Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το "Πάρτι Μασκέ στου Σόνικ"

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το "Πάρτι Μασκέ στου Σόνικ" που διοργάνωσε ο ΑΣ Προμάχων.

Το κέντρο νεότητας κατακλύστηκε από τη νεολαία του χωριού, αλλά και από παρέες γειτονικών οικισμών και το γλεντι που ακολούθησε κράτησε μέχρι τις πρωινές ώρες.

Δείτε φωτογραφικά στιγμιότυπα της βραδιάς, όπως τα αποτύπωσε με την κάμερα των "Π.Ν." ο Πέτρος Σαλαμάνης. 

Διαβάστε Περισσότερα

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

Κατερίνα Γώγου (1940-1993)

 Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

Ανέκδοτο ποίημα της Κατερίνας Γώγου. 

Περιλαμβάνεται στο  "Έρωτας Θανάτου" 

Συγγραφέας: Σπυράτου, Αγάπη-Βιργινία
Κατηγορία: Βιογραφίες
Εκδότης: ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
Ημερ/νία έκδοσης: 2007

Το torrent για να κατεβάσετε το βιβλίο εδώ. 

ΠΗΓΗ...http://trofigiaskepsi.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Rory, "πιάσε" και το Moonchild

Είμαστε Βαλκάνιοι. Τιμή μας και καμάρι μας!

ΠΗΓΗ...https://www.youtube.com

Διαβάστε Περισσότερα

Μίσος

     Είτε συνθλίβουμε σ' ένα τυχαίο περαστικό, από τη φύση προικισμένο με ομορφιά, ένα ποτήρι μπύρας στο πρόσωπό του, είτε αφήνουμε να γεμίσει ένα λιβάδι γεμάτο με ανοιξιάτικα λουλούδια, νεαρά και λαμπερά σε χρώμα, με ένα μίγμα από πετρέλαιο, καυτερή πιπεριά και παραφίνη[1], είτε φωνάζουμε και επιπλήττουμε τ' αστέρια του ουρανού και ευχόμαστε στους καλύτερους μας φίλους ένα με μεγάλη διάρκεια μαρτυρικό θάνατο, αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με την αδικία που μας έγινε την ημέρα που ήρθαμε στον κόσμο.

     Διότι είτε είναι έτσι ώστε πεθαίνουμε με θέρμη και τότε θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε γεννηθεί καθόλου είτε προσκολλιόμαστε στη ζωή – και τότε μπορούμε μόνο να καταριόμαστε την γέννηση που οδηγεί σ' έναν τόσο ανεπιθύμητο θάνατο. Το μίσος είναι κάτι ζωτικό, ακριβώς όπως η αγάπη. Όπως όλα τα δυνατά και τυφλά κίνητρα έχουν την καταστροφική πλευρά τους έτσι είναι και το μίσος, σαν έκφραση της προσκόλλησης στη ζωή, καταστροφικό. Ακριβώς όπως και η αγάπη.

     Χωρίς μίσος είναι η ζωή μας ασήμαντη. Αν λογαριάζουμε την αγάπη ως κάτι ευγενές και την θεωρούμε ως το ανώτατο που ο άνθρωπος είναι σε θέση να φτάσει, γιατί θα έπρεπε τότε να καταφρονούμε το μίσος; Αυτό που μας κάνει υποδεέστερους και κάνει να μην αξίζει τον κόπο ένα τόσο πολυμήχανο σύστημα νεύρων, μυών και αιμοφόρων αγγείων είναι όλα αυτά που κινούνται ανάμεσα στο μίσος και την αγάπη: η αδιαφορία, η τεμπελιά, η σεμνότητα, η παραμέληση της αξιοπρέπειάς σου, η γονυκλισία σου και η έκλειψή σου. Το θα-περιμένω-λίγο-ακόμη και το δεν-ξέρεις-ποτέ-που-θα-χρησιμέψει. Η συνεργασία με τον εχθρό και η σιωπή.

