Μενέλαος Λουντέμης: «Καθαρό πρόσωπο».

Υπομονή.

Δεν τελείωσαν όλα.

Σ' αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα

Ούτε σε μια μέρα

Ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας

- για σε το λέω, απελπισμένε -

στην άκρη της νύχτας

πάνω σε κάποιο κλαρί

κρέμεται μια ελπίδα...

Το ίδιο και για σένα

- Στραγγαλιστή-

στην άκρη κάποιου κλαδιού

Κρέμεται μια αγχόνη.

Υπομονή μόνο.

Άς πηγαίνουν όλα αργά,

Άς δείχνουν όλα λυπημένα
(μετά τη δύση της μέρας ή μετά τη δύση της ζωής).

Άς λενε..

Πως ο θεός έπλασε τον κόσμο
σ' επτά μόνο μέρες.

Σ' επτά μόνο μέρες δε μπορείς
να χτίσεις ούτ' έναν πύργο στην Ισπανία !

Αλλά - πολλές φορές - καλά είναι και τα ψέματα.

Σβήνουν κι' αυτά κάποιες δίψες.

Νάναι μόνο καθαρά. Καθαρά ψέματα

Όχι βρωμισμένα μ' Αλήθειες !

Επι τέλους θέλουμε ένα βρώμικο ψέμα

Για να γλυτώσουμε απ' τις φκιασιδωμένες αλήθειες.



Μενέλαος Λουντέμης, «Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς»

Διαβάστε Περισσότερα

"Τα σονέτα του σκοτεινού έρωτα" του Λόρκα..

"Ανάμεσα στο μ'αγαπάς και σ'αγαπώ,
άνεμος απ'τα αστέρια και σύγκρυο λουλουδιών,
σύννεφο από ανεμώνες σηκώνει
με σκοτεινό ολολυγμό έναν ολάκερο χρόνο"

"Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα
των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία
που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο
το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου.

Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη
κορμός δίχως κλαδιά, μα πιότερο λυπάμαι
το που δεν έχω τον άνθό, πόλφο ή πηλό,
για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου.

Αν είσαι συ ο κρυμμένος μου θησαυρός,
αν είσαι ο σταυρός κι ο πόνος μου ο υγρός,
αν είμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου,
μη μ'αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει
και στόλισε τα νερά του ποταμού σου
με φύλλα απ'το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο."

"Αγάπη των σπλάχνων μου, ζωντανέ θάνατε,
μάταια περιμένω το γραφτό λόγο σου,
και σκέφτομαι, με το λουλούδι που μαραίνεται,
πως αν είναι να ζήσω δίχως μου προτιμώ να σε χάσω.
 [...]
Γέμισε, λοιπόν, με λόγια την τρέλα μου
ή άσε με να ζήσω μες στη γαλήνια
νύχτα μου της ψυχής, παντοτινά ολοσκότεινη."

"Θέλω να κλάψω τον πόνο μου και στο λέω
για να μ' αγαπήσεις και να με κλάψεις
κάποιο απόβραδο αηδονιών
μ' ένα στιλέτο, με φιλιά και με σένα."

"Εμένα με θυμήθηκες σαν ανηφόριζες
τη σιγαλιά που τυρανάει το φίδι
αιχμάλωτο στους φρύλους και στ'απόσκια;
Δεν είδες μέσα απ'τον αγέρο το διάφανο
μια ντάλια από καημούς κι από χαρές
που σου 'στειλε η φλογερή καρδιά μου;"

"Έτσι κι η καρδιά μου, νύχτα και μέρα,
δέσμια στη φυλακή του σκοτεινού έρωτα,
κλαίει, δίχως να σε βλέπει, τη μελαγχολία της."

"Ποτέ σου δεν θα καταλάβεις πόσο σ' αγαπώ
γιατί κοιμάσαι μέσα μου κι είσαι αποκοιμισμένος,
εγώ σε κρύβω κλαίγοντας, κυνηγημένος
από μια φωνή από διαπεραστικό ατσάλι."

"Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο,
εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες.
Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα
στιγμές και περιστέρια αλυσοδεμένα." 

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Διαβάστε Περισσότερα

«Αρκεί να της αρέσει, αρκεί να χαμογελάσει»......

......Σκουπίζοντας με την ανάστροφη της παλάμης του τον ιδρώτα, που τρέχει σαν ασταμάτητος καταρράκτης από το μέτωπό του,  κλείνει διστακτικά την τεράστια διάφανη πόρτα του ανθοπωλείου και με μικρά βηματάκια, θαρρείς σαν μια φοβισμένη γατούλα, μην τον ακούσει κανείς, πλησιάζει τον πάγκο του ανθοπώλη.

Μια παγωμένη ριπή από το κρεμασμένο αιρκοντίσιον τον κάνει να ανασκιρτήσει, νιώθοντας ότι οι αισθήσεις του επανέρχονται, αφήνοντας κλεισμένη την υποσαχάρεια ζέστη που επικρατεί έξω, στην σχεδόν ερημική από κόσμο, τσιμεντούπολη.

