας, βασανιστική.

Χάλκινες νότες, υπερηφάνειας

γαλανόλευκο τρεμούλιασμα, έξαψη

προγονική παράδοση, τίμημα βαρύ

ασήκωτο χρέος, δόξα, τιμή.

Βουκολικός οργασμός, κάθιδρο σώμα

ήρα και στάρι, ομφάλιος λώρος

οσμές φουρνιστές, ερεθιστικές

εστία στο κέντρο, ενώνει ψυχές.

Τελεία στον χάρτη, μικρόκοσμη, ασήμαντη

όμως ευρύχωρη σαν ωκεανός, απέραντη,

συμπαντικό βασίλειο,

φαντάζει το τέλειο άπειρο, του όλου μου "είναι". 

Το χωριό μου, αυτό το "τέλειο άπειρο".

Εικόνες από τους βορειοδυτικούς μαχαλάδες, τα ευωδιαστά από τους βασιλικούς στενοσόκακα και την αναδυόμενη Νιρβάνα της γαλήνιας λιμνοδεξαμενής με τον οργασμικό χορό των δημιουργημάτων της μάνας Γης, που ανοίγουν διάπλατα τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς, του νου και της ψυχής.

Διαβάστε Περισσότερα

"Μπάχοβο - Ακρόπολις - Πρόμαχοι"

Η αγάπη για τον τόπο σου.
Η θέληση για προσφορά.
Η ένδειξη σεβασμού στον γέροντα πρόγονό σου.
Η ιδέα.
Η ομάδα.
Οι μυστικές συναντήσεις.
Η οργάνωση.
Ο χρόνος.
Ο κουμπαράς.
Ο ιδρώτας της προετοιμασίας.
Η επιλογή των ανθών, το κίτρινο, το άσπρο, το "βάλτε ό,τι θέλετε", τα νεύρα.
Ο ψηφιακός πρωτομάστορας.
Ο αυθόρμητος βοηθός του.
Οι αεικίνητες γοργόνες της ομάδας.
Το σκάλισμα του ξύλου, η καλλιτεχνική εγχάραξη.
Το Μπάχοβο.
 Όπως η αγωνία για την επιβίωση, όπως η ομορφιά των ανθρώπων του.
Η Ακρόπολις.
 Όπως τα ψηλά θεόρατα βουνά, στην άκρια, την εσχατιά της Μακεδονίας μας.
Οι Πρόμαχοι.
 Όπως οι ήρωες υπερασπιστές, οι ατρόμητοι απόγονοι της Αθηνάς και του Αλέξανδρου, εγγυητές του απαραβίαστου και της αέναης άσβεστης λάμψης του Ελληνισμού.
Το μεταμεσονύχτιο στήσιμο.
Η αδιαφορία για τον κρύο αέρα.
Η αγωνία για τις αντιδράσεις.
Η ανακούφιση, στα χλωμά φώτα του μεσονυκτίου. 
Το λυτρωτικό τσιγάρο στη σκιά του Αγίου.
Το ποτιστήρι.
Οι καληνύχτες.
Η έξαψη της αϋπνίας.
Τα πρωινά έκπληκτα χαμόγελα των γερόντων.
Η εσώψυχη αίσθηση ότι έβαλες ένα μικρό λιθαράκι.
Η ανανέωση του ραντεβού για την επόμενη κίνηση...
Η αδιαμφισβήτητη πεποίθηση ότι  ΚΙ ΑΝ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΜΟΥΝ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣ ΘΑ ΔΙΑΛΕΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Διαβάστε Περισσότερα