ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ - ΑΣ ΕΔΕΣΣΑΪΚΟΣ 1 - 2

Το μαύρο, που ακολουθεί παρακάτω, αφιερώνεται σε όλους αυτούς, που ηγούνται του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου της περιοχής μας και σε όλα τα εντεταλμένα όργανά τους, που καθορίζουν θέσεις, κύπελλα, πρωταθλήματα, ανόδους και υποβιβασμούς, παίζοντας στη βρώμικη σκακιέρα τους με την αγωνία, τον πόθο, τις εκατοντάδες ώρες προπονήσεων και τους τόνους τίμιου ιδρώτα, που χύνουν καθημερινά, αγνές νεαρές ψυχές, έχοντας μόνο μέλημά τους τον Αγώνα, την ευγενή άμιλλα και το ιδεώδες του ευ αγωνίζεσθε.

ΝΤΡΟΠΗ.-

Πλήρες αναλυτικό ρεπορτάζ με όσα αποτρόπαια συνέβησαν, θα αναρτήσουμε αύριο....

http://promahi-nea.blogspot.gr/2016/11/1-2-5.html

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ - ΑΣ ΕΔΕΣΣΑΪΚΟΣ Αγώνας πρωταθλήματος Α1 κατηγορίας της ΕΠΣ Πέλλας

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΝΕΚΡΩΝ ΖΩΩΝ 2016 ΤΗΣ ΔΑΟΚ ΠΕ ΠΕΛΛΑΣ

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΑΟΚ ΠΕ ΠΕΛΛΑΣ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΝΕΚΡΩΝ ΖΩΩΝ 2016

Αναγνωρίζοντας το τεράστιο πρόβλημα διαχείρισης των νεκρών ζώων, το ΥΠΑΑΤ προχώρησε στην υλοποίηση προγράμματος περισυλλογής και διαχείρισης των νεκρών βοοειδών, αιγών και προβάτων, για τα οποία υπάρχει υποχρέωση διενέργειας εξετάσεων για Μεταδοτικές Σπογγώδεις Εγκεφαλοπάθειες (ΜΣΕ), χρηματοδοτούμενο από τον κρατικό προϋπολογισμό του ΥΠΑΑΤ (ύψους 1.000.000 ευρώ), για 9 Περιφέρειες της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Ως «φορέας υλοποίησης του προγράμματος» αναδείχθηκε η Ένωση Εταιρειών «KAFSIS - ΒΑΚΡΕΛ - ΚΡΕΚΑ - ΠΕΤΑΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ANTIPOLLUTION» που αναλαμβάνει την υλοποίηση του ανωτέρω προγράμματος στις ακόλουθες Περιφέρειες της ηπειρωτικής Ελλάδας :

1)       Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης,

2)     Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας,

3)      Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας,

4)     Περιφέρεια Ηπείρου,

5)     Περιφέρεια Θεσσαλίας,

6)     Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας,

7)     Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας,

8)     Περιφέρεια Πελοποννήσου και

9)     Περιφέρεια Αττικής

Το πρόγραμμα ξεκινά : 

από 24/10/2016 για τις Περιφέρειες

§  Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

§  Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας

§  Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας

§  Περιφέρεια Ηπείρου

§  Περιφέρεια Θεσσαλίας 

και από 1/1/2017 για τις Περιφέρειες

§  Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας,

§  Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας,

§  Περιφέρεια Πελοποννήσου και

§  Περιφέρεια Αττικής

Οι κτηνοτρόφοι βοοειδών, αιγών και προβάτων οφείλουν να ειδοποιούν άμεσα τις αρμόδιες κτηνιατρικές υπηρεσίες ή/και το φορέα υλοποίησης του προγράμματος, για την ύπαρξη νεκρών ζώων ηλικίας άνω των 18 μηνών για τις αίγες και τα πρόβατα και 24 ή 48 μηνών για τα βοοειδή στην εκμετάλλευσή τους.

Ο κτηνοτρόφος είναι υποχρεωμένος να δίνει τις ακόλουθες πληροφορίες κατά την κλήση :

α) ονοματεπώνυμο κτηνοτρόφου

β) έδρα εκμετάλλευσης

γ) κωδικός εκμετάλλευσης

δ) αριθμός ενωτίων νεκρών ζώων

Η συλλογή των νεκρών ζώων θα γίνεται σε χώρο προσβάσιμο από το εγκεκριμένο όχημα συλλογής του φορέα υλοποίησης του προγράμματος, έξω από την εκμετάλλευση, κατά τρόπο που να μην έχουν πρόσβαση άλλα ζώα και αρπακτικά.

Σε δύσβατες περιοχές, το νεκρό ζώο μεταφέρεται σε κάποιο σημείο όπου μπορεί να το παραλάβει ο ανάδοχος, ενώ ζώα υπό σήψη δεν παραλαμβάνονται, αφού το εγκεφαλικό δείγμα θεωρείται ακατάλληλο.

Το νεκρό βοοειδές, πρόβατο ή αίγα θα πρέπει να φέρει ενώτιο, να είναι ηλικιακά κατάλληλο για δειγματοληψία ΜΣΕ και να συνοδεύεται από το διαβατήριο (βοοειδές) ή το μητρώο εκμετάλλευσης (αίγα ή πρόβατο).

Κατά τη συλλογή των ζώων, τα νεκρά ζώα ζυγίζονται και συντάσσεται το εμπορικό έγγραφο με ευθύνη του κτηνοτρόφου. Το ζυγολόγιο και το εμπορικό έγγραφο υπογράφονται από τον κτηνοτρόφο και τον οδηγό του οχήματος περισυλλογής. Αντίγραφο του εμπορικού εγγράφου φυλάσσεται στο αρχείο της εκτροφής για 3 χρόνια.

Η ορθή διαχείριση γενικά των νεκρών παραγωγικών ζώων, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία, αποτελεί υποχρέωση των κτηνοτρόφων. Όμως, η συλλογή, μεταφορά και διαχείριση των προαναφερόμενων νεκρών ζώων που εντάσσονται στο πρόγραμμα, γίνεται δωρεάν και δεν συνεπάγεται οποιαδήποτε οικονομική επιβάρυνση για τους κτηνοτρόφους.

Επιπρόσθετα, οι κτηνοτρόφοι βοοειδών, αιγών και προβάτων που ενημερώνουν τις αρμόδιες κτηνιατρικές υπηρεσίες, για τα συγκεκριμένα νεκρά ζώα εντός 48 ωρών από το θάνατο του ζώου, ανεξαρτήτως αιτιολογίας θανάτου, αποζημιώνονται με 120 ευρώ για κάθε νεκρό βοοειδές άνω των 24 ή 48 μηνών και 30 ευρώ για κάθε νεκρή αίγα ή νεκρό πρόβατο άνω των 18 μηνών.

