Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

Κ.Π. Καβάφης: Ενδύματα


Mέσα σ' ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμον έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου.
Tα ρούχα τα κυανά. Kαι έπειτα τα κόκκινα, τα πιο ωραία αυτά από όλα. Kαι κατόπιν τα κίτρινα. Kαι τελευταία πάλι τα κυανά, αλλά πολύ πιο ξέθωρα αυτά τα δεύτερα από τα πρώτα.

Θα τα φυλάξω με ευλάβεια και με πολλή λύπη.
Όταν θα φορώ μαύρα ρούχα, και θα κατοικώ μέσα σ' ένα μαύρο σπίτι, μέσα σε μια κάμαρη σκοτεινή, θα ανοίγω καμιά φορά το έπιπλο με χαρά, με πόθο, και με απελπισία.
Θα βλέπω τα ρούχα και θα θυμούμαι την μεγάλη εορτή - που θα είναι τότε όλως διόλου τελειωμένη.

Όλως διόλου τελειωμένη. Tα έπιπλα σκορπισμένα άτακτα μες στες αίθουσες. Πιάτα και ποτήρια σπασμένα κατά γης. Όλα τα κεριά καμένα ώς το τέλος. Όλο το κρασί πιωμένο. Όλοι οι καλεσμένοι φευγάτοι. Mερικοί κουρασμένοι θα κάθονται ολομόναχοι, σαν κ' εμένα, μέσα σε σπίτια σκοτεινά - άλλοι πιο κουρασμένοι θα πήγαν να κοιμηθούν.


Κ.Π. Καβάφης (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993)




Πηγή: kavafis.gr

Aν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή


Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα φρόντιζα να χτίσω πρώτα την αυτοεκτίμησή του και μετά θα φρόντιζα για το σπίτι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα χρησιμοποιούσα τα δάχτυλά μου για να ζωγραφίζω κι όχι για να μαλώνω
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα το διόρθωνα λιγότερο και θα συνδεόμουν μαζί του περισσότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έπαιρνα τα μάτια μου από το ρολόι και θα κοίταζα περισσότερο το ίδιο το παιδί μου

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα φρόντιζα να λέω «εγώ ξέρω» λιγότερο και να νοιάζομαι περισσότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έκανα μαζί του πιο πολλές βόλτες και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα σταματούσα να προσποιούμαι τη σοβαρή και θα έπαιρνα πιο σοβαρά το παιχνίδι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έτρεχα σε περισσότερους αγρούς και θα κοίταζα πιο πολύ τα αστέρια τη νύχτα
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θ΄ αγκάλιαζα περισσότερο και θα αποτραβιόμουν λιγότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα μπορούσα να δω την ομορφιά της βελανιδιάς με αφορμή ένα μικρό βελανίδι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα ήμουν λιγότερο άκαμπτη και περισσότερο υποστηρικτική
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα του μάθαινα λιγότερα για την αγάπη της δύναμης και περισσότερα για τη δύναμη της αγάπης.

Diane Loomas




***Ευχαριστώ πολύ την παιδαγωγό του 4ου Δημοτικού Παιδικού Σταθμού Βύρωνα κ. Μαρία Βολάκη που το ανακάλυψε, το μετέφρασε και μου το παρέδωσε με αγάπη!
Από τη Newagemama






Πηγή: newagemama.com

«Μελαγχοκαιρία»


Πόλη στα χρώματα της σκόνης.

Στέγες από λαμαρίνες, κρουστά των ανέμων.

Κάτι είπε μέσα απ' τα δόντια του ο ουρανός

κι ύστερα στυφός

έριξε κέρματα μπρούτζινα μια δυνατή βροχή.

Βρόντος.

Κανείς δεν άκουγε τον άλλον τότε

κι έτσι γλιτώναμε.

Μα όταν τέλειωνε η μπόρα

τη σιωπή έσφαζε η φωνή κάποιου πλανόδιου

-τροχιστής του γέλιου-που περνούσε έξω απ τα σπίτια.

Άνθρωπος απαραίτητος.

Κι οι μανάδες,

που τάχασαν όλα γιατί έπρεπε να ζουν αντί να ονειρεύονται,

μόλις τον άκουγαν,

τινάζονταν πάνω κι έψαχναν με μανία τις τσέπες τους.

