Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

«Σώμα του καλοκαιριού». Οδυσσέας Ελύτης


Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή

Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες

Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος

Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους

Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά

Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας

Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές

Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα

Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ' αυτιά του

Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του

Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης

Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ' τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο

Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι

Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς

Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς

Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο

Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες

Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!

Έρχονται σιγανές βροχές ραγδαία χαλάζια

Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά

Που μελανιάζει στα βαθιά μ' αγριεμένα κύματα

Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών

Όμως και πίσω απ' όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια

Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου

Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος

Όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.

III

Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες

Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές

Ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες

Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο

Άπλωσε μια πρασιά στοργής

Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του

Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες

Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι

Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος

Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη

Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.

Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα

Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά

Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα

Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε

Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα

Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

«Η πιο όμορφη θάλασσα». Ναζίμ Χικμέτ


Θα γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών

είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα

Τις πιο όμορφες μέρες μας

δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω

το πιο όμορφο απ' όλα,

δε στο 'χω πει ακόμα.



(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)






ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Όταν ζεις μακριά από αυτούς που αγαπάς


Όταν ζεις μακριά από αυτούς που αγαπάς
Τους ανθρώπους που αγαπάμε, όλοι, τους θέλουμε κοντά μας. Να μπορούμε να μοιραστούμε την καθημερινότητά μας, τη λύπη, τη χαρά, την επιτυχία μα και την αποτυχία. Να είμαστε εκεί όταν όλοι οι άλλοι θα απουσιάζουν. Να είναι εδώ όταν θα είμαστε ανάμεσα σε πλήθος κόσμου και θα νιώθουμε μόνοι μας. Να είμαστε εκεί στις δύσκολες στιγμές τους για να μοιραστούμε το βάρος της θλίψης. Να είναι εδώ όταν όλα γύρω ζορίζουν, να ξεχαστούμε με μια αγκαλιά. Να είμαστε εκεί όταν πετυχαίνουν τους στόχους τους, να γιορτάζουμε μαζί την επιτυχία τους. Να είναι εδώ όταν είμαστε ευτυχισμένοι να ανταλλάσσουμε χαμόγελα.

Ο κόσμος είναι μικρός όπως λένε, μα όταν λείπουν αυτοί που αγαπάς γίνεται τεράστιος. Χάνεσαι μέσα του. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις σαν να τα βλέπεις όλα από ψηλά, από ένα αεροπλάνο. Όλα φαίνονται μικρά κι ασήμαντα την ίδια στιγμή που νιώθεις πως η απόσταση που σας χωρίζει είναι μια γραμμή δίχως τέλος.

Ο καιρός όμως περνάει και ταυτόχρονα μας ωριμάζει. Συνηθίζουμε την απόσταση και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή. Έρχεται κάποια στιγμή λοιπόν που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το πιο σημαντικό για τους ανθρώπους που αγαπάμε δεν είναι το να είναι κοντά μας, μα να είναι καλά κι ευτυχισμένοι ,ακόμα κι αν η ευτυχία τους βρίσκεται σε άλλη πόλη, χώρα ή ήπειρο από εμάς. Κανένας άνθρωπος δεν αποφασίζει να απομακρυνθεί από κάπου που νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος και πλήρης άλλωστε. Σίγουρα κάτι του έλειπε από εκεί που ήταν και ψάχνει να το βρει εκεί που πήγε.

Η αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή της όμως, είναι συνήθως εγωιστική. Ό,τι αγαπάμε το θέλουμε κοντά μας. Αυτούς που αγαπάμε όμως πρέπει να τους βοηθάμε να φεύγουν όταν χρειάζεται. Να τους υπενθυμίζουμε πως όπου και να πάνε κι όσο μακριά κι αν βρεθούνε, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί. Να τους απεγκλωβίσουμε από τύψεις κι ενοχές που τυχόν θα νιώσουν επειδή εμείς θα μείνουμε πίσω. Να τους δίνουμε ώθηση να πηγαίνουν μπροστά, ακόμα κι αν εμείς δεν μπορούμε να τους ακολουθήσουμε εκεί. Να νιώθουμε περήφανοι όταν κυνηγάνε τα όνειρα τους, ακόμα κι αν το κυνήγι αυτό τους οδηγεί μακριά μας.

Να θυμόμαστε πως η πραγματική αγάπη πρέπει να σε ελευθερώνει κι όχι να σε φυλακίζει κάπου κοντά της. Η αγάπη δεν χρειάζεται χειροπέδες για να μην φύγει. Η αγάπη δεν χάνεται αν απλά αλλάξουν οι συντεταγμένες σου στον κόσμο.

Να μη φοβόμαστε την απόσταση αλλά εκείνους που μένουν κοντά μας επειδή φοβούνται να φύγουν. Να μη θυμώνουμε με εκείνον που φεύγει, μα με εκείνον που λέει πως θα μένει πίσω για μας. Να μην επιθυμούμε να μείνει κάποιος πίσω για εμάς, μα να μένει γιατί εδώ είναι αληθινά ευτυχισμένος.

Πάντα βέβαια θα υπάρχουν κι εκείνοι που φεύγουν μόλις εμφανιστεί η πρώτη δυσκολία. Εκείνοι που ξεχνούν πως όπου και να πας το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου. Εκείνοι που φεύγουν γιατί δεν μπορούν να αγαπήσουν τίποτα παραπάνω από τον εαυτό τους. Εκείνοι που τελικά πουθενά δεν θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι γιατί το πρόβλημα με αυτούς δεν είναι ο τόπος, ούτε οι άλλοι άνθρωποι ,είναι ο εαυτός τους. Αυτοί να φεύγουν, γιατί όπου και να βρίσκονται ούτως η άλλως είναι πάντα απόντες. Να μην αφήνουμε να μας λείπει η παρούσα απουσία του άλλου.

Όλοι οι υπόλοιποι που θα θέλαμε να είναι εδώ, θα είναι. Τους ανθρώπους που αγαπάμε τους κουβαλάμε μέσα μας, κάθε στιγμή κι όπως λένε, είναι σαν τα αστέρια. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τους βλέπουμε συνέχεια, εκείνοι είναι πάντα εκεί. Το μόνο που θα πρέπει να ευχόμαστε είναι να είναι πάντα καλά. Έτσι, θα είμαστε κι εμείς. Κι αν η ζωή είναι ρόδα που γυρνάει, κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στην κορυφή της κι ό,τι σημαντικό θα το έχουμε πλάι μας.

Μέχρι τότε, όταν σας λείπουν αυτοί που αγαπάτε, κλείστε τα μάτια σας και θα βρεθείτε μαζί τους...