Επαναλαμβανόμενο σκηνικό, μιας και είναι τακτικός πελάτης, με τον χαρακτηριστικό κοφτό, σχεδόν ανύπαρκτο διάλογο μεταξύ τους και η συναινετική επιλογή του λουλουδιού.

Αυτή τη φορά, ένα ολόλευκο άνθος, με κιτρινοκόκκινους κάλυκες να ξεπηδούν μέσα από  τα απλωμένα σαν φτερά πέταλά του, και πέντε έξι μπουμπούκια, έτοιμα να εκραγούν, να ξεπεταχτούν κι αυτά, να απλώσουν την ομορφιά τους, να ανθίσουν, να φορέσουν το λευκό πέπλο, νύμφες θαρρείς έτοιμες για το ονειρικό γαμήλιο ταξίδι .

Ενώ ο ανθοπώλης περιποιείται τον συμπεφωνημένο λυτό στολισμό του άνθους, αυτός αρπάζει διακριτικά την μικρή καρτούλα από το διπλανό ραφάκι και με σχεδόν τρεμάμενα χέρια, γράφει κάτι ορνιθοσκαλίσματα  σε αυτήν και με άγαρμπο, άτσαλο τρόπο την τοποθετεί ανάμεσα στο λευκό καλλωπιστικό, μέσα στην κόκκινη πλαστική σακούλα συσκευασίας.

Αφήνει τα λιγοστά κέρματα, ως αντίτιμο της αγοράς, χαμογελά αμήχανα και γνέφοντας «αντίο» κάνει μεταβολή, φεύγει  για τον προορισμό του.

Το εκτυφλωτικό εξωτερικό φως τον κάνει να ανοιγοκλείσει πέντε έξι φορές τα βλέφαρά του, ενώ η αίσθηση της δύσπνοιας επανέρχεται, υπενθυμίζοντάς του να βιαστεί, να κάνει γρήγορα, να προλάβει να απαλλαγεί από το μαρτύριο των 40 βαθμών,  που ταλανίζουν τον τόπο, σωστή κόλαση του Δάντη.

«Αρκεί να της αρέσει» μονολογεί, «αρκεί να χαμογελάσει». Και με επιτακτικές επιδέξιες κινήσεις ξεπαρκάρει το , στα όρια της παράβασης, σταθμευμένο του αυτοκίνητο, κατευθυνόμενος προς το «σημείο Μηδέν».

Πλησιάζοντας, οι χτύποι στον θώρακά του αποκτούν ένταση και ταχύτητα, ενώ τα μινίγγιά του πάλλονται, σαν τα φωτορυθμικά ενός υπογούφερ χιλιάδων βατ.

Μια ενδόμυχη προσευχή μέσα του, «να είναι μόνη, να έχω πρόσβαση, να της μιλήσω μια δυο στιγμές» και ένα τρέμουλο, γνώριμο, πολλούς μήνες τώρα και μικρές συγκοπτόμενες ανάσες, από την αγωνία και την έξαψη.

Ξάφνου, ο κόσμος του κατακρημνίζεται, οι ελπίδες του ναυαγούν, το έδαφος υποχωρεί….

Είναι εκεί, η Βασίλισσά του, η Μία, η Ξεχωριστή, εκπέμποντας την φωτεινότερη αύρα του Σύμπαντος, σωστός Αρχάγγελος, Αγία εικόνα, Λύτρωση βιβλική.

Μη θέλοντας να πιστέψει αυτό που αντικρίζει, στρέφει το κεφάλι του στον αντίθετο πεζόδρομο, όπου μια γκρι γάτα σκάλιζε κάτι ξεχαρβαλωμένες σακούλες απορριμμάτων, σκαρφαλωμένη στον μεταλλικό κάδο, ψάχνοντας για λιχουδιές .

Επαναφέροντας το κεφάλι του προς Εκείνη, δυο δάκρυα απογοήτευσης κυλούν στο μάγουλό του, αναμειγνυόμενα με τον καυτό ιδρώτα,  που ήδη τον έχει περιλούσει.

«Δεν είμαι τυχερός» σκέφτεται  «δεν είναι μόνη της».  Και κάνοντας μια προσπάθεια να μην κραυγάσει, αποφασίζει να περιμένει, εκεί, μέσα στο καυτό λιοπύρι, να μείνει μόνη της, να τη δει από κοντά, να της μιλήσει δυο λεπτά, να της χαρίσει το λευκό άνθος, να τη δει να χαμογελά, να της αρέσει…..

Τα λεπτά κύλησαν βασανιστικά, τα ρούχα του ήδη κόλλησαν από τον ιδρώτα στο σώμα του και μη αντέχοντας άλλο την αποπνικτική, υγρή ατμόσφαιρα, αποφασίζει να κινηθεί, έχοντας το ένστικτό του σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού.

Λίγα μέτρα παραπέρα, ένας σωρός από άχρηστα αντικείμενα, στοιβαγμένα σε μια γωνία, του κινούν το ενδιαφέρον.

