Συκοφαντία: ένας ύμνος για τη ζωή του παιδιού από τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Γιατί δάκρυσες παιδί μου;
Απαίσιο δεν είναι όταν σε μαλώνουν για το τίποτα;

Γέμισες μελάνια από το γράψιμο – γι’ αυτό σε λένε βρώμικο;
Θα τολμούσες να αποκαλέσεις την πανσέληνο βρώμικη
γιατί γέμισε το πρόσωπό της μελάνια;

Για καθετί ασήμαντο εσένα κατηγορούν,
παιδί μου. Εκείνοι είναι αλάνθαστοι.

Έσχισες τα ρούχα σου παίζοντας
– γι’ αυτό σε λένε απρόσεκτο;

Πώς θα αποκαλούσαν ένα φθινοπωρινό πρωινό
που χαμογελάει μέσα απ’ τα ακατάστατά του σύννεφα;

Μη νοιάζεσαι γι’ αυτά που λένε για σένα,
παιδί μου.

Απαριθμούν τις σκανδαλιές σου.

Όλοι ξέρουν ότι αγαπάς τα γλυκά
– γι’ αυτό σε λένε λαίμαργο;
Κι εμάς που σε αγαπάμε πώς θα μας λέγανε;

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ (2010:20) ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα

Πηγή: mythoplasieskiafigiseis.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ο καλύτερος γιος

Μια ιστορία από την Αιθιοπία μας παρουσιάζει ένα γέρο ο οποίος, όταν έφτασε στο κατώφλι του θανάτου, κάλεσε τους τρεις γιους του και τους είπε:

«Δεν μπορώ να χωρίσω στα τρία την περιουσία μου. Θα αναλογούσε ένα πολύ μικρό μερίδιο στον καθένα σας. Αποφάσισα να κληροδοτήσω όσα έχω σ’ αυτόν που θα αποδειχτεί ο πιο ικανός, ο πιο έξυπνος απ’ όλους. Με άλλα λόγια: στον καλύτερο γιο μου. Έχω ακουμπήσει στο τραπέζι από ένα νόμισμα για τον καθένα σας. Πάρτε τα. Αυτός που θα καταφέρει να αγοράσει με το νόμισμα αυτό κάτι που θα γεμίσει μέχρι επάνω την καλύβα θα τα πάρει όλα.»

Οι γιοι έφυγαν.
Ο πρώτος αγόρασε άχυρα, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να γεμίσει την καλύβα μέχρι τη μέση. 

Ο δεύτερος αγόρασε σακιά με πούπουλα, αλλά ούτε κι αυτός κατάφερε να γεμίσει την καλύβα.

Ο τρίτος γιος – που πήρε την κληρονομιά – αγόρασε ένα πράγμα μόνο. Ήταν ένα κερί. Περίμενε το σκοτάδι, άναψε το κερί και γέμισε την καλύβα με φως.

Jean-Claude Carriere (1998:227) Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ, Εκδόσεις «Νέα Σύνορα» – Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα

Πηγή: mythoplasieskiafigiseis.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Μίλαν Κούντερα: απελπιστικά αναζητώ την αγάπη

Τα περιστατικά λοιπόν εκτός του ότι συμβαίνουν, του ότι υπάρχουν, λένε και κάτι;

Δεν είναι μου φαίνεται ανάγκη να τονίσω πως γενικά είμαι νηφάλιος άνθρωπος. Αλλά ίσως μέσα μου κάτι να έμεινε από παράλογες δεισιδαιμονίες, παραδείγματος χάρη αυτή εδώ η περίεργη πεποίθηση πως όλα τα περιστατικά της ζωής που μου συμβαίνουν έχουν μια επιπλέον σημασία, κάτι σ η μ α ί ν ο υ ν· πως τα περιστατικά της ζωής μου κάτι μου ψιθυρίζουν, πως βαθμιαία μας αποκαλύπτουν κάποια δικά τους μυστικά, πως μπροστά μας στέκουν σαν γρίφος που πρέπει να λύσουμε, πως τα περιστατικά που ζούμε στη ζωή μας είναι η μυθολογία αυτής της ζωής και πως μέσα σ’ αυτή τη μυθολογία υπάρχει το κλειδί της αλήθειας και του μυστηρίου. Είναι αυτό τάχα πλάνη;

Πιθανόν, αλλά δεν μπορώ ν’ απαλλαχτώ απ’ την ανάγκη αυτή να λ ύ ν ω αδιάκοπα τη ζωή μου (λες και μέσα της είναι πραγματικά κάποια έννοια, σημασία, αλήθεια,) δεν μπορώ ν’ απαλλαχτώ απ’ αυτήν την ανάγκη, ακόμα κι αν δε θα ’ταν τίποτα άλλο από μια απλή ανάγκη κάποιου παιχνιδιού (όπως παιχνίδι είναι και το λύσιμο των γρίφων). {…}