Κατερίνα Ανδρεοπούλου








ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Το περίφημο «Αλογάκι της Παναγίας». Ένα από τα πιο αδίστακτα και αιμοβόρα πλάσματα της φύσης


Το περίφημο «Αλογάκι της Παναγίας» που σέβεται ο κόσμος και συνήθως δεν το ενοχλεί αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και άγνωστα στην πραγματικότητα έντομα.
 Έχει μήκος 5-7 εκατοστά και το επιστημονικό του όνομα είναι Mantis Religioza, η λέξη mantis προέρχεται από την ελληνική λέξη μάντης. Μεταφράζοντας την επιστημονική του ονομασία θα λέγαμε ότι πρόκειται για τον «προσευχόμενο μάντη».
 Πρόκειται για ένα από τα πιο αδίστακτα και αιμοβόρα πλάσματα της φύσης και δεν έχει να κάνει τίποτα με το θεϊκό όνομα του.
 Έχει απίστευτη ικανότητα να στοχεύει και να εγκλωβίζει το θήραμα του σε ασύλληπτα γρήγορους χρόνους και να το σκοτώνει ακινητοποιώντας το με το ράμφος του και τα μακριά και σαν πριόνια πόδια του που αγκαλιάζουν το θύμα και δεν του δίνουν περιθώρια διαφυγής…
 Το πιο σημαντικό όμως είναι και στο άνισο μέγεθος που έχουν τα δυο φυλά. Το θηλυκό είναι σχεδόν διπλάσιο και πάντα μεγαλύτερο από το αρσενικό και πιο επιθετικό..
 Είναι τόσο αιμοβόρο που την ώρα του ζευγαρώματος ακριβώς τη στιγμή που το αρσενικό εκσπερματώνει και αφήνεται πιο χαλαρό με μια απίστευτα γρήγορη κίνηση το θηλυκό γυρίζει και σκοτώνει το αρσενικό την ώρα που το γονιμοποιεί και διαιωνίζει το είδος!
 Συνήθως το αποκεφαλίζει με συνοπτικές κινήσεις και στη συνεχεία το καταβροχθίζει παίρνοντας πίσω τη χαμένη ενεργεία που «σπατάλησε» κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης με το αρσενικό.
 Τρώγοντας το θηλυκό το σώμα του αρσενικού παίρνει αρκετές πρωτεΐνες τις οποίες αργότερα χρειάζεται για να θρέψει τους κοινούς απογόνους τους που θα έρθουν στον κόσμο μετά την επιτυχημένη συνουσία.
 Τα αρσενικά κατά κάποιο τρόπο γνωρίζουν τι τα περιμένει γι αυτό κατά την εκσπερμάτωση κάποιες φόρες κάνουν μια απότομη κίνηση και αποκολλούνται από το θηλυκό για να γλιτώσουν την επίθεση που τα περιμένει.
 Σε γενικές όμως γραμμές 8 στα 10 αρσενικά δεν τα καταφέρνουν και αφήνουν την τελευταία τους πνοή ένδοξα στα σαγονιά του υπερμεγέθους θηλυκού.
 Το πιο παράξενο από όλα είναι ότι μετά τον αποκεφαλισμό του αρσενικοί κατά την επίθεση του θηλυκού η συνουσία συνεχίζεται για μερικά δευτερόλεπτα και η γονιμοποίηση του θηλυκοί είναι πάντα επιτυχής μετά το θάνατο του αρσενικού.