Με αποφασιστικές γρήγορες κινήσεις, στρέφοντας το βλέμμα του προς όλες τις κατευθύνσεις μη τον δει κανείς, διπλώνει προσεκτικά, σαν να κρατάει τα πιο εύθραυστα αυγά, την κόκκινη σακούλα με το πολύτιμο περιεχόμενο και την καταχωνιάζει με θρησκευτική ευλάβεια ανάμεσα σε κάτι σαπισμένες σανίδες.

Νιώθοντας τους παλμούς του  πιάνουν το απόλυτο Ζενίθ και με μια αίσθηση ότι εκατομμύρια μυρμήγκια έχουν εγκατασταθεί στα πόδια του, ανασηκώνεται και μπαίνοντας άτσαλα στο αυτοκίνητό του, αναχωρεί,  μπερδεύοντας την πρώτη με την τρίτη ταχύτητα, κάνοντας το κακόμοιρο όχημα να πηγαίνει σαν ξεχαρβαλωμένο κάρο.

Αφού έφτασε σε ασφαλές σημείο, όπου η απίστευτη ταραχή του άρχισε να υποχωρεί, και νιώθοντας την λυτρωτική δροσιά της σκιάς από την πελώρια ιτιά, κάτω από την οποία σταμάτησε, βγάζει το τηλέφωνό του, πληκτρολογεί κάποιον αριθμό και σιγοψιθυρίζοντας με τρεμάμενη φωνή, λέει δυο τρεις προτάσεις, στον συνομιλητή της άλλης γραμμής και το κλείνει βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό, τρομάζοντας κι ο ίδιος από την διάρκειά του.

«Αρκεί να της αρέσει» μονολογεί, «αρκεί να χαμογελάσει».

Σημείο Μηδέν.

Μια λεπτή, αδιόρατη σιλουέτα, πλησιάζει συνωμοτικά στον σωρό με τα πεταμένα αντικείμενα της γωνίας, σκύβει, ψάχνοντας με έκδηλη αγωνία στις κινήσεις της και με γοργές κινήσεις βγάζει μια καλοδιπλωμένη κόκκινη σακούλα.

Με γοργά βήματα και έχοντας παραμάσχαλα το κόκκινο αντικείμενο, εξαφανίζεται στην ερημιά της πόλης.

Αφού μπαίνει στο δωμάτιό Της, ανοίγει γεμάτη περιέργεια τη σακούλα, αδιαφορώντας για το ανατριχιαστικό σκρατσάρισμα που κάνει, και βγάζει από μέσα το ολόλευκο άνθος, ενώ μια μικρή καρτούλα, παραπέφτει στα πόδια της, κάνοντάς την να σκύψει, να τη μαζέψει και να διαβάσει τις πέντε έξι κακογραμμένες στα Αγγλικά λέξεις:

“I m yours for ever”

Κι αυτός, κουρνιάζοντας στον δροσερό του χώρο, έχοντας παραδοθεί σε σκέψεις και λογισμούς, συνεχώς μονολογεί:

«Αρκεί να της αρέσει, αρκεί να χαμογελάσει»......

Διαβάστε Περισσότερα

Το παζάρι και το ζύγι.

Υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο βλακείας. Ενώ ο απλά ανόητος δεν καταλαβαίνει ή μάλλον καταλαβαίνει άλλ’ αντ' άλλων και είναι μάλλον διασκεδαστικός, ο βλαξ καταλαβαίνει ενστικτωδώς ποιο είναι το θέμα, με αυτή την ακατέργαστη πονηριά με την οποία οι βλάκες καταφέρνουν, όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά και να προοδεύουν στον πολύπλοκο κόσμο μας.

 Ο βλαξ όμως, ειδικά στη βλαχορωμαίικη εκδοχή του, και έχοντας —σε αντίθεση με τον ανόητο— την τυραννική και ανομολόγητη υποψία ότι μάλλον είναι βλαξ και κινδυνεύει να εξαπατηθεί, είναι σε συνεχή επιφυλακή. Σε ανώτερα μάλιστα στάδια βλακείας, αυτή η άμυνα γίνεται, από ενοχική, τιμή του και καμάρι του.

 Είναι αυτός που με ύφος μεγάλου διαπραγματευτή θα κομπάσει στη γυναίκα του ότι σιγά μην τον έπιανε αυτόν κότσο ο μπατζανάκης του, που ήθελε να πουλήσουν το εξ αδιαιρέτου προικώο στην Κυψέλη. Εκεί, θα το έχουν κλειστό, για να μάθει ο μπατζανάκης να τον υπολογίζει.

Και σε αυτό ακριβώς έγκειται το αλάνθαστο κριτήριο βλακείας με το οποίο μπορεί κανείς να διαπιστώσει αν ο άγνωστος συνομιλητής του ανήκει στη συμπαθή κατηγορία των ανοήτων, ή αντιθέτως στην ενοχλητική συνομοταξία των βλακών.