{…} Με τη διαφορά πως εγώ αναζητούσα πάντα την αγάπη κι όταν δεν την εύρισκα εκεί που τη ζητούσα, ανατριχιάζοντας έκανα μεταβολή κι έφευγα, αν και ήξερα πόσο απλό ήταν να ξεχάσω το νεανικό μου όνειρο γι’ αγάπη, να το ξεχάσω ολότελα και να περάσω τα σύνορα για να βρεθώ στην άγνωστη εμπειρία μιας ελευθερίας που δεν γνωρίζει ντροπή, προφυλάξεις, ηθική, στην εμπειρία μιας εμετικής ελευθερίας που είναι όλα επιτρεπτά.

Ξέρω ακόμα πως αν περνούσα αυτό το σύνορο θα έπαυα να είμαι πια εγώ η ίδια, θα γινόμουν κάτι άλλο, δεν ξέρω τι θα γινόμουν και φρίττω μ’ αυτές τις φοβερές αλλαγές, για τον λόγο τούτον αναζητώ την αγάπη, απελπιστικά αναζητώ την αγάπη, μ’ αυτή θα μπορούσα να συνεχίσω όπως είμαι ως τώρα, με τα παλιά μου ιδανικά και όνειρα, γιατί δεν θέλω τη ζωή μου δύο κομμάτια, θέλω να μείνει ολόκληρη απ’ την αρχή ως το τέλος.

Πηγή: texnografia.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Τα πράγματα που φοβάμαι να σου πω…

«Δεν υπάρχει χειρότερη φυλακή απ’ το φόβο να μην πληγώσουμε κάποιον που μας αγαπά». -Rainer Maria Rilke

Υπάρχουν πράγματα που επιλέγουμε να μην πούμε στον άλλο με τη δικαιολογία ότι θέλουμε να τον προστατεύσουμε και να μην τον πληγώσουμε, αλλά αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο και είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας το μόνο άτομο που θέλουμε να προστατεύσουμε και να μην το πληγώσουμε είναι ο εαυτός μας.


Θέλουμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από μια πιθανή απόρριψη ή από την άσκηση κριτικής.

Πολλές φορές μεγαλοποιούμε πολύ στο μυαλό μας τις αντιδράσεις ή τις απαντήσεις που αναμένουμε από τον άλλο, λόγω της ενεργοποίησης συναισθημάτων, αλλά και εμπειριών που έχουμε από το παρελθόν.

Επίσης, φοβόμαστε να πούμε κάτι στον άλλο με τη σκέψη ότι θα του φανεί γελοίο ή με το φόβο του τι θα σκεφτεί ο άλλος για εμάς: ότι είμαστε αδύναμοι, ότι είμαστε ευάλωτοι, ότι βλέπουμε τα πράγματα με πολύ ρομαντικό τρόπο, ότι είμαστε άδικοι μαζί του, ότι είμαστε αρκετά ενοχικοί;

Μπορεί να κάνουμε διάφορες υποθέσεις στο μυαλό μας που θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά...

Όμως, αν θέλουμε να εκφράζουμε τον πραγματικό μας εαυτό και να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους άλλους είναι σημαντικό να λέμε και τα πράγματα που φοβόμαστε να πούμε...

Τι αισθάνομαι; Τι σκέφτομαι; Πώς νιώθω; Γιατί συμπεριφέρομαι έτσι;

«Τα πράγματα που φοβάμαι να σου πω έχουν να κάνουν με εμένα και οφείλονται σε μένα... φοβάμαι την απόρριψη και το τι θα σκεφτείς για μένα... φοβάμαι να σου δείξω πτυχές του πραγματικού μου εαυτού, είμαι ανασφαλής και φοβάμαι να ανοιχτώ σε σένα, γιατί πιστεύω πως όταν με γνωρίσεις καλύτερα θα με βαρεθείς ή θα με απορρίψεις, γιατί θα είμαι τόσο λίγος για σένα ή γιατί δεν θα είμαι αυτό που εσύ θέλεις...»

Άν επρόκειτο να πεθάνεις σύντομα και μπορούσες να κάνεις μόνο ένα τηλεφώνημα,
σε ποιόν θα τηλεφωνούσες και τι θα έλεγες;

... Και γιατί περιμένεις;
- Stephen Levine


Παπαδοπούλου Ελένη - Ψυχολόγος, MSc.