     Όποιος δεν είναι σε θέση να μισεί δεν είναι σε θέση και ν' αγαπήσει. Όποιος είναι διαρκώς ερωτευμένος θα μισεί παθιασμένα. Με μανία θα αγκιστρωθεί στο μίσος του γιατί όλα αυτά που είναι μετριότητες στέκονται ανάμεσα σ' αυτόν και την αγάπη. Το μίσος του κατευθύνεται σε τίποτα λιγότερο από την ίδια την ζωή, επειδή η ζωή επί ποινή αυτοκαταστροφής του επιβάλλει άλλοτε να ανασηκώνει τους ώμους του και άλλοτε να κάνει στην άκρη. Βλέπει την ίδια του την κακομορφία, και μισεί. Μαθαίνει να μισεί σε ηρεμία. Στη συνέχεια μισεί το ήρεμο μίσος του.

     Το μίσος είναι μια πάρα πολύ κακοποιημένη λέξη. Το να μισείς κάποιον επειδή είναι ξεχωριστός, δεν είναι μίσος. Είναι φθόνος. Το να μισείς κάτι που ξεπερνά τις ικανότητες σου, δεν είναι μίσος. Είναι βλακεία. Όποιος είναι ξεχωριστός αξίζει το θαυμασμό. Ό,τι ξεπερνά τις δυνατότητές σου απαιτεί προσπάθεια και συναίσθηση. Και τα δύο επικαλούνται την αγάπη. Τίποτα δε μισώ όσο αυτά τα δύο καταχρηστικά προσδιορισμένα ως μίσος μικρά μίση: φθόνοςκαι βλακεία, αυτό το μίζερο ζεύγος από δεκανίκια με το οποίο τόσοι πολλοί άνθρωποι από τη γέννηση ως το θάνατο χωλαίνουν. Το αληθινό μίσος είναι μια στήλη φωτιάς.

     Το μίσος με καταναλώνει. Είμαι τόσο ανήκουστα ερωτευμένος με τη ζωή, και με όλα όσα θαυμαστά και ακατανόητα παραβρίσκονται εκεί, που δεν θα μπορούσα ούτε για ένα δευτερόλεπτο ν' αναπνεύσω χωρίς μίσος. Όλα αυτά γύρω μου που φέρονται ως σοβαρά και σπουδαία δεν είναι παρά μια καιροσκοπική χυδαία συμμορία από γκάνγκστερ που παράγουν αέρα και ευσεβείς ματιές. Ο καθένας που ονομάζει τον εαυτό του εξοχότατο, υποστηρικτή της εξουσίας, καθώς πρέπει πολίτη, στρατιώτη του Θεού ή σοφό – καθένας τους ένας κλέφτης που το παίζει αστυνόμος – είναι στα μάτια της ερωμένης μου, ώριμος για άσβεστο ασβέστη.[2] 

    Το να γεννηθείς σημαίνει ότι από κούνια έχεις φορτωθεί με τερατουργήματα που ονομάζουν τον εαυτό τους συνάνθρωπό σου. Το να πεθάνεις σημαίνει ότι κείτεσαι στο φέρετρό σου χωρίς ποτέ να έχεις συναντήσει έστω και ένα.

 

---

[1] [ΣτΜ] Μείγμα για την καταπολέμηση των ζιζανίων.

[2] [ΣτΜ] (χημ.) Οξείδιο του ασβεστίου. Χημική ένωση εύφλεκτη και επικίνδυνη για τον άνθρωπο.

Μετάφραση από τα Ολλανδικά: Τρύφων Λιώτας

Λίγα λόγια για το βιβλίο και τον συγγραφέα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

ΠΗΓΗ...http://trofigiaskepsi.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

"Πάψετε πια.." Κώστας Ουράνης

Κώστας Ουράνης (1890 - 1953)

Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,

τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,

κι αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια:

το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!

Τι; Πάλι να γυρίσουμε στη βαρετήν Ιθάκη

στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας

και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης

ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;

Πάλι να ξέρουμε από πριν το αύριο τι θά' ναι

και να μη νιώθουμε καμιά λαχτάρα να ανατείλει,

πάλι σαν τους ανήλιαστους καρπούς που μαραζώνουν

και πέφτουν σάπιοι καταγής να μοιάζουν τα όνειρά μας;

H τόλμη αφού μας έλειψε (και θα μας λείπει πάντα!)