Ο βλαξ δεν θα ασχοληθεί καθόλου να απαντήσει στα επιχειρήματά σου. «Ξέρει» ότι αυτά είναι κόλπα για να τον τυλίξεις. Και, όσο πιο επεξεργασμένα είναι αυτά, όσο πιο πολύ βασίζονται σε λεπτές διακρίσεις, τόσο πιο σίγουρος είναι ότι οι σκοποί σου είναι άλλοι και όχι η αλήθεια. Καθώς η σκέψη είναι για τους βλάκες μια μάλλον επίπονη διαδικασία, είναι σίγουροι ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος να σκεφτεί κανείς παρά για ιδιοτελείς σκοπούς. Και αυτούς τους φαντασιακούς σκοπούς θα βαλθεί να επιβεβαιώσει.

 Μπορεί τα επιχειρήματά σου να είναι sound and valid, αλλά οι προθέσεις σου του είναι γνωστές: λες ό,τι λες, όχι γιατί αυτό πιστεύεις, αλλά γιατί είσαι παπαγαλάκι του κόμματος που υποστηρίζεις, γιατί πήρες γραμμή, γιατί είναι αδύνατον να μη λες αυτά που αυτός —ο βλαξ— θεωρεί αυτονόητα, αφού είναι αυτονόητα ντε, γιατί πληρώνεσαι, γιατί καπαρώνεις διορισμό για όταν εκλεγεί το κόμμα σου, γιατί θέλεις να εκλεγείς βουλευτής.

Ο βλαξ δεν είναι ποτέ καλόπιστος, δεν διαβάζει ποτέ αυτά που γράφεις αναγνωρίζοντάς σου το τεκμήριο της ειλικρίνειας. Το φάσμα του μπατζανάκη που θέλει να τον ρίξει για το προικώο στην Κυψέλη δεν τον αφήνει. Τον έμαθαν ότι καλόπιστοι είναι οι βλάκες και αυτός τρέμει μήπως τελικά είναι βλαξ. Και έτσι ανατροφοδοτείται ο φαύλος κύκλος της βλακείας.

Διότι, σε αντίθεση με αυτά που πιστεύει ο βλαξ, οι έξυπνοι άνθρωποι είναι καλόπιστοι ακόμα και όταν είναι επιθετικοί. Μένουν στα γεγονότα και στα επιχειρήματα και υποθέτουν ότι ο συνομιλητής τους εννοεί αυτά που λέει. Δεν θα ασχολούνταν διαφορετικά, ακριβώς επειδή τους ενδιαφέρει η ουσία. Αλλά είναι ανίσχυροι μπροστά στη βλακεία. Γιατί κουράζονται γρήγορα από τους βλάκες, ειδικά στη μαζική συσπείρωσή τους και στη διαδικτυακή εκδοχή τους.

 Και όταν οι βλάκες, εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας, εισπράξουν τα επίχειρα της ενοχλητικής και βαρετής βλακείας τους, συνήθως με την απόρριψη με τον τρόπο που τους αξίζει, έχουν πια πάρει την επιβεβαίωση της μικρής θεωρίας συνωμοσίας που κατασκεύασαν: για να αντιδράς έτσι, είχαν δίκιο.

 Σε τάπωσαν. Σιγά μην τους κοροϊδέψεις με τους περίτεχνους συλλογισμούς σου. Εσύ μπορεί να είσαι έξυπνος. Αλλά αυτοί είναι ξύπνιοι, σαν τον παππού τους στο χωριό που έκλεβε στο παζάρι γιατί ήξερε ότι θα τον κλέψουν στο ζύγι.

Γι’ αυτό προτιμώ τους ανόητους. Αυτοί τουλάχιστον είναι διασκεδαστικοί.

Γρηγόρης Φαρμάκης

ΠΗΓΗ...http://amagi.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Έρωτας – Ευφυΐα 1-0

Όσο έξυπνος/η και να είναι κάποιος αν τυχόν και ερωτευτεί τελείωσε. Η μόνη διαφορά με τους πιο «χαζούληδες» είναι ότι απολαμβάνουν τον έρωτα καλύτερα. Είτε γιατί δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους είτε γιατί απλά δεν τους κρατάει το μυαλό που λένε. Αλλά μεταξύ μας τώρα, αν είσαι πραγματικά ερωτευμένος και ο Αϊνστάιν να είσαι θα βρεθείς τόσο χαζός για έναν έρωτα.

Τα πιο τρελά πράγματα για το άλλο σου μισό θα τα κάνει ένας πραγματικά έξυπνος άνθρωπος.

Όχι τα πιο ρομαντικά, τα πιο τρελά.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά σε αυτά τα δύο.

Ερωτεύονται δύσκολα, γιατί δε τους κεντρίζει η ομορφιά τόσο όσο σε άλλους, αλλά το πόσο θα μπορέσει ο «αντίπαλος» (γιατί ο έρωτας είναι μια μάχη χωρίς νικητή) να παίξει με το μυαλό του. Δε κάνουν εύκολα σχέσεις, βαριούνται τους πάντες και τα πάντα. Περνάνε καλά ένα μήνα άντε το πολύ δύο, και μετά αντίο.