ΠΗΓΗ...papadopsixologos

Διαβάστε Περισσότερα

Πώς γίνεται να μη σου αρέσουν τα παραμύθια;

-Δε μου αρέσουν τα παραμύθια!

-Μα γιατί; Πώς γίνεται να μη σου αρέσουν τα παραμύθια;

-Γιατί τα παραμύθια λένε ψέματα.

-Ποιο είναι το ψέμα; Ότι νικάει στο τέλος το καλό; Ότι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

-Ναι! Γιατί στην πραγματικότητα μπορεί στο τέλος να κερδίσει το «κακό» και απλά να πρέπει να το αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε παρακάτω...

-Όχι! Τα παραμύθια δε λένε ψέματα! Σου μαθαίνουν την ύπαρξη δυσκολιών. Στα παραμύθια καθρεφτίζονται όλες οι προκλήσεις και οι δυσκολίες της ζωής. Προδοσίες, τσακωμοί, κακίες, φοβίες, ζήλιες, προβλήματα, αδυναμίες, εμπόδια. Απλά όλα αυτά είναι ντυμένα με ένα μαγικό, φανταστικό μανδύα με σκοπό να γοητεύσει το παραμύθι τους αναγνώστες του, να τους συνεπάρει και να τους απομακρύνει για λίγο από την πεζή πραγματικότητα.

Αυτό που μας φοβίζει στον αληθινό κόσμο είναι ακριβώς αυτό που φοβίζει και την Κοκκινοσκουφίτσα στον κόσμο του παραμυθιού. Πρόκειται απλά για έναν διαφορετικό λύκο...

-Λύκοι. Λύκοι που μιλάνε και δράκοι. Μας λένε ότι υπάρχουν δράκοι. Μα γιατί να χρησιμοποιήσουμε ένα πλάσμα φαντασίας; Γιατί να μιλήσουμε για ψεύτικες και ονειρικές καταστάσεις; Και γιατί να θέλουμε να μας πουν για γενναίους πολεμιστές που κατάφεραν να υπερασπιστούν με επιτυχία το καλό και να σώσουν την πριγκίπισσα; Καλύτερα να πεις τα πράγματα όπως είναι. Τις δυσκολίες και τα εμπόδια που συναντάμε με το όνομά τους. Πιστεύω ότι πρέπει πάντα να ξέρουμε 100% τι συμβαίνει γύρω μας!

-Πώς μπορείς να είσαι τόσο κυνικός και ρεαλιστής; Τα παραμύθια είναι μια χώρα με μαγικά σύνορα που περικλείουν τις γνωστές επωδούς.

«Μια φορά κι έναν καιρό» και με αυτό το μικρό εισιτήριο μπαίνουμε στον εξωπραγματικό κόσμο των παραμυθιών. Με αυστηρές οδηγίες και κανόνες.

Εδώ μπορείς να συναντήσεις μάγισσες και ζώα που μιλάνε, αγαθούς γίγαντες και μαγικές κολοκύθες. Εδώ ξέρεις ότι το αδύνατο είναι δυνατό και ότι όλα μπορούν να συμβούν.

Αλλά στην έξοδο πάντα θα φύγεις με μια υπόσχεση. Ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι σαν να μπαίνουμε σε μια προστατευμένη περιοχή. Τα όριά της είναι οι φράσεις που χαράχτηκαν στο μυαλό μας. Φράσεις που μέσα τους κλείνουν αλληγορικές ιστορίες από τη ζωή με πλάσματα ονειρικά προς τέρψιν των αισθητικών μας απαιτήσεων.

Ιστορίες με γλώσσα απλή και λιτή που μας ξεκουράζει και γίνεται κατανοητή από οποιοδήποτε ακροατήριο, με αξίες και νοήματα για να κάνουμε το αναγκαίο ταξίδι αυτογνωσίας και συνειδητότητας, πνευματική τροφή, παρέχοντάς μας ευτυχισμένο τέλος και μια υπόσχεση. Δίνοντάς μας το κουράγιο που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τους ρεαλιστικούς γίγαντες της καθημερινότητάς μας.

-Ωραία είναι όλα αυτά για τα παιδιά, αλλά τι γίνεται με τους μεγάλους; Γιατί να αρέσουν τα παραμύθια στους μεγάλους; Είναι αρκετά ώριμοι να ακούσουν για αληθινούς λύκους.