Και τότε,

τα σπίτια έκαναν, θαρρείς, μαύρες σκέψεις,

πήγαιναν έρποντας μέχρι την άκρη του γκρεμού

και στέκονταν εκεί, με την εξώπορτα στο κενό.

Τα παιδιά ξεκινούσαν να κάνουν τον σταυρό τους

μπροστά στα ρημαγμένα παράθυρα με τη θέα,

όπως τα μάθαμε,

τρία δάχτυλα στο μέτωπο

-εκεί που τους έπρεπε το φιλί που θερμομετρά-

και προσεύχονταν να φύγει ο πλανόδιος, να τελειώσει η μέρα,

να γυρίσουν τα σπίτια στη θέση τους.

Οι υπόλοιποι

λέγοντας από μέσα μας: αν μπορούσα μουλιάζαμε τη θέληση

και στους τοίχους απλώνονταν μια υγρασία ζωγραφική.

Έτσι χαζεύοντας τους τοίχους, γλυτώναμε πάλι.

Κανείς ποτέ δεν μας εξήγησε.

Ώσπου.

Γίναμε σιωπή.

Οι τροχιστές άλλαξαν δρομολόγια.

“Εκεί” έλεγαν, δεν καταδέχεται πια κανείς να γελάσει.

Ο καιρός πέρασε.

Δεν άφησε ίχνη.

Δεν έτρεξε αίμα.

Οι μέρες τώρα, ηλικιωμένοι που ακουμπούν το πηγούνι τους

στην λαβή του μπαστουνιού.


Ντάνης Σένογλου

CoverPhoto: Tasos Chonias
















ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

«Είναι ο έρωτας. Πρέπει να κρυφτώ ή να φύγω..» J. L. Borges


Μεγαλώνουν οι τοίχοι της φυλακής του, σαν ένα τρομερό όνειρο.

Η όμορφη μάσκα έχει αλλάξει, αλλά όπως πάντα είναι η μοναδική.

Σε τι με ωφελούν τα φυλαχτά μου: το να σκαρώνω λέξεις, η αόριστη εμβρίθεια, το να μαθαίνω τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο τραχύς Βορράς για να τραγουδήσει τις θάλασσες και τα σπαθιά του, η γαλήνια φιλία, οι γαλαρίες της βιβλιοθήκης, τα κοινά πράγματα, οι συνήθειες, η νεανική αγάπη της μητέρας μου, η βαριά σκιά των νεκρών μου, η άχρονη νύχτα, η γεύση του ονείρου;

Το να είμαι ή το να μην είμαι μαζί σου είναι το μέτρο του δικού μου χρόνου.

Ήδη το κανάτι έσπασε μπροστά στην πηγή, ήδη ο άνθρωπος σηκώθηκε ως την φωνή του πτηνού, ήδη σκοτείνιασε για αυτούς που κοιτάζουν απ’ τα παράθυρα, όμως η σκιά δεν έφερε την ειρήνη.

Είναι, το ξέρω, ο έρωτας: η αγωνία και η ανακούφιση να ακούω την φωνή σου, η αναμονή και η μνήμη, ο τρόμος του να ζω αυτό που ακολουθεί.

Είναι ο έρωτας με τις μυθολογίες του, με τα μικρά του άχρηστα μάγια.

Υπάρχει μια γωνία από την οποία δεν τολμώ να περάσω.

Ήδη οι στρατοί με πλησιάζουν, οι ορδές. (Αυτή η κατοικία είναι φανταστική. Εκείνη δεν την έχει δει.)

Το όνομα μιας γυναίκας με προδίδει.

Με πονάει μια γυναίκα σε όλο το σώμα.



