Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2016
Ηχώ βελτίωσης ποιότητας ζωής
Όταν ο χρόνος περισσεύει, η απορία για το νόημα ζωής παραμονεύει.
Ανοίγεις κύκλους χαρούμενης ζωής, φιλικούς, δημιουργικούς, εργασιακούς, επιβίωσης αληθινής.
Αν με οικογένεια βρεθείς τους κύκλους χαράς μην αμελείς, θα σε λυτρώσουν σύντομα, θα τους χρειαστείς.
Κρίση περνάει κάθε φωλιά, όταν για ανεξαρτησία παλεύουν τα μικρά.Έχει μείνει καμιά ζεστή αγκαλιά;
Διάλεξε για διαρκείας συντροφιά, όποιον με ιδέες ομορφαίνει την δική σου γειτονιά, ζεσταίνει την καρδιά, σε πρόοδο σε προωθεί βαθιά.
Η μόνη αυτάρκης ευδαιμονία, είναι τις γνώσης η πανοπλία.
Δόξα και ύλης ευδαιμονία δεν είναι αυτάρκης, στερείται διαρκείας αξία.
Της γνώσης αν δεν πάρεις την στροφή, στα γηρατειά θα βασανιστείς, δόξα και ύλη ν’ απαρνηθείς.
Η συντροφική σχέση αν έχει κενά, μην κάνεις παιδιά, θα αμβλυνθούν καταστροφικά.
Όλοι υπεύθυνο σε χρήζουν αποκλειστικό , στο παραστράτημα που έκανε ο νιος. Ενώ εσύ νοιάστηκες επιμελώς και το επηρεάζεις όχι αποκλειστικός(5%) ως ο καλύτερος γονιός.
Σκέψου, θυμήσου, με ό,τι παιδί χαιρόσουν, ζωντάνεψέ το, είναι το ταλέντο σου, πίστεψέ το.
Πώς έλεγχεις την μοναξιά σου μην ξεχνάς, το φόβο διαλύει της παντρειάς, συμβιωτική ζωή να προτιμάς.
Μια του ψεύτη, δυό του ψεύτη, ο «μοναδικός» ο στόχος επιτεύχθει, θα ήταν ακόμη ουτοπικός, αν δεν καταλάβαινα, ευτυχώς, πως ψέμα η λέξη «μοναδικός». Συλλογισμός χαλαρωτικός, πολλαπλά σημαντικός.
«Άνθρωποι» για να γίνουν τα παιδιά σου, να τα βλέπεις ως «φιλοξενούμενούς» σου για 18 έτη.
Ο μεγαλύτερος Δάσκαλος
Ποιος είμαι εγώ;
ρώτησε ένας νέος τον δάσκαλο του.
Είσαι εκείνο που σκέφτεσαι!
απάντησε ο σοφός. Θα σου το εξηγήσω με μια ιστορία.
Μια μέρα, από τα τείχη της πόλης, στο ηλιοβασίλεμα βαθιά στον ορίζοντα, φάνηκαν δυο άνθρωποι που αγκαλιαζόντουσαν.
Είναι ο πατέρας και η μητέρα, σκέφτηκε ένα κοριτσάκι.
Είναι δυο εραστές, σκέφτηκε ένας άνδρας τρυφερός.
Είναι δυο φίλοι που συναντήθηκαν μετά από πολλά χρόνια σκέφτηκε ένας.
Είναι δυο έμποροι που έκλεισαν μια συμφωνία, σκέφτηκε ένας άνθρωπος άπληστος για τα χρήματα.
Είναι ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει τον γιο του που γύρισε από τον πόλεμο, σκέφτηκε μια γυναίκα μεγαλόψυχη.
Είναι μια κόρη που αγκαλιάζει τον πατέρα της που γύρισε από το ταξίδι, σκέφτηκε ένας πονεμένος άνθρωπος που έχασε την κόρη του.
Είναι δυο ερωτευμένοι σκέφτηκε μια κοπέλα που ονειρευόταν την αγάπη.
Είναι δυο άνθρωποι που τσακώνονται μέχρι θανάτου σκέφτηκε ένας.
Ποιος ξέρει σκέφτηκε ένας άνθρωπος.