-Μα ο ανθρώπινος νους πάντα αρεσκόταν να πλανιέται με αλληγορίες. Θυμήσου τις αρχαίες τραγωδίες, τα υπερφυσικά πλάσματα, τα μυθικά προσωπεία, τις παραβολές των θρησκειών, τους ανίκητους ήρωες των ταινιών της σύγχρονης εποχής. Είναι μια ανάγκη μας. Η φαντασία, η μυθοπλασία, η δημιουργικότητα... Όλα αυτά μας ψυχαγωγούν και μας ωθούν να απομακρυνθούμε από τα στεγανά και τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Το ήξερες ότι τα παραμύθια αρχικά φτιάχτηκαν για τους μεγάλους;

«Τα παραμύθια πλάστηκαν κατά την προϊστορική εποχή, όταν δεν υπήρχε γραπτός λόγος, κι ένας από τους σκοπούς τους ήταν να διαφυλάξουν την εμπειρία και τη σοφία των παλαιών γενεών και να τη μεταδώσουν στις νεότερες, γι’ αυτό και αρχικά απευθύνονταν σε ενήλικες».

Τα παραμύθια δεν απευθύνονταν ποτέ σε παιδικό ακροατήριο πριν από τους αδελφούς Γκριμ. Σιγά-σιγά έγιναν ιστορίες που έλεγαν οι μητέρες στα παιδιά τους για να κοιμηθούν. Απλοποιήθηκαν και απέκτησαν πιο ήπια μορφή και με την επικράτηση του ορθολογισμού στις δυτικές κοινωνίες, τα παραμύθια απαξιώθηκαν και υποβιβάστηκαν σε ιστοριούλες κατάλληλες αποκλειστικά για μικρά παιδιά. Ήταν τότε που αναδύθηκε η παιδική λογοτεχνία, μαζί με την υποχρεωτική εκπαίδευση των παιδιών και τον πόλεμο εναντίον του αναλφαβητισμού.

-Πώς ξεκίνησαν, λοιπόν, τα παραμύθια για τους μεγάλους; Με τι σκοπό;

-Οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά και οι μεγαλύτεροι μοιράζονταν με τους μικρότερους τα θαύματα και τις αγωνίες της ζωής. Πίσω από τα παραμύθια άλλωστε κρύβονται αιματηροί μύθοι, σκληροί γονείς, κακουχίες, σκοτεινές και τραχείς ιστορίες που πήραν τη μορφή παραμυθιών. Οι παραμυθάδες αφηγούνταν τα μεγάλα πλήγματα και τις τιτάνιες συμφορές της ζωής, μόνο που στο τέλος βουτούσαν την πένα τους σε αισιόδοξο μελάνι.

Έντυναν τις ιστορίες τους με γλώσσα ποιητική και συμβολική και κατέληγαν σε ευτυχισμένα τέλη και επικράτηση του καλού, γιατί οι άνθρωποι κουρασμένοι από τη μέρα και από τα προβλήματα αυτό ήθελαν να ακούσουν.

Κάτι να τους καθησυχάσει και να τους παρηγορήσει. «Το παραμύθι είναι η καθαρότερη ποίηση των πόθων μας, όπου καταφεύγει η βασανισμένη ψυχή μας, για να ανακουφιστεί από τη σεμνότητα και τη χυδαιότητα της βαριάς καθημερινότητας». (Berendsohn)

Όπως τότε έτσι και τώρα, όμως, έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας. Ξέρουμε ότι κανένας ουτοπικός ιππότης δε θα έρθει να πολεμήσει στο πλευρό μας αλλά έχουμε ανάγκη να τον φανταζόμαστε να καλπάζει και να έρχεται προς το μέρος μας.

Γιατί έτσι έχουμε την ελπίδα, το όνειρο, το άπιαστο στα χέρια μας. Και αυτό μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε, να πολεμήσουμε τους δικούς μας λύκους και να λυτρωθούμε όπως ο ήρωες της ιστορίας. Θυμήσου την κάθαρση των τραγωδιών. Ο θεατής έπρεπε στο τέλος να λυτρωθεί.

Σκέψου τώρα τι θα πει παραμύθι. Η λέξη παραμύθι προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα παραμυθέομαι, παραμυθοῦμαι που σημαίνει συμβουλεύω, παρακινώ, παρηγορώ, ανακουφίζω.

Και όπως αναφέρει ο Freud: «Ο άνθρωπος δε μπορεί να δώσει ένα νόημα στη ζωή του παρά μόνο όταν αγωνίζεται με θάρρος ενάντια σε εκείνο που του φαίνεται πως είναι άνισα καταπιεστικό».

