Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

«Σώμα του καλοκαιριού». Οδυσσέας Ελύτης


Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή

Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες

Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος

Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους

Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά

Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας

Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές

Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα

Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ' αυτιά του

Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του

Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης

Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ' τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο

Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι

Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς

Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς

Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο

Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες

Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!

Έρχονται σιγανές βροχές ραγδαία χαλάζια

Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά

Που μελανιάζει στα βαθιά μ' αγριεμένα κύματα

Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών

Όμως και πίσω απ' όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια

Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου

Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος

Όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.

III

Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες

Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές

Ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες

Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο

Άπλωσε μια πρασιά στοργής

Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του

Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες

Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι

Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος

Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη

Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.

Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα

Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά

Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα

Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε

Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα

Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

«Η πιο όμορφη θάλασσα». Ναζίμ Χικμέτ


Θα γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών

είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα

Τις πιο όμορφες μέρες μας

δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω

το πιο όμορφο απ' όλα,

δε στο 'χω πει ακόμα.



(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)






ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Όταν ζεις μακριά από αυτούς που αγαπάς


Όταν ζεις μακριά από αυτούς που αγαπάς
Τους ανθρώπους που αγαπάμε, όλοι, τους θέλουμε κοντά μας. Να μπορούμε να μοιραστούμε την καθημερινότητά μας, τη λύπη, τη χαρά, την επιτυχία μα και την αποτυχία. Να είμαστε εκεί όταν όλοι οι άλλοι θα απουσιάζουν. Να είναι εδώ όταν θα είμαστε ανάμεσα σε πλήθος κόσμου και θα νιώθουμε μόνοι μας. Να είμαστε εκεί στις δύσκολες στιγμές τους για να μοιραστούμε το βάρος της θλίψης. Να είναι εδώ όταν όλα γύρω ζορίζουν, να ξεχαστούμε με μια αγκαλιά. Να είμαστε εκεί όταν πετυχαίνουν τους στόχους τους, να γιορτάζουμε μαζί την επιτυχία τους. Να είναι εδώ όταν είμαστε ευτυχισμένοι να ανταλλάσσουμε χαμόγελα.

Ο κόσμος είναι μικρός όπως λένε, μα όταν λείπουν αυτοί που αγαπάς γίνεται τεράστιος. Χάνεσαι μέσα του. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις σαν να τα βλέπεις όλα από ψηλά, από ένα αεροπλάνο. Όλα φαίνονται μικρά κι ασήμαντα την ίδια στιγμή που νιώθεις πως η απόσταση που σας χωρίζει είναι μια γραμμή δίχως τέλος.

Ο καιρός όμως περνάει και ταυτόχρονα μας ωριμάζει. Συνηθίζουμε την απόσταση και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή. Έρχεται κάποια στιγμή λοιπόν που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το πιο σημαντικό για τους ανθρώπους που αγαπάμε δεν είναι το να είναι κοντά μας, μα να είναι καλά κι ευτυχισμένοι ,ακόμα κι αν η ευτυχία τους βρίσκεται σε άλλη πόλη, χώρα ή ήπειρο από εμάς. Κανένας άνθρωπος δεν αποφασίζει να απομακρυνθεί από κάπου που νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος και πλήρης άλλωστε. Σίγουρα κάτι του έλειπε από εκεί που ήταν και ψάχνει να το βρει εκεί που πήγε.

Η αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή της όμως, είναι συνήθως εγωιστική. Ό,τι αγαπάμε το θέλουμε κοντά μας. Αυτούς που αγαπάμε όμως πρέπει να τους βοηθάμε να φεύγουν όταν χρειάζεται. Να τους υπενθυμίζουμε πως όπου και να πάνε κι όσο μακριά κι αν βρεθούνε, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί. Να τους απεγκλωβίσουμε από τύψεις κι ενοχές που τυχόν θα νιώσουν επειδή εμείς θα μείνουμε πίσω. Να τους δίνουμε ώθηση να πηγαίνουν μπροστά, ακόμα κι αν εμείς δεν μπορούμε να τους ακολουθήσουμε εκεί. Να νιώθουμε περήφανοι όταν κυνηγάνε τα όνειρα τους, ακόμα κι αν το κυνήγι αυτό τους οδηγεί μακριά μας.