Οι κτηνοτρόφοι απευθύνονται άμεσα για την ύπαρξη νεκρών ζώων στην εκτροφή τους, στην τοπική κτηνιατρική υπηρεσία ή στο φορέα υλοποίησης του προγράμματος, στο ακόλουθο τηλεφωνικό κέντρο σε 24ωρη βάση.

ΑΚ Αριδαίας        2384021391

ΑΚ Γιαννιτσών             2382022594

ΑΚ Δροσερού           2381096198

ΑΚ Έδεσσας           2381351331

ΑΚ Κρύας Βρύσης           2382061563

ΑΚ Σκύδρας            2381089339

Ακ Φούστανης              2384062214

Φορέας υλοποίησης προγράμματος 210-8960.100

Διαβάστε Περισσότερα

Η "ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΥΡΙΤΙΔΑΣ".

"Remember, remember, the fifth of November". 

Ήταν 31 Ιανουαρίου του 1606, όταν τα μέλη της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας, μαζί με τον εμπνευστή της Γκάι Φοκς, οδηγήθηκαν στην αγχόνη και κατόπιν διαμελίστηκαν για παραδειγματισμό.

Το χρονικό της συνωμοτικής δράσης

Σύμφωνα με τη Μηχανή του Χρόνου, στη Βρετανία, ο προτεστάντης Βασιλιάς Ιάκωβος Α’, ασκούσε την εξουσία με τρόπο βίαιο και τυραννικό. Οι μαζικές εκτελέσεις, οι κατασχέσεις περιουσιών και οι εκδιώξεις από τα αξιώματα, αποτελούσαν μια οδυνηρή πραγματικότητα για τους Καθολικούς.

Ένας Άγγλος στρατιώτης από το Γιορκ, ο Γκάι Φοκς, ανέλαβε την οργάνωση μιας ομάδας Καθολικών, που στόχο είχε τη δημιουργία Καθολικής επανάστασης σε ολόκληρη την Αγγλία.
Το εγχείρημά του Φοκς στηρίζονταν στη θεωρία του Ντόμινο.

Ευελπιστούσε πως η πυροδότηση μιας σειράς έκρυθμων γεγονότων στο Λονδίνο θα δημιουργούσε χάος και αναρχία, που θα εξαπλώνονταν σε όλη την επικράτεια και με τη βοήθεια του καθολικού στέμματος της Ισπανίας, θα γινόταν εφικτή η ανατροπή της Μοναρχίας, επιφέροντας ταυτόχρονα ένα καίριο χτύπημα στον Προτεσταντισμό.

Το σχέδιό του ήταν απλό.

Θα ανατίναζε μαζί με τους συντρόφους του το Παλάτι του Γουέστμινστερ, γνωστό και ως Σπίτι του Κοινοβουλίου, δολοφονώντας το Βασιλιά Ιάκωβο Α’, τη βασιλική οικογένεια, τους βουλευτές και όσα μέλη της αριστοκρατίας και της προτεσταντικής εκκλησίας θα παρευρίσκονταν εκεί.

Η επόμενη μέρα θα ήταν χωρίς την παραδοσιακή ελίτ.

Για το σκοπό αυτό ο Φοκς και οι συνωμότες του νοίκιασαν το Δεκέμβριο του 1604 ένα κελάρι που έφτανε μέχρι το υπόγειο του κτιρίου της Βουλής και άρχισαν να το γεμίζουν με βαρέλια γεμάτα μπαρούτι, τα οποία έκρυβαν κάτω από σωρούς από κάρβουνα.

Ως το Μάρτιο του επόμενου έτους, το κελάρι είχε μετατραπεί σε μπαρουταποθήκη, αριθμώντας 36 βαρέλια με πυρίτιδα.

Η ευκαιρία για την εκτέλεση του ριψοκίνδυνου τολμήματος, δόθηκε όταν γνωστοποιήθηκε ότι στις 5 Νοεμβρίου του 1605, ο βασιλιάς Ιάκωβος και σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας, θα παρευρίσκονταν σε μια διευρυμένη συνέλευση της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων.

Το μοιραίο λάθος

Ωστόσο, κάθε συνωμοσία που δεν τηρεί τους συνωμοτικούς κανόνες είναι καταδικασμένη. Την παραμονή του χτυπήματος στο Κοινοβούλιο, ένας από τους συνωμότες, ο Φράνσις Τρίσμαν, θεώρησε ορθό να στείλει μία επιστολή στον καθολικό βουλευτή και γαμπρό του, Λόρδο Μόντιγκλ, προειδοποιώντας τον να μη παρευρεθεί στη συνεδρίαση της επόμενης μέρας.

Η επιστολή αυτή προβλημάτισε τον Λόρδο, που έσπευσε να ενημερώσει την κυβέρνηση. Λέγεται μάλιστα πως για τις υπηρεσίες του αυτές στο Στέμμα, έλαβε αργότερα 700 χρυσές λίρες.
Αμέσως διενεργήθηκαν έρευνες στις υπόγειες σήραγγες κάτω από τη Βουλή και ως τις πρώτες πρωινές ώρες οι αρχές ανακάλυψαν το κελάρι, συλλαμβάνοντας επ’ αυτοφώρω τον Γκάι Φοκς.

Τα βασανιστήρια

Αν και παραδέχτηκε από την πρώτη στιγμή την πρόθεσή του να ανατινάξει το Κοινοβούλιο, ο Φοκς βασανίστηκε σκληρά για να μαρτυρήσει τα ονόματα και των υπολοίπων συνωμοτών.

Σε ένα από τα βασανιστήρια μάλιστα, τον έδεσαν σε ένα κρεβάτι χειροπόδαρα με δερμάτινα λουριά και τον τραβούσαν μέχρι να κοπούν οι μύες και να εξαρθρωθούν τα άκρα του.

Αρχικά η απάντηση του Φοκς στους βασανιστές του ήταν ένα πλατύ χαμόγελο, γεγονός που αιτιολογεί και τη γελαστή έκφραση που έχει η λευκή μάσκα που τον απεικονίζει σήμερα, έπειτα όμως «έσπασε». Η άλλη εκδοχή είναι ότι τον σημάδεψαν με τέτοιο τρόπο που φαινόταν να γελάει συνέχεια.

Σύντομα πραγματοποιήθηκαν 11 ακόμη συλλήψεις, στις οποίες ο βασιλιάς φρόντισε να συμπεριλάβει ανάμεσα στους υπαίτιους και άλλους πολιτικούς εχθρούς του.

Οι «Συνωμότες της Πυρίτιδας», όπως έμειναν στην ιστορία, δικάστηκαν στις 27 Ιανουαρίου και καταδικάσθηκαν σε θάνατο.

Απέναντι από το κτίριο που σκόπευαν να ανατινάξουν στήθηκε μια εξέδρα και ένας, ένας απαγχονίζονταν και διαμελίζονταν.