Σε όποια ηλικία κι αν έχουμε φτάσει παλεύουμε ασταμάτητα ενάντια στο «κακό», αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας δράκους και κακές μάγισσες. Ο άνθρωπος σκέφτεται συνειρμικά και ό,τι βλέπει και ακούει προσπαθεί να το ταυτίσει με τα δικά του βιώματα και επιθυμίες. Γι’ αυτό μας συναρπάζουν οι ιστορίες των παραμυθιών.

Οι αδύναμοι ήρωες αντικατοπτρίζουν τις δικές μας αδυναμίες, ήρωες που παλεύουν να αντιμετωπίσουν τις κακουχίες που προβάλλουν συνεχώς μπροστά τους όπως και σε μας και στο τέλος γεύονται την ικανοποίηση της δικαίωσης, της νίκης του καλού υπέρ του κακού, κάτι που αποτελεί και δική μας ουτοπική φαντασίωση.

Είναι η εκπλήρωση των ονείρων, η ικανοποίηση των στόχων, το φτάσιμο στο άφταστο που μας μαγεύει. Δεν έχουμε παρωπίδες και αυταπάτες. Γνωρίζουμε καλά τα όριά μας και τις δυνατότητές μας στην επίτευξη του «και εμείς καλύτερα». Αλλά έχουμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου.

-Είναι απλά όμορφα ψέματα που μας δίνουν ελπίδα...

-Όχι... Δεν πρόκειται για ψέματα. «Η διαφορά ανάμεσα στο ψέμα και το παραμύθι είναι ότι το ψέμα (είτε το λες στους άλλους είτε στον εαυτό σου) σε βοηθά να υπεκφεύγεις τις δυσκολίες της ζωής, ενώ το παραμύθι να τις αντιμετωπίζεις». (Ίνγκμαρ Μπέργκμαν)

-Για τους μεγάλους λοιπόν...

-Ναι. Για τους μεγάλους είναι κυρίως τα παραμύθια. Γιατί «με τις ιστορίες κοιμούνται τα παιδιά και ξυπνάνε οι μεγάλοι». (Χόρχε Μπουκάι)

Και κάτι ακόμα... Τα παραμύθια είναι τόσο αληθινά που δε μας μιλάνε μόνο για τις δυσκολίες που συναντάμε αλλά και τους χαρακτήρες που πλάθουμε στην προσπάθεια να τις αντιμετωπίσουμε.

«Τα παραμύθια εκφράζουν ταυτόχρονα αυτόν τον κόσμο (τον “πρωταρχικό” κόσμο) και την ψυχή μας με τους λύκους της, τις νεράιδες της, τα σκληρά της πρόσωπα, τους δράκους και τις μητριές της». Έχουν λοιπόν ένα διπλό “αποκαλυπτικό” χαραχτήρα αφού μπορούν να είναι καθρέφτες του κόσμου και καθρέπτες του ανθρώπου στα βάθη της ψυχής του».(Ζακ Μπαρσιγιόν)

-Να σου πω τώρα ένα παραμύθι;

-Με δράκους;

-Ναι... με δράκους. Και είναι στο χέρι σου να μεταφράσεις τους δράκους του παραμυθιού μου με τις δικές σου φοβίες και να φτάσεις στη δική σου κάθαρση. Γιατί τα παραμύθια είναι μια πορεία προς την ολοκλήρωση.

«Στην ουσία, τα παραμύθια “αφηγούνται” την παιδική ηλικία ενός ανθρώπου μέχρι και την ενηλικίωσή του, και όλες τις περιπέτειες που περιλαμβάνει αυτή η διαδρομή».

Τα παραμύθια –του Freud- απεικονίζουν την ολοκλήρωση του Εγώ, η οποία επιτρέπει την κατάλληλη ικανοποίηση των επιθυμιών του Εκείνου.

«Υπάρχει τίποτα αληθινότερο απ’ την αλήθεια; Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει αθάνατο νόημα στην εφήμερη αλήθεια». (Ν. Καζαντζάκης)



**Με αφορμή ένα διάλογο με ένα φίλο-γνωστό. Γιατί η αλήθεια και ο προβληματισμός γεννιούνται όταν μοιράζεσαι τις σκέψεις σου, όταν ανταλλάσσεις απόψεις, όταν συμφωνείς και κυρίως όταν διαφωνείς.

Πληροφορίες αντλήθηκαν από τη σελίδα: www.paramithimaliso.gr/bigtext.asp

Facebook: Xara Koulopoulou

ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com/

Διαβάστε Περισσότερα

Φτάνει πια!

Θέλω πολλές φορές να φωνάξω σε πολλούς γονείς «φτάνει πια!» -και θα ήθελα, πραγματικά, να βρω τη δύναμη να το κάνω αυτό κάποια στιγμή.