J. L. Borges, «Ο Απειλούμενος» -απόσπασμα

“Εάν σου δείξω την ζωγραφιά μου, θα βουτήξεις στην ψυχή μου;”


Τα παιδιά αποθέτουν σημάδια, σήματα, μηνύματα. Κάθε μέρα καινούργια. Αυτό γίνεται μέσω της γλώσσας (ομιλία), του σώματος, με τη σχηματική διαμόρφωση-την εικόνα. Το ερώτημα είναι: Μπορούν οι μεγάλοι να αντιληφθούν, να αναγνωρίσουν και να ασχοληθούν με σεβασμό και αγάπη με αυτά; Ο πρώτος εκφραστικός τρόπος του παιδιού είναι η κίνηση. Το βρέφος εκφράζεται-ανοίγει την καρδιά του – κλωτσώντας με τα πόδια του, κουνώντας τα χέρια του και στρέφοντας το κεφάλι του. Αργότερα συνοδεύει τις δραστηριότητες του με άναρθρες φωνούλες, κραυγές, γέλιο. Η χαρά του δείχνει διάθεση κοινωνικοποίησης, εκφράζει με αυτό τον τρόπο την άνεση ή τη δυσαρέσκεια του.
Το παιδί ξεφωνίζει όταν πεινάει και γυρίζει το κεφάλι του όταν έχει χορτάσει ή δεν έχει διάθεση επικοινωνίας. Ευχάριστα καθώς και δυσάρεστα αισθήματα μετατρέπονται σε κινήσεις. Στη συνέχεια το παιδί αρχίζει το παιχνίδι. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί επιστήμονες από διάφορους χώρους έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην κατανόηση της παιδικής ζωγραφιάς. Πρέπει να επισημανθεί αρχικά ότι το να σχεδιάζεις και να ζωγραφίζεις είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση. Κάθε εικόνα αντικατοπτρίζει χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του δημιουργού της. Ή και αντίστροφα. Η ερμηνεία ενός σχεδίου έχει πάντα να κάνει με την άποψη, την θέση του παρατηρητή. Με αυτόν τον τρόπο η κάθε εικόνα επιτρέπει διάφορα συμπεράσματα. Η απλή σχηματική ερμηνεία των συμβόλων είναι ανεύθυνη όπως και μια ερμηνεία που στερείται το ιστορικό φόντο και την διαδικασία που οδήγησε στην δημιουργία της. Η ερμηνεία των συμβόλων δεν μπορεί να υπόκειται σε σταθερούς κανόνες. Ένα σύμβολο μπορεί να είναι γενικό, καθολικό. Η σημασία του όμως είναι προσωπική. Οι ζωγραφιές μπορούν να μας επιβεβαιώσουν αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Αποσπασμένες από τις σχέσεις τους μπορούν να μας παραπλανήσουν (DiLeo, 1992).
Σε αυτό το σημείο δημιουργείται το ερώτημα «πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε τις αλήθειες που είναι κρυμμένες στις ζωγραφιές των παιδιών;» Αρχικά πρέπει να γίνει μια διείσδυση στην εικόνα και να τεθούν ερωτήματα και προβληματισμοί. Για να εμβαθύνουμε στην εικόνα χρειάζεται υπομονή , συμ-πάθεια και ζωηρό ενδιαφέρον. Θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας τις συνθήκες ζωής του παιδιού, το πλέγμα των σχέσεων στην οικογένεια και το σχολείο. Θα πρέπει να λάβουμε επίσης υπόψη τις εσωτερικές συγκρούσεις του παιδιού που ζωγραφίζει. Ακόμη και η παρατήρηση της συμπεριφοράς του παιδιού την ώρα που ζωγραφίζει παίζει σημαντικό ρόλο στην ερμηνεία της ζωγραφιάς. Σβησίματα με γομολάστιχα ή όποιο άλλο τρόπο διαγραφής αποτελούν ενδεχομένως ένδειξη συγκρούσεων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών.