Αυτοί είναι οι γνωστοί κομπλεξικοί για εμάς τις γυναίκες και τους κρίνουμε σε κάθε κουτσομπολίστικο καφέ που πάμε. "Α, τον είδες αυτόν; Πάλι πήγε με κάποια την κορόιδευε έναν μήνα και την παράτησε όπως κάνει με όλες άλλωστε". Δεν αναρωτήθηκε ποτέ καμία γιατί την παράτησε. Αν με κάποιον άνθρωπο δεν έχεις να συζητήσεις κάτι, να πεις δύο κουβέντες, να πιάσεις ένα θέμα και να το αναλύσεις, δε μιλάμε για πυρινική φυσική ή για τα πολιτικά της χώρας, κάτι άλλο πιο απλό. Πως να τον κρατήσεις; Πως να ασχοληθεί μαζί σου αν σε βαριέται στα 10 πρώτα λεπτά;

Μια γυναίκα έξυπνη είναι πιο δύσκολο να κάνει σχέση, και αν έχει κάνει θα είναι μακροχρόνια.

Γιατί πολύ απλά έχει βρει έναν άνθρωπο να συζητάει.

Τις πιο έξυπνες γυναίκες που ξέρω στη ζωή μου είναι μόνες τους. Από επιλογή.

Οι άλλες είναι με σχέση. Οι υπόλοιπες απλά είναι λίγο πιο ρομαντικές και χάνουν την εξυπνάδα τους.

Εκείνες τις ζηλεύω. Παράφορα.

Είναι μεγάλο πράγμα να μην αναλύεις τα πάντα, να είσαι διατεθειμένη να ζήσεις κάτι και όπου βγει. Να μη σε ενδιαφέρει και πολύ πως θα σε χαρακτηρίσουν, θύτη ή θύμα.

Υπάρχουν και άλλες γυναίκες με την ταμπέλα έξυπνες. Αυτές που τον θέλουν τον άλλον αλλά αν δε δουν ανταπόκριση τα παρατάνε. Για μένα αυτές είναι οι πιο χαζές. Ξεκάθαρα.

Εξυπνάδα είναι να μη σε θέλει ο άλλος είτε γιατί δεν έχεις μπλε μάτια, ή δεν είσαι ξανθιά με 1,60 πόδι είτε έχεις παραπάνω κιλά. Έχεις κάτι άλλο όμως, μυαλό. Που αυτό όσο γυμναστήριο, όσο σολάριουμ και να κάνεις δε το αποκτάς. Γι'αυτό και είστε χαζές, γιατί είστε τρομακτικά έξυπνες και αφήνετε αυτό που θέλετε ενώ έχετε το ιδανικό εργαλείο. Εδώ ο George Clooney τόσα μοντέλα δίπλα του, και παντρεύτηκε τη δικηγόρο με τα πεταχτά αυτιά. Δεν νομίζω να είναι τυχαίο..

Ένας άντρας έξυπνος είναι ο πιο εκνευριστικός που θα έρθει στη ζωή σου. Όχι επειδή κάνει πως τα ξέρει όλα, επειδή κάνει πως δε καταλαβαίνει.

Είναι εκνευριστικός γιατί όπως ανέφερα πιο πριν, τους βγάζουμε κομπλεξικούς και φαλοκράτες επειδή δε συμπεριφέρονται ωραία.

Ε ναι, γιατί ποτέ καμία δεν έδειξε τον πραγματικό της εαυτό. Αν κάποια είναι όντως έξυπνη (καλά θα χαζέψει βέβαια στη πορεία με αυτόν που θα μπλέξει) θα το καταλάβει ο άλλος και εκεί θα αρχίσει πραγματικά ο πόλεμος. Ένας πόλεμος που πιο όμορφος δεν έχει ξανά υπάρξει.

Ένας άντρας έξυπνος, με μια έξυπνη γυναίκα. Τίποτα πιο διεγερτικό από αυτό, και τίποτα πιο εύκολο.

Εκεί όμως ένας μεγάλος έρωτας ξεκινάει, που θα νιώθει ο ένας για τον άλλον ουσιαστικά πράγματα, που θα συζητάς ώρες ατελείωτες, που θα τσακώνεσαι και θα χάνεσαι για κανά μήνα και μετά απ όλα αυτά θα φέρεσαι πιο χαζός και από τον χαζό.

Εσύ όμως μπορείς να γίνεις χαζός, οι άλλοι που είναι ήδη;;

Μπέρδεμα...

Βιβή Μπουγιούρα

Πηγή: refeel.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
μπόρεσα να καταλάβω ότι,
ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με
προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια
στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος,
όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.
Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή
και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος,
ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή
και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν
να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος
και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΛΗΘΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και
να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.
Σήμερα, κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,
o,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.
Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και
οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.
Παλιά, αυτό το έλεγα "υγιή εγωισμό".
Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΠΛΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου
και να ανησυχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή
που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν
ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.
Όταν επικαλέστηκα την δύναμη της καρδιάς μου,
η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα, αυτό το λέω
ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε
τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε
προβλήματα αντιμετωπίζουμε
με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Αυτό το λέμε
ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν
γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι,
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είναι από το βιβλίο «When I loved myself enough» των Kim & Alison McMillen.