Να θυμόμαστε πως η πραγματική αγάπη πρέπει να σε ελευθερώνει κι όχι να σε φυλακίζει κάπου κοντά της. Η αγάπη δεν χρειάζεται χειροπέδες για να μην φύγει. Η αγάπη δεν χάνεται αν απλά αλλάξουν οι συντεταγμένες σου στον κόσμο.

Να μη φοβόμαστε την απόσταση αλλά εκείνους που μένουν κοντά μας επειδή φοβούνται να φύγουν. Να μη θυμώνουμε με εκείνον που φεύγει, μα με εκείνον που λέει πως θα μένει πίσω για μας. Να μην επιθυμούμε να μείνει κάποιος πίσω για εμάς, μα να μένει γιατί εδώ είναι αληθινά ευτυχισμένος.

Πάντα βέβαια θα υπάρχουν κι εκείνοι που φεύγουν μόλις εμφανιστεί η πρώτη δυσκολία. Εκείνοι που ξεχνούν πως όπου και να πας το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου. Εκείνοι που φεύγουν γιατί δεν μπορούν να αγαπήσουν τίποτα παραπάνω από τον εαυτό τους. Εκείνοι που τελικά πουθενά δεν θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι γιατί το πρόβλημα με αυτούς δεν είναι ο τόπος, ούτε οι άλλοι άνθρωποι ,είναι ο εαυτός τους. Αυτοί να φεύγουν, γιατί όπου και να βρίσκονται ούτως η άλλως είναι πάντα απόντες. Να μην αφήνουμε να μας λείπει η παρούσα απουσία του άλλου.

Όλοι οι υπόλοιποι που θα θέλαμε να είναι εδώ, θα είναι. Τους ανθρώπους που αγαπάμε τους κουβαλάμε μέσα μας, κάθε στιγμή κι όπως λένε, είναι σαν τα αστέρια. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τους βλέπουμε συνέχεια, εκείνοι είναι πάντα εκεί. Το μόνο που θα πρέπει να ευχόμαστε είναι να είναι πάντα καλά. Έτσι, θα είμαστε κι εμείς. Κι αν η ζωή είναι ρόδα που γυρνάει, κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στην κορυφή της κι ό,τι σημαντικό θα το έχουμε πλάι μας.

Μέχρι τότε, όταν σας λείπουν αυτοί που αγαπάτε, κλείστε τα μάτια σας και θα βρεθείτε μαζί τους...

Κατερίνα Ανδρεοπούλου








ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Το περίφημο «Αλογάκι της Παναγίας». Ένα από τα πιο αδίστακτα και αιμοβόρα πλάσματα της φύσης