Κάθε σκέψη, κατέληξε ο σοφός δάσκαλος, αποκαλύπτει αυτό που Eίσαι.Να παρατηρείς συχνά τις σκέψεις σου, μπορούν να σου αποκαλύψουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σου παρά οποιοσδήποτε δάσκαλος..!!
πηγή: http://www.enorasis.edu.gr
Χόρχε Λουίς Μπόρχες : Με κάθε αντίο μαθαίνεις
Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή…
Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής. Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό. Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ αντί να περιμένεις κάποιοννα σου φέρει λουλούδια Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις Και μαθαίνεις. μαθαίνεις με κάθε αντίο μαθαίνεις..
Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.
Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.
Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου. Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου, δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση.
Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.
Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.
Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.
Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.
Περιουσία σου ο χρόνος~ Χόρχε Μπουκάι
Περιουσία σου ο χρόνος
Ήταν κάποιος, μια φορά, που είχε πάρει απόφαση να χαίρεται τη ζωή του. Νόμιζε ότι, για να μπορεί να το κάνει αυτό, έπρεπε να έχει πολλά λεφτά. Σκεφτόταν ότι δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική ευχαρίστηση, όταν πρέπει να διακόπτεται η απόλαυση από τη δυσάρεστη φροντίδα του να βγάλεις λεφτά.
Σκέφτηκε, έτσι μεθοδικός που ήταν, ότι, για να μην απασχολεί το μυαλό του και να μη στενοχωριέται, έπρεπε να χωρίσει τη ζωή του σε δύο μέρη: πρώτα θα έβγαζε αρκετά λεφτά και μετά θα απολάμβανε ό,τι επιθυμούσε η ψυχή του. Υπολόγισε ότι ένα εκατομμύριο δολάρια θα του έφταναν, για να ζήσει ήσυχος την υπόλοιπη ζωή του.
Αφιέρωσε λοιπόν όλες του τις δυνάμεις στο να κερδίσει χρήματα και να μαζέψει πλούτη. Επί χρόνια, κάθε Παρασκευή, άνοιγε το βιβλίο εσόδων και άθροιζε τα αγαθά του. «Όταν μαζέψω το εκατομμύριο» έλεγε «δε θα δουλέψω άλλο. Θα είναι η στιγμή της απόλαυσης και της διασκέδασης. Δε θ’ αφήσω να μου συμβεί αυτό που έπαθαν άλλοι που, όταν έφτασαν στο πρώτο εκατομμύριο, άρχισαν να θέλουν κι άλλο».
Και πιστός στην απόφασή του έφτιαξε μια τεράστια πινακίδα και την κρέμασε στον τοίχο: μόνο ΕΝΑ εκατομμύριο.
Πέρασαν τα χρόνια. Ο τύπος μάζευε λεφτά κι έκανε προσθέσεις. Κάθε φορά ήταν όλο και πιο κοντά στο στόχο του. Χαμογελούσε αυτάρεσκα, όταν σκεφτόταν τις χαρές που τον περίμεναν.
Μια Παρασκευή κατάπληκτος βλέπει το τελικό νούμερο. Το άθροισμα ήταν 999.999,75 δολάρια. Έλειπαν μόνο 25 σεντς, για να συμπληρωθεί το εκατομμύριο! Πανικόβλητος, αρχίζει να ψάχνει κάθε σακάκι, κάθε παντελόνι, κάθε συρτάρι, μήπως βρει τα λίγα νομίσματα που λείπουν. Δεν ήθελε να περιμένει άλλη μία βδομάδα. Τελικά, στο τελευταίο συρτάρι βρίσκει τα 25 σεντς που ήθελε. Κάθεται στο γραφείο του, και γράφει με τεράστια νούμερα: 1.000.000. Ικανοποιημένος, κλείνει τα βιβλία, κοιτάζει την πινακίδα του τοίχου και μονολογεί: «Ένα μόνο. Και τώρα απολαμβάνουμε».