Τελευταίος προς εκτέλεση έμεινε ο Φοκς, ο οποίος όμως κατά τη μεταφορά του στην εξέδρα, μην έχοντας τον έλεγχο των άκρων του από τα βασανιστήρια, γλίστρησε και έπεσε με το κεφάλι.

Ο θάνατος ήταν ακαριαίος και ο Βασιλιάς ενοχλημένος, διέταξε να κατακρεουργηθεί το σώμα του και να αποσταλούν τα κομμάτια απ’ άκρη σε άκρη σε όλο το βασίλειο, για να υποδηλώνουν την «τύχη των προδοτών».

Μάλιστα, από το ίδιο έτος καθιέρωσε την 5η Νοεμβρίου, ημέρα εορτασμού της σωτηρίας του και επικράτησης της Μοναρχίας.

Σήμερα η γιορτή είναι γνωστή με την ονομασία «Νύχτα του Γκάι Φοκς».

Κατά τον εορτασμό της πλήθος πυροτεχνημάτων φωτίζουν τον ουρανό, ενώ συνηθίζεται σε όλη την επικράτεια της Βρετανίας να καίγονται ομοιώματα του Γκάι Φοκς.

Αυτά ντύνονταν πάντα με περίεργα ρούχα και με τα χρόνια η λέξη «Guy», πέρασε στην Αγγλική αργκό, για να χαρακτηρίσει όσους συνήθιζαν να κυκλοφορούν με παρεμφερή ρούχα, ενώ πλέον χρησιμοποιείται ως προσφώνηση του «παλιόφιλου». Παράλληλα, κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων τα παιδιά κυκλοφορούν φορώντας τη μάσκα με τη μορφή του Φοκς, ενώ μικροί και μεγάλοι σιγοψιθυρίζουν στιχάκια της εποχής:

«Remember, remember, the fifth of November
The Gunpowder treason and plot!

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας και η απειλή της ζωής του Βασιλιά ενέπνευσαν τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ για το έργο «Μάκβεθ». Ήταν ο ίδιος ο θρύλος του Γκάι Φοκς που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το κόμικ των Άλαν Μουρ και Ντέιβιντ Λοιντ, «V for Vendetta» με κεντρικό ήρωα τον μυστηριώδη V, που κρύβει το πρόσωπό του πίσω από μια μάσκα του Γκάι Φοκς. Διασκευή αυτού του κόμικ αποτελεί και η ομώνυμη ταινία του 2005, με τους Hugo Weaving και τη Natalie Portman.

Φόρο τιμής στον Γκάι Φοκς απέδωσε και ο Τζον Λένον, στο άλμπουμ του 1970 John Lennon/Plastic Ono Band, χρησιμοποιώντας λίγο πριν ακουστεί μία έκρηξη, στον τελευταίο στίχο του τραγουδιού «Remember», τον στίχο «Remember, remember, the 5th of November».

Σήμερα η μορφή του Γκάι Φοκς έχοντας ξεπεράσει τον χαρακτηρισμό του προδότη, που του αποδόθηκε τα πρώτα χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά της Μοναρχίας, αποτελεί σύμβολο αγωνιστικότητας εναντίον κάθε είδους εξουσίας και καταπίεσης.

ΠΗΓΗ...http://www.ramnousia.com/

Διαβάστε Περισσότερα

Γιορτή τσίπουρου στην Πιπεριά Αλμωπίας την Κυριακή 6 Νοεμβρίου

Διαβάστε Περισσότερα

Βιρτζίνια Γουλφ «Τα κύματα»(απόσπασμα)

«Τούτο το ζεστό απόγευμα» είπε η Σούζαν, «σε τούτο τον κήπο, σε τούτο το χωράφι, όπου περπατώ με τον γιό μου, έφτασα στο απόγειο της εκπλήρωσης των επιθυμιών μου. Ο μεντεσές της αυλόπορτας είναι σκουριασμένος, ο γιος μου την ανοίγει. Τα βίαια πάθη των παιδικών μου χρόνων, τα δάκρυα στον κήπο όταν η Τζίννυ φίλησε τον Λούις, ο θυμός μου στην τάξη που μύριζε πεύκο, η μοναξιά μου σε ξένα μέρη, όπου τα μουλάρια περνούσαν κι οι μυτερές τους οπλές κροτάλιζαν κι οι Ιταλίδες φλυαρούσαν στη βρύση, με μπόλιες και γαρίφαλα στ’ αυτί, τώρα εξαγοράζονται με αισθήματα σιγουριάς, κατοχής, οικειότητας. Έζησα χρόνια ήρεμα, δημιουργικά. Ό,τι βλέπω γύρω μου το κατέχω. Σπόροι που φύτεψα γίνανε δέντρα. Έφτιαξα λίμνες που με χρυσόψαρα που κρύβονται στα πλατιά φύλλα των νούφαρων, παρτέρια με φράουλες και μαρούλια που σκέπασα με δικτυωτά. Έβαλα αχλάδια και δαμάσκηνα σε άσπρα σακκούλια και τα ‘ραψα, για να τα φυλάξω τις σφήκες. Είδα τους γιούς μου και τις κόρες μου, που κάποτε ήσαν στην κούνια, σαν φρούτα μ’ απλωμένο από πάνω τους το τούλι, να σχίζουν τις θηλιές, να σηκώνονται και να περπατούν μαζί μου, ψηλότερα από μένα, ρίχνοντας σκιές στο γρασίδι.

Είμαι περιφραγμένη, φυτεμένη εδώ όπως τα δέντρα μου.»….

«Κι όπως στέκομαι με το κλαδευτήρι ανάμεσα στα λουλούδια μου, αναρωτιέμαι, Από που μπορεί να μπει η σκιά; Τι μπορεί να απειλήσει τη ζωή μου, που φτιάχτηκε με τόσο μόχθο, περιμαντρώθηκε τόσο αμείλικτα; Κι ωστόσο, υπάρχουν φορές που μπουχτίζω από τη φυσική ευτυχία, και τους καρπούς που ωριμάζουν, και τα παιδιά που έχουν γεμίσει το σπίτι με κουπιά και όπλα και κρανία και βιβλία, βραβεία που τους απονεμήθηκαν και άλλα τρόπαια. Βαρέθηκα να ‘μαι χρυσοχέρα και προκομμένη και καπάτσα, βαρέθηκα όλα όσα σκαρφίζεται η μάνα, χωρίς κανένα ενδοιασμό, για να προστατέψει, να μαζέψει γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, κάτω απ’ το άγρυπνο βλέμμα της, τα παιδιά της, τα δικά της παιδιά πάντα.