ΠΗΓΗ...http://www.tilestwra.com

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος - Γράφει η Σοφία Ασαλέα

Διάλειμμα εργασίας Vincent van Gogh 1890

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος
Ένα χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής είναι η αλλοίωση της έννοιας του Ανθρώπου. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με παράγοντες που συρρικνώνουν την έννοια του ανθρώπινου χαρακτήρα, μειώνοντας τη δυναμική που φέρει από τη φύση του. Οι παράγοντες αυτοί λαμβάνονται ως εξωτερικοί από τον εαυτό, για παράδειγμα η κοινή γνώμη, το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, η μοίρα. Η υπεροχή μας συγκριτικά με τα υπόλοιπα έμβια όντα στον πλανήτη δεν είναι μόνο ο νους, αλλά το σύνολο των χαρακτηριστικών που μας απαρτίζουν ως ανθρώπους. Για να αναφέρουμε κάποια από αυτά είναι η ικανότητα να αισθανόμαστε αλλά και να συν-αισθανόμαστε τον συνάνθρωπό μας, η ικανότητά μας να επιθυμούμε, η ικανότητα να σχεδιάζουμε τις πράξεις μας, να αναλογιζόμαστε πράξεις που ήδη έχουμε τελέσει κ.ά. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη εποχή τείνει να διαβρώνει την εγγενή δυνατότητα που φέρει η ανθρώπινη φύση περιορίζοντάς την. Ωστόσο, πολύ συχνά ξεχνάμε το ότι έχουμε ένα ισχυρό όπλο να αντισταθούμε κι αυτό είναι η δυνατότητα της επιλογής. Για να προλάβω τυχόν ενστάσεις σχετικές με την αδυναμία μας να επιλέξουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, θα ήθελα να τονίσω πως μπορεί να μην επιλέγουμε τα γεγονότα που θα μας συμβούν, αλλά οπωσδήποτε επιλέγουμε τον τρόπο που θα αντιδράσουμε σ’ αυτά και θα τα αντιμετωπίσουμε. Για παράδειγμα, η απόλυση από τη δουλειά μου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης δεν είναι ένα γεγονός που το έχω επιλέξει. Ωστόσο, το αν θα μείνω μέσα στο σπίτι αποδίδοντας το γεγονός στην κακή μου τύχη ή αν θα βγω έξω από το σπίτι αναζητώντας και διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες είναι μια δική μου επιλογή.     
Έχοντας ως βάση τα παραπάνω, ας αναφερθούμε σε μερικές περιπτώσεις που η ανθρώπινή μας ιδιότητα φαίνεται να παρακμάζει. Η πιο συχνή περίπτωση είναι η συρρίκνωση της ικανότητάς μας να αισθανόμαστε. Μοιάζει σαν να ζούμε στην εποχή του επίπεδου συναισθήματος. Αποφεύγουμε έντονα συναισθήματα, όπως ο έρωτας ή ο θυμός, επιλέγοντας να σχετιστούμε με τους ανθρώπους με έναν τρόπο χλιαρό. Συνήθως επιλέγουμε να συνάπτουμε ρηχές και εφήμερες σχέσεις. Επιπλέον, δεν είναι λίγες οι φορές που προτιμάμε να μην εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε προκειμένου να μην στενοχωρήσουμε τον άλλον ή φοβούμενοι τη μη ανταπόκριση ή την αντίδραση του περίγυρου, ακόμα κι αν το συναίσθημα μέσα μας βαλτώνει.
 Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ένταση του συναισθήματος να περιορίζεται και πιθανόν να εκφράζεται με άλλους τρόπους, λιγότερο ενδεδειγμένους. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει ο καβγάς ανάμεσα σε ένα ζευγάρι εξαιτίας του θυμού που αισθάνεται η γυναίκα προς την πεθερά της. Μια δεύτερη συνέπεια της μη έκφρασης των συναισθημάτων μας είναι η αδυναμία μας να συν-αισθανθούμε τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας. Συχνά συμπεριφερόμαστε κυνικά, γιατί ακριβώς δυσκολευόμαστε να μπούμε στη θέση του άλλου. 
Η εστίαση της προσοχής στις επαγγελματικές ικανότητες και την εύρεση εργασίας σε ένα αβέβαιο επαγγελματικό τοπίο αποτελεί ίσως τη συχνότερη παγίδα, η οποία διαδραματίζει και αυτή τον ρόλο της στη συρρίκνωση της ιδιότητάς μας ως Άνθρωποι. Πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές δυσχέρειες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας αναλωνόμαστε αφενός σ’ έναν αγώνα απόκτησης δεξιοτήτων και αφετέρου σ’ ένα κυνήγι επαγγελματικών θέσεων, ξεχνώντας πολύ συχνά πως πέρα από τη εργασία, οι επιθυμίες μας για ελεύθερο χρόνο, χαλάρωση, διασκέδαση και συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα καταλαμβάνουν έναν εξίσου σημαντικό και ζωτικό χώρο στην καθημερινότητά μας.   
Τέλος, ένας άλλος παράγοντας - όχι τόσο φανερός, αλλά αρκετά σημαντικός - που μπορεί να μειώσει τη δυναμική του Ανθρώπου είναι η ελπίδα. Η έκφραση «Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία» είναι ίσως μία απ’ τις πιο παραπλανητικές εκφράσεις κι αυτό γιατί συχνά υπονομεύει τα κίνητρά μας για να προσπαθήσουμε. Η ελπίδα μοιάζει σαν να αποδίδει την έκβαση ενός γεγονότος κάπου αλλού, πέρα από μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ελπίδα αποδείχθηκε αναξιόπιστος σύντροφος κι αυτό γιατί αναφερόταν σε κάτι έξω από τον εαυτό. Ζώντας σ’ έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, η ελπίδα μπορεί να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανασφάλειας, όταν συνάδει με την αναμονή ενός αποτελέσματος, όπου ο εαυτός δεν έχει καμία θέση. Συχνά λέμε «Ελπίζω όλα να πάνε καλά.» παραλείποντας το γεγονός πως για να πάνε όλα καλά χρειάζεται πρωτίστως η προσωπική προσπάθεια του καθενός.
Η συρρίκνωση ή και αποφυγή των συναισθημάτων μας, η μετά μανίας απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων και αναζήτηση θέσεων εργασίας (και λέω θέσεων γιατί συχνά κάνουμε περισσότερες δουλειές από μία προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές απαιτήσεις) και η συνήθειά μας να ελπίζουμε, μειώνοντας πολλές φορές την προσπάθεια που καταβάλλουμε, αποτελούν κάποιες από τις συνθήκες που μας μηχανοποιούν και μας κάνουν να ξεχάσουμε πως πέρα από γονείς, σύζυγοι, υπάλληλοι, εργοδότες, συνεργάτες, επαγγελματίες είμαστε Άνθρωποι. Τείνουμε να ξεχάσουμε το τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος, το ότι χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρείς την ταυτότητά σου ως Άνθρωπος παρά για να βρεις μια θέση εργασίας ή για να προσφέρεις στο παιδί σου τις καλύτερες σπουδές. 
Η απάντηση γι αυτά είναι κάτι περισσότερο από απλές συμβουλές και νουθεσίες του τύπου «Να είσαι ο εαυτός σου» ή «Να κάνεις αυτό που θες εσύ».
 Για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είμαι ο εαυτός μου, τι σημαίνει να έχω επιθυμίες και όχι μόνο υποχρεώσεις, τι σημαίνει να επιλέγω εγώ τον τρόπο που θα ζήσω και να διαμορφώνω μια πορεία ζωής με βάση τις δικές μου προδιαγραφές, τι σημαίνει να μπορώ να λέω «Όχι» όταν κάτι αντικρούει στον κώδικα αξιών μου, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι λένε «Ναι», τι σημαίνει να αισθάνομαι και να εκφράζω ό,τι αισθάνομαι, τι σημαίνει να ακούω τον συνάνθρωπό μου, τι σημαίνει να προσπαθώ χωρίς μόνο να ελπίζω και τέλος τι σημαίνει τελικά να είμαι Άνθρωπος.

Σοφία Ασαλέα
Ψυχολόγος - Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια

"Εφτά Πατρίδες, Εφτά Θάνατοι". Σπουδή του Ευάγγελου Τσαβδάρη στους Εφτά Νάνους του Νίκου Καββαδία


Μέσα στον καυτό ελληνικό Αύγουστο, κι εν μέσω προετοιμασιών για την ιδιαίτερη εκδήλωση Ποίηση σε Διάλογο, ο ποιητής Ευάγγελος Τσαβδάρης ολοκλήρωσε τη σπουδή του πάνω σε ένα από
τα αγαπημένα του μελωποιημένα ποιήματα, τους Εφτά Νάνους του Νίκου Καββαδία, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου.

Οι στίχοι του Ευάγγελου πατάνε αρμονικά πάνω στην πένα του Καββαδία και στη μελωδία του Μικρούτσικου, δίνοντας την αίσθηση μιας νέας δημιουργίας, που όμως σου φαίνεται τόσο οικεία.

Ας απολαύσουμε το νέο δημιούργημα του ποιητή...


Εφτά Πατρίδες, Εφτά Θάνατοι


Όταν λιμνάζει ο σφυγμός, μην πελαγώνεις, 

ρίξε πιο πέρα μάτια στους μετανάστες.. 


Έχουν του πόνου τη θωριά, σε καθηλώνουν, 

ένας μικρός γράφει αχνά, μικρές ελπίδες.. 


Πιο πέρα η μάνα τα παράπονα μπαλώνει 

και εσύ πεθάνεις έτσι αργά μεσ' την ρουτίνα..


