Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

Αν πραγματικά αγαπώ έναν άνθρωπο, από τον Erich Fromm



Η αγάπη δεν είναι βασικά μια σχέση προς ένα ιδιαίτερο άτομο. Είναι μια στάση, ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα που καθορίζει τη σχέση ενός ατόμου προς τον κόσμο σαν σύνολο κι όχι προς ένα «αντικείμενο» αγάπης.
Αν ένα άτομο αγαπά μόνο ένα άλλο άτομο κι είναι αδιάφορο προς τους άλλους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι ακριβώς αγάπη αλλά μια συμβιωτική προσκόλληση ή ένας διογκωμένος εγωισμός.

Ωστόσο, οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η αγάπη είναι το αντικείμενο κι όχι η ψυχική ικανότητα. Στην πραγματικότητα φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι: όταν δεν αγαπάνε κανέναν άλλον παρά μόνο το «αγαπημένο» πρόσωπο, αυτό είναι μια απόδειξη της έντασης της αγάπης τους.

Αν πραγματικά αγαπώ έναν άνθρωπο, αγαπώ όλους τους ανθρώπους, αγαπώ τον κόσμο, αγαπώ τη ζωή. Αν μπορώ να πω σε κάποιον άλλον «σ’ αγαπώ», πρέπει να είμαι ικανός να πω «αγαπώ σε σένα όλους, αγαπώ μέσα από σένα όλο τον κόσμο, αγαπώ σε σένα και τον εαυτό μου».





Πηγή: Erich Fromm “Η τέχνη της αγάπης”