Σύμφωνα με τον Furth, 1991, οι σημαντικότερες ερωτήσεις όταν πρωτοκοιτάζει κάποιος μια ζωγραφιά είναι :
-Ποιό συναίσθημα μου προκαλεί αυτή η εικόνα;
-Ποιά «παράδοξα» βλέπω που πρέπει να αναγνωρίσω;
-Τί υπάρχει στο επίκεντρο;
-Τί λείπει;
-Ποιά εμπόδια (αναστολές) υπάρχουν που πρέπει να αποκαλυφθούν;
-Τί μέγεθος, σχήμα και κατεύθυνση κίνησης έχουν τα αντικείμενα που παρουσιάζονται στην εικόνα;
-Υπάρχουν παραλείψεις, επισκιάσεις, πράγματα αποκομμένα, περικλεισμένα, υπογραμμισμένα, διαφανή γραψίματα στο πίσω μέρος της εικόνας; Υπάρχουν παραμορφωμένες μορφές;
-Τί επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά;
Όλα αυτά πρέπει να τα «βλέπει» κανείς πάντα στο επίπεδο ανάπτυξης του παιδιού στη συγκεκριμένη στιγμή, να αποδέχεται την ατομικότητά του, να ενδιαφέρεται για το παρελθόν του παιδιού που ζωγραφίζει καθώς και τις σημερινές σχέσεις της ζωής του. Η κατανομή των στοιχείων της εικόνας στο χώρο, τα χρώματα και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι εξίσου σημαντικά. Ωστόσο, ο Furth, 1991, επισημαίνει ότι σε όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να γίνονται γενικεύσεις. Σύμφωνα με τον Furth, 1991, μια ζωγραφιά μπορεί να αντικατοπτρίζει τη ζωή ενός ατόμου. Είναι γεμάτη ή άδεια; Πόσος χώρος έχει χρησιμοποιηθεί; Μια γεμάτη εικόνα θα μπορούσε να δείχνει δύναμη ζωής ή να εκφράζει την επιθυμία για αυτή.
Οι τοποθετήσεις των στοιχείων στα άκρα θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ένα ξεχώρισμα του ατόμου από τους άλλους. Είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε τα γρήγορα συμπεράσματα. Πρέπει να δίνουμε στα παιδιά τον χρόνο να ακολουθούν τον δικό τους ρυθμό και να αναπτύσσουν τη δική τους εικαστική γλώσσα. Δεν πρέπει να τους υποδεικνύουμε πώς να ζωγραφίζουν και το πιο σημαντικό να μην τα κρίνουμε. Σύμφωνα με τον Strauss, «το παιδί φαντασιοσκοπεί». Η ψυχή του παίζει με αυτό που βίωσε και θυμάται. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα διηγηματικό – εικονογραφικό στοιχείο. Συναντάμε διάφορα επίπεδα βιωματικής ζωής: ό,τι έχει παρατηρήσει ξύπνιο και ό,τι έχει νιώσει στα όνειρά του. Αυτά που είδε και αυτά που ένιωσε βρίσκονται συχνά άμεσα αντιμέτωπα. Οι ζωγραφιές εικονογραφούν μεταβολές και διαστρωματώσεις των πιο ποικίλων περιοχών (κύκλων) της αντίληψης» .
Οι ζωγραφιές των παιδιών μας δείχνουν πώς βλέπουν τον κόσμο, τις σχέσεις και τις αναφορές τους. Μέσα από αυτές φαίνεται ολόκληρο το διανθρώπινο πλέγμα με όλες του τις δυσκολίες σε επιτυχία και αποτυχία, λύπη και χαρά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ανοιχτοί στην αποκωδικοποίηση της πληροφορίας που μας στέλνουν και χωρίς απολυτότητα και κριτική διάθεση να τα αφήνουμε να μας ταξιδέψουν στον μαγικό κόσμο της ψυχής τους.