Ο ασυνείδητος χαφιές ψυχές σκοτώνει, 

μέσα στην τσέπη του λεφτά μέσα του χιόνι.. 


Και εγώ, σε νιώθω έτσι αργά σαν μετανάστης, 

μέρα και νύχτα στην κάρδια, είσαι δυνάστης.. 


Μα είναι κάτι αιχμηρό που με πληγώνει, 

είναι τα πόδια μου που γδέρνουν στα μουράγια, 

μα είναι κάτι κοφτερό που φραγγελώνει 

είναι η μορφή σου που θα στέκεται καθάρια... 


Τσαβδάρης Ευάγγελος








ΠΗΓΗ...http://www.ialmopia.gr

Το πανηγύρι της Παναγίας στο Γαρέφι Αλμωπίας




Κάθε καλοκαίρι εδώ και δεκαετίες, δέσποζε στην Αλμωπία το πανηγύρι της Παναγίας, που γινόταν στο πανέμορφο και γραφικό χωριό του Γαρεφείου.

Το πανηγύρι γινόταν την επόμενη του δεκαπενταύγουστου και το μικρό χωριό έσφυζε από πλήθος επισκεπτών, που συνέρρεαν από τα γύρω κυρίως χωριά.
Οι περισσότεροι ασφαλώς επισκέπτες προέρχονταν από το γειτονικό και αδερφό χωριό των Προμάχων, που κατά παρέες κατέκλυζαν από νωρίς το Γαρέφι μιας και οι περισσότεροι είχαν συγγενικά και φιλικά πρόσωπα και με την ευκαιρία της μεγάλης γιορτής της Παναγίας, έβρισκαν πρόσχημα για μια διασκεδαστική ημέρα.
Τα παλιότερα χρόνια, τις δεκαετίες του 60 και του 70 οι Προμαχιώτες μη έχοντας και πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση πήγαιναν στο πανηγύρι από νωρίς το απόγευμα με ό,τι μέσο έβρισκαν, συνήθως μουλάρια, και πολλοί ήταν που πήγαιναν και με τα πόδια. Χαρακτηριστικό της εποχής ήταν, ότι πάντα για την ημέρα της Παναγίας όλοι  φρόντιζαν να αγοράσουν καινούρια ρούχα, τα οποία θα πρωτοφορούσαν στο πανηγύρι του Γαρεφείου. Βέβαια μετά από την πολύωρη πεζοπορία στον χωμάτινο δρόμο, που συνέδεε τα δυο χωριά, οι περισσότεροι έφταναν στο Γαρέφι κατασκονισμένοι, αλλά με δυο τρία τινάγματα τα ρούχα τους επανέρχονταν στην αρχική τους κατάσταση.
Πολλοί κάτοικοι την ημέρα του πανηγυριού, μεσούσης της καπνοπαραγωγικής περιόδου, φρόντιζαν να μην μαζέψουν πολλή ποσότητα, για να έχουν τον χρόνο τους να ετοιμαστούν και να εκδράμουν στο γειτονικό χωριό.
Είναι αξέχαστες οι εικόνες, που ο δρόμος προς το Γαρέφι να είναι κατάμεστος, από παρέες μικρών και μεγάλων Προμαχιωτών , οι οποίοι τραγουδώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον, κατευθύνονταν στον προορισμό τους, το "Τσαρνέσοβο".
Στον χώρο του πανηγυριού δέσποζε η μεγάλη "βόλτα", όπου η νεολαία βημάτιζε από το πάνω Γαρέφι προς το κάτω Γαρέφι. Κεντρικό σημείο αναφοράς και τόπος ραντεβού, ήταν η μεγάλη γέφυρα, που χωρίζει τα δυο γραφικά τμήματα του Γαρεφείου. Στα δυο περίπου χιλιόμετρα της "βόλτας", νέοι και νέες, φορώντας ό,τι  πιο καινούριο υπήρχε στις βιτρίνες, αντάλλασσαν κλεφτές ματιές και πειράγματα, προσπαθώντας να προσελκύσουν το ενδιαφέρον. Πολλοί έρωτες έχουν γεννηθεί σε εκείνα τα δυο χιλιόμετρα της αγάπης.
Εκτός από τις κλασικές καντίνες με τα βραστά λουκάνικα και τα διάφορα εποχικά υπαίθρια μαγαζάκια-πάγκοι, που υπήρχαν, πουλώντας διάφορα παιχνιδάκια για τα παιδιά, το παραδοσιακό "μαλλί της γριάς", υπήρχαν και οι "βάρκες" , αιώρες σε σχήμα βάρκας, που κινούνταν σαν εκκρεμές έχοντας τα μικρά παιδιά μέσα τους να ξεφωνίζουν από χαρά.
Το "βαρύ πυροβολικό" του πανηγυριού ήταν ασφαλώς το μεγάλο γλέντι, που ξεκινούσε νωρίς το βράδυ, όπου και στα δυο τμήματα του άνω και κάτω Γαρεφείου ,  κυριαρχούσαν τα "όργανα" , παραδοσιακές μπάντες της περιοχής παίζοντας τοπικούς ρυθμούς, βάζοντας φωτιά στη διασκέδαση, που κρατούσε μέχρι τις πρωινές ώρες.
Οι φιλόξενοι Γαρεφιώτες, πιστοί στην παράδοση και τα ήθη -έθιμα των προγόνων τους, αγαπώντας και αγκαλιάζοντας τον μακρόβιο αυτόν θεσμό, διοργανώνουν μέχρι και τις μέρες μας το πανηγύρι, με πολύ μεράκι και έχοντας με το μέρος τους την τεχνολογία και τα σύγχρονα μέσα, τον έχουν αναβαθμίσει και κάθε χρόνο παρουσιάζουν όλο και πιο ποιοτικά αποτελέσματα.
Έχοντας σαν κινητήριο μοχλό τον αεικίνητο μορφωτικό σύλλογο του χωριού τον "Κώστα Γαρέφη", μας προσκαλούν κάθε χρόνο, να θυμηθούμε τα παλιά και να δώσουμε κίνητρα στους νέους του χωριού, για να τιμήσουν τον τόπο τους και την πίστη στην Παναγία και την ορθοδοξία.



Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020

Ντίνος Χριστιανόπουλος "Εναντίον".



Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος -μόλις έμαθε ότι θα τιμηθεί με το φετινό μεγάλο βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού- έκανε την εξής δήλωση:


«Ούτε θα εμφανιστώ, ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους».