Το διαβάσαμε: sciencearchives.wordpress.com

Λέοναρντ Κοέν: μην παίζετε τις λέξεις



«Το ποίημα είναι το Σύνταγμα της έσω χώρας. Μην “παίζετε” τις λέξεις. Οι λέξεις πεθαίνουν όταν τις “παίζετε”, μαραίνονται και μετά, το μόνο που απομένει είναι η φιλοδοξία σας»
«Πώς να απαγγέλεις ποίηση».
Ένα κυνικό-τρυφερό-αστείο-σατυρικό κείμενο του Κοέν για τους στίχους των τραγουδιών και τα ποίηματα και τις λέξεις.
Πάρε τη λέξη πεταλούδα. Για να πεις αυτή τη λέξη δε χρειάζεται να κάνεις τη φωνή σου πιο ελαφριά από ένα γραμμάριο, ούτε χρειάζεται να την εφοδιάσεις με μικρά σκονισμένα φτερά. Δε χρειάζεται να φανταστείς μιαν ηλιόλουστη ημέρα ή ένα χωράφι με ασφοδέλους. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ερωτευμένη ή να έχεις ερωτευτεί τις πεταλούδες. Η λέξη πεταλούδα δεν είναι η πραγματική πεταλούδα. Υπάρχει η λέξη, μα υπάρχει και η πεταλούδα. Αν μπερδέψεις αυτά τα δύο, οι άνθρωποι θα έχουν κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύουν. Μην το παρακάνεις με τη λέξη. Μήπως προσπαθείς να υπονοήσεις ότι αγαπάς τις πεταλούδες τελειότερα από οποιονδήποτε άλλον ή ότι πραγματικά αντιλαμβάνεσαι τη φύση τους; Η λέξη πεταλούδα είναι απλά ένα δεδομένο. Δεν είναι μια ευκαιρία για να πλανιέσαι στον αέρα, να πετάξεις ψηλά, να πιάσεις φιλία με τα λουλούδια, να συμβολίσεις την ομορφιά και το εύθραυστο ή να υποδυθείς την πεταλούδα με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
Μην υποδύεσαι τις λέξεις. Ποτέ μην προσπαθήσεις να υψωθείς από το πάτωμα, όταν μιλάς για πέταγμα. Ποτέ μην κλείνεις τα μάτια, μην τινάζεις απότομα το κεφάλι σου στο πλάι, όταν μιλάς για θάνατο. Μην καρφώνεις τα φλογισμένα σου μάτια πάνω μου όταν μιλάς για έρωτα. Αν θέλεις να με εντυπωσιάσεις όταν μιλάς για έρωτα, βάλε το χέρι σου στην τσέπη ή κάτω από το φόρεμά σου και χαϊδέψου. Αν η φιλοδοξία σου και η πείνα σου για χειροκρότημα σε έκαναν να μου μιλήσεις για έρωτα, θα 'πρεπε να μάθεις πώς να το κάνεις χωρίς να ξεφτιλίζεις τον εαυτό σου ή το κείμενο.
Ποια είναι η έκφραση που απαιτούν οι καιροί; Οι καιροί απαιτούν μη έκφραση έτσι κι αλλιώς. Η εποχή δε ζητάει καμιά απολύτως έκφραση. Έχουμε δει φωτογραφίες με χαροκαμένες ασιάτισσες μητέρες. Δε μας αφορά η αγωνία των οργάνων σου που πασπατεύεις.
Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να εκφράσεις με το πρόσωπό σου, που να μπορεί να συναγωνιστεί με τη φρίκη αυτής της εποχής. Μην προσπαθήσεις καν. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φέρεις τον εαυτό σου αντιμέτωπο με τη χλεύη εκείνων που έχουν νιώσει αυτά τα πράγματα βαθιά. Έχουμε δει στις ειδήσεις ανθρώπους στο έπακρο του πόνου και του ξεριζωμού. Όλοι ξέρουν ότι τρως καλά κι ότι πληρώνεσαι κιόλας για να σταθείς εδώ. Κάνεις αυτό που κάνεις μπροστά σε ανθρώπους που βίωσαν την καταστροφή. Αυτό θα έπρεπε να σε κάνει πολύ μετρημένη. Πες τις λέξεις, δώσε το δεδομένο, κάνε στην άκρη.
Όλοι ξέρουν ότι υποφέρεις. Δε μπορείς να πεις στο ακροατήριο όλα όσα ξέρεις για τον έρωτα με κάθε γραμμή που θα απαγγέλεις για τον έρωτα. Παραμέρησε και θα ξέρουν ό,τι ξέρεις γιατί ήδη το ξέρουν. Δεν έχεις να τους μάθεις τίποτα. Δεν είσαι πιο όμορφη απ’ αυτούς. Ούτε πιο σοφή. Μην τους βάζεις τις φωνές. Μην τους βιάζεις στην ψύχρα. Αυτό είναι κακό σεξ. Αν τους δείξεις το περίγραμμα των γεννητικών σου οργάνων, τότε δώσε τους κι αυτό που τάζεις. Να θυμάσαι ότι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δε θέλουν έναν ακροβάτη στο κρεβάτι τους.
Ποια είναι η ανάγκη μας; Να είμαστε κοντά στο φυσικό άντρα, να είμαστε κοντά στη φυσική γυναίκα. Μην παριστάνεις ότι είσαι μια λατρεμένη τραγουδίστρια μ’ ένα τεράστιο πιστό ακροατήριο, που σε ακολούθησε στα πάνω και στα κάτω της ζωής σου μέχρι τούτη εδώ τη στιγμή. Οι βόμβες, τα φλογοβόλα κι όλα τα σκατά κατέστρεψαν πολλά περισσότερα από δέντρα και χωριά. Κατέστρεψαν και τη σκηνή. Νόμισες ότι το επάγγελμά σου θα γλίτωνε από τη γενική καταστροφή; Δεν υπάρχει πια σκηνή. Δεν υπάρχουν πια φώτα της ράμπας και προβολείς. Στέκεσαι μέσα στον κόσμο. Γι' αυτό να είσαι σεμνή. Πες τις λέξεις, δώσε τα δεδομένα, παραμέρισε. Στάσου μόνη. σαν να είσαι στο δωμάτιό σου. Μην το παίζεις.
Αυτό είναι ένα εσωτερικό τοπίο. Είναι μέσα. Είναι πολύ προσωπικό. Σεβάσου την προσωπική ησυχία του υλικού. Αυτά τα κομμάτια γράφτηκαν στη σιωπή. Το θάρρος του παιχνιδιού είναι να το αρθρώσεις. Η πειθαρχία του είναι να μην το παραβιάσεις. Κάνε το ακροατήριο να νιώσει την αγάπη σου για μια τέτοια ήσυχη συνθήκη, παρόλο που αυτή είναι ανύπαρκτη. Να είστε καλές πουτάνες. Το ποίημα δεν είναι σλόγκαν. Δε μπορεί να σε διαφημίσει. Δε μπορεί να προωθήσει τη φήμη σου ως ευαίσθητης. Δεν είσαι επιβήτορας. Δεν είσαι η γυναίκα φονιάς. Όλες αυτές οι βλακείες περί γκάνγκστερ του έρωτα. Είσαι σπουδάστρια της πειθαρχίας. Μην «παίζετε» τις λέξεις. Οι λέξεις πεθαίνουν όταν τις «παίζετε», μαραίνονται και μετά, το μόνο που απομένει είναι η φιλοδοξία σας.
Πες τις λέξεις με την ακρίβεια που θα τσέκαρες έναν κατάλογο πλυντηρίου. Μην αρχίσεις να συγκινείσαι με το δαντελένιο μπλουζάκι. Μην καυλώνεις όταν λες βρακί. Μην αρχίζεις να ανατριχιάζεις με την πετσέτα. Τα σεντόνια δεν πρέπει να σου βγάζουν μιαν ονειροπόλα έκφραση στα μάτια. Δεν υπάρχει λόγος να κλάψεις με τη λέξη μαντίλι. Οι κάλτσες δεν είναι εδώ για να σου θυμίζουν παράξενα και μακρινά ταξίδια. Όλα αυτά είναι απλά η μπουγάδα σου. Είναι μόνο τα ρούχα σου. Μην κάνεις μπανιστήρι μέσα από αυτά. Απλά φόρα τα.
Το ποίημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πληροφορία. Είναι το Σύνταγμα της έσω χώρας. Αν το απαγγείλεις με στόμφο και το φουσκώσεις με ευγενικές προθέσεις, τότε δε θα είσαι καλύτερη από τους πολιτικούς που τόσο περιφρονείς. Τότε, θα είσαι απλά κάποιος που κουνάει μια σημαία και κάνει την πιο φτηνή έκκληση σ’ ένα είδος συναισθηματικού πατριωτισμού.
Να σκέφτεσαι τις λέξεις σαν επιστήμη, όχι σαν τέχνη. Είναι μια αναφορά. Είσαι ομιλήτρια σε μια συνεδρίαση του Κλαμπ Εξερευνητών του Ομίλου του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ. Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν όλα τα ρίσκα της ορειβασίας. Σε τιμούν, παίρνοντας ως δεδομένο ότι τα γνωρίζεις. Αν τους τρίψεις τη μούρη μέσα σ’ αυτά, θα είναι σαν να τους προσβάλλεις για τη φιλοξενία τους. Μίλα τους για το ύψος του βουνού, τον εξοπλισμό που χρησιμοποίησες, να είσαι συγκεκριμένη όσον αφορά στις επιφάνειες και το χρόνο που σου χρειάστηκε για ν’ ανέβεις. Μη χειριστείς το ακροατήριο για να εκμαιεύσεις κομμένες ανάσες κι αναστεναγμούς. Αν γίνεις άξια γι' αυτά, αυτό δε θα οφείλεται στην εκτίμηση που είχες εσύ για το συμβάν, αλλά στη δική τους. Αυτό θα γίνει από τα στατιστικά στοιχεία κι όχι από το τρέμουλο της φωνής σου ή το σκίσιμο του αέρα με τα χέρια σου. Θα γίνει με τα δεδομένα και την ήσυχη οργάνωση της παρουσίας σου.
Απόφυγε τη διάνθιση. Μη φοβηθείς να είσαι αδύναμη. Σου πηγαίνει να 'σαι κουρασμένη. Μοιάζεις ότι θα μπορούσες να συνεχίζεις πολύ ακόμα. Έλα τώρα στην αγκαλιά μου. Για μένα είσαι η εικόνα της ομορφιάς.
.......
Λέοναρντ Κοέν, πριν γίνει γνωστός από τα τραγούδια του, αγαπήθηκε για τα ποιήματά του. Έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή (Let Us Compare Mythologies ‘56), πριν αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο. Το πιο πρόσφατό του βιβλίο που μεταφράστηκε στα ελληνικά είναι το Υπέροχοι Απόκληροι (2012). Το Πώς να απαγγέλεις ποίηση είναι απόσπασμα από το βιβλίο ποιημάτων του, Death of a ladies man. Μετάφραση: Λίνα Νικολακοπούλου