Γράφει η  Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ομολογώ ότι πολλές συμπεριφορές γονιών με βγάζουν εκτός εαυτού και ειλικρινά χωρίς να θέλω να κατακρίνω τους άλλους με κακεντρέχεια ή για να φανώ – ούσα ένα άτομο με πολλά ελαττώματα - αρχίζω να βλέπω και να αποφεύγω και εγώ συμπεριφορές ανθρώπων που πληγώνουν ψυχές και άθελα τους αλλά και εν γνώσει τους, ειδικά όταν η ψυχή εκείνη είναι ένα κομμάτι δικό τους, από τα σπλάχνα τους.

• Φτάνει πια με τους γονείς εκείνους που «θυσιάζονται» ή κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους. Φράσεις που δημιουργούν όχι μόνο ενοχικά σύνδρομα σε πολλά παιδιά, αλλά χρησιμοποιούνται και ως μέσο συναισθηματικού εκβιασμού από τους γονείς προκειμένου το παιδί να σπουδάσει αυτό που θέλουν εκείνοι ή να θεωρήσει δικές του αποφάσεις για τη ζωή που πήραν για λογαριασμό του εκείνοι.

• Φτάνει πια με αυτές τις παρωχημένες και, πραγματικά, ανούσιες φράσεις τύπου: «διαβάσαμε, περάσαμε, σπουδάσαμε, πετύχαμε». Λάθος και πάλι λάθος. Τα παιδιά είναι αυτόνομες υπάρξεις που ότι διαβάζουν και καταφέρνουν στη ζωή το κάνουν μόνα τους, χωρίς την ύπαρξη κάποιου μπαμπά, μαμά ή φωστήρα.

• Φτάνει πια με την εμμονή για ανώτερες Πανεπιστημιακές σπουδές, για Νομικές και Ιατρικές, φτάνει πια με τα ανεκπλήρωτα όνειρα και απωθημένα των γονιών που «πνίγουν» και πέφτουν επάνω στα παιδιά, παραγκωνίζοντας τις δικές τους ανάγκες και την επιτυχία τους στη ζωή αυτή. Τα παιδιά –όπως και ο κάθε άνθρωπος- έχει τις δικές του ανάγκες, όνειρα, ταλέντα, τα δικά του «θέλω». Και ερχόμαστε στον κόσμο αυτό για να ζήσουμε και να είμαστε εμείς, όχι ο δικηγόρος που δεν έγινε ο μπαμπάς ή η Ιατρική που άφησε η μαμά για να μας μεγαλώσει, αλλά ούτε και κανένας άλλος.

• Φτάνει πια με τη μανία για έναν έλεγχο γεμάτο άριστα. Κανένα «Α» , «Β» , «Γ», δεν υπογράφει την επιτυχία στη ζωή. Και η είσοδος σε καμία σχολή δε σημαίνει επιτυχία απόλυτα. Φτάνει, ειλικρινά, με τις δωροδοκίες τύπου «αν γράψεις καλά θα σου πάρω εκείνη την κούκλα, εκείνο το κινητό, εκείνο τον υπολογιστή, εκείνο το tablet.»

Δε θα άντεχα να μην τα γράψω αυτά. Αλλά, ειλικρινά, πόσο μπορεί μία σκληρή λέξη όπως «είσαι τεμπέλης» ή «ανίκανος» να επηρεάσει την ψυχή ενός παιδιού!

Και να, ξέρω ότι πολλοί διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα ήθελαν να φωνάξουν δυνατά μαζί μου:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!





ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς «Πέλλα, πόλη φιλόξενη για τους μετανάστες» από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πέλλας

Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς

«Πέλλα, πόλη φιλόξενη για τους μετανάστες»

Στο πλαίσιο του εορτασμού των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πέλλας σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε τις ακόλουθες εκδηλώσεις:

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016

17:30: Ξενάγηση στον Πολυθάλαμο Λαξευτό Τάφο της Πέλλας στην είσοδο του σύγχρονου οικισμού, χώρο ταφής της Νικοστράτης από τη Βοιωτία.

20:00: Θεατρικό αναλόγιο «Ὡς σκιᾶς ὄναρ - Σαν ονείρου σκιά» στο Αίθριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πέλλας.