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται…

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας…

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους· όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν.Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό…

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες.Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;



Ο χάρτης του διάσημου Οθωμανού ναυάρχου Πίρι Ρέις.


Ο χάρτης του Πίρι Ρέις όπως είναι γνωστός, έχει ορθογώνιο σχήμα με διαστάσεις περίπου 60x86 cm και περιλαμβάνει την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη δυτική Αφρική, τον κεντρικό και νότιο Ατλαντικό, την Καραϊβική, το ανατολικό μισό της νότιας Αμερικής και στο κατώτατο τμήμα του τα χαρακτηριστικά της Ανταρκτικής, απαλλαγμένης όμως από τα στρώματα πάγου που την καλύπτουν. Τον ανακάλυψε τυχαία τον Νοέμβριο του 1929 ο Καλίλ Εντέμ, ο διευθυντής του Εθνικού Μουσείου της Τουρκίας, αρχειοθετώντας κάποια έγγραφα. Η έρευνα έδειξε πως ήταν ένα αυθεντικό έγγραφο που σχεδιάστηκε το 1513 πάνω σε δέρμα γαζέλας από τον Πίρι Ρέις, διάσημο ναύαρχο του τουρκικού στόλου κατά τον 16ο αιώνα.
Τον Σεπτέμβριο του 1931 ο γερμανός ακαδημαϊκός Πάουλ Κάλε ανακοίνωσε την ανακάλυψη σε μια μικρή συγκέντρωση του 18ου Συνεδρίου Ανατολιστών στο Λέιντεν. Το ευρύ κοινό έμαθε για την ύπαρξη του χάρτη στις 27 Φεβρουαρίου του 1932 σε μια έκδοση του Illustrated London News. Αυτό που λείπει από το χάρτη, εξαιτίας μερικής καταστροφής του, είναι το δυτικό μισό της νότιας Αμερικής, αλλά και πιθανώς λόγω χώρου η βόρεια Αμερική και το υπόλοιπο ανατολικό μισό του κόσμου. Ο ίδιος ο Πίρι Ρέις αναφέρει ότι στο χάρτη περιέλαβε τις ινδικές και κινεζικές θάλασσες με γεωμετρική απεικόνιση, οπότε θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του αρχικού έργου έχει χαθεί.
Στις 23 Ιουλίου του 1932 στο ίδιο περιοδικό γράφτηκε ένα μεγαλύτερο άρθρο για το θέμα από τον Ακούρα Γιουσούρ, πρόεδρο της Τουρκικής Εταιρίας για την Ιστορική Έρευνα. Εδώ ο τούρκος επιστήμονας ρίχνει μια ματιά σε αυτά που έγραψε ο Πίρι Ρέις πάνω στο χάρτη και τις πηγές που χρησιμοποίησε. Ο ίδιος ο Πίρι Ρέις εξηγεί σε μια από τις σημειώσεις του στο περιθώριο του χάρτη με ποιο τρόπο τον σχεδίασε. Σε αυτό το τμήμα εξηγείται ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ο χάρτης:
«Είναι ο μοναδικός χάρτης στο είδος του που υπάρχει πλέον. Εγώ προσωπικά τον σχεδίασα και τον ετοίμασα. Για το σχεδιασμό του χρησιμοποίησα περίπου είκοσι παλιούς χάρτες και οκτώ Τζαφερίγιε (παγκόσμιους χάρτες, που σχεδιάστηκαν από εποχής Μεγάλου Αλεξάνδρου και περιείχαν τον τότε γνωστό κόσμο). Οι χάρτες των Δ. Ινδιών και οι νέοι χάρτες που σχεδιάστηκαν από τέσσερις Πορτογάλους και απεικονίζουν την Ινδική και την Κινεζική Θάλασσα απεικονίζονται εδώ γεωμετρικά. Μελέτησα επίσης το χάρτη που σχεδίασε ο Χριστόφορος Κολόμβος για τη Δύση. Συμπυκνώνοντας όλους αυτούς τους χάρτες σε έναν, ολοκλήρωσα τον παρόντα χάρτη. Ο χάρτης μου είναι τόσο σωστός και αξιόπιστος για τις επτά θάλασσες, όσο οι χάρτες που απεικονίζουν τις θάλασσες των χωρών μας». Ο Γιουσούφ υποδεικνύει εδώ ένα σημαντικό σημείο στο άρθρο του «...ο χάρτης που έχουμε στην κατοχή μας είναι απόσπασμα ενός μεγαλύτερου χάρτη. Αν δεν είχε χαθεί το άλλο κομμάτι, θα είχαμε έναν τουρκικό χάρτη σχεδιασμένο το 1513, που θα έδειχνε τον Παλαιό και τον Νέο Κόσμο μαζί».
Για την ακρίβεια του χάρτη έχουν προταθεί αρκετές θεωρίες, αρκετές από τις οποίες περνούν στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας, καθώς προϋποθέτουν εναέρια παρατήρηση. Η ακρίβεια, ωστόσο, του χάρτη προϋποθέτει γνώσεις σφαιρικής τριγωνομετρίας και γνώση της μεθόδου της αζιμουθιακής προβολής των ίσων αποστάσεων. Η παραδοχή του τούρκου ναυάρχου ότι χρησιμοποίησε παλαιότερους χάρτες, οδηγεί στην υπόθεση ότι υπήρχε η δυνατότητα τέτοιου είδους μετρήσεων σε παλαιότερες περιόδους της ιστορίας.