Πηγή: doctv.gr

Η απομόνωση, του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι


Όλοι στον αιώνα μας χώρισαν και γίνανε μονάδες, ο καθένας αποτραβιέται στη μονιά του, ο καθένας απομακρύνεται απ’ τον άλ­λον, κρύβεται...
…Για να ξαναχτιστεί ο κόσμος πάνω σε νέες βάσεις πρέπει μονάχοι τους οι άνθρωποι να πάρουν έναν αλλιώτικο δρόμο. Προτού να γίνεις πραγματικός αδερ­φός για όλους τους άλλους, δε θα φτιαχτεί καμιά αδελφοσύνη.
Ποτέ και με καμιά επιστήμη, με κανένα συμφέρον δε θα καταφέρουν οι άνθρωποι να μοιράσουν την ιδιοκτησία και τα δικαιώματα τους, έ­τσι που να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Ο καθένας θα νομίζει πως έχει λίγα και θα διαμαρτύρεται, θα φθονεί και θα εξολοθρεύει ο ένας τον άλλον. Ρωτάτε πότε θα πραγματοποιηθεί. Θα γίνει, μα πρέπει πρώτα να τελειώσει η περίοδος της ανθρώπινης απομόνωσης.
—  Για ποια απομόνωση μιλάτε; τον ρωτάω εγώ.
– Για την απομόνωση που βασιλεύει τώρα παντού και ιδιαίτε­ρα στον αιώνα μας, μα που ακόμα δεν ολοκληρώθηκε και  δεν πέρα­σε η εποχή της. Γιατί τώρα ο καθένας προσπαθεί να ξεχωρίσει όσο μπορεί τον εαυτό του απ’ τους άλλους, θέλει να δοκιμάσει όλη την πληρότητα της ζωής εν εαυτώ, όμως αυτές του οι προσπάθειες δεν καταλήγουν σε πληρότητα ζωής μα σε ολοκληρωτική αυτοκτονία, γιατί αντί να εκπληρώσει τον προορισμό του, πέφτει στην απομόνω­ση.
Όλοι στον αιώνα μας χώρισαν και γίνανε μονάδες, ο καθένας αποτραβιέται στη μονιά του, ο καθένας απομακρύνεται απ’ τον άλ­λον, κρύβεται και κρύβει το έχει του και καταλήγει ν’ απωθεί τους ομοίους του και ν’ απωθείται απ’ αυτούς. Καθένας χώρια μαζεύει πλούτη και σκέφτεται: τι δυνατός που είμαι τώρα και πόσο εξασφα­λισμένος.
Και δεν το ξέρει ο ανόητος πως όσο περισσότερο μαζεύει, τόσο περισσότερο βουλιάζει και χάνεται μες στην αδυναμία του. Και τούτο γιατί συνήθισε να υπολογίζει μονάχα στον εαυτό του, απο­σπάστηκε απ’ το σύνολο κι έμεινε μονάχος, έμαθε την ψυχή του να μην πιστεύει στην ανθρώπινη βοήθεια, στους ανθρώπους και στην ανθρωπότητα και το μόνο που σκιάζεται είναι μην τυχόν και χάσει τα λεφτά του και τα δικαιώματα που απόχτησε.
Ο ανθρώπινος νους αρχίζει να ειρωνεύεται και να μην καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται να σωθεί η προσωπικότητα με τις ατομικές μεμονωμένες προσπά­θειες, μα με την πανανθρώπινη αλληλεγγύη. Μα θα ‘ρθει το δίχως άλλο και το τέλος αυτής της φοβερής απομόνωσης και θα καταλά­βουν όλοι με μιας πόσο αφύσικα χώρισαν ο ένας απ’ τον άλλον.
Και θα ‘ναι τέτοιο το πνεύμα της εποχής που θ’ απορούν που τόσο καιρό βρίσκονταν στο σκοτάδι και δε βλέπανε το φως. Τότε θα εμφανιστεί στον ουρανό το σημείον του Υιού του Ανθρώπου…
Μα ως τότε πρέ­πει να κρατάμε γερά τη σημαία και, πού και πού πρέπει ο άνθρωπος να δίνει το παράδειγμα, έστω και μεμονωμένα, και να βγάζει την ψυχή του απ’ την απομόνωση πραγματοποιώντας τον άθλο της αδερφικής συνένωσης, έστω κι αν τον πάρουνε για παράφρονα. Κι αυτό για να μην πεθάνει η μεγάλη ιδέα…

Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Φιόντορ Ντοστογιέφκη «Αδερφοί Καραμάζοφ», τόμος δεύτερος(σελ.228-229) σε μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου, Εκδόσεις Γκοβόστη.