Μαλβίνα Κάραλη: Οι μετωπικές κρούσεις της αγάπης…


Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος.
Στη Φυσική ορίζεται ως “εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο”.
Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση.
Από όταν έμαθα πως οι ερωτευμένοι κινδυνεύουν από τους χειρότερους ιλίγγους, με όλο το σεβασμό προς τη Φυσική, τσεκάριζα καθημερινά πάνω στα τακούνια μου το Επίπεδο Ταλάντωσης.
Το έβρισκα σταθερό, ανακουφιζόμουν κι έτρεμα.
Πως όπου να’ ναι, θα έπαυα ν’ αντιστέκομαι στη δύναμη Κοριόλις, το επίπεδο θα άλλαζε, κι εγώ θα έβλεπα τη Γη να έρχεται τα πάνω κάτω.
Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες.
Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.
Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό. Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν.
Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, πιστεύουν πως όποιος αγαπάει, ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.
Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς.
Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου, τον σχηματοποιείς, τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό.
Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς, γιατί μπορεί να σε τσακίσει ή να σε υποπτευθεί ή και να σου καταλογίσει
πως θες να μετατρέψεις την (αισθητικώς άψογη και υπαινικτική) ασάφεια, σε δήλωση.
Έβρισκες οπλοστάσια κουκλίτσα μου.
Οι έρωτές μας -έλεγες στα ψέματα, πίστεψέ με- δεν πρέπει να πάσχουν από υπερβολική σιγουριά, αλλά από ευθραυστότητα.
Ισχυριζόσουν ακόμα, πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι, (αλλά τότε, πώς θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι;).
Όλα σου τα χρόνια, πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα.
Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική, γι’ αυτό και δίνει τον ορισμό “Έρωτας: καταστροφή, απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο”.
Όλο λόγια και “πόσο με βλάπτεις έρωτά μου, αφού από όταν σ’ ερωτεύτηκα πηγαινοέρχομαι από την αναμονή, στην απώλεια της δύναμής μου”.
Ποιας δύναμης αλήθεια; Δεν ξέρεις τίποτα η άπειρη.
Μεγάλωσες, κουράστηκες, μίκρυνες, ξαναρχίζεις.
Για να ξαναμεγαλώσεις και να ξανακουραστείς.
Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία –Κάθετη Πτώση.
Φοβάσαι τον ίλιγγο, μα τώρα πιο πολύ απ’ όλα, φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή.
Και πάλι η αμφιβολία.
Αν του το πεις, μήπως ψυλλιαστεί πως στην ουσία διαμαρτύρεσαι για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των αισθημάτων σου, η εγωίστρια,
για το αυτεξούσιο σου, που απόλλυται;
Μήπως δεν υπάρχει καμιά γλυκύτητα στην ομολογία σου, αλλά μόνο η βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα αισθήματα του άλλου;
Και, αν εξομολογείσαι τον έρωτά σου, για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας, αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο;
Εκεί όπου το εξομολογημένο “αγαπώ” σου δεν θα σημαίνει εν τέλει, παρά ένα επιτακτικό “αγάπα με κι εσύ”.
Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις, σκέφτομαι τελευταία, μπορείς τουλάχιστον να το πεις και όχι να φύγεις –να χαθείς.
Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει.
Πως αυτό που ζητάς όταν χάνεσαι –και όχι όταν φεύγεις– είναι πάντα η εγκατάσταση.
Διάλειμμα, ο Φλωμπέρ μου: “Ξέρεις τι θα χρειαζόταν γιε μου, η γυναίκα σου η Έμμα; Βαριές δουλειές, χειρωνακτικές δουλειές.
Αν εργαζόταν, δεν θα διάβαζε βλαβερά ρομάντζα και δεν θα είχε αυτή τη θολούρα στο κεφάλι…!”.
Δεν τα βγάζεις πέρα κουκλίτσα μου. Παράτα τα.
Αφού η λογική, τα ερωτικά και ντροπιασμένα, δεν τα καταδέχεται.
Ο πρωτότοκος γιος της γνώσης, αν αυτό σου λέει κάτι, λεγόταν Μύθος.
Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις, και η μία, αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές, είναι πιο κρύα απ’το θάνατο.
Πάνω απ’ το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο:
“Μα πώς το έπαθε; Από τι ερωτεύτηκε; Πέρυσι ακόμα, ήταν καλά…”.
Τηλέφωνο.
“Τι γράφεις τώρα;” με ρωτάνε.
“Κάτι για το πώς να μη μετατρέπεις τη συγκίνησή σου σε αίτημα”, απαντάω η ψεύτρα.

 Μαλβίνα Κάραλη.