Πιθανές ερμηνείες
Στο φθινοπωρινό τεύχος του 21ος Αιώνας υπάρχει ένα άρθρο του Ρικ Σάντερς, που ρίχνει αρκετό φως στην υπόθεση με τίτλο «Οι αρχαίοι Θαλασσοπόροι Μπορούσαν να Μετρήσουν το Γεωγραφικό Μήκος»4. Μαζί με το φίλο του αστρονόμο Μπερτ Κούπερ, ο Σάντερς αφηγείται την ιστορία του αιγύπτιου ναυτικού Ράτα και του πλοηγού του Μάουϊ, οι οποίοι ταξίδεψαν από την Αίγυπτο ως τη δυτική Νέα Γουινέα, το 232 Π.Κ.Ε.5. Ο Μάουϊ, χρησιμοποιώντας μια υπολογιστική συσκευή που ονομαζόταν τανάβα, η οποία μπορούσε να καθορίσει μετρήσεις των σχετικών θέσεων της Σελήνης σε σχέση με τα άστρα, υπολόγισε το γεωγραφικό τους μήκος.
Οι Σάντερς και Κούπερ πιστεύουν ότι ήταν θεωρητικά δυνατό να έχουν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τη δυνατότητα υπολογισμού του γεωγραφικού μήκους με απόκλιση 10΄ της μοίρας. Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει πραγματικά, τότε το μυστήριο της ακρίβειας του χάρτη μπορεί να επιλυθεί και δε χρειάζεται κανείς την υπόθεση της ύπαρξης ενός προηγμένου τεχνολογικά πολιτισμού για να επιλύσει το πρόβλημα.
Ωστόσο, η προβολή που χρησιμοποιήθηκε από τον τούρκο ναύαρχο για το σχεδιασμό του χάρτη παραμένει μυστήριο. Καταρχήν, είναι εντελώς σύγχρονη τεχνική και ονομάζεται αζιμουθιακή προβολή ίσων αποστάσεων. Απαιτεί ένα συγκεκριμένο κέντρο, το οποίο ο Χάπγκουντ τοποθετεί ανάμεσα στη Συήνη ή τον Τροπικό του Καρκίνου. Στην πραγματικότητα το κέντρο φαίνεται πως είναι ένας συνδυασμός και των δύο. Σε μια δεδομένη χρονολογική στιγμή ο Τροπικός του Καρκίνου και η Συήνη ταυτίζονταν. Συνεπώς, η προβολή του χάρτη του Πίρι Ρέις δεν υποδεικνύει μόνον έναν ιδιαίτερο τόπο αλλά και έναν ιδιαίτερο χρόνο. Ο Τροπικός του Καρκίνου πάντα αντικατοπτρίζει τη γωνία κλίσης του άξονα της γης, η οποία ποικίλει σε μια περίοδο 41.000 χρόνων από το μέγιστο των 23:30 στο ελάχιστο των 22:06 μοιρών. Σήμερα η κλίση του άξονα είναι 23:27 μοίρες από τον Ισημερινό. Αφού η κλίση της γης αλλάζει σχετικά ομοιόμορφα με το χρόνο, έχουμε ένα μέτρο χρονολόγησης της εποχής κατά την οποία η Συήνη και ο Τροπικός του Καρκίνου συνέπιπταν.
Φαίνεται πως ακριβώς σε αυτή τη χρονική στιγμή κατασκευάστηκε ο χάρτης ή οι χάρτες από τους οποίους άντλησε τις πηγές του ο Πίρι Ρέις. Κατά σύμπτωση τη Συήνη επέλεξε και ένας βιβλιοθηκάριος της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης, ο διάσημος Ερατοσθένης, προκειμένου να υπολογίσει το μήκος της περιφέρειας της γης. Πιο συγκεκριμένα χρησιμοποίησε την απόσταση Συήνης και Αλεξάνδρειας. Αν μάλιστα γνώριζε πως η απόσταση Συήνης και Αλεξάνδρειας είναι 4.530 και όχι 5.000 στάδια, όπως εκτίμησε, θα ήταν ακριβής με περιθώριο λάθους μόλις το 1% και όχι το 14,7% που υπολόγισε. Στην ουσία αρκετοί ερευνητές επί του θέματος εκτιμούν πως ο Ερατοσθένης χρησιμοποίησε για τις μελέτες του αρχαίους χάρτες, διαθέσιμους στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Προφανώς αυτοί οι χάρτες είχαν σχεδιαστεί κατά την περίοδο που η Συήνη και ο Τροπικός του Καρκίνου συνέπιπταν.
Η σύμπτωση
Πότε έγινε αυτό; Η απάντηση είναι σχετικά απλή, αν συνειδητοποιήσουμε πως η αργή μετατόπιση του Τροπικού του Καρκίνου νότια, αντανακλά στην πραγματικότητα τη μετατόπιση της κλίσης του άξονα της γης (λοξότητα). Τούτη η αλλαγή είναι αρκετά κανονική, ώστε να μας επιτρέπονται μετρήσεις για το πότε ο Τροπικός του Καρκίνου και η Συήνη μοιράζονταν το ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Μπορούμε να υπολογίσουμε τη διαφορά σε απόσταση από το σημερινή θέση του Τροπικού του Καρκίνου (23:27 Βόρεια) από εκείνη της Συήνης (24:05:30 Βόρεια).
Οι αστρονόμοι έχουν συμπεράνει ότι χρειάζεται ένας αιώνας για να μετατοπιστεί ο Τροπικός του Καρκίνου 40΄΄ ως προς το πλάτος. Έτσι έχουμε τον απαραίτητο τύπο για τους υπολογισμούς μας. Η Συήνη απέχει 00:38:30 μοίρες από τον Τροπικό του Καρκίνου σήμερα, δηλαδή 2.310΄΄. Διαιρούμε με το 40 και το αποτέλεσμα είναι 57,75 αιώνες. Δηλαδή η Συήνη συνέπιπτε με τον Τροπικό του Καρκίνου πριν από 5.775 χρόνια, περίπου το 3.772 π.Χ. Αν αυτή είναι η ημερομηνία σχεδίασης του χάρτη που υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Πίρι Ρέις, τότε αιτιολογούνται αρκετές από τις υποθέσεις που έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί, ακόμη και η υπόθεση του Χάπγκουντ για τη μετατόπιση της Ανταρκτικής, που την τοποθετεί κοντά στο 4000 π.Χ.
Είναι γεγονός πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατασκεύασαν αρκετά μνημεία και έχτισαν αρκετές πόλεις κοντά ή πάνω στον Τροπικό του Καρκίνου. Βόρεια της Συήνης βρίσκονται οι περίφημοι Τάφοι των Ευγενών, τους οποίους οι αρχαιολόγοι χρονολογούν στην προδυναστική περίοδο, περίπου στο 3900-3100 Π.Κ.Ε. Ο ίδιος υπολογισμός υποδεικνύει πως ταυτίζονταν με τον Τροπικό του Καρκίνου το 3850 Π.Κ.Ε.
Οπωσδήποτε τέτοιου είδους συμπτώσεις προβληματίζουν, ανεξάρτητα από το αν πείθεται κανείς ή όχι από τις απόψεις του Σάντερς. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι χρονολογήσεις των αρχαιολόγων συμπίπτουν με τις απόψεις των αστρονόμων. Τότε, είτε το θέλουμε είτε όχι γεννιέται μέσα μας το στοίχειωμα της πιθανότητας να υπήρξε στο μακρινό παρελθόν ένας άγνωστος έως σήμερα πολιτισμός, που δε διέθετε μεν την απαραίτητη τεχνολογία για να κάνει αέριες παρατηρήσεις, ωστόσο γνώριζε πώς να παρατηρεί τον ουρανό. Αυτός ο πολιτισμός είναι πιθανό να έγινε πηγή έμπνευσης για τους Αιγύπτιους της προδυναστικής περιόδου. Αν κάτι τέτοιο είναι αληθινό ή στηριχθεί με περισσότερα ευρήματα, τότε θα μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο χάρτης ή οι χάρτες πάνω στους οποίους στηρίχθηκε ο χάρτης του Πίρι Ρέις είναι τουλάχιστον δέκα φορές παλαιότερος.
Γεγονότα και παραμυθίες
Για την ημερομηνία που φέρει ο χάρτης (1513), παρουσιάζει καταπληκτικές λεπτομέρειες. Οι σημειώσεις πάνω στο χάρτη εξηγούν ότι συντέθηκε από περίπου 20 χάρτες, πολλοί από τους οποίους αντλήθηκαν από ισπανικά και πορτογαλικά σκάφη στη Μεσόγειο. Συμπληρώθηκε, επίσης, από αφηγήσεις συλληφθέντων ισπανών και πορτογάλων ναυτικών. Θεωρούμενος υπό αυτή την έννοια ο πορτολάνος του Πίρι Ρέις δεν είναι χάρτης που σχεδιάστηκε από κάποιο αρχαίο ατλάντειο πολιτισμό, ούτε εξωγήινους, όπως έχει προταθεί από διάφορους, αλλά ένας πρώτης τάξης χάρτης που συντέθηκε από μια ναυτική ιδιοφυΐα και ο Πίρι Ρέις ήταν μια τέτοια ιδιοφυΐα σε πρακτικό, θεωρητικό και οργανωτικό επίπεδο. Εξετάζοντας μάλιστα το γεγονός ότι δημιουργήθηκε από έναν ναυτικό που δε συμμετείχε ποτέ στην εποχή των εξερευνήσεων και ότι σχεδιάστηκε από δευτερογενείς πηγές, είναι ένα καταπληκτικό έργο. Φαίνεται να περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες που προέρχονται από χάρτες εχθρικών χωρών, με αρκετά καλά κρυμμένα μυστικά, γεγονός που ευνοούσε σημαντικά τις κινήσεις του τουρκικού στόλου.