Το περίφημο «Αλογάκι της Παναγίας» που σέβεται ο κόσμος και συνήθως δεν το ενοχλεί αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και άγνωστα στην πραγματικότητα έντομα.
 Έχει μήκος 5-7 εκατοστά και το επιστημονικό του όνομα είναι Mantis Religioza, η λέξη mantis προέρχεται από την ελληνική λέξη μάντης. Μεταφράζοντας την επιστημονική του ονομασία θα λέγαμε ότι πρόκειται για τον «προσευχόμενο μάντη».
 Πρόκειται για ένα από τα πιο αδίστακτα και αιμοβόρα πλάσματα της φύσης και δεν έχει να κάνει τίποτα με το θεϊκό όνομα του.
 Έχει απίστευτη ικανότητα να στοχεύει και να εγκλωβίζει το θήραμα του σε ασύλληπτα γρήγορους χρόνους και να το σκοτώνει ακινητοποιώντας το με το ράμφος του και τα μακριά και σαν πριόνια πόδια του που αγκαλιάζουν το θύμα και δεν του δίνουν περιθώρια διαφυγής…
 Το πιο σημαντικό όμως είναι και στο άνισο μέγεθος που έχουν τα δυο φυλά. Το θηλυκό είναι σχεδόν διπλάσιο και πάντα μεγαλύτερο από το αρσενικό και πιο επιθετικό..
 Είναι τόσο αιμοβόρο που την ώρα του ζευγαρώματος ακριβώς τη στιγμή που το αρσενικό εκσπερματώνει και αφήνεται πιο χαλαρό με μια απίστευτα γρήγορη κίνηση το θηλυκό γυρίζει και σκοτώνει το αρσενικό την ώρα που το γονιμοποιεί και διαιωνίζει το είδος!
 Συνήθως το αποκεφαλίζει με συνοπτικές κινήσεις και στη συνεχεία το καταβροχθίζει παίρνοντας πίσω τη χαμένη ενεργεία που «σπατάλησε» κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης με το αρσενικό.
 Τρώγοντας το θηλυκό το σώμα του αρσενικού παίρνει αρκετές πρωτεΐνες τις οποίες αργότερα χρειάζεται για να θρέψει τους κοινούς απογόνους τους που θα έρθουν στον κόσμο μετά την επιτυχημένη συνουσία.
 Τα αρσενικά κατά κάποιο τρόπο γνωρίζουν τι τα περιμένει γι αυτό κατά την εκσπερμάτωση κάποιες φόρες κάνουν μια απότομη κίνηση και αποκολλούνται από το θηλυκό για να γλιτώσουν την επίθεση που τα περιμένει.
 Σε γενικές όμως γραμμές 8 στα 10 αρσενικά δεν τα καταφέρνουν και αφήνουν την τελευταία τους πνοή ένδοξα στα σαγονιά του υπερμεγέθους θηλυκού.
 Το πιο παράξενο από όλα είναι ότι μετά τον αποκεφαλισμό του αρσενικοί κατά την επίθεση του θηλυκού η συνουσία συνεχίζεται για μερικά δευτερόλεπτα και η γονιμοποίηση του θηλυκοί είναι πάντα επιτυχής μετά το θάνατο του αρσενικού.