Ο πρώτος ηλίθιος



Ο ηλίθιος δεν μιλούσε πολύ. Μόνο οι άλλοι το έκαναν γι’ αυτόν. Ο ηλίθιος άκουγε.

Άκουγε όλους τους άλλους. Ο καθένας είχε να του πει την ιστορία του, τον πόνο του και το βάσανό του. Ήταν χαρούμενοι μόνο όταν ήταν μαζί τους, όχι όταν ήταν με τους άλλους. Όταν έπαιζε με τα παιδιά τους, έλεγαν γι’ αυτόν ότι δεν είχε να κάνει τίποτα άλλο. Ο ηλίθιος άκουγε όλες αυτές τις ερμηνείες και τις απόψεις του κόσμου. Δεν άλλαζε όμως.

Ήταν πάντα με εκείνους που τον είχαν ανάγκη, ακόμα και αν δεν είχαν ανάγκες. Ήταν η άμμος της παιδικής χαράς. Όλα τα παιδιά έπαιζαν μαζί του κι ύστερα τον άφηναν μόνο για να μπορέσουν να τον βρουν και πάλι την επόμενη ημέρα να τα περιμένει. Ο ηλίθιος τα αγαπούσε όλα και γι’ αυτό το λόγο δεν τον αγαπούσε κανένα ιδιαίτερα. Ήταν απλώς ο ηλίθιος τους. Μαζί του ένιωθαν πάντα ασφάλεια διότι ήταν ο μεγάλος. Όμως όπως ήταν ο μεγάλος τούς άρεσε να κοροϊδεύουν τα γεράματά του. Δεν έφταιγαν τα παιδιά αν είχε γεννηθεί γέρος για να τα προστατέψει. Εκείνος έφταιγε για όλα, τα παιδιά ήταν αθώα και το ίδιο οι γονείς τους.

Δεν ήταν αγαθός αλλιώς πώς θα έφταιγε για όλους και όλα. Ήταν υπεύθυνος για όλα μπροστά σε όλους και για όλους μπροστά σε όλα. Όπως δεν ανήκε σε καμιά παρέα, ήταν ο παράξενος της παρέας. Και κάθε παρέα ήθελε τον παράξενο της. Ο ηλίθιος αναλάμβανε αυτό το ρόλο με πάθος και περίμενε τα καρφιά της αθωότητας που δεν έλειπαν ποτέ να τον πληγώσουν.

Για τα παιδιά ήταν ο γαλάζιος γίγαντας, εκείνος που δεν πέθαινε ποτέ για να τον βασανίζουν όλα τα παιδιά δίχως εξαίρεση. Βέβαια οι γονείς ήξεραν ότι ήταν παράξενος. Και τον πρόσεχαν όπως προσέχουν τους δασκάλους. Κάθε του λέξη την ερμήνευαν. Δεν έπρεπε να θίξει την κοινωνία. Ο ηλίθιος ήταν ο δάσκαλος των παιδιών διότι ήταν παιδιά. Έτσι τουλάχιστον πίστευαν. Η ανθρωπιά του δεν ήταν ένα καλό παράδειγμα για τα κοινωνικά παιδιά και πρόσεχαν να μην εκτραπούν. Ενώ τα παιδιά τον αγαπούσαν διότι μπορούσαν να τον πληγώσουν δίχως να πει τίποτα. Ενώ τους γιάτρευε κάθε φορά που πονούσαν ακόμα και αν το χτύπημα ήταν δικό τους. Ήταν ο δικός τους ηλίθιος. Έτσι τον έβλεπαν και οι γονείς. Αρκεί να μην έβλαπτε την κοινωνία.

Μιλούσε βέβαια για την ανθρωπότητα αλλά του το συγχωρούσαν διότι ήξεραν ότι ήταν ηλίθιος και παράξενος. Έλεγαν μέσα τους ότι ο καθένας έχει τα κουσούρια του. Η ανθρωπότητα ήταν η αδυναμία του αλλά ποιος μπορούσε να κατανοήσει τι έλεγε πραγματικά και ουσιαστικά.

Όμως μερικά παιδιά που ήταν και αυτά παράξενα τον άκουσαν. Δεν μιλούσαν πολύ και οι γονείς δεν αντιλήφθηκαν αμέσως το κακό που γινόταν. Άκουγαν τον ηλίθιο και καταλάβαιναν για πρώτη φορά τι σημαίνει ζωή. Θέλησαν να μιλήσουν για πρώτη φορά για την ανθρώπινη ζωή στην κοινωνία και τότε εκείνη αποφάσισε να λυτρώσει τον ηλίθιο από τα βάσανα.

Τον δηλητηρίασε.

Ήταν ο πρώτος ηλίθιος και λεγόταν Σωκράτης.

Νίκος Λυγερός





Πηγή: apenantioxthi.com

"Τα ελάχιστα" Τάσος Λειβαδίτης

Καλλιτέχνης: Βασιλείου Σπύρος


"Δεν είναι που φύγανε τα πιο ακριβά σου χρόνια..."
Δεν είναι που έχασες τα πιο ωραία σου όνειρα.
Δεν είναι που φύγανε τα πιο ακριβά σου χρόνια.
Δεν είναι που είδες, όχι, τους τελευταίους σου φίλους
να σε προδίδουν ή να λιποταχτούν.
Ετούτη η τρύπα είναι φριχτή
στον τοίχο που με κόπο είχες σηκώσει, νύχτες άγρυπνος,
ρημάζοντας τα χέρια και τα χρόνια σου
στις πέτρες- τοίχο, για να σε κρύβει απ’ την αμείλιχτη
αδιαφορία του κενού.
Και τώρα μια μικρή τρύπα, σχεδόν αόρατη, απ’ όπου
μπαίνει αθόρυβα κι ανέκκλητα
όλο το ψύχος της μεγάλης ματαιότητας.


"Ερωτικό κάλεσμα" Μενέλαος Λουντέμης



Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά.
Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.
Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν᾿ ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις, έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.         
                                                                                         



"Δεν θέλω του κισσού...."- Γ. Δροσίνης


Ἀπὸ τὰ «Φωτερὰ Σκοτάδια»

Ὦ θαλασσοθεμέλιωτα καὶ ἡλιόσκεπα παλάτια,
Χτισμένα ἀπὸ τὰ σύννεφα τῆς θερινῆς βραδιᾶς,

«Δὲν θέλω τοῦ κισσοῦ τὸ πλάνο ψήλωμα
σὲ ξένα ἀναστυλώματα δεμένο
ἂς εἶμαι ἕνα καλάμι, ἕνα χαμόδεντρο,
μὰ ὅσο ἀνεβαίνω, μόνος ν᾿ ἀνεβαίνω.
Δὲν θέλω τοῦ γιαλοῦ τὸ λαμποφέγγισμα
ποὺ δείχνεται ἄσπρο μὲ τοῦ ἥλιου τὴ χάρη
θέλω νὰ δίνω φῶς ἀπὸ τὴ φλόγα μου
κι ἂς εἶμαι ἕνα ταπεινὸ λυχνάρι»


Φωτογραφίες από τον οργιαστικό χορό της μητέρας φύσης στο Υδραγωγείο της Σωσάνδρας (Πύργος). 






Μαξίμ Γκόρκι: «Αν μπορούσες να νιώσεις όλη αυτή την ατιμία, αυτή τη βρωμερή σαπίλα…»

«Την «ηθική των αφεντικών» την αντιπάθησα όσο και την «ηθική των δούλων». Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται».


"― Να ποια είναι η ζωή, μαμά! Βλέπεις πώς ερεθίζουν τους ανθρώπους, τον έναν ενάντια στον άλλονε! Είτε το θες, είτε δεν το θες, είσαι υποχρεωμένος να χτυπήσεις. Και ποιον; Κάποιον που δεν έχει καθόλου δικαιώματα, όπως κι εσύ, κάποιον ακόμα πιο δυστυχισμένο κι από σένα επειδή είναι ηλίθιος. Οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι χαφιέδες, όλοι τους είναι εχθροί μας, κι όμως είναι κι εκείνοι άνθρωποι σαν κι εμάς. Κι αυτούς τους ίδιους τους εκμεταλλεύονται. Και δε τους λογαριάζουν γι’ ανθρώπους. Κι έτσι έχουνε χωρίσει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Τους τύφλωσαν με τη βλακεία και το φόβο, τους δέσανε χειροπόδαρα, τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται, τους ποδοπατούν και τους χτυπούν, τον έναν με τα χέρια του άλλου. Τους καταντήσανε, τους ανθρώπους όπλα, κοτρώνες και ραβδιά, κι αυτό το λεν πολιτισμό. Είναι η Κυβέρνηση, το Κράτος…

Πήγε κοντά στη μητέρα του. Κι είπε:

― Αυτό είναι έγκλημα, μάνα! Μια άγρια δολοφονία, εκατομμυρίων ανθρώπων, ένας φόνος των ψυχών! Καταλαβαίνεις; Τις ψυχές σκοτώνουν! Βλέπεις τη διαφορά ανάμεσα σ’ εμάς και στους εχθρούς μας; Όταν κάποιος από μας χτυπήσει έναν άνθρωπο, ντρέπεται, αηδιάζει, υποφέρει… Οι άλλοι, αντίθετα, δολοφονούν τον κόσμο κατά χιλιάδες ήσυχα-ήσυχα δίχως λύπηση, δίχως ν’ ανατριχιάζουν. Σκοτώνουν με χαρά! Μάλιστα! Με χαρά… Κι έτσι καταπιέζουν όλο τον κόσμο, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τα ξύλα στα σπίτια τους, τα έπιπλα, το ασήμι, το χρυσάφι και τα περιττά κουρελόχαρτα, κι όλα κείνα τα ψωροπράματα που τους δίνουν εξουσία πάνω στα διπλανούς τους. Σκέψου, δεν είναι για την ίδια τους την προστασία που σκοτώνουν το λαό και παραμορφώνουν τις ψυχές, δεν είναι για τον εαυτό τους που το κάνουν αυτό, μα για να υπερασπίσουν την ιδιότητα τους.

Ο Πάβελ άρπαξε το χέρι της μητέρας του και το ’σφιξε γέρνοντας κατά το μέρος της:
― Αν μπορούσες να νιώσεις όλη αυτή την ατιμία, αυτή τη βρωμερή σαπίλα… Τότε θα καταλάβαινες πως έχουμε δίκιο… Θα έβλεπες πόσο η ιδεολογία μας είναι μεγάλη κι ωραία!

Η μητέρα σηκώθηκε, κατασυγκινημένη. Ήθελε να μπορούσε να ενώσει την καρδιά της με την καρδιά του γιου της μέσα στην ίδια φλόγα.
― Άκουσε, Πάβελ… Άκουσε! μουρμούρισε λαχανιασμένη. Καταλαβαίνω, το νιώθω… Ακούς!"



Το μυθιστόρημα του Γκόρκι Η Μάνα διαβάστηκε από εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε πολλές μεταφράσεις και πολλές εκδόσεις.
 Το απόσπασμα που παραθέτουμε είναι σε μετάφραση Μέλπως Αξιώτη, και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ το 1966. 
Το έργο του Γκόρκι είναι και θα παραμένει επίκαιρο όσο θα κυριαρχεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

"Μητέρα θλίψη" Γιάννης Αγγελάκας



Φανερώσου
Με τα σκοτάδια σου να χαμογελούν
Την πέτρινη αγκαλιά σου να ορέγεται ακόμη
Στρατιές μοναχικών δημίων
Τους πειρατές των εφτά σκουπιδότοπων
Με τις λιγδιάρικες στολές τους
Να λαμπυρίζουν
Στη διάταξη των μικρών και των μεγάλων φαλλών
Αναλογίσου όλους εμάς
Που καρτερούμε τυλιγμένοι σε μολυσμένες ρόμπες
Με παντόφλες και κέρατα
Ρίχνοντας χαμόγελα νάρκες στους καχύποπτους γείτονες
Όλους εμάς
Που φτυαρίζουμε αποκαμωμένοι το σκοτάδι
Με υπεριώδη βλέμματα
Και στρώνουμε δείπνα συντροφικά
Και μοιραζόμαστε ψίχουλα μπαγιάτικιας δόξας
Και μουχλιασμένους μύθους
Αναλογίσου μας και φανερώσου
Με το επίσημο σου ένδυμα
Με τα δόντια σου τα κοφτερά τα δίκαια
Ροκάνισε το θάνατο
Που καρφιτσώθηκε στα κόκαλα μας
Και ξαναβάφτισέ μας γιους σου
Φανερώσου
Μητέρα θλίψη
Δεν την αντέχουμε πια
Τόση ορφάνια


Γιάννης Αγγελάκας, Μητέρα θλίψη

Από τη συλλογή Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε; (1999)

Όταν ο Rory Gallagher ήρθε στην Ελλάδα…


Επιμέλεια: Νίκος Γκέκας, Δημήτρης Σκούφος

«Αυτός πρέπει να γεννήθηκε με μια Stratocaster αγκαλιά», σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τον Rory στο ραδιόφωνο. Μια δυναμική, μια ζωντάνια στον ήχο του που σε έκανε να αναρωτιέσαι διαρκώς από που μπορεί να πηγάζει. Μικρός ακόμα αποφάσισα να δανειστώ ένα cd  με μερικά από τα καλύτερά του κομμάτια από έναν φίλο. Και φυσικά δεν το μετάνιωσα. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου ανακάλυψα ότι ο Ιρλανδός γεννημένος το 1948 στο Μπελισάνον ζούσε και ανέπνεε για τα live.

Το «κόλλημά» μου για τον Rory με ώθησε στο να ψαχουλέψω να βρω ακόμα περισσότερα πράγματα για το ποιος ήταν και πως άρχισε. Λάτρης του Chuck Berry και του Elvis Presley, άρχισε να παίζει μουσική από πολύ μικρός και αφού έκανε τα «αγροτικά» του σε διάφορες μπάντες όπως οι The Impact, το 1966 σχημάτισε τους Taste από την δισκογραφία των οποίων ξεχωρίζουν τα “Blister on The Moon” και φυσικά το αγαπημένο μου “Catfish”.

Το βασικό μοτίβο των blues και rhythm ‘n’ blues που κυριαρχεί στα κομμάτια των Taste είναι χαρακτηριστικό που διατήρησε σε μεγάλο βαθμό και στην μετέπειτα πορεία του ο Ιρλανδός. Το 1970 και αφού η πορεία των Taste έφτασε στο τέλος της ο Gallagher δημιουργεί την προσωπική του μπάντα και αρχίζει να γίνεται ευρέως γνωστός, καθώς οι ζωντανές εμφανίσεις του αποτελούν το σημείο αναφοράς του, φτάνοντας μέχρι και τα 150 λεπτά!

Το intro στο “A Million Miles Away” από το live άλμπουμ Irish Tour ’84 κάνει θραύση. Έχω λιώσει το δισκάκι. Έχω χαλάσει το cd-player. Ξανά και ξανά. Χειροκροτώ στην εισαγωγή του κομματιού σα να βρίσκομαι στο κοινό. Σπάνια ένας καλλιτέχνης σου προκαλεί τέτοια διάθεση. Calling Card, Photo Finish, Top Priority, μερικές από τις δουλειές του. Απλός, ήρεμος, σεμνός. Απορρίπτει τους Rolling Stones που τον καλούν σε audition. Έχει χαράξει την πορεία του ο τρελός Ιρλανδός και δεν λέει να παρεκκλίνει. Ακούω το “Philby”, το “I Fall Apart” και πολλά άλλα. Νομίζω πως η κιθάρα έχει γίνει προέκταση του χεριού του. Ζει με αυτήν.

Μακάρι να ζούσα 32 χρόνια πριν. Να ήμουν μέσα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας την 12η Σεπτεμβρίου του 1981. Όταν ο μέγιστος αυτός μουσικός κάνει την εμφάνισή του στην χώρας μας. Ναι, επεισοδιακή μεν. Αξεπέραστη δε. Και όπως συμβαίνει δυστυχώς με αρκετούς μεγάλους δημιουργούς, ο Rory αποφάσισε μία μέρα το 1995 σε ηλικία μόλις 47 ετών, ότι δεν τον χωράει αυτός ο κόσμος. Και έφυγε, αφήνοντας πίσω ένα “Moonchild”, ένα “Bad Penny”, ένα “Shadow Play”. Αχ, μακάρι να ήμουν εκεί, 32 χρόνια πριν…

H θρυλική συναυλία στη Νέα Φιλαδέλφεια!

Ήταν λοιπόν 12 Σεπτεμβρίου του 1981, όταν ο τιτανομέγιστος Rory Gallagher έδωσε μία ανεπανάληπτη μουσική παράσταση στη χώρα μας. Από νωρίς το απόγευμα χιλιάδες ροκάδες άρχισαν να μαζεύονται γύρω από το γήπεδο της ΑΕΚ, στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου το βράδυ ο Ιρλανδός θρύλος με την Stratocaster του, θα μάγευε τα πλήθη.

Λίγο μετά τις 9 το βράδυ, όταν και βγήκε στη σκηνή ο Gallagher,  το γήπεδο ασφυκτιούσε από 40.000 κόσμο, ενώ πολλοί τζαμπατζήδες βρίσκονταν στα πέριξ του γηπέδου και προσπαθούσαν να βρουν τρόπο για να μπουν μέσα!

Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα επικρατούσε ένα περίεργο πολιτικό κλίμα, η χώρα είχε βιώσει επί 3 δεκαετίες το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς που «έπνιγε» οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής, ενώ το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου βρισκόταν προ των πυλών της εξουσίας, με αποτέλεσμα το σύνθημα της «αλλαγής» να κυριαρχεί παντού στην ατμόσφαιρα.

Αυτή την αλλαγή όμως, δεν την έβλεπαν με θετικό μάτι όλοι, εν έτει 1981 υπήρχαν ακόμα άνθρωποι στα σώματα ασφαλείας που ήθελαν να επιστρέψει η χώρα στο «κράτος εκτάκτου ανάγκης» των δεκαετιών του ΄60 και του ΄70 και όπως καταλαβαίνετε τέτοιοι άνθρωποι έφριτταν και μόνο με την ιδέα μίας ροκ συναυλίας!

Έτσι λοιπόν, την ώρα που ο Rory Gallagher «μάγευε» με σπουδαία κομμάτια όπως το “Moonchild”, το “Tattoo’d Lady” και το “A Million Miles Away”  το ελληνικό κοινό, η Αστυνομία βρήκε αφορμή από την ύπαρξη ορισμένων τζαμπατζήδων στους γύρω δρόμους  και άρχισε να συγκρούεται με τους ροκάδες!

Τα επεισόδια που πραγματοποιήθηκαν ανάμεσα στις δυνάμεις καταστολής και τους ροκάδες ήταν τόσο έντονα που η ατμόσφαιρα στους δρόμους γύρω από το «Νίκος Γκούμας» έγινε αποπνικτική, ενώ τα μαγαζιά που βρίσκονταν κοντά στο γήπεδο είτε έγιναν παρανάλωμα του πυρός, είτε δεν τους έμεινε ούτε μία… τζαμαρία όρθια. Η Αστυνομία αφού αδυνατούσε να ελέγξει τα επεισόδια, άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα με αποτέλεσμα  να κινδυνέψει η υγεία όλων των παρευρισκομένων, ακόμα και του ίδιου του… Rory Gallagher!

Όπως ήταν αναμενόμενο την άλλη μέρα, ο συντηρητικός ελληνικός Τύπος παρουσίασε τους ροκάδες σαν «τέρατα», με πρωτοσέλιδα όπως το «Κάηκε η Νέα Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες» και το « Οι ροκάδες διασκεδάζουν και τα σπάνε» να κυριαρχούν στα ελληνικά ΜΜΕ.

Το τι πραγματικά συνέβη, το μάθαμε χρόνια αργότερα από τον ίδιο τον Gallagher, o οποίος σε συνέντευξη του στο «Hot Press The Rock ‘n Roll Issue» το 1992, είπε για τη συναυλία στη Νέα Φιλαδέλφεια:

«… Ηταν αμέσως μετά το Ελληνικό Κύπελο και έκαναν τις πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά από πολύ καιρό. Μόλις το σόου ξεκίνησε, άρχισα να βλέπω φλόγες από μακριά στη πίσω πλευρά του σταδίου. Εστιατόρια και μαγαζιά καιγόντουσαν στο δρόμο έξω από τη συναυλία. Νομίζω πως είτε δεν άφησαν αρκετό κόσμο να μπει στη συναυλία, είτε άφησαν περισσότερους αλλά, όπως και να ‘χει, η αστυνομία έφτασε κι άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα σε μας. Ηταν η περισσότερο επικίνδυνη συναυλία που έχω κάνει. Αυτά τα δακρυγόνα είναι επικίνδυνα. Θολώνουν τα μάτια σου και δεν μπορείς να δεις που πηγαίνεις ή να κάνεις τίποτα.