Λέγεται ότι το περιέλαβε ο Τσάρλι Τσάπλιν σε ομιλία του στα 70στά γενέθλιά του.





ΠΗΓΗ...http://www.psychotherapeia.net.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Παιχνίδια.

γράφει η Γεωργία Βασιλειάδου

Ηλιόλουστο, κυριακάτικο πρωϊνό. Καβάλησε επιδεικτικά τη σέλα και μάρσαρε δύο ατελείωτα λεπτά, για να πικάρει τους γείτονες. Αδιαφορούσε για την επίμονη αδιακρισία τους. Τρελαινόταν όμως με το θολό, μεσόκοπο βλέμμα τους που μύριζε θάνατο. Ευτυχώς εκείνη είχε την κόκκινη, γυαλιστερή μηχανή της. Μάρσαρε δυνατά, για τελευταία φορά και χάθηκε στη στροφή, παίρνοντας τον δρόμο για την εθνική.

Το δίτροχο πετούσε τώρα ψηλά στους αιθέρες. Κι όταν το κοντέρ έφτασε στο τέρμα, η ανυπόμονη ταξιδιώτισσα  τρύπωσε επιτέλους σε άλλη διάσταση. Αγέρωχη αμαζόνα, έλαμπε από ευτυχία μέσα στην δερμάτινη στολή της. Δεν την ένοιαζε πια κανείς και τίποτα. Όλα έμοιαζαν μικρά κι ασήμαντα, ανίκανα να σαμποτάρουν τη στιγμιαία  ευτυχία, που χαρίζει απλόχερα, η ταχύτητα μιας γρήγορης μοτοσικλέτας.

Στο μισάωρο, μεθυσμένη από την πελαγίσια αύρα, έκοψε ταχύτητα, άναψε το δεξί φλας και σταμάτησε σύριζα στον γκρεμό, να χορτάσει θάλασσα. Να πλημμυρίσει γαλήνη.  

Απέραντο γαλάζιο, ίσα που  κυμάτιζε. Στο βάθος, ανέμελο, το πλοίο της γραμμής.

Η Βιβή έβγαλε το κράνος και το πέρασε στο χέρι της. Πήρε βαθιά ανάσα, τράβηξε νευρικά τα μαλλιά της πίσω κι έπειτα έσκυψε στο καθρεφτάκι τού τιμονιού. Οι ρυτίδες ήταν ακόμη εκεί.  

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

«Πού θα πας και τί ώρα θα γυρίσεις;»

Γράφει η Ντέμυ Κληρονόμου.

Όταν το παιδί μου δεν είναι ούτε αρκετά μικρό ούτε αρκετά μεγάλο…

Μπορεί να μην υπάρχει συχνότερο  και πιο καυτό θέμα μέσα σε μια οικογένεια  με παιδιά  που πλησιάζουν την εφηβεία ή βρίσκονται  στην εφηβεία από το θέμα της ώρας που το παιδί θα επιστρέψει στο σπίτι.

Αρκετά συχνά αυτό το θέμα πηγαίνει πακέτο με το άλλο μεγάλο θέμα που έχει  να κάνει με το πού θα πάει το παιδί στην έξοδο του από το σπίτι. Άρα λοιπόν  ο συνδυασμός είναι:

«Πού θα πας και τί ώρα θα γυρίσεις;».

Η ώρα της επιστροφής του παιδιού  στο σπίτι αποτελεί μια οικογενειακή σύμβαση που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Φανταστείτε  ένα οικοδομικό τετράγωνο  όπου ζουν , ανάμεσα στις άλλες και δέκα οικογένειες με δεκαεξάχρονα παιδιά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα  παιδί που ετοιμάζεται να βγει Σάββατο βράδυ, κάποια στιγμή θα προκύψει το ζήτημα της ώρας της επιστροφής και θα αρχίσει το τελετουργικό ενός παζαρέματος.

Μπορεί στο ένα σπίτι οι γονείς να απαιτούν από το παιδί  τους να επιστρέψει  το αργότερο στις 12 τα μεσάνυχτα και στο διπλανό σπίτι οι γονείς να ζητούν από το παιδί τους να γυρίσει το αργότερο στις 1 τα μεσάνυχτα. Πώς επιλέγεται η ώρα εκκίνησης; Από την πλευρά του παιδιού τα πράγματα  είναι πιο συχνά ξεκάθαρα, π.χ., θα γυρίσω στις 2:30  π.μ. γιατί η συναυλία τελειώνει στις 2. Όσο για τον γονιό ,τα κριτήρια της επιλογής της ώρας  εκκίνησης συνιστούν  ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο, ή έστω μια μπερδεμένη ιστορία.

Πάντα είχα την απορία  για το πώς φθάνει ένας γονιός  στο σημείο να αποφανθεί: «Αυτή την ώρα πρέπει να γυρίσεις«!

Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία  είναι όλα αυτά , οι διάλογοι και οι διαπραγματεύσεις που διαδραματίζονται  σε ένα κλίμα αδιέξοδης αντιπαράθεσης  και  την ευθύνη για τη δημιουργία  αυτού του κλίματος τη φέρουν αποκλειστικά  οι γονείς. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί  γιατί να υπάρχουν γονείς που να ενδιαφέρονται περισσότερο για την αντιπαράθεση  και λιγότερο για την συμφωνία  και την συνεργασία με τα παιδιά τους.

