Όταν ζεις μακριά από αυτούς που αγαπάς.

Όταν ζεις μακριά από αυτούς που αγαπάς

Τους ανθρώπους που αγαπάμε, όλοι, τους θέλουμε κοντά μας. Να μπορούμε να μοιραστούμε την καθημερινότητά μας, τη λύπη, τη χαρά, την επιτυχία μα και την αποτυχία. Να είμαστε εκεί όταν όλοι οι άλλοι θα απουσιάζουν. Να είναι εδώ όταν θα είμαστε ανάμεσα σε πλήθος κόσμου και θα νιώθουμε μόνοι μας. Να είμαστε εκεί στις δύσκολες στιγμές τους για να μοιραστούμε το βάρος της θλίψης. Να είναι εδώ όταν όλα γύρω ζορίζουν, να ξεχαστούμε με μια αγκαλιά. Να είμαστε εκεί όταν πετυχαίνουν τους στόχους τους, να γιορτάζουμε μαζί την επιτυχία τους. Να είναι εδώ όταν είμαστε ευτυχισμένοι να ανταλλάσσουμε χαμόγελα.

Ο κόσμος είναι μικρός όπως λένε, μα όταν λείπουν αυτοί που αγαπάς γίνεται τεράστιος. Χάνεσαι μέσα του. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις σαν να τα βλέπεις όλα από ψηλά, από ένα αεροπλάνο. Όλα φαίνονται μικρά κι ασήμαντα την ίδια στιγμή που νιώθεις πως η απόσταση που σας χωρίζει είναι μια γραμμή δίχως τέλος.

Ο καιρός όμως περνάει και ταυτόχρονα μας ωριμάζει. Συνηθίζουμε την απόσταση και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή. Έρχεται κάποια στιγμή λοιπόν που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το πιο σημαντικό για τους ανθρώπους που αγαπάμε δεν είναι το να είναι κοντά μας, μα να είναι καλά κι ευτυχισμένοι ,ακόμα κι αν η ευτυχία τους βρίσκεται σε άλλη πόλη, χώρα ή ήπειρο από εμάς. Κανένας άνθρωπος δεν αποφασίζει να απομακρυνθεί από κάπου που νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος και πλήρης άλλωστε. Σίγουρα κάτι του έλειπε από εκεί που ήταν και ψάχνει να το βρει εκεί που πήγε.

Η αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή της όμως, είναι συνήθως εγωιστική. Ό,τι αγαπάμε το θέλουμε κοντά μας. Αυτούς που αγαπάμε όμως πρέπει να τους βοηθάμε να φεύγουν όταν χρειάζεται. Να τους υπενθυμίζουμε πως όπου και να πάνε κι όσο μακριά κι αν βρεθούνε, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί. Να τους απεγκλωβίσουμε από τύψεις κι ενοχές που τυχόν θα νