Τα στριγκλίσματα των ελαστικών του αυτοκινήτου καλύπτουν το ηλεκτρικό μπλουζ και την παραπονεμένη φωνή του Rorry στο πλέιερ και αδιαφορώντας σε σημείο αγένειας για τις τέσσερις συνοδούς μου, με δεδομένο ότι αργήσαμε πάλι εξαιτίας του ανύπαρκτου σχεδόν ελεύθερου χρόνου μας, παρκάρω άτσαλα παρακάμπτοντας κάποιες λακκούβες στο πεζοδρόμιο.
Απέναντί μας, στην άλλη πλευρά της αστικής λεωφόρου, διακρίνεται το επιβλητικό και φωταγωγημένο "Ξενιτίδειο", λουσμένο από τα αχνοκίτρινα φώτα της πόλης.
Αφήνοντας έναν στεναγμό ανακούφισης γιατί διαπιστώσαμε ότι προλάβαμε την παράσταση, δρασκελίζουμε βιαστικά την πολυσύχναστη λεωφόρο και μπαίνουμε στον προθάλαμο του πνευματικού κέντρου, όπου δυο ευγενέστατοι νεαροί μας δίνουν τα εισιτήρια και το εντυπωσιακό πληροφοριακό φυλλάδιο της παράστασης, για την οποία ήρθαμε.
Αφού καταλάβαμε τις θέσεις μας και ρίχνοντας μια ματιά ολόγυρα, διαπιστώνοντας ότι το αμφιθέατρο ήταν σχεδόν γεμάτο και χαιρετώντας κάποια γνωστά αγαπημένα πρόσωπα τα οποία παραβρίσκονταν, βουλιάξαμε στις κόκκινες πολυθρόνες μας αναμένοντας την έναρξη.
Σε λίγα λεπτά τα βοηθητικά φώτα της τεράστιας αίθουσας σβήνουν, δίνοντας τη θέση τους σε αυτά της ράμπας....
Η παράσταση ξεκινάει...
"Η χαρτοπαίχτρα".
Μια παρέλαση ταλέντων ξεδιπλώνεται στα μάτια μας.
Μια ηθικοπλαστική κωμωδία, γραμμένη το 1963 από τον τεράστιο Δημήτρη Ψαθά, ένας καταιγισμός κωμικών καταστάσεων, ένα μωσαϊκό προσωπικοτήτων και χαρακτήρων, με πάθη και αγωνίες, με μηνύματα και παραδειγματισμούς, τόσο επίκαιρη και τόσο αληθινή, θαρρείς σωστή παραβολή.
Κεντρικός πρωταγωνιστής η κυρία του σπιτιού, με την μανία του τζόγου, από την οποία δεν μπορεί να λυτρωθεί ακόμη και όταν φτάνει στα όρια της καταστροφής, εφευρίσκοντας χιλιάδες λόγους και δικαιολογίες προκειμένου να κορέσει τη μανία της.
Κωμικοτραγικές καταστάσεις, έξυπνοι διάλογοι, γρήγορη ροή, ακατάπαυστη δράση, εξαιρετικές ερμηνείες των δροσερών ηθοποιών, κάνουν την αίθουσα να σείεται από τα γέλια.
Ο απηυδισμένος σύζυγος, τα παιδιά, η υπηρέτρια, η ερωμένη, το καρέ, ο αρραβωνιάρης "Κοκός", το αστυνομικό τμήμα, ο κλεφτοκοτάς και ο παπατζής, η εκδιδόμενη, ένα τρελό γαϊτανάκι αυτοσχεδιασμών και επεισοδίων.
Απολαυστικότατες ερμηνείες των παιδιών, χωρίς άγχος, με τα πρόσωπά τους να λάμπουν, να διαπιστώνεις ότι το καταευχαριστιούνται και να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στην άψογα προγραμματισμένη παράσταση.
Και στο τέλος, η ουτοπική λύτρωση, η αρχαιοελληνική "κάθαρση" που αναρωτιέσαι αν ήρθε, αφού η πλοκή δεν σε καθησυχάζει ότι τα πάθη καταλάγιασαν.
Αυλαία.
Φώτα τέλους.
Υπόκλιση του θιάσου.
Δυνατό χειροκρότημα και οι θεατές επευφημούν όλους τους συντελεστές.
Φωτογραφίες, αυτόγραφα, συγχαρητήρια.
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα, αφού ομολογώ ότι είχα τους ενδοιασμούς μου για το πόσο καλά θα μπορούσαν να τα καταφέρουν αυτά τα παιδιά, που παρά την βάσανο των μαθημάτων και των καθημερινών φροντιστηρίων, είχαν να φέρουν εις πέρας μια απαιτητική παρουσίαση.
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι τα κατάφεραν Άριστα.
Αφήνοντας πίσω μας το φωταγωγημένο κτίριο, αναχωρώντας για τη βάση μας και νιώθοντας την βραδινή υγρασία να μας διαπερνά τα σχεδόν ιδρωμένα σώματα, κρατάω τα λόγια των συνεπαρμένων από την παράσταση συνοδών μου: "Θέλουμε να ξαναδούμε την παράσταση, ήταν τέλεια".
Τρανή απόδειξη ότι το γόνιμο έδαφος υπάρχει, αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος καλλιεργητής να ρίξει τον σπόρο του πολιτισμού και η συγκομιδή θα είναι πλούσια και αποδοτική σε πνευματική κι όχι μόνο τροφή.
Συγχαρητήρια σε όλους.
.jpg)