Το εύλογο ερώτημα είναι: Πότε είναι αρκετά κανείς έτοιμος για να κάνει το επόμενο βήμα στην ζωή του; Νομίζω τελικά ό,τι το ίδιο ισχύει και για τα βήματα της ζωής μας με το παιδί. Ποτέ δεν είμαστε εντελώς έτοιμοι για το επόμενο βήμα , αλλά αν περιμένουμε να νιώσουμε εντελώς έτοιμοι  για να προχωρήσουμε, τότε θα δούμε την ζωή μας να περνάει από μπροστά μας, χωρίς να προλάβουμε να κάνουμε τίποτα από αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε ή επιθυμούμε!

Το κείμενο έγραψε η Ντέμυ Κληρονόμου, μητέρα δύο μικρών παιδιών και απόφοιτη Παιδαγωγικών και Συμβουλευτικής Ψυχολογίας γονέων και παιδιών!

ΠΗΓΗ...http://mikroimegaloi.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Εορτάσθηκε η ετήσιος μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής στον Ι.Ν. Αγίας Κυριακής Κρύας Βρύσης.

 Με λαμπρότητα και μεγάλη συμμετοχή των πιστών εορτάσθηκε η ετήσιος μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής, στον φερώνυμο ιερό ναό Αγίας Κυριακής Κρύας Βρύσης (Πέλλας).

Την παραμονή της εορτής, Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026 στις 7.00 μ.μ., πραγματοποιήθηκε η υποδοχή ιερού λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως και εν συνεχεία τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός, κατά το πέρας του οποίου πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη λιτανεία. Τον Σεβασμιώτατο εκπροσώπησε ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Χατζής, Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητροπόλεως, ο οποίος και κήρυξε επίκαιρα.

Την ημέρα της εορτής, Τρίτη 7 Ιουλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ λειτούργησε στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό και τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του ιεροδιακόνου Κυρίλλου Τσιρανίδη. Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αλμωπίας κ. Στέφανος, ο Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητροπόλεως και πολυάριθμοι κληρικοί από διάφορες περιοχές της Μητροπόλεως και εκτός αυτής.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος αναφέρθηκε στα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Εξ Αυτού προέρχονται οι τρεις βαθμοί της ιερωσύνης αλλά και τα ποικίλα χαρίσματα που δίδονται στον κάθε ιερέα ξεχωριστά. Τέλος, επαίνεσε τον πρώην εφημέριο του ιερού ναού, τον πολιό π. Θεόκλητο Τσαχουρίδη που διαβιεί πλέον στην Αυστραλία, και απηύθυνε πατρικές ευχές στον νεοχειροτονηθέντα π. Κύριλλο.

Προ της Απολύσεως ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε Αρχιμανδρίτη τον π. Κύριλλο και του χάρισε έναν επιστήθιο σταυρό περιέχοντα ιερό λείψανο του Αγίου Καλλινίκου.

Ο π. Κύριλλος θα εφημερεύει στον ιερό ενοριακό ναό Αγίου Αθανασίου Φλαμουριάς Εδέσσης.

Στον εορτασμό μετείχαν ο βουλευτής Πέλλας κ. Δ. Σταμενίτης και άλλοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών και φορέων, ενώ ο τηλεοπτικός σταθμός 4Ε μετέδωσε την χειροτονία.

Διαβάστε Περισσότερα

Ευκαιρία εργασίας μόνιμης απασχόλησης στην ΕΛΙΤΑ Α.Ε.

ELITA for fruit lover's

Η εταιρία ΕΛΙΤΑ Α.Ε. με έδρα τα Λευκάδια Νάουσας, που δραστηριοποιείται στον χώρο της μεταποίησης και εμπορίας φρέσκων φρούτων, ζητά εργάτες και εργάτριες παραγωγής για μόνιμη απασχόληση.

Ο χώρος εργασίας βρίσκεται στο ΡΙΖΟ ΣΚΥΔΡΑΣ και η μεταφορά προσωπικού γίνεται με όχημα της εταιρίας. 

Οι ενδιαφερόμενοι μπορείτε να καλείτε στο τηλέφωνο:

6977447834

Ηλιάδης Μωϋσής

Διαβάστε Περισσότερα

"12α Λυκοστομίτικα" στις 11 και 12 Ιουλίου.

Διαβάστε Περισσότερα

«Οι Θαλασσιές οι Χάντρες» του ΣΦΜΑ “ο ΑΡΙΩΝ” πάνε Αρχάγγελο στην γιορτή κερασιού!

 Ο Σύλλογος Φίλων Μουσικής Αλμωπίας «Ο ΑΡΙΩΝ» πάει τον ελληνικό κινηματογράφο στην γιορτή κερασιού στον Αρχάγγελο, την Κυριακή 12 Ιουλίου 2026.

