Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος.
Στη Φυσική ορίζεται ως “εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο”.
Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση.
Από όταν έμαθα πως οι ερωτευμένοι κινδυνεύουν από τους χειρότερους ιλίγγους, με όλο το σεβασμό προς τη Φυσική, τσεκάριζα καθημερινά πάνω στα τακούνια μου το Επίπεδο Ταλάντωσης.
Το έβρισκα σταθερό, ανακουφιζόμουν κι έτρεμα.
Πως όπου να’ ναι, θα έπαυα ν’ αντιστέκομαι στη δύναμη Κοριόλις, το επίπεδο θα άλλαζε, κι εγώ θα έβλεπα τη Γη να έρχεται τα πάνω κάτω.
Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες.
Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.
Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό. Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν.
Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, πιστεύουν πως όποιος αγαπάει, ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.
Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς.
Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου, τον σχηματοποιείς, τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό.
Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς, γιατί μπορεί να σε τσακίσει ή να σε υποπτευθεί ή και να σου καταλογίσει
πως θες να μετατρέψεις την (αισθητικώς άψογη και υπαινικτική) ασάφεια, σε δήλωση.
Έβρισκες οπλοστάσια κουκλίτσα μου.
Οι έρωτές μας -έλεγες στα ψέματα, πίστεψέ με- δεν πρέπει να πάσχουν από υπερβολική σιγουριά, αλλά από ευθραυστότητα.
Ισχυριζόσουν ακόμα, πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι, (αλλά τότε, πώς θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι;).
Όλα σου τα χρόνια, πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα.
Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική, γι’ αυτό και δίνει τον ορισμό “Έρωτας: καταστροφή, απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο”.
Όλο λόγια και “πόσο με βλάπτεις έρωτά μου, αφού από όταν σ’ ερωτεύτηκα πηγαινοέρχομαι από την αναμονή, στην απώλεια της δύναμής μου”.
Ποιας δύναμης αλήθεια; Δεν ξέρεις τίποτα η άπειρη.
Μεγάλωσες, κουράστηκες, μίκρυνες, ξαναρχίζεις.
Για να ξαναμεγαλώσεις και να ξανακουραστείς.
Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία –Κάθετη Πτώση.
Φοβάσαι τον ίλιγγο, μα τώρα πιο πολύ απ’ όλα, φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή.
Και πάλι η αμφιβολία.
Αν του το πεις, μήπως ψυλλιαστεί πως στην ουσία διαμαρτύρεσαι για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των αισθημάτων σου, η εγωίστρια,
για το αυτεξούσιο σου, που απόλλυται;
Μήπως δεν υπάρχει καμιά γλυκύτητα στην ομολογία σου, αλλά μόνο η βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα αισθήματα του άλλου;
Και, αν εξομολογείσαι τον έρωτά σου, για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας, αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο;
Εκεί όπου το εξομολογημένο “αγαπώ” σου δεν θα σημαίνει εν τέλει, παρά ένα επιτακτικό “αγάπα με κι εσύ”.
Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις, σκέφτομαι τελευταία, μπορείς τουλάχιστον να το πεις και όχι να φύγεις –να χαθείς.
Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει.
Πως αυτό που ζητάς όταν χάνεσαι –και όχι όταν φεύγεις– είναι πάντα η εγκατάσταση.
Διάλειμμα, ο Φλωμπέρ μου: “Ξέρεις τι θα χρειαζόταν γιε μου, η γυναίκα σου η Έμμα; Βαριές δουλειές, χειρωνακτικές δουλειές.
Αν εργαζόταν, δεν θα διάβαζε βλαβερά ρομάντζα και δεν θα είχε αυτή τη θολούρα στο κεφάλι…!”.
Δεν τα βγάζεις πέρα κουκλίτσα μου. Παράτα τα.
Αφού η λογική, τα ερωτικά και ντροπιασμένα, δεν τα καταδέχεται.
Ο πρωτότοκος γιος της γνώσης, αν αυτό σου λέει κάτι, λεγόταν Μύθος.
Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις, και η μία, αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές, είναι πιο κρύα απ’το θάνατο.
Πάνω απ’ το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο:
“Μα πώς το έπαθε; Από τι ερωτεύτηκε; Πέρυσι ακόμα, ήταν καλά…”.
Τηλέφωνο.
“Τι γράφεις τώρα;” με ρωτάνε.
“Κάτι για το πώς να μη μετατρέπεις τη συγκίνησή σου σε αίτημα”, απαντάω η ψεύτρα.
Μαλβίνα Κάραλη.