            Eπτά ιστορικά πρόσωπα, άμεσα σχετιζόμενα με τον Αλέξανδρο (η δυναμική μητέρα του Ολυμπιάδα, η αδελφή του Κλεοπάτρα, η τροφός του Λανίκη, η εταίρα Θαΐδα, οι γυναίκες της ζωής του - η Βαρσίνη και η Ρωξάνη, ο στρατηγός του Κοίνος), «σκιές» πια στον Άδη, έρχονται και μας αφηγούνται τον πόνο της ξενιτιάς, την άγρια μοναξιά και τον μεγάλο «νόστο», που ένοιωθαν για τους δικούς τους και τον τόπο τους και που δεν ευτύχησαν, να πραγματοποιηθεί το όνειρό τους και χάθηκαν άταφοι, στις ερημιές, ξεχασμένοι σε χώρες μακρινές άξενες. Έρχονται, μετά από τόσους αιώνες μοναξιάς να μας φωνάξουν πως «Τίποτα δεν είναι τα ωραία αυτού του κόσμου / πριν καλά φανούν, χάνονται…/ σαν ονείρου σκιά» (https://www.youtube.com/watch?v=OshsZ7JsgtE).

Συντελεστές της παράστασης

Κείμενο-Μουσική Επιμέλεια: Δρ. Νικόλαος Β. Παππάς

Σκηνοθετική-Εικαστική Επιμέλεια: Αφροδίτη Ιωαννίδου

Ενορχήστρωση-Μουσική Διδασκαλία: Σάκης Δερμιτζάκης

Θεατρική Ομάδα «Ἔλεος»

Με τη σειρά εμφάνισης

Αφηγητές: Νικόλαος Παππάς, Ιωάννης Παπακυριακόπουλος

Ολυμπιάδα: Αφροδίτη Ιωαννίδου

Κλεοπάτρα: Βικτωρία Ιωσηφίδου

Βαρσίνη: Δέσποινα Σφάτζικα

Θαΐδα: Αφροδίτη Τσέτσικα

Κοίνος: Δημοσθένης Ιωαννίδης

Ρωξάνη: Ελένη Μισχοπούλου

Λανίκη: Στέλλα Τσατσαρώνη.

Μουσικό Σύνολο «ΜέΜνηΑ»

Σολίστ: Μαριλένα Ζουμπούλογλου, Τάσος Δαρδαγιαννόπουλος, Γιώργος Ζιούπος, Στέλιος Κοτζαμάνης, Νατάσα Λιάντα, Αρετή Τάχου, Ρούλα Βέττα.

Σοπράνο: Μαριλένα Ζουμπούλογλου, Αρετή Τάχου, Κυριακή Σύρμη.

Άλτο: Ρούλα Βέττα, Νατάσα Λιάντα, Στέλλα Μωυσίδου, Ειρήνη Μπάρλα.

Τενόρο: Στέλιος Κοτζαμάνης, Κοσμάς Λαζαρίδης, Νίκος Παπαευθυμίου.

Μπάσο: Τάσος Δαρδαγιαννόπουλος, Γιώργος Ζιούπος, Γιώργος Μπουκέας.

Μουσικοί

Πιάνο: Σάκης Δερμιτζάκης.

Βιολί: Νίκος Τσακαλίδης.

Βιολοντσέλο: Ντίνα  Σαρατζή.

Φλάουτο: Σοφία Εμμανουηλίδου.

Κλαρινέτο: Ιλεάνα Τζιώνα.

Σχεδιασμός Αφίσας και Πρόσκλησης

Νικόλαος Παππάς

Τεχνική Υποστήριξη

Μορφωτικός Περιβαλλοντικός Όμιλος «Η Αρχαία Πέλλα».

Α.Ν. Θεαγένειο.

Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος 40 Εκκλησιών Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε Περισσότερα

Εθνικός Αριδαίας - ΑΣ Πρόμαχοι 0 - 4 για το κύπελλο της ΕΠΣ Πέλλας

Στο γήπεδο της Υδραίας σε ένα μέτριο ποιοτικά παιχνίδι, ο ΑΣ Πρόμαχοι επιβλήθηκε του τυπικά γηπεδούχου Εθνικού Αριδαίας με σκορ 0-4 για το κύπελλο της ΕΠΣ Πέλλας.

Ρεπορτάζ: Άλεξ Αμπάρης.

Ήταν ένας φλύαρος αγωνιστικά αγώνας και από τους δυο συλλόγους, όπου όμως ήταν αισθητή η διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των δυο αντιπάλων, με τους φιλοξενούμενους Προμαχιώτες να παίρνουν αυτό που θέλουν στο τέλος, ενώ η ομάδα του Εθνικού έδειξε θετικά σημάδια με ορισμένους ποδοσφαιριστές του να αφήνουν υποσχέσεις για το μέλλον.