» Κι όταν έρχεται η άνοιξη, με ψύχρα και ξαφνικές μπόρες, κι απρόσμενα κίτρινα λουλούδια, τότε καθώς κοιτάζω το κρέας που κρέμεται στη γαλάζια σκιά και ζουλάω τις βαριές ασημένιες σακούλες με το τσάι, με τις σταφίδες, θυμάμαι πώς έβγαινε ο ήλιος και τα χελιδόνια πετούσαν ξυστά πάνω απ’ τη χλόη, θυμάμαι τις φράσεις που έφτιαχνε ο Μπέρναρντ όταν είμαστε παιδιά, και τα φύλλα που σάλευαν από πάνω μας, πυκνά, ανάλαφρα κι έσπαζαν το γαλάζιο τ’ ουρανού και σκόρπιζαν το φως πάνω στις σκελετωμένες ρίζες της οξιάς όπου καθόμουν κι έκλαιγα. Το περιστέρι πέταξε. Πήδηξε πάνω κι έτρεξα πίσω από λέξεις που γλιστρούσαν και ξέφευγαν αν την κλωστή που κρέμεται από ένα μπαλόνι, κι όλο κι ανέβαιναν, όλο και πιο ψηλά, από κλαδί σε κλαδί, και χάνονταν. Και τότε , σαν ραγισμένο βάζο, η συμπάγεια του πρωινού μου έσπασε, και απιθώνοντας χάμω τα σακούλια με το αλεύρι, σκέφτηκα, Η ζωή γύρω μου είναι σαν το γυαλί γύρω από τη φυλακισμένη καλαμιά.»

Βιρτζίνια Γουλφ «Τα κύματα».

Διαβάστε Περισσότερα

"Μακριά" Φροσούλα Κολοσιάτου

Μακριά

Ένας γέροντας είδε στο όνειρο

Μια γειτονιά ολόκληρη

Συνεχώς ανοιγόκλεινε

Το σπίτι να γέρνει

Και ένα μάτι να κοιτάζει τα έγκατα

Άφωνη μέρα δίχως διήγηση

Τις φωνές του δρόμου

Δεν τις άκουγε ο ήλιος

Βόγκηξε το κορίτσι

Πριν ξυπνήσει ο κάτω κόσμος

Πριν την κλέψει

Ως άλλη Περσεφόνη ο Πλούτωνας

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Να μην έχουν θέρμανση τα αστέρια

Θέριζε ο αέρας παγωμένα δάκρυα

Στις εκδορές του τοίχου

Ένα κορίτσι δίπλα στο μαγκάλι

Με κλειστά παράθυρα και μάτια

Να μη βλέπει το κακό που πλησιάζει

Μια μικρή ιερή θεότητα

Στο βωμό του ασύστολου κόσμου

Δίχως έλεος

Συναρμολόγησε το θάνατο

Χωρίς ανάσα

                           5/12 2013

Φροσούλα Κολοσιάτου

από τη συλλογή Σκοτεινή συγκατοίκηση, 2014

Διαβάστε Περισσότερα

"Aχ και να ‘ξερες τι φταίει" από τον Fidelio

Όλα γυρίζουν στο μυαλό τη νύχτα που γυρνάς στο σπίτι.

Το πρωί που ξυπνάς, αναζητώντας τον καφέ μπλεγμένος σε έναν ιστό πληροφοριών, σε μια λαίλαπα σκέψεων . Όσα λαμβάνεις και τρέμουν καθώς περνούν στην αντίληψή σου.

Πολλές οι στιγμές της διαφυγής. Ύπνος ατελείωτος, φαί, άσχετες πράξεις για να ξεχαστείς. Πολλές και οι στιγμές των αποφάσεων . Ή έστω, της προσπάθειας να αποφασίσεις.

Τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δε μένει το ίδιο, ταυτόχρονα. Η ζωή, φτιαγμένη από δρόμους.  Μικρούς και μεγάλους. Χαρούμενους και λυπημένους. Μια στοίβα συναισθήματα που διαχωρίζονται και ενώνονται. Και το κλισέ σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά το ίδιο, ή και αλλιώτικο…

Η ψυχολογία του ανθρώπου είναι φτιαγμένη έτσι όπως την έφτιαξε ο καθένας. Εμείς ορίσαμε ή θα ορίσουμε για τον εαυτό μας, τις άμυνες, την αντιμετώπιση, για ότι έρχεται. Αντιλαμβάνομαι, σημαίνει ώθηση. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της δουλειάς που έχουμε κάνει με το μέσα μας.

Απεχθάνομαι τους ανθρώπους που λένε ότι δεν μπορούν να μένουν μόνοι τους.  Η μοναξιά είναι κατάσταση. Η μοναχικότητα όμως, επιβάλετε να είναι αυτοσκοπός. Μόνο μέσα από την συνάντηση με τον εαυτό, βρίσκουμε  την αρμονία και την γαλήνη.

Η ισορροπία μέσα μας, εξαρτάται καθαρά  από εμάς τους ίδιους. Και όταν βρισκόμαστε στον δρόμο της, το αντιλαμβάνονται και οι γύρω μας. Για να την κάνουμε όμως φίλη καλή, πρέπει να την αναζητήσουμε. Και είναι κομμάτι μας, όπως εκείνα τα συρτάρια που συνήθως έχουμε καλά κλειδωμένα.

Η γνωριμία με τον εαυτό μας, η αυτογνωσία, είναι εκείνη,  η μοναδική αναζήτηση που θα μας βγάλει από κάθε τέλμα. Και φανταστείτε τώρα, να γινόταν ταυτόχρονα από μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας…

Κάτι λευκό και διάφανο αιωρείται. Μέσα σε καπνούς, μουσικές, σε λόγια μη λιπαρά. Κάτι λευκό και διάφανο. Που δεν ματώνει, που δεν τρέχει πανικόβλητο. Αυτό που λέγεται εσωτερικός εαυτός. Αυτό σε βρίσκει καθημερινά όταν

χαμογελάς, όταν γελά ένα παιδί, όταν γλυκαίνει το τσάι από μια χρυσή σταγόνα μέλι. Εσύ.

=============

Γράφει ο Fidelio
Γεννημένος τον χειμώνα του 1981 σε μια επαρχία της Μακεδονίας, έφυγα στα 18 αναζητώντας τον εαυτό μου. Έζησα στη Φλώρινα, στη Θεσσαλονίκη, στη Λέσβο, στην Κρήτη, στην Αθήνα, ξανά στην γενέτειρα και τώρα στη Βαυαρία.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η πνευματική επιβίωση της ανθρώπινης υπόστασης και η επιστροφή του ατόμου στην ουσία της συλλογικότητας. Ελεύθερη σκέψη και ανθρωπισμός, είναι τα στάνταρτ μου.

Λατρεύω την τέχνη, την φύση και υποκύπτω σχεδόν πάντα σε νεοτερισμούς πέραν των στερεοτύπων. Το προσωπικό μου μπλόγκ που διατηρώ μαζί με τον αρθρογράφο Έσπερο. 