να βγούμε, μόνοι, απ' τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη,

κι ελεύτεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου,

τους αγνώστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους,

μ' ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα

και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,

τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα

το παίγνιο να γίνουμε των άγριων κυμάτων

κι όπου το φέρει! Ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν

τα κύματα στης θάλασσας τα σκοτεινά τα βάθη,

μια και μπορούν, στη φόρα τους, να μας σηκώσουν τόσο

ψηλά-που με το μέτωπο ν' αγγίξουμε τ' αστέρια!...

ΠΗΓΗ: Βριλησσιώτικα Νέα

Διαβάστε Περισσότερα

Το μαύρο πρόβατο

«Υπήρχε μια χώρα όπου όλοι ήταν κλέφτες. 

Τη νύχτα κάθε κάτοικος έβγαινε με αντικλείδια κι ένα φανάρι και πήγαινε να διαρρήξει το σπίτι ενός γείτονα. Επέστρεφε την αυγή φορτωμένος κι έβρισκε το σπίτι του διαρρηγμένο. Κι έτσι όλοι ζούσαν αρμονικά και χωρίς προβλήματα, αφού ο ένας έκλεβε τον άλλον, κι αυτός έναν άλλον ακόμα και ούτω καθεξής, μέχρι να έρθει η σειρά του τελευταίου που έκλεβε τον πρώτο. 

Το εμπόριο σε εκείνη τη χώρα ασκείτο με τη μορφή της απάτης, τόσο από την πλευρά εκείνου που πουλούσε όσο και από την πλευρά εκείνου που αγόραζε. Η κυβέρνηση ήταν μια εταιρία που εγκληματούσε σε βάρος των πολιτών, και οι πολίτες, από τη μεριά τους, νοιάζονταν μόνο να εξαπατούν την κυβέρνηση. Έτσι η ζωή συνεχιζόταν χωρίς δυσκολίες, και δεν υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί. 

Τότε, κανείς δεν ξέρει πώς, βρέθηκε στη χώρα ένας τίμιος άνθρωπος. Τη νύχτα, αντί να βγαίνει με τον σάκο και το φανάρι, έμενε στο σπίτι του να καπνίζει και να διαβάζει μυθιστορήματα. Έρχονταν οι κλέφτες, έβλεπαν το φως αναμμένο και δεν ανέβαιναν. 

Αυτή η κατάσταση διήρκεσε για λίγο· μετά έπρεπε να τον κάνουν να καταλάβει ότι εάν ήθελε να ζει χωρίς να κάνει τίποτα, αυτός δεν ήταν λόγος να μην αφήνει τους άλλους να κλέβουν. Για κάθε νύχτα που αυτός περνούσε στο σπίτι του, μία οικογένεια δεν έτρωγε την επόμενη ημέρα. 

Μπροστά σε αυτά τα επιχειρήματα, ο τίμιος άνθρωπος δεν μπορούσε να εναντιωθεί. Άρχισε κι αυτός να βγαίνει το βράδυ και να γυρίζει την αυγή, όμως, να κλέψει δεν πήγαινε. Τίμιος ήταν, δεν υπήρχε τίποτα να κάνει. Πήγαινε μέχρι τη γέφυρα κι έμενε να κοιτάζει το νερό να περνάει από κάτω. Επέστρεφε στο σπίτι του και το έβρισκε διαρρηγμένο. 

Σε λιγότερο από μία εβδομάδα, ο τίμιος άνθρωπος βρέθηκε απένταρος, χωρίς να έχει τίποτα να φάει, με το σπίτι άδειο. Όμως, μέχρι εδώ, μικρό το κακό, γιατί η ευθύνη ήταν δική του. Το πρόβλημα ήταν ότι με αυτόν τον τρόπο που έπραττε δημιουργείτο ένα χάος. Γιατί άφηνε τους άλλους να του κλέβουν τα πάντα, ενώ αυτός δεν έκλεβε κανέναν· έτσι, υπήρχε πάντα κάποιος που επιστρέφοντας την αυγή στο σπίτι του το έβρισκε άθικτο γιατί ήταν το σπίτι που έπρεπε να διαρρήξει αυτός. 

Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο, εκείνοι που δεν έπεφταν θύματα κλοπής βρέθηκαν να είναι πιο πλούσιοι από άλλους και να μην θέλουν πλέον να κλέβουν. Κι αυτοί που πήγαιναν να κλέψουν το σπίτι του τίμιου ανθρώπου, το έβρισκαν πάντα άδειο· έτσι γίνονταν φτωχοί. Εν τω μεταξύ, εκείνοι που έγιναν πλούσιοι απέκτησαν κι αυτοί τη συνήθεια να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα να κοιτάζουν το νερό που περνούσε από κάτω. Αυτό μεγάλωσε το χάος, γιατί υπήρξαν πολλοί άλλοι που έγιναν φτωχοί. 

Τότε, οι πλούσιοι είδαν ότι, με το να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα, θα γίνονταν φτωχοί μετά από λίγο. Και σκέφτηκαν: «Να πληρώσουμε τους φτωχούς να πηγαίνουν να κλέβουν για λογαριασμό μας». Έκαναν τα συμβόλαια, ορίστηκαν οι μισθοί, τα ποσοστά· φυσικά, πάντα κλέφτες ήταν, και προσπαθούσαν να εξαπατήσουν οι μεν τους δε. Όμως -όπως συνήθως συμβαίνει- οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. 

Υπήρχαν πλούσιοι τόσο πλούσιοι που δεν είχαν πια ανάγκη να κλέβουν και να βάζουν άλλους να κλέβουν για να συνεχίζουν να είναι πλούσιοι. Όμως, εάν σταματούσαν να κλέβουν, θα γίνονταν φτωχοί γιατί οι φτωχοί τούς έκλεβαν. Πλήρωσαν, λοιπόν, τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς για να προφυλάσσουν την περιουσία τους από τους άλλους φτωχούς, κι έτσι ίδρυσαν την αστυνομία και δημιούργησαν τις φυλακές. 

Με αυτόν τον τρόπο, λίγα μόλις χρόνια μετά την άφιξη του τίμιου ανθρώπου, κανείς δεν μιλούσε πια για κλοπές, αλλά μόνο για πλούσιους ή φτωχούς, παρότι ήταν πάντα όλοι κλέφτες. Τίμιος υπήρξε μόνο εκείνος ο ένας που πέθανε σύντομα. Από πείνα» 

Ίταλο Καλβίνο (1923-1985) - La Pecora Nera  

μετάφραση από την Μαρία Π. Βαγγέλη

ΠΗΓΗ...http://monopatimas.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Το λίγο

Και κάπως έτσι πίστεψα πως η μοναξιά μου ταιριάζει γάντι.

Λίγο εγώ, λίγο εσύ και λίγο η απουσία σου που μ'αναγκάζει να τριγυρίζω σε λάθος σοκάκια αγκαζέ με ανθρώπους τοξικούς για το "εγώ" μου.

Και κάπως έτσι πίστεψα σε τόσες υποθέσεις που ήθελαν τον άνθρωπο "ον μοναχικό".

Μάλλον κάποιος δαίμονας ανακάτευε το μυαλό μου σαν χιονοστιβάδα μήνα Ιούνη. Μάλλον εγώ δεν άντεχα το πολύ των άλλων, αλλά ούτε και το λίγο.

Και είναι και οι άνθρωποι που άλλα λένε κι άλλα εννοούν.

Είναι που τα εύκολα τους αρέσουν περισσότερο.

Και αυτό που ξεχνούν. Λες και το χθες δεν υπήρξε ποτέ και το αύριο θα περάσει σαν μια κούπα ζάχαρη που δεν πρόλαβες να πιάσεις πριν πέσει και γίνει θρύψαλα...

Είναι αυτό το λίγο που δεν ζήσαμε και το πολύ που είχα στο μυαλό μου.

Και λίγο εσύ, λίγο ο έρωτας και η μοναξιά. Λίγο η απουσία σου, και ο γείτονας με την φασαρία του κάθε βράδυ.

Είναι αυτό το αύριο που δεν ήρθε και το χθες που δεν βρεθήκαμε.

Είσαι κι εσύ.

Εσύ που ξέχασες.

Είμαι κι εγώ.

Εγώ που ξέρω να χαίρομαι μόνο όταν υποφέρω...

Γράφει η Ραφαέλα Συμεωνίδου

ΠΗΓΗ...  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Διαβάστε Περισσότερα