Ηλιόλουστη Κυριακή στο ορεινό κεφαλοχώρι και το διόροφο αγροτικό σπίτι λάμπει από καθαριότητα στολισμένο με τους μπλέ και λευκούς φιόγκους από τούλι.
Παντρεύεται ο μικρός γιος της οικογένειας και από νωρίς, το ταπεινό οίκημα έχει κατακλυστεί από συγγενείς φίλους, και γείτονες, καλεσμένους στην μεγάλη γιορτή της χαράς.
Στην περιποιημένη αυλή, έχουν τοποθετηθεί με γεωμετρική θαρρείς ακρίβεια, δεκάδες τραπεζοκαθίσματα και οι καλεσμένοι, φορώντας τα γιορτινά τους έχουν καταλάβει τις θέσεις τους.
Στην εξώπορτα, δυο λυγερόκορμες νεαρές κοπέλες, ξαδέρφες του γαμπρού, υποδέχονται τους επισκέπτες, προσφέροντας σπιτικό λικέρ και σοκολατάκια.
Περιμετρικά της αυλής μπουλούκια από χωριανούς, στήνουν πηγαδάκια παρακολουθώντας και συμμετέχοντας στη χαρά της οικογένειας, ευχόμενοι τα καλορίζικα.
Λίγο παραπέρα μια άλλη παρέα από ηλικιωμένες γυναίκες, σκανάρουν τα πάντα με τα γέρικα μάτια τους κάτω από τα μαύρα τους τσεμπέρια, κουτσομπολεύοντας τους πάντες και τα πάντα.
Νεαροί, φίλοι του γαμπρού, εν είδη σερβιτόρου, πηγαινοέρχονται στην υποτυπώδη κουζίνα, κουβαλώντας νόστιμους μεζέδες, σπιτικά εδέσματα και παγωμένες μπύρες και αναψυκτικά, αραδιάζοντάς τα στα τραπέζια με τους καλεσμένους.
Μικρά παιδιά ανεβοκατεβαίνουν την μεγάλη τσιμεντένια εξωτερική σκάλα, που ενώνει τους δυο ορόφους του σπιτιού, ξεφωνίζοντας και αδιαφορώντας για τις συστάσεις των μανάδων , να προσέχουν μη πέσουν και χτυπήσουν.
Σε μια περίοπτη θέση της αυλής, η ορχήστρα του γάμου, δίνει το έναυσμα για γλέντι και χορό, παρασύροντας τους μερακλήδες σε παραδοσιακούς χορούς.
Ο τραγουδιστής της μπάντας, φορώντας ένα πολύχρωμο παρδαλό κοστούμι, δυο μέτρα πιο μπροστά, έχοντας τυλιγμένο το καλώδιο του μικροφώνου στον καρπό του,με τσιριχτή φωνή, παλεύει να ισορροπήσει μεταξύ του μακρόσυρτου "έκο" των ηχητικών μηχανημάτων και της παραφωνίας του.
Οι γονείς του γαμπρού, καλοντυμένοι και απαστράπτοντες, δίνουν συνεχώς εντολές στους σερβιτόρους, για την όσο το δυνατόν καλύτερη περιποίηση των καλεσμένων.
Επικρατεί υπέροχο γιορτινό κλίμα και όλοι μαζί πιασμένοι χέρι χέρι, με αναψοκοκκινισμένα από το αλκοόλ μάγουλα, επιδίδονται σε χορευτικές φιγούρες και τσαλίμια, συμμετέχοντας έτσι στη χαρά της οικογένειας.
Η αυλή έχει κατακλυστεί και η γαμήλια γιορτή έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της.
Και εκεί σε ένα μικρό διάλλειμμα της γιορτής, ξάφνου, ανοίγει η κεντρική πόρτα του κάτω ορόφου και ξεπροβάλλει από μέσα ένα αναπηρικό καροτσάκι.
Η πανέμορφη επιβάτιδά του, υποβοηθούμενη από τον σύζυγό της με προσεκτικές κινήσεις βγαίνει στην αυλή χαμογελώντας με νάζι. Τα μαλλιά της πιασμένα με μαεστρία και με φουντωτές μπούκλες, ενώ ένα αστραφτερό κολιέ, κοσμεί το λαιμό της, αναδεικνύοντας το υπέροχο μακρύ και λευκό φόρεμά της.
Με αργές κινήσεις οδηγεί το καροτσάκι της προς την ορχήστρα και με μια επιτακτική κίνηση προς τον συνοδό της, του ζητάει να της δώσει το μικρό μπαστουνάκι, που είναι τοποθετημένο πίσω στο καρότσι.
Περνούν δυο λεπτά διαβούλευσης με τον αρχηγό της ορχήστρας και κατόπιν, με αργές κινήσεις και υποβασταζόμενη από τον γεροδεμένο συνοδό της σηκώνεται όρθια, αποκαλύπτοντας όλη την όμορφη φορεσιά και παρουσία της.
Το αρμόνιο της μπάντας ξεκινά να παίζει ένα μεθυστικό και εξωτικό ρυθμό και την κατάλληλη στιγμή η μελωδική φωνή της ηρωίδας μας, γεμίζει την ατμόσφαιρα, κάνοντας τους παρεβρισκόμενους να ριγήσουν.
"Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" και η τραγουδίστριά μας με ύφος διάσημης ντίβας, ερμηνεύει και ταυτόχρονα ταξιδεύει.
Θαρρείς πως το βλέμμα της κοιτάει μακρυά, ψηλά, σε άλλους κόσμους.
Νιώθεις, ότι πετάει σαν τους σταυραετούς, ότι καλπάζει σαν ατίθασο λευκό άτι σε καταπράσινο λιβάδι, ότι γύρω της πετούν χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες και πως την στεφανώνει ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο.
Τα μάτια της αστράφτουν, και το χαμογελαστό βλέμμα της, φανερώνει το πόσο ευτυχισμένα νιώθει.
Διαβάζεις στα μάτια της "Είμαι κι εγώ εδώ, δυνατή, σαν όλους σας, συμμετέχοντας ισόνομα, όρθια, στη χαρά και στη λύπη. Είμαι εδώ και διασκεδάζω, ρουφάω τη ζωή, πολεμάω τις δυσκολίες, αδιαφορώντας για τα εμπόδια".
Κάποια στιγμή το τραγούδι τελειώνει και η ηρωίδα μας αφήνοντας έναν αναστεναγμό, υποκλίνεται με κόπο, ενώ οι αποσβολωμένοι θεατές ξεσπούν σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα.
Οι γριές κουτσομπόλες σκουπίζουν τα υγρά από τα δάκρυα μάτια τους και ο συνοδός της "ντίβας" την βοηθάει να ξανακαθίσει στο καροτσάκι της, οδηγώντας την στο υπόστεγο, όπου ήταν και η αρχική τους θέση, για να συνεχιστεί το όλο τυπικό της γιορτής.
Σ.Σ. Τα περιστατικά που περιγράφονται είναι πέρα για πέρα πραγματικά και αφιερώνονται σε όλους αυτούς που φοβούνται και ντρέπονται για την μοίρα τους, με την προτροπή να βγουν από το καβούκι τους (όπως η ηρωίδα της ιστορίας) και να αρπάξουν τη ζωή από τα μαλλιά και να την ξεζουμίσουν.