Πρώτη δημοσίευση: tetartopress.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Δεν είναι ο ρατσισμός το πρόβλημα

Ένα από τα επίκαιρα θέματα την περίοδο που πέρασε ήταν η είδηση ότι τα παιδιά των προσφύγων που έχουν παραμείνει στην Ελλάδα, είτε επειδή το θέλουν είτε επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή, ξεκίνησαν να παρακολουθούν μαθήματα στα ελληνικά σχολεία.

Υπήρξαν πολλές ακραίες αντιδράσεις. Ιθαγενείς γονείς έκλεισαν με λουκέτα το σχολείο, αλλού έσπρωχναν με μένος τις πόρτες για να μη μπουν τα παιδιά ενώ όσοι δεν εμπλέκονται άμεσα, δηλαδή δεν έχουν παιδιά σε σχολεία, κράτησαν στην καλύτερη περίπτωση, μια πολιτικά ορθή στάση του τύπου «μη βιάζεσαι να κρίνεις τον άλλον ως ρατσιστή αν δεν ξέρεις όλες τις λεπτομέρειες» και στην χειρότερη εκφράζουν απόψεις όπως «να πάνε στον αγύριστο».

Θα έλεγε κάποιος ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ο ρατσισμός αφού στρεφόμαστε εναντίον ακόμα και των παιδιών ΤΟΥΣ (συγχωρέστε μου τα κεφαλαία). Είναι τα παιδιά ΤΟΥΣ και τα παιδιά ΜΑΣ.

Μια επιπόλαιη ματιά, λοιπόν, θα εστίαζε το πρόβλημα στον ρατσισμό και το θέμα θα έληγε εκεί. Δυστυχώς, όμως, το πρόβλημα έχει πολύ βαθύτερες ρίζες από όσο φανταζόμαστε.

Η ελληνική κοινωνία, στη συντριπτική της πλειοψηφία τολμώ να πω, ξεχωρίζει τα παιδιά της από όλα τα υπόλοιπα. Όταν λέω τα παιδιά της δεν αναφέρομαι απλά στα προσφυγάκια. Εννοώ ότι αποδέχεται ως κανονικά μόνο τα παιδιά με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: υγιή, αρτιμελή, λευκά ελληνόπουλα που οι γονείς τους είναι παντρεμένοι και έχουν μια μέτρια και πάνω οικονομική κατάσταση. Ο,τιδήποτε ξεφεύγει από αυτό το κουτάκι στιγματίζεται, συζητιέται, εμποδίζεται και γενικά αποτελεί κάποιου είδους πρόβλημα.

Θα αναφέρω ορισμένα παραδείγματα που καταδεικνύουν ακριβώς αυτό που αναφέρω.

Πέρισυ το καλοκαίρι βρέθηκα σε έναν γάμο. Ο γαμπρός και η νύφη κοντά στα πενήντα, με τον πρώτο να είναι τέσσερα πέντε χρόνια μικρότερος και είχε ένα τετράχρονο κοριτσάκι από προηγούμενο γάμο. Στην παρέα μου συζητούσαν ότι η κοπέλα είχε ήδη ξεκινήσει εξωσωματικές για να κάνουν παιδί. Αναρωτήθηκα φωναχτά γιατί να μπει σε όλη αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία αφού έχουν παιδί, εννοώντας το κοριτσάκι. Με εξαιρετική φυσικότητα η παρέα μου είπε «Μα να μεγαλώνει το παιδί του άλλου και να μην έχει δικό της;»

Να το, το παιδί ΤΟΥ. Το παιδί του άλλου.

Σε εστιατόριο, μπαίνει μέσα ένα τσιγγανάκι να ζητιανέψει. Το πρώτο πράγμα που δέχεται είναι βλέμματα απαξίας. Ούτε καν λύπησης. Απαξίας. Το επόμενο είναι κινήσεις που υποδηλώνουν ότι σε θεωρώ επικίνδυνο κλέφτη γιαυτό μαζεύω τα πράγματά μου, κινητά, γυαλιά από το τραπέζι. Τέλος, δέχεται σκληρά λόγια από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος : «έλα, τσακίσου έξω, έφυγες».

Γιατί να μη το βρίσουμε άλλωστε; Δεν είναι δικό ΜΑΣ παιδί.

Ανοιξιάτικο απόγευμα στην παιδική χαρά. Ο Λέντιο, γεννημένος στην Ελλάδα αλλά γιος Πολωνού και Ελληνίδας, κλωτσάει τη μπάλα λίγο δυνατότερα και χτυπάει τον καφέ μιας κυρίας στο παγκάκι, η οποία σηκώνεται και τον βρίζει άσχημα. Ο μικρός ψελλίζει «μα η παιδική χαρά είναι για όλους» κι εκείνη απαντά «πες στους γονείς σου να πληρώνει τους φόρους του και μετά να μας πεις τίνος είναι η παιδική χαρά».

Γιατί ο Λέντιο δεν είναι δικό ΜΑΣ παιδί.

Σάββατο πρωί στο πάρκο, παιδάκι με νοητική υστέρηση προσπαθεί να ανέβει στην τσουλήθρα. Συνομήλικο κοριτσάκι πλησιάζει να το βοηθήσει και ο μπαμπάς της φωνάζει “Μαρίνα, φύγε από κει” και πάει να την απομακρύνει ο ίδιος, μη και κολλήσει καμιά νοητική υστέρηση από τα σάλια του.

Γιατί δεν είναι το δικό ΤΟΥ παιδί.

Φίλη μου, μονογονέας, έβγαινε για καιρό με έναν ενδιαφέροντα άνδρα, ο οποίος μετά από ένα διάστημα της είπε ότι δε μπορεί να συνεχίσει μαζί της γιατί έχει δυο παιδιά και αυτό είναι πρόβλημαγιαυτόν. Γιατί «ας πούμε, θα πάμε διακοπές και θα πρέπει να πληρώσω και για τα δικά σου παιδιά».

Τα δικά ΣΟΥ παιδιά.

Η ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη διακρίσεις. Τα παιδιά του άλλου, τα παιδιά του μετανάστη, τα παιδιά του πρόσφυγα, τα παιδιά των χωρισμένων γονέων (ο τόνος στο «ε» παρακαλώ, έχει σημασία), τα παιδιά των τσιγγάνων, τα παιδιά των φτωχών, τα παιδιά των καλών οικογενειών, τα παιδιά ΤΟΥΣ και τα παιδιά ΜΑΣ.

Δεν είναι θέμα ράτσας το πρόβλημα στη χώρα μας. Είναι θέμα ξεβολέματος. Είναι έλλειμα αγάπης. Ο,τιδήποτε μας βγάζει από τη βολή μας δεν το θέλουμε. Αλλά δε μένουμε σ αυτό. Το υποτιμάμε, το βρίζουμε, το αποστρεφόμαστε, του δημιουργούμε περισσότερα προβλήματα από όσα ήδη έχει.