ΠΗΓΗ...http://www.tilestwra.com

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος - Γράφει η Σοφία Ασαλέα

Διάλειμμα εργασίας Vincent van Gogh 1890

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος
Ένα χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής είναι η αλλοίωση της έννοιας του Ανθρώπου. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με παράγοντες που συρρικνώνουν την έννοια του ανθρώπινου χαρακτήρα, μειώνοντας τη δυναμική που φέρει από τη φύση του. Οι παράγοντες αυτοί λαμβάνονται ως εξωτερικοί από τον εαυτό, για παράδειγμα η κοινή γνώμη, το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, η μοίρα. Η υπεροχή μας συγκριτικά με τα υπόλοιπα έμβια όντα στον πλανήτη δεν είναι μόνο ο νους, αλλά το σύνολο των χαρακτηριστικών που μας απαρτίζουν ως ανθρώπους. Για να αναφέρουμε κάποια από αυτά είναι η ικανότητα να αισθανόμαστε αλλά και να συν-αισθανόμαστε τον συνάνθρωπό μας, η ικανότητά μας να επιθυμούμε, η ικανότητα να σχεδιάζουμε τις πράξεις μας, να αναλογιζόμαστε πράξεις που ήδη έχουμε τελέσει κ.ά. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη εποχή τείνει να διαβρώνει την εγγενή δυνατότητα που φέρει η ανθρώπινη φύση περιορίζοντάς την. Ωστόσο, πολύ συχνά ξεχνάμε το ότι έχουμε ένα ισχυρό όπλο να αντισταθούμε κι αυτό είναι η δυνατότητα της επιλογής. Για να προλάβω τυχόν ενστάσεις σχετικές με την αδυναμία μας να επιλέξουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, θα ήθελα να τονίσω πως μπορεί να μην επιλέγουμε τα γεγονότα που θα μας συμβούν, αλλά οπωσδήποτε επιλέγουμε τον τρόπο που θα αντιδράσουμε σ’ αυτά και θα τα αντιμετωπίσουμε. Για παράδειγμα, η απόλυση από τη δουλειά μου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης δεν είναι ένα γεγονός που το έχω επιλέξει. Ωστόσο, το αν θα μείνω μέσα στο σπίτι αποδίδοντας το γεγονός στην κακή μου τύχη ή αν θα βγω έξω από το σπίτι αναζητώντας και διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες είναι μια δική μου επιλογή.     
Έχοντας ως βάση τα παραπάνω, ας αναφερθούμε σε μερικές περιπτώσεις που η ανθρώπινή μας ιδιότητα φαίνεται να παρακμάζει. Η πιο συχνή περίπτωση είναι η συρρίκνωση της ικανότητάς μας να αισθανόμαστε. Μοιάζει σαν να ζούμε στην εποχή του επίπεδου συναισθήματος. Αποφεύγουμε έντονα συναισθήματα, όπως ο έρωτας ή ο θυμός, επιλέγοντας να σχετιστούμε με τους ανθρώπους με έναν τρόπο χλιαρό. Συνήθως επιλέγουμε να συνάπτουμε ρηχές και εφήμερες σχέσεις. Επιπλέον, δεν είναι λίγες οι φορές που προτιμάμε να μην εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε προκειμένου να μην στενοχωρήσουμε τον άλλον ή φοβούμενοι τη μη ανταπόκριση ή την αντίδραση του περίγυρου, ακόμα κι αν το συναίσθημα μέσα μας βαλτώνει.
 Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ένταση του συναισθήματος να περιορίζεται και πιθανόν να εκφράζεται με άλλους τρόπους, λιγότερο ενδεδειγμένους. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει ο καβγάς ανάμεσα σε ένα ζευγάρι εξαιτίας του θυμού που αισθάνεται η γυναίκα προς την πεθερά της. Μια δεύτερη συνέπεια της μη έκφρασης των συναισθημάτων μας είναι η αδυναμία μας να συν-αισθανθούμε τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας. Συχνά συμπεριφερόμαστε κυνικά, γιατί ακριβώς δυσκολευόμαστε να μπούμε στη θέση του άλλου. 
Η εστίαση της προσοχής στις επαγγελματικές ικανότητες και την εύρεση εργασίας σε ένα αβέβαιο επαγγελματικό τοπίο αποτελεί ίσως τη συχνότερη παγίδα, η οποία διαδραματίζει και αυτή τον ρόλο της στη συρρίκνωση της ιδιότητάς μας ως Άνθρωποι. Πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές δυσχέρειες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας αναλωνόμαστε αφενός σ’ έναν αγώνα απόκτησης δεξιοτήτων και αφετέρου σ’ ένα κυνήγι επαγγελματικών θέσεων, ξεχνώντας πολύ συχνά πως πέρα από τη εργασία, οι επιθυμίες μας για ελεύθερο χρόνο, χαλάρωση, διασκέδαση και συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα καταλαμβάνουν έναν εξίσου σημαντικό και ζωτικό χώρο στην καθημερινότητά μας.   
Τέλος, ένας άλλος παράγοντας - όχι τόσο φανερός, αλλά αρκετά σημαντικός - που μπορεί να μειώσει τη δυναμική του Ανθρώπου είναι η ελπίδα. Η έκφραση «Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία» είναι ίσως μία απ’ τις πιο παραπλανητικές εκφράσεις κι αυτό γιατί συχνά υπονομεύει τα κίνητρά μας για να προσπαθήσουμε. Η ελπίδα μοιάζει σαν να αποδίδει την έκβαση ενός γεγονότος κάπου αλλού, πέρα από μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ελπίδα αποδείχθηκε αναξιόπιστος σύντροφος κι αυτό γιατί αναφερόταν σε κάτι έξω από τον εαυτό. Ζώντας σ’ έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, η ελπίδα μπορεί να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανασφάλειας, όταν συνάδει με την αναμονή ενός αποτελέσματος, όπου ο εαυτός δεν έχει καμία θέση. Συχνά λέμε «Ελπίζω όλα να πάνε καλά.» παραλείποντας το γεγονός πως για να πάνε όλα καλά χρειάζεται πρωτίστως η προσωπική προσπάθεια του καθενός.
Η συρρίκνωση ή και αποφυγή των συναισθημάτων μας, η μετά μανίας απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων και αναζήτηση θέσεων εργασίας (και λέω θέσεων γιατί συχνά κάνουμε περισσότερες δουλειές από μία προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές απαιτήσεις) και η συνήθειά μας να ελπίζουμε, μειώνοντας πολλές φορές την προσπάθεια που καταβάλλουμε, αποτελούν κάποιες από τις συνθήκες που μας μηχανοποιούν και μας κάνουν να ξεχάσουμε πως πέρα από γονείς, σύζυγοι, υπάλληλοι, εργοδότες, συνεργάτες, επαγγελματίες είμαστε Άνθρωποι. Τείνουμε να ξεχάσουμε το τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος, το ότι χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρείς την ταυτότητά σου ως Άνθρωπος παρά για να βρεις μια θέση εργασίας ή για να προσφέρεις στο παιδί σου τις καλύτερες σπουδές. 
Η απάντηση γι αυτά είναι κάτι περισσότερο από απλές συμβουλές και νουθεσίες του τύπου «Να είσαι ο εαυτός σου» ή «Να κάνεις αυτό που θες εσύ».
 Για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είμαι ο εαυτός μου, τι σημαίνει να έχω επιθυμίες και όχι μόνο υποχρεώσεις, τι σημαίνει να επιλέγω εγώ τον τρόπο που θα ζήσω και να διαμορφώνω μια πορεία ζωής με βάση τις δικές μου προδιαγραφές, τι σημαίνει να μπορώ να λέω «Όχι» όταν κάτι αντικρούει στον κώδικα αξιών μου, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι λένε «Ναι», τι σημαίνει να αισθάνομαι και να εκφράζω ό,τι αισθάνομαι, τι σημαίνει να ακούω τον συνάνθρωπό μου, τι σημαίνει να προσπαθώ χωρίς μόνο να ελπίζω και τέλος τι σημαίνει τελικά να είμαι Άνθρωπος.