Δελτίο Τύπου Δήμου Αλμωπίας για την ανακύκλωση των χρησιμοποιημένων νάιλον καλλιέργειας σπαραγγιών


ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ   

  ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ
Η Ομάδα παραγωγών  ΑΣΣΠΑ Μεγαπλατάνου, σε συνεργασία με το Δήμο Αλμωπίας, συνεχίζουν τη δράση τους στον τομέα της ανακύκλωσης των χρησιμοποιημένων νάιλον από την καλλιέργεια των σπαραγγιών.
Οι αγρότες μας, με τοπική συνείδηση ,  ατομική και συλλογική αίσθηση της ευθύνης, πρωτοπορούν και αναζητούν μιμητές. 
Όλοι μαζί μπορούμε να κρατήσουμε τον τόπο μας καθαρό και προπάντων ασφαλή.

Κοινοβουλευτική παρέμβαση ΚΚΕ για τις ζημιές που υπέστησαν οι παραγωγοί της ΠΕ Πέλλας από το κύμα κακοκαιρίας στην ροδακινοκαλλιέργεια.



ΑΝΑΦΟΡΑ

Για τον κ. Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Οι βουλευτές Δελής Γιάννης και Στολτίδης Λεωνίδας

Κατέθεσαν ΑΝΑΦΟΡΑ την κοινή ανακοίνωση των αγροτικών συλλόγων «ΕΝΟΤΗΤΑ» (Μπλόκο Γυψοχωρίου) και «ΟΜΟΝΟΙΑ» (Κρύα Βρύση) και ζητούν αποζημίωση για το σύνολο της ζημιάς που υπέστησαν οι παραγωγοί από το κύμα κακοκαιρίας στην ροδακινοκαλλιέργεια.


Αθήνα 11/8/2020
Οι καταθέτοντες βουλευτές



ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ¨ΕΝΟΤΗΤΑ¨ (ΜΠΛΟΚΟ ΓΥΨΟΧΩΡΙΟΥ) & ¨ΟΜΟΝΟΙΑ¨  (ΚΡΥΑ ΒΡΥΣΗ), ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΡΟΔΑΚΙΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Το πρόσφατο κύμα κακοκαιρίας έπληξε τη ροδακινοκαλλιέργεια σχεδόν στο σύνολό της, στην ΠΕ Πέλλας. Η έντονη βροχόπτωση, σε συνδυασμό με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας,  προκάλεσε καρπόπτωση τόσο στα επιτραπέζια ροδάκινα, στα νεκταρίνια, αλλά και στα συμπύρηνα. Επιπλέον, ακόμα και οι καρποί που παρέμειναν στα δέντρα, υποβαθμίστηκε η ποιότητά τους, αφού είτε ¨μονίλιασαν¨, είτε ¨λέκιασαν¨, επαναφέροντας στη μνήμη μας τον ¨εφιάλτη¨ του 2017 και του 2018.
Να σημειωθεί πως οι ροδακινοπαραγωγοί βρίσκονται σε δεινή θέση, καθώς η τιμή του συμπύρηνου ροδάκινου και φέτος παραμένει κάτω του κόστους, όπως επίσης αναμένουν ακόμα την εξόφληση των αποζημιώσεων από τις καταστροφές του 2019, παρά τις διαβεβαιώσεις από κυβερνητικά στελέχη για άμεση αποπληρωμή τους.
Το αίτημα για αλλαγή του κανονισμού του ΕΛΓΑ, όλο και πιο επίκαιρο γίνεται. Απαιτούμε την άμεση καταγραφή της ζημιάς, και την ουσιαστική αποζημίωση στο 100% της ζημιάς, από όλα τα καιρικά φαινόμενα.
Είναι ζήτημα επιβίωσης!!

οι Διοικήσεις

 ΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑ                                ΑΣ ΟΜΟΝΟΙΑ


9 Αυγουστου 2020

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Nietzsche - Ό,τι ονομάζουμε «αγάπη»



«Η ευτυχία μου: Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω, έμαθα να βρίσκω. Από τότε που κάποιος άνεμος μου εναντιώθηκε, ταξιδεύω με όλους τους ανέμους». -Friedrich Nietzsche

Αγάπη και φιληδονία! Αλήθεια, πόσο διαφορετικά ακούγονται στις καρδιές μας οι δυο αυτές λέξεις.

Κι όμως, θα μπορούσαν να εκφράζουν και οι δυο αυτές λέξεις το ίδιο ένστικτο, βαφτισμένο δυο φορές.