Ξέρετε ποιος άνθρωπος είναι αυτός που θα υπερτονίσει την κτητική αντωνυμία; Εκείνος που πιστεύει ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω από εκείνον, εκείνος που αγάπη θεωρεί ό,τι τον αφορά και τον διευκολύνει.. Επειδή βρέθηκε στη σωστή πλευρά τη σωστή στιγμή. Επειδή ΈΤΥΧΕ να μην πέφτουν βόμβες πάνω στο δικό του κεφάλι. Επειδή ΕΤΥΧΕ να μη γεννηθεί τσιγγάνος. Επειδή ΈΤΥΧΕ να μη χάσει τη δουλειά του ή αν την έχασε να έχει προίκα ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του. Επειδή ΈΤΥΧΕ να έχει μια ευνοικότερη μοίρα από κάποιους άλλους. Μέχρι τώρα βέβαια. Το ποτάμι δεν κατεβάζει πάντα κούτσουρα.

Δεν ξέρω αν αυτή η χώρα ήταν ποτέ διαφορετική. Οι δικές μου μνήμες ήταν από στωικές γιαγιάδες και παππούδες στο χωριό που μεγάλωσα να μιλάνε με αγάπη και τρυφερότητα για τα παιδιά και τους μεγάλους. Που στις πλατείες και τις αλάνες δεν πρόσεχαν μόνο τα δικά τους παιδιά αλλά όλα τα παιδιά. Σαν τη γιαγιά που προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης, που έλεγε και ξανάλεγε «μα τι να κανα, να, τα μωρέλια μουρχονται κρίμα, παιδάκια είν΄τα, παιδάκια...»

Βέβαια, αν διαβάσεις Λουντέμη, θα δεις ότι μόλις 50-60 χρόνια πριν ο κόσμος ήταν τραγικά σκληρός και άγριος με τους αδύναμους. Τουλάχιστον τώρα η ίδια βια εκφράζεται λίγο πιο συγκαλυμμένα, λίγο πιο στρογγυλεμένα κυρίως γιατί υπάρχουν περισσότερες αντιστάσεις από ένα άλλο μέρος της κοινωνίας.

Δεν ξέρω αν αυτή η χώρα θα αλλάξει ποτέ. Αν θα πάψει να φοβάται το διαφορετικό, αν θα πάψει να νιώθει απειλή από ό,τι δεν αναγνωρίζει ως οικείο, αν θα πάψει να παίρνει προσωπικά ό,τι είναι άλλο από εκείνη. Αν θα μάθει να αγαπά.

Ξέρω όμως ότι θα αναγνωρίσω την αλλαγή. Γιατί οι άνθρωποι θα πάψουν να λένε «τα παιδιά ΤΟΥΣ» και θα αρχίσουν να λένε «τα ΠΑΙΔΙΑ». Με την ευχή και την ελπίδα ότι κάποτε τα παιδιά θα είναι ευθύνη και υποχρέωση όλων ΜΑΣ.

Γράφει η  Χαρά Ντάτση

ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Διαβάστε Περισσότερα

Η χαρά της ύπαρξης

Κάποιες φορές μου ‘ρχεται να δακρύσω, μόνο επειδή νιώθω τη χαρά της ύπαρξης.

Δεν συμβαίνει μετά από συνειδητή προσπάθεια. Ούτε επειδή έχω λύσει όλα τα προβλήματα μου, επειδή κάτι πολύ ευχάριστο μου έχει συμβεί ή επειδή πέτυχα όλους τους στόχους μου.

Είναι κάποιες σπίθες που φωτίζουν για ένα δευτερόλεπτο, για λίγα λεπτά, τη χαρά της ύπαρξης, σαν να αντιλαμβάνομαι πόσο σπουδαίο και μοναδικό είναι να υπάρχεις.

Μου συνέβη σήμερα, όταν είδα ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι ν’ αφήνουν το τραπέζι όπου κάθονταν οι γονείς τους, και ν’ ανεβαίνουν στα σκαμπό του μπαρ, σαν παιχνίδι, λες και ήταν ζευγάρι. Μου ήρθε τότε στο μυαλό μια σκηνή απ’ τη παιδική μου ηλικία, πέντε χρονών θα ήμουν, όταν είχα κάνει το ίδιο με το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα.

Σκέφτηκα πόσο τυχερός είμαι που υπήρξα σ’ αυτό τον κόσμο κι ύστερα, καθώς βγήκα στο μπαλκόνι του καφέ, είδα τον ήλιο να διαλύει τα σύννεφα και να καθρεφτίζεται στη θάλασσα, τυφλώνοντας μας.

Μπήκα μέσα του, έκλεισα τα μάτια και σήκωσα το πρόσωπο ψηλά.

Ήταν ζεστός, τόσο ευεργετικός μετά την υγρασία και τη συννεφιά των προηγούμενων ημερών.

Και τότε ένιωσα αυτή τη χαρά της ύπαρξης. Χωρίς προσμονές, ελπίδες και φόβους. Μόνο ευγνωμοσύνη για τη στιγμή, για τη ζωή.

Θα ήθελα να μπορούσα να περιγράψω καλύτερα αυτό το συναίσθημα, αυτή την αίσθηση, αλλά μάλλον είναι κάτι που μόνο να το νιώσεις εσύ ο ίδιος μπορείς.

Ίσως να έπρεπε να πω ότι ο χρόνος σταμάτησε, ότι δεν σκεφτόμουν τίποτα, ότι το μυαλό μου είχε αδειάσει. Όμως, καθώς το γράφω, αντιλαμβάνομαι ότι δεν ήταν κάποια απώλεια (χρόνου-αισθήσεων-σκέψης-συνείδησης) ούτε κάτι αντίθετο, όπως πλήρωση (χρόνου-αισθήσεων-σκέψης-συνείδησης).

Δεν ήταν καν κάτι σπουδαίο, μια αποκάλυψη, η Φώτιση, η ενόραση των πάντων, το νόημα της ζωής ή το μυστικό συστατικό της μυστικοσυστατικόσουπας.

Ίσως να ήταν κάτι που έχω ζήσει άπειρες φορές, αλλά προσπέρασα χωρίς να του δώσω σημασία. Ίσως να είναι κάτι που όλοι ζούμε και προσπερνάμε χωρίς να το απολαύσουμε.

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν, τώρα, αργά το βράδυ, και το μόνο που καταφέρνω είναι να αναρριγήσω και να χαμογελάσω.

Σαν να είσαι βαθιά ερωτευμένος και να βλέπεις ξαφνικά (και αναπάντεχα) το πρόσωπο του ανθρώπου σου. Όμως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος, δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος, υπήρχε μόνο έρωτας, για τον ήλιο, για την κάθε ανάσα, για τη ζωή, για την ύπαρξη.

Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, όπως το συναίσθημα του μεγαλείου που νιώθει ο ήρωας, ο μάρτυρας, ο άνθρωπος που θυσιάζεται για να σώσει ό,τι πιστεύει κι αγαπά.