Σοφία Ασαλέα
Ψυχολόγος - Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια

"Εφτά Πατρίδες, Εφτά Θάνατοι". Σπουδή του Ευάγγελου Τσαβδάρη στους Εφτά Νάνους του Νίκου Καββαδία


Μέσα στον καυτό ελληνικό Αύγουστο, κι εν μέσω προετοιμασιών για την ιδιαίτερη εκδήλωση Ποίηση σε Διάλογο, ο ποιητής Ευάγγελος Τσαβδάρης ολοκλήρωσε τη σπουδή του πάνω σε ένα από
τα αγαπημένα του μελωποιημένα ποιήματα, τους Εφτά Νάνους του Νίκου Καββαδία, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου.

Οι στίχοι του Ευάγγελου πατάνε αρμονικά πάνω στην πένα του Καββαδία και στη μελωδία του Μικρούτσικου, δίνοντας την αίσθηση μιας νέας δημιουργίας, που όμως σου φαίνεται τόσο οικεία.

Ας απολαύσουμε το νέο δημιούργημα του ποιητή...


Εφτά Πατρίδες, Εφτά Θάνατοι


Όταν λιμνάζει ο σφυγμός, μην πελαγώνεις, 

ρίξε πιο πέρα μάτια στους μετανάστες.. 


Έχουν του πόνου τη θωριά, σε καθηλώνουν, 

ένας μικρός γράφει αχνά, μικρές ελπίδες.. 


Πιο πέρα η μάνα τα παράπονα μπαλώνει 

και εσύ πεθάνεις έτσι αργά μεσ' την ρουτίνα..


Ο ασυνείδητος χαφιές ψυχές σκοτώνει, 

μέσα στην τσέπη του λεφτά μέσα του χιόνι.. 


Και εγώ, σε νιώθω έτσι αργά σαν μετανάστης, 

μέρα και νύχτα στην κάρδια, είσαι δυνάστης.. 


Μα είναι κάτι αιχμηρό που με πληγώνει, 

είναι τα πόδια μου που γδέρνουν στα μουράγια, 

μα είναι κάτι κοφτερό που φραγγελώνει 

είναι η μορφή σου που θα στέκεται καθάρια... 


Τσαβδάρης Ευάγγελος








ΠΗΓΗ...http://www.ialmopia.gr

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...