Η πρώτη εγκωμιαστικά, απ' την άποψη των ανικανοποίητων και των ακόρεστων που βρίσκουν «καλό» το ένστικτο αυτό· τη δεύτερη με τη χυδαία έννοια, από την άποψη εκείνων που γνωρίζουν καλά πλέον, που έχουν ένα ένστικτο κατοχής κατασιγασμένο κάπως, και που τώρα φοβούνται για τα «αγαθά» τους.

Η «αγάπη για τον συνάνθρωπό» μας δεν είναι τάχα επιτακτική ανάγκη για μια καινούρια ιδιοκτησία;

Και αλήθεια, το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την αγάπη μας για τη γνώση, για την αλήθεια;

Και γενικότερα για κάθε επιθυμία καινούριου;

Κουραζόμαστε με το παλιό, για ό,τι γνωρίζουμε καλά και σίγουρα, έχουμε ανάγκη να τεντώσουμε τα χέρια μας ακόμα πιο μακριά.

Και το πιο όμορφο τοπίο, όταν το ζήσουμε, όταν το έχουμε μπροστά στα μάτια μας για τρεις ολόκληρους μήνες, μας κουράζει· δεν είμαστε βέβαιοι για την αγάπη μας γι' αυτό. Κάποια άλλη μακρινή όχθη, μας τραβάει περισσότερο.

Γενικότερα, μια κατοχή μειώνεται με τη χρήση.

Η ευχαρίστηση που αισθανόμαστε για τον εαυτόν μας προσπαθεί να διατηρηθεί με το να μεταμορφώνει πάντοτε κάποιο καινούριο πράγμα μέσα μας· κι αυτό ακριβώς ονομάζεται «κατοχή».

Όταν κουραζόμαστε από ένα απόκτημα, κουραζόμαστε με τον ίδιο μας τον εαυτό. (Μπορούμε και να υποφέρουμε απ' το παραπανίσιο· επίσης, και η ανάγκη του να πετάμε, να προσφέρουμε, μπορεί και αυτή να πάρει το κολακευτικό όνομα «αγάπη»).

Όταν βλέπουμε κάποιον να υποφέρει, με μεγάλη προθυμία αρπάζουμε την ευκαιρία που μας προσφέρεται. Αυτό κάνει ο φιλεύσπλαχνος, ο συμπονετικός άνθρωπος· και αυτός, ονομάζει «αγάπη» την επιθυμία ενός νέου αποκτήματος που έχει ξυπνήσει μέσα στη ζωή του και την χαίρεται, όπως χαίρεται κανείς την πρόσκληση μιας καινούριας κατάστασης.

Αλλά εκείνο που παρουσιάζεται σαν επιθυμία απόκτησης είναι η φυλετική αγάπη.

Αυτός που αγαπά θέλει να γνωρίζει αποκλειστικά το πρόσωπο που επιθυμεί, θέλει να εξουσιάζει απόλυτα, τόσο την ψυχή του, όσο και το σώμα του, θέλει να αγαπιέται μονάχα αυτός, να κυριαρχεί και να βασιλεύει μέσα στην άλλη ψυχή, σαν το υψηλότερο και πιο επιθυμητό αγαθό.

Αν καθίσουμε και σκεφτούμε προσεκτικά όλα τα παραπάνω, θα δούμε πως αυτό, ούτε λίγο ούτε πολύ, δεν φανερώνει τίποτ' άλλο παρά απ' το να αποκλείουμε ολόκληρο τον κόσμο απ' την απόλαυση ενός αγαθού και μιας πολυτιμότατης ευτυχίας, αν σκεφτούμε πως αυτός που αγαπά προσπαθεί να κάνει φτωχούς και να στερήσει όλους τους άλλους αντιπάλους, και να γίνει ο δράκουλας του θησαυρού του σαν τον πιο αδιάκριτο «κατακτητή» και τον πιο εγωιστή εκμεταλλευτή· αν, τέλος, υποθέσουμε πως ολόκληρος ο υπόλοιπος κόσμος του είναι τελείως αδιάφορος, χωρίς χρώματα και χωρίς καμιά άξια, και πως είναι έτοιμος να κάνει κάθε θυσία, να διαταράξει κάθε καθιερωμένη τάξη, να βγάλει στο περιθώριο κάθε ενδιαφέρον, θα μείνουμε κατάπληκτοι!...

Ναι! Θα μείνουμε κατάπληκτοι και Θα αναρωτηθούμε: Πως αυτή η άγρια φιληδονία, αυτή η παράφρονη αδικία της σεξουαλικής αγάπης, υμνήθηκε και θεοποιήθηκε τόσο πολύ σε όλες τις εποχές της ιστορίας, και ακόμα, πως έβγαλαν από την αγάπη αυτή την ιδέα της αγάπης σαν αντίθετο του εγωισμού, ενώ ίσως αντιπροσωπεύει την πιο αυθόρμητη έκφρασή του.

Η συνήθεια, σ' αυτή την περίπτωση, θα δημιουργήθηκε από αυτούς που δεν είχαν τίποτα και που επιθυμούσαν να αποκτήσουν κάτι.

Είναι σίγουρο πως πάντα θα υπήρχαν και οι παραπανήσιοι.

Όσοι άνθρωποι είχαν την τύχη να γνωρίσουν πολλά, να κορεστούν δηλαδή, πετούσαν κάπου κάπου τη λέξη «μανιασμένος δαίμονας», όπως ο αρχαίος Σοφοκλής, ο πιο αξιαγάπητος στους Αθηναίους.

Αλλά ο Έρωτας πάντα κοροϊδεύει κάτι τέτοιους βλάσφημους· είναι οι μεγαλύτεροι ευνοούμενοί του.

Βέβαια, υπάρχει εδώ κι εκεί πάνω σ' ολόκληρη τη γη κι ένα είδος επέκτασης του έρωτα, όπου η φιλήδονη επιθυμία που αισθάνονται δυο άνθρωποι ο ένας για τον άλλον, παραχωρεί τη θέση της σε μια καινούρια επιθυμία, σ' έναν καινούριο πόθο, σε μια ύψιστη, κοινή επιθυμία, την επιθυμία ενός ιδανικού που να τους υπερβάλλει και τους δυο τους.

Αλλά ποιός γνωρίζει αυτή την αγάπη; Ποιός άνθρωπος την έζησε;

Το όνομά της, το αληθινό της όνομα, είναι φιλία.



Friedrich Nietzsche, «Η θεωρία του σκοπού της ζωής» -απόσπασμα




ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...