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτυπάει η πόρτα. Δεν περίμενε κανέναν. Απορημένος, πάει ν’ ανοίξει. Μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μ’ ένα δρεπάνι στο χέρι του λέει: «Ήρθε η ώρα σου». Είχε έρθει ο Θάνατος να τον πάρει. «Όχι…» ψελλίζει αυτός. «Όχι ακόμα… δεν είμαι έτοιμος». «Ήρθε η ώρα σου» ξαναλέει ο Θάνατος. «Μα πώς… τα λεφτά… οι χαρές…» «Καταλαβαίνω, αλλά ήρθε η ώρα σου». «Σε παρακαλώ, δώσε μου ακόμη ένα χρόνο. Ανέβαλα τα πάντα, γιατί περίμενα αυτήν τη στιγμή, σε παρακαλώ». «Λυπάμαι» λέει ο Θάνατος. «Ας κάνουμε μια συμφωνία» προτείνει αυτός απελπισμένος, «κατάφερα και μάζεψα ένα εκατομμύριο δολάρια. Πάρε τα μισά και δώσε μου ένα χρόνο διορία. Σύμφωνοι;» «Όχι». «Σε παρακαλώ. Πάρε 750.000 και δώσε μου ένα μήνα.» «Δεν έχεις καθόλου διορία». «Ας κάνουμε κάτι άλλο. Παρ’ τα όλα και δώσε μου έστω και μία μέρα. Έχω τόσα να πω, τόσο κόσμο να δω, έχω αναβάλει τόσα πράγματα… σε παρακαλώ!» «Ήρθε η ώρα σου» επαναλαμβάνει ο Θάνατος, αδιάλλακτος.
Ο άνθρωπος σκύβει το κεφάλι. Αποδέχεται την κατάσταση και παραιτείται από κάθε άλλη προσπάθεια διαπραγμάτευσης. Με περίλυπο ύφος ζητάει μόνο μία τελευταία χάρη. Ο Θάνατος βλέπει ακόμη λίγους κόκκους άμμου στην κλεψύδρα του και του λέει: «Εντάξει». Παίρνει ο άντρας χαρτί και πένα από το γραφείο του και γράφει:
Αναγνώστη, όποιος κι αν είσαι. Εγώ δεν μπόρεσα να αγοράσω ούτε μία μέρα ζωής με όλα μου τα λεφτά. Πρόσεξε τι θα κάνεις με το χρόνο σου. Είναι η μεγαλύτερή σου περιουσία.
Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι: «Ο δρόμος των δακρύων»
Μήνυμα Δημάρχου Αλμωπίας για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940
Η μεγάλη ιστορία του Έθνους μας, απέδειξε ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε τη δύναμη να ξεπερνάμε όλα τα δεινά και τις συμφορές, με εθνική ομοψυχία και πίστη στο Θεό.
Σήμερα όσο ποτέ, είναι επίκαιρο το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου 1940, τότε που ο ελληνικός λαός είπε ένα καθαρό «ΌΧΙ». Η δύναμη ψυχής και το πάθος των Ελλήνων για ελευθερία, λύγισε την πολεμική μηχανή των κατακτητών.
Σήμερα τιμούμε τη μνήμη όλων αυτών των ανθρώπων που έδωσαν και τη ζωή τους για την πατρίδα μας, με την ελπίδα ότι η ειρήνη θα κυριεύσει τον κόσμο και οι επόμενες γενιές δεν θα βιώσουν ανάλογα γεγονότα.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!
Δημήτρης Μπίνος
Δήμαρχος Αλμωπίας
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016
Η εορτή της 28ης Οκτωβρίου 2016 στους Προμάχους
Σε κλίμα εθνικής υπερηφάνειας και κάτω από συνεχές ψιλόβροχο, γιόρτασαν οι Πρόμαχοι την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940.
Τελέστηκε Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, ιερουργούντος του πατρός Γεωργίου, και ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο των Ηρώων του χωριού, για τους πεσόντες Προμαχιώτες στους αγώνες της πατρίδας μας.
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από τους φορείς του χωριού, εψάλλει ο Εθνικός μας ύμνος από τα παρατεταγμένα τμήματα και υπό συνεχή βροχόπτωση, ακολούθησε παρέλαση των σχολείων του χωριού και τον Μορφωτικό σύλλογο.
Οι προγραμματισμένες για μετά την παρέλαση χορευτικές εκδηλώσεις, που ετοίμασε ο σύλλογος, δυστυχώς ακυρώθηκαν εξ αιτίας του άσχημου καιρού.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ






















































