Θα παρουσιάσουμε την μουσική μας παράσταση «Οι Θαλασσιές οι Χάντρες» με τον μουσικοσυνθέτη μας, Δημήτριο Δέκο, την χορωδία και τους μουσικούς μας 

Οποιος/α θέλει να ρθει μαζί μας να απολαύσουμε την βραδιά αυτή, έχουμε περιορισμένες θέσεις στο λεωφορείο και θα ξεκινήσουμε στις 18:15 μπροστά από την Συμβολή.

Για κράτηση στο τηλ 6985183313 Βάσω ( Τιμή 10€)

Με τιμή 

το Διοικητικό Συμβούλιο

Σ.Φ.Μ.Α. "ο ΑΡΙΩΝ"

Διαβάστε Περισσότερα

Η "Αερική" παρουσίαση της "Ελένης Δαρζέντα" από τη Λένα Μαντά στην Αριδαία.

     Σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη ζεστασιά πραγματοποιήθηκε στο καφέ ΑΕΡΙΚΟ στην Αριδαία η παρουσίαση του νέου βιβλίου της Λένας Μαντά «Ελένη Δαρζέντα». Η εκδήλωση διοργανώθηκε έπειτα από συνεργασία του βιβλιοπωλείου ΤΟΞΙΔΗ, της Δανειστικής Βιβλιοθήκης Σαρακηνών «Αγγελής Γάτσος» και των εκδόσεων Ψυχογιός,  και πραγματικά αποτέλεσε μια όμορφη έμπνευση για όλους τους φίλους της λογοτεχνίας. 

    Για το βιβλίο μίλησαν η κ. Μαρία Μπαγγέα, ως υπεύθυνη της βιβλιοθήκης και η κ. Ελένη Τοξίδου κάνοντας λόγο για την πολύχρονη ηχηρή παρουσία της συγγραφέως στα λογοτεχνικά μονοπάτια και ανέφεραν χαρακτηριστικά τη σημασία των εμπνευσμένων ιστοριών της για τις ίδιες ως αναγνώστριες.

    Η κ. Μαντά ευχαρίστησε θερμά τις ομιλήτριες και αμέσως το πηγαίο χιούμορ της έσπασε τον πάγο και όλοι ένιωσαν οικεία. Αρχικά μας γνώρισε τα πρόσωπα του νέου της βιβλίου πρόσχαρα, δίνοντας κάποιες λεπτομέρειες στο κοινό που αν και δεν αποκάλυπταν την πλοκή, διήγειραν το ενδιαφέρον αμέσως. Στη συνέχεια η συγγραφέας μας μετέφερε στο κλίμα της εποχής που διαδραματίζεται η ιστορία της «Ελένης», δείχνοντας τον επαγγελματισμό της αναφορικά με τις πηγές της, την ερευνά της, χρωματίζοντας τον λόγο της με πάθος και χιούμορ. Στο σημείο αυτό έκανε αναφορά στο επάγγελμα της μητέρας της που ήταν μοδίστρα, αποκαλύπτοντας προσωπικές τη αναμνήσεις από την τότε εποχή. 

    Σαφώς από μια τέτοια ομιλία δεν έλειπαν οι αναφορές στον λατρεμένο της σύζυγο που έχει φύγει, τον «Μαντάκο» της, που συνεχίζει να κρατά ζωντανό με τις αναμνήσεις της. Έμφαση έδωσε στην δύσκολη για εκείνη περίοδο που πάλευε με το πένθος και την απώλεια τονίζοντας ότι : η «Ελένη ΜΟΥ με βοήθησε να γλιτώσω όχι τη θλίψη αλλά την κατάθλιψη» αφού η συγγραφή ήταν για εκείνη η σωτήρια λέμβος της , το καταφύγιο της για να ξεφύγει από τις σκέψεις.

    Τέλος η Λένα Μαντά δε δίστασε να αλληλεπιδράσει με το κοινό, δέχτηκε ερωτήσεις που απάντησε από καρδιάς, φωτογραφήθηκε με τους αναγνώστες της και υπέγραψε όλα τα βιβλία. Η χαρισματική συγγραφέας γράφοντας με τη ψυχή της έχει κατακτήσει πολλούς σταθμούς στην πορεία της λογοτεχνίας, επιβεβαιώνοντας ότι μέσω των βιβλίων ενώνονται οι άνθρωποι, ταξιδεύουν σε κόσμους μαγικούς, αισθάνονται, αναγεννώνται. Η επαφη της με τους ανθρώπους της Αριδαίας δημιούργησε μια σπίθα στην ελπίδα της φιλαναγνωσίας επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι ψέλλισαν κρυφά: «Η Λένα Μαντά είναι έμπνευση, είναι μια αληθινή γυναίκα συγγραφέας που όμως μετατρέπεται στο δικό μας καταφύγιο όταν θέλουμε να βρούμε στιγμές χαλάρωσης, ασφάλεια, ελπίδα».

Για τα Προμαχιώτικα Νέα

Σαλαμάνη Βασιλική

Φιλόλογος , Ειδική παιδαγωγός 

Διαβάστε Περισσότερα