Οταν τελικά μπήκαμε στα παρασκήνια (σ.μ. μετά το τέλος της συναυλίας) ήμασταν πολύ αναστατωμένοι μιας και δεν είμασταν σίγουροι ποιος ήθελε να μας προστατεύσει και ποιος να μας επιτεθεί. Μας περιτριγύριζαν “παραστρατιωτικοί” (σ.μ. ασφαλίτες) κι έμοιαζαν πολύ απειλητικοί. Γι αυτό φύγαμε μπαίνοντας σ ένα αυτοκίνητο και προσπαθήσαμε να γυρίσουμε πίσω στο ξενοδοχείο. Ομως στο δρόμο μείναμε από βενζίνη κι αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε. Συνέβαιναν τόσα πολλά, ήταν ένας εφιάλτης. Είμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν (σ.μ. από τα δακρυγόνα) κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε…»

Αυτή λοιπόν, ήταν η εξέλιξη της θρυλικής συναυλίας του Gallagher στη Φιλαδέλφεια και εμείς σας αφήνουμε με το “Moonchild”, όπως ακούστηκε εκείνη τη μαγική βραδιά !







ΠΗΓΗ...http://www.pints.gr

Εγγραφές στο ΚΔΑΠ Δήμου Αλμωπίας


ΚΔΑΠ Δήμου Αλμωπίας
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
                          
    
   Σε Αναμονή της επίσημης πρόσκλησης για τις ΑΙΤΗΣΕΙΣ της νέας σχολικής χρονιάς.
   Οι ενδιαφερόμενες μητέρες πρέπει να έχουν τα παρακάτω εξής δικαιολογητικά:
☑️Κωδικοί TAXIS NET μητέρας.
☑️Φορολογική Δήλωση για τα εισοδήματα του '19.
☑️Κάρτα ανεργίας σε ισχύ (άνεργες μητέρες).

Ενημέρωση για το έργο Αντιπλημμυρικής προστασίας Έδεσσας (π. Εδεσσαίος) από τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας και Τεχνική Ομάδα


Έδεσσα, 22 Ιουνίου 2020

Ενημέρωση για το έργο Αντιπλημμυρικής προστασίας Έδεσσας 
(π. Εδεσσαίος) από τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας και Τεχνική Ομάδα


Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Ιορδάνης Τζαμτζής προσκαλεί τα μέσα ενημέρωσης, τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών και φορέων (επαγγελματικών, αναπτυξιακών, κοινωνικών), καθώς και ενδιαφερόμενους πολίτες, προκειμένου να ενημερωθούν για τις νέες εξελίξεις, τις τεχνικές προδιαγραφές και τα οφέλη από την υλοποίηση του τεχνικού έργου «Αντιπλημμυρική Προστασία Έδεσσας (ποταμός Εδεσσαίος)».

Η ενημέρωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Διοικητηρίου, στην πόλη της Έδεσσας, την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020 και ώρα 18.00 το απόγευμα.

Η ενημέρωση για το έργο θα γίνει από τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κ. Ιορδάνη Τζαμτζή και η ανάλυση των τεχνικών και περιβαλλοντικών στοιχείων του έργου, από ομάδα στελεχών της ΠΕ Πέλλας. Θα μιλήσουν οι  κκ. Χρήστος Οικονόμου, Αν. Προϊστάμενος Τμήματος Δομών Περιβάλλοντος, Ιάκωβος Τσελίδης, Πολιτικός Μηχανικός και Σήφης Παπαδόπουλος, Γεωλόγος Μηχανικός.

Η παρουσίαση,  εντάσσεται στα πλαίσια της ενημέρωσης των συμπολιτών μας για την υλοποίηση των μεγάλων έργων της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης Πέλλας, σύμφωνα με τις τρέχουσες αντιλήψεις για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Βρέθηκε κόσμημα στην περιοχή των Προμάχων

Φωτογραφία αρχείου
 Βρέθηκε κόσμημα στην ευρύτερη περιοχή των Προμάχων, το οποίο βρίσκεται στο Παντοπωλείο "Τασιώλα" για τον ενδιαφερόμενο ιδιοκτήτη.

Εθελοντική Αιμοδοσία Συλλόγου Καρκινοπαθών Έδεσσας και Περιχώρων.



Εθελοντική Αιμοδοσία Συλλόγου Καρκινοπαθών Έδεσσας και Περιχώρων. 
 Η ανάγκη για αίμα γίνεται ολοένα και επιτακτικότερη. Κάναμε θεσμό τις αιμοδοσίες του Συλλόγου Καρκινοπαθών Έδεσσας και Περιχώρων, οι οποίες διοργανώνονται δύο φορές τον χρόνο.
   Η τράπεζα αίματος που διαθέτουμε εξυπηρετεί οποιονδήποτε βρίσκεται σε ανάγκη.
Διαπιστώσαμε λοιπόν πως μετά και από την πρόσφατη κρίση που βιώσαμε λόγω του ιού, τα αποθέματά μας έχουν «στερέψει», εν αντιθέσει με τις ανάγκες που «ξεφυτρώνουν» συνέχεια.
   Κάνουμε έκκληση για συμμετοχή στην επικείμενη Αιμοδοσία, που θα λάβει χώρα στις 24 Ιουνίου, ημέρα Τετάρτη, στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας και ώρα 9π.μ. έως 1μ.μ.
  Η ομάδα Αιμοδοσίας του Νοσοκομείου Έδεσσας και οι Φίλοι-Εθελοντές του συλλόγου μας θα βρίσκονται εκεί φυσικά τηρώντας τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία όλων μας.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...