Ούτε η ανυπέρβλητη αγάπη για το παιδί σου, το πάθος για τον εραστή σου, η περηφάνεια για τα επιτεύγματα σου, η οργή για τους εχθρούς σου.

Δεν ήταν μεγάλο, το ξαναείπα. Ήταν αμεληταίο, σαν μια σπίθα, κι ίσως γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να το αντιληφθείς.

Είναι σαν το πέταγμα μιας νυχτοπεταλούδας γύρω απ’ το φως, σαν τη διαφορά απόχρωσης που έχει η μπροστινή και η πίσω πλευρά των φύλλων, σαν εκείνο το δευτερόλεπτο σιγής μέσα στο συνεχή ήχο απ’ τον αυτοκινητόδρομο.

Δεν ήταν ο «θεός των μικρών πραγμάτων», δεν ήταν κάτι θεϊκό ούτε ως μικροπράγμα, ως λεπτομέρεια.

Ίσως να ήταν το φόντο, το υπόβαθρο όλων.

Σαν να βρίσκεσαι μπρος σ’ ένα πίνακα απερίγραπτου μεγαλείου, ομορφιάς και φρίκης. Να υπάρχουν οι κεντρικές μορφές κι οι άλλες οι μικρότερες, οι λεπτομέρειες, απειροελάχιστες κάποιες. Κι όλα ν’ αποτελούνται από κουκίδες φωτός και χρόνου. Αλλά για μια στιγμή να μπορείς να αντιλαμβάνεσαιτον καμβά, όχι τις αναπαραστάσεις πάνω του, αλλά τον ίδιο τον καμβά, το υλικό της ύπαρξης.

Ή κάτι σαν εκείνες τις τρισδιάστατες εικόνες που κοιτάζαμε κάποτε. Που στην αρχή έμοιαζαν ασυνάρτητα σχέδια, αλλά αν αλληθώριζες μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο, που κανείς δεν μπορούσε να σου διδάξει, έβλεπες άξαφνα να ξεπηδάει μια τρισδιάστατη φάλαινα.

Και τότε γελούσες κι έλεγες: «Ουάου! Το είδα!»

Όμως το χαρτί ήταν δισδιάστατο, ο εγκέφαλος σου «έβλεπε» την τρίτη διάσταση.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το προσπαθήσω. Δεν γίνεσαι πιο έξυπνος ούτε πιο ευτυχισμένος ούτε πλησιάζεις τον θεό (όπως μπορείς να το ορίσεις αυτό).

Κι ούτε νομίζω ότι μπορείς να το διδάξεις (και γιατί να το κάνεις άλλωστε;)

Μόνο αναρωτιέμαι: Αν μπορούσα να νιώθω πιο συχνά αυτή τη «χαρά της ύπαρξης», αν κατάφερνα να τη κάνω κανόνα κι όχι εξαίρεση, τι θα συνέβαινε;

Θα γινόμουν τρελός κι αδέσποτος, ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να πάρει μέρος στην πραγματικότητα όπως τη ζούμε; Ένας «άγιος» αποκλεισμένος στο κελί του (αγιορείτικο, ψυχιατρικό, καλλιτεχνικό, αστυνομικό);

Μήπως όλοι αυτοί οι «παραβάτες» (κάθε είδους) δεν είναι τίποτα άλλο από ανθρώπους που δεν μπορούν να δουν και ν’ απολαύσουν τα χρώματα του καμβά, τις λεπτομέρειες και τις κεντρικές φιγούρες, αλλά απορροφούνται απ’ τον ίδιο τον καμβά;

Μήπως όλοι αυτοί που αποκαλούμε τρελούς, αυτοί που κάποτε χαρακτηρίζονταν προφήτες, αυτοί που άλλες φορές φυλακίζονται ως επικίνδυνοι για την κοινωνία, μήπως αυτοί που  μπορούν να δουν κάτι που εμείς δεν βλέπουμε;

Πόσοι τρόποι υπάρχουν να ζήσεις μια ζωή και πόσες ζωές χωρούν σε κάθε τρόπο;

Αδυνατώ να απαντήσω. Μόνο αναρωτιέμαι. Και απολαμβάνω. Έστω για λίγο.

ΠΗΓΗ...http://sanejoker.info

Διαβάστε Περισσότερα

"Quo Vado? (2016)" Φ.Σ.Ε.Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΔΗ.ΚΕ.ΔΕ – ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

Φ.Σ.Ε.Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΔΗ.ΚΕ.ΔΕ – ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΩΡΑ:21.00’, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΗΜΟΥ ΕΔΕΣΣΑΣ

Quo Vado? (2016)

Σκηνοθεσία:Gennaro Nunziante
Ηθοποιοί: Checco Zalone, Eleonora Giovanardi, Sonia Bergamasco 
Διάρκεια: 86 λεπτά
Είδος ταινίας: Σάτιρα


Ο Τσέκο απολαμβάνει μια εύπορη ζωή ανάμεσα στους περιοίκους του σε μια μικρή πόλη της νότιας Ιταλίας. Είναι από τους λίγους που έχουν μια εγγυημένη θέση στο δημόσιο. Όταν μια νέα ρεφορμιστική κυβέρνηση ορκίζεται να κάνει περικοπές στη γραφειοκρατία, ο Τσέκο αναγκάζεται να αναλαμβάνει όλο και χειρότερα πόστα για να διατηρήσει τον μισθό του, τα προνόμια και τη δια βίου εργασία. Η Δρ Σιρόνι, εκπρόσωπος της νέας κυβέρνησης που έχει ως αποστολή τις περικοπές δημοσίων μέσω εθελούσιας εξόδου, βλέπει με θέρμη την περίπτωση του Τσέκο, ο οποίος εξαναγκάζεται να αυνανίζει πολικές αρκούδες σε μια ιταλική εξερευνητική ομάδα, παρά από το να παραδοθεί.

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Συναντιούνται στο δρόμο ο Γιωρίκας και ο Κωστίκας

Διαβάστε Περισσότερα

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΩΡΕΑ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΩΡΕΑ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ 

Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι διαγιγνώσκονται με λευχαιμία κι άλλες μορφές καρκίνου του αίματος. Για πολλούς από αυτούς τους ασθενείς η μόνη ελπίδα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών από εθελοντή δότη.

Δηλαδή, η μόνη τους ελπίδα είστε εσείς…

Ο Υπεύθυνος  της ΜΥ ΠΕΔΥ ΕΔΕΣΣΑΣ Κος Αθανάσιος Λαμπρόπουλος σε συνεργασία με Πολιτιστικό Σύλλογο Εξαπλατάνου ¨¨Μενέλαο Λουντέμη""  σε συνεργασία  και το Κέντρο Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών Πανεπιστημίου Πατρών (ΚΕΔΜΟΠ) «Χάρισε Ζωή» διοργανώνουν, Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016 εθελοντική δωρεά μυελού των οστών στο Πρώην Δημαρχείο Εξαπλατάνου.

Οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν, να γίνουν εθελοντές δότες μυελού των οστών από τις 12¨00 το πρωί και 21¨00 το απόγευμα.

Για να νικήσουμε τη λευχαιμία χρειαζόμαστε εσάς. Μπορεί εσείς να είστε ο μοναδικός συμβατός δότης και μοναδική ελπίδα για έναν ασθενή που πάσχει από λευχαιμία. Δεν απαιτείται πλέον χειρουργική επέμβαση. Η δωρεά μπορεί να γίνει με συλλογή από το αίμα, ανώδυνα, και μόνον όταν βρεθεί συμβατός ασθενής. Με λίγο αίμα μπορείς να σώσεις μια ζωή… Έτσι, απλά.

Για περισσότερες πληροφορίες που αφορούν στην εκδήλωση μπορείτε να καλείτε στο 2381029035. Για πληροφορίες σχετικά με τη δωρεά μυελού των οστών μπορείτε να επισκεφθείτε το www.xarisezoi.gr ή να καλέστε στο 2610 997510 (Δευτ.-Παρ.: 9.00-16.00).

Λίγα λόγια για τη Δωρεά Μυελού των Οστών:

Η μεταμόσχευση μυελού των οστών αποτελεί συχνά τη μοναδική θεραπευτική επιλογή για ασθενείς που πάσχουν από λευχαιμία ή άλλες σοβαρές ασθένειες του αίματος. Η εύρεση, όμως, δότη μυελού των οστών για έναν ασθενή είναι πολύ δύσκολη, δεδομένου ότι θα πρέπει τα δύο άτομα να έχουν συμβατούς ιστικούς τύπους - κάτι εξαιρετικά σπάνιο.

Σήμερα, δυστυχώς, η Ελλάδα καταγράφει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εθελοντών δοτών μυελού των οστών ανά πληθυσμό. Λίγοι γνωρίζουν ότι η διαδικασία δωρεάς μυελού των οστών δεν απαιτεί χειρουργείο αλλά μπορεί να γίνει μέσω αιμοδοσίας, ενώ για να καταγραφεί κανείς ως εθελοντής δότης το μόνο που χρειάζεται είναι ένα δείγμα σάλιου. Ως αποτέλεσμα, η εθνική μας δεξαμενή παραμένει μικρή και αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες των ασθενών.

Ωστόσο, υπολογίζεται ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εξασφαλίσει, με πιθανότητα 80%, ένα συμβατό δότη για κάθε ασθενή που έχει ανάγκη, αν διέθετε 150.000 εγγεγραμμένους εθελοντές δότες.

Λίγα λόγια για το ΚΕΔΜΟΠ - Χάρισε Ζωή:

Το ΚΕΔΜΟΠ - Χάρισε Ζωή αποτελεί πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Πατρών και λειτουργεί υπό το Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών (ΠΓΝΠ) και τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Από το 2010 το Χάρισε Ζωή έχει κατορθώσει να εγγράψει περί τους 25.000 εθελοντές δότες στην Εθνική & Παγκόσμια Δεξαμενή Δοτών.

Ως αποτέλεσμα αυτής της πολύτιμης προσπάθειας έχει προσφέρει πολύτιμα μοσχεύματα  σε 20 ασθενείς με καρκίνο του αίματος μεταξύ τους και μικρά παιδιά.

Catch phrases

· Για να νικήσουμε τη λευχαιμία, χρειαζόμαστε εσένα…

· Κάνε το βήμα για να γίνει η λευχαιμία παρελθόν.

· Μαζί μπορούμε να κάνουμε τη λευχαιμία παρελθόν.

· Γινόμαστε εθελοντές δότες μυελού των οστών, σώζουμε μία ζωή.

· Κάνε τη λευχαιμία παρελθόν, γίνε εθελοντής δότης μυελού των οστών. Είναι ακίνδυνο και ανώδυνο, σαν να δίνεις αίμα.

· Κάνε το βήμα, γίνε εθελοντής δότης μυελού των οστών. Μπορεί να σώσεις μια ζωή…

· Υπάρχει η θεραπεία για τη λευχαιμία… ΕΣΥ!

· Πόσοι άνθρωποι μπορούν να πουν ότι έχουν «Χαρίσει Ζωή» σε ένα συνάνθρωπό τους;

· Κάνε κάτι εκπληκτικό σήμερα. Βοήθησε να σωθεί μια ζωή. Είναι στο χέρι σου.

· Η θεραπεία καρκίνων του αίματος, όπως η λευχαιμία, βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων σαν εσένα. Μην το αναβάλεις.

· Εκατοντάδες συνάνθρωποί μας διαγιγνώσκονται καθημερινά με κάποιον τύπο καρκίνου του αίματος, όπως η λευχαιμία. Μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε. Η μοναδική του ελπίδα ίσως να είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών, δηλαδή ίσως εσύ…

· Μονάχα 3 στους 10 ασθενείς θα βρουν συμβατό δότη στην οικογένεια τους. Η ζωή των άλλων 7 εξαρτάται από εθελοντές όπως εσύ.

· Κάθε δωρεά που λαμβάνουμε χρησιμοποιείται για την εγγραφή νέων εθελοντών δοτών μυελού των οστών & amp; την αναζήτηση συμβατών δοτών για ασθενείς που μοναδική τους ελπίδα είναι η μεταμόσχευση.

· Με τη βοήθειά σας μπορούμε να σώσουμε ακόμα περισσότερες ζωές.

· Το έργο μας κάνει διαφορά.

· You don’t have to be a parent to give life. You can be a bone marrow donor.

· Δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός για να σώσεις μια ζωή. Μπορείς να είσαι εθελοντής δότης μυελού των οστών.

· Δεν χρειάζεται να είσαι γονιός για να δώσεις ζωή. Μπορείς να είσαι εθελοντής δότης μυελού των οστών.

· Γίνε μέρος της αλυσίδας. Γίνε κι εσύ εθελοντής δότης μυελού των οστών.

· Ποιος μπορεί να πει ότι Χάρισε Ζωή;

· Η λευχαιμία νικιέται με τη βοήθεια όλων μας.

· Ο δότης επιλέγει. Ο ασθενής δεν έχει επιλογή.

· Το έργο μας σώζει ζωές. Με την υποστήριξή σας μπορούμε να σώσουμε ακόμη περισσότερες.

· Κοστίζει €50 για να εγγράψουμε ένα νέο εθελοντή δότη μυελού των οστών που μια μέρα ίσως σώσει τη ζωή ενός ασθενή. Εσείς πόσα θα δίνατε για να σώσετε μία ζωή;

[μόνο προφορικά γιατί νομίζει ο κόσμος ότι πρέπει να πληρώσει]

Διαβάστε Περισσότερα