Τα γκολ του αγώνα:

0-1 στο 21'. Έξοχη μπαλιά του Άτζου βγάζει τον Σαμσούρη τετ α τετ με τον τερματοφύλακα Καρατζίδη, τον οποίο πλασάρει. Η μπάλα βρίσκει  τη ρίζα του αριστερού κάθετου δοκαριού, στην επαναφορά της γίνεται κάτοχος ο Καλογιάννης και πλασάρει από κοντά.

0-2 στο 54'. Ο Άτζος με υπέροχο συρτό σουτ από τη μεγάλη περιοχή του Εθνικού.

0-3 στο 75'. Σε κόντρα της μπάλας, ο Σαμσούρης με τον τερματοφύλακα Καρατζίδη, κερδίζει ο πρώτος και με κοντινό σουτ, τριπλασιάζει τα τέρματα των Προμάχων.

0-4 στο 88'. Το σκορ έκλεισε ο Γ. Μούγιος με τεχνικό σουτ στο τέλος σχεδόν του αγώνα.

Από τον Εθνικό διακρίθηκαν οι Ουρτζάνης, Τσόλκας και Κουσίδης.

Από τους Προμάχους ξεχώρισαν οι Α. Νάνος, Σαμσούρης και Μίτσκας.

Χωρίς προβλήματα η διαιτησία του κυρίου Σγουρού, που κρίνεται πολύ καλή με σωστούς στις υποδείξεις τους τους δυο βοηθούς του Περδίκα και Γάκη.

ΣΥΝΘEΣΕΙΣ:

                                                ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ:

Καρατζίδης, Μάϊνος, Χατζηδημητριάδης, Κορεκτσίδης, Ουρτζάνης, Μανίσης, Τσόλκας, Ασλανίδης, Κοντάκος, Τουμανίδης, Κουσίδης.

Προπονητής: Μίζογλου.

                                                   ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ:

Α. Νάνος, Ν. Νάνος(Μπογδάνης), Ι. Μούγιος, Δερμεντζόγλου(Γ. Μούγιος), Ι. Σέλκος(Δ. Νάνος), Σαμσούρης, Μίτσκας, Άτζος, Προίκος, Τανούρης, Καλογιάννης.

Προπονητής: Μαυρίδης.

Διαβάστε Περισσότερα

"Το κλεμμένο κλαδί" του Πάμπλο Νερούδα

Το κλεμμένο κλαδί

Στη νύχτα θα μπούμε
για να κλέψουμε ένα κλαδί ανθισμένο.

Θα περάσουμε τον τοίχο,
στον ερεβώδη ξένο κήπο,
δυο σκιές μες στο σκοτάδι.

Ακόμα δεν έφυγε ο χειμώνας,
και ξαφνικά η μηλιά
μοιάζει να έγινε
καταρράχτης αστεριών ευωδιαστών.

Στην νύχτα θα μπούμε
ως το τρεμουλιαστό της στερέωμα,
και τα μικρά σου χέρια και τα δικά μου
θα κλέψουν τ` αστέρια.

Και σιωπηλά,
στο σπίτι μας, στη νύχτα και στο σκοτάδι,
με τα βήματά σου θα μπει
το άηχο βήμα της ευωδιάς
και με τα πόδια μ` άστρα γεμάτα
το διάφανο σώμα της άνοιξης.


Από τα "Ερωτικά ποιήματα", του Πάμπλο Νερούδα, απόδοση Αγαθή Δημητρούκα, Εκδόσεις Πατάκη, 2009

Διαβάστε Περισσότερα

Φ.Σ. Έδεσσας « Μέγας Αλέξανδρος»: Ευχαριστήριο προς το σινεφίλ κοινό

Φ.Σ. Έδεσσας « Μέγας Αλέξανδρος»

Αγίου Δημητρίου 7

(58200) Έδεσσα                                                                    

Ε-mail:megasalexandrosedessas@gmail.com

Ευχαριστήριο προς το σινεφίλ κοινό

  Το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Σ.Ε. Μέγας Αλέξανδρος ευχαριστεί θερμά το σινεφίλ κοινό της πόλης για την παρουσία του στις προβολές του θερινού σινεμά..

 Ανανεώνουμε το ραντεβού μας με την Κινηματογραφική Λέσχη (κάθε Δευτέρα), με παλαιότερες και νέες ταινίες, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Έδεσσας. Ακόμη θα γίνονται προβολές παιδικών ταινιών στην αίθουσα εκδηλώσεων στο Διοικητήριο.

 Σύντομα θα σας ενημερώσουμε για το πρόγραμμα προβολών.

Με εκτίμηση

Από το ΔΣ

Διαβάστε Περισσότερα