ΟΕΝΓΕ για απαράδεκτους χαρακτηρισμούς του Υφυπουργού Υγείας & κυβερνητική προσπάθεια φίμωσης των Υγειονομικών


Αθήνα 4 Απριλίου 2020
Α.Π:10225


ΠΡΟΣ:
ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ, κ. ΚΙΚΙΛΙΑ ΒΑΣΙΛΗ
ΤΟΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ, κ. ΚΟΝΤΟΖΑΜΑΝΗ ΒΑΣΙΛΗ
ΜΕΛΗ Γ.Σ ΟΕΝΓΕ
ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΕΝΩΣΕΩΝ
ΜΜΕ



Ο Υφυπουργός Υγείας κ. Κοντοζαμάνης αποκάλεσε ψεύτες τους γιατρούς της πτέρυγας Covid 19  του Νοσοκομείου «Σωτηρία», οι οποίοι εδώ και ένα μήνα καθημερινά και ακατάπαυστα είναι όχι απλά στην πρώτη γραμμή αλλά στην πιο προκεχωρημένη γραμμή της μάχης ενάντια στην επιδημία. Αποκάλεσε ψεύτες «τους ήρωες με τις άσπρες και τις πράσινες μπλούζες».  
Ο Υφυπουργός Υγείας αποκάλεσε ψεύτες την Ο.Ε.Ν.Γ.Ε και την ΕΙΝΑΠ που έκαναν το αυτονόητο και ζήτησαν να διερευνηθούν οι καταγγελίες των συναδέλφων. 
Σε ερώτηση δημοσιογράφου, στην ενημέρωση των υγειονομικών συντακτών στις 2/4/2020, αναφορικά με την έγγραφη και επώνυμη καταγγελία, ότι τους δόθηκαν προστατευτικές μάσκες που δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές, απάντησε ότι πρόκειται για την ψευδή είδηση της ημέρας.
Δεν πρόκειται για απλό ατόπημα του Υφυπουργού Υγείας. Είναι σαφές ότι για την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας «ήρωες» είναι μόνο όσοι κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί στο όνομα της «αναγκαίας εθνικής ομοψυχίας» για την αντιμετώπιση της επιδημίας. Όσοι τα αναδεικνύουν και διεκδικούν λύσεις υπονομεύουν την «εθνική προσπάθεια» για την καταπολέμηση του «αόρατου εχθρού». Είναι σαφές ότι για την κυβέρνηση της Ν.Δ «αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί μαζί της τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».
Κύριε Κοντοζαμάνη, αν αφουγκραζόσασταν τις αγωνίες των νοσοκομειακών γιατρών θα κατανοούσατε ότι μια απλή επίσκεψη στον ιστότοπο της κατασκευάστριας εταιρείας και επισκόπηση των μασκών που κατασκευάζει, δικαιολογεί απόλυτα το φόβο των συναδέλφων.

Κύριε Κοντοζαμάνη, οι νοσοκομειακοί γιατροί, οι υγειονομικοί δεν έχουν ανάγκη από τη διάδοση 
«fake news» γιατί έχουν την αλήθεια και το δίκιο με το μέρος τους.
Αφήστε λοιπόν κατά μέρος τις επικοινωνιακού τύπου αθλιότητες. 
Επιτέλους. Είναι ανήθικο να στέλνονται υγειονομικοί να αντιμετωπίσουν την πανδημία χωρίς τα κατάλληλα μέσα ατομικής προστασίας. Δεν το λέμε μόνο εμείς. Το λένε οι Ομοσπονδίες των νοσοκομειακών γιατρών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κύριε Κοντοζαμάνη απαιτούμε να ζητήσετε αμέσως δημόσια συγνώμη.
Απαιτούμε:
1) Να ελεγχθεί η ασφάλεια των ΜΑΠ και να δοθεί έγγραφη απάντηση από τους Υπουργούς Υγείας στα ερωτήματα των Γιατρών του Σωτηρία, του Αττικού, της Ε.Γ της ΟΕΝΓΕ.
2) Να σταματήσει αμέσως η εκστρατεία συκοφάντησης σε βάρος των γιατρών από διάφορους κυβερνητικούς παράγοντες και τα έμμισθα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ.
Η ΟΕΝΓΕ θα συνεχίσει να υπερασπίζεται την αλήθεια. Θα συνεχίσει να διεκδικεί μέτρα προστασίας της υγείας των υγειονομικών, απαραίτητη προϋπόθεση για την υπεράσπιση της υγείας του λαού ενάντια στην επιδημία.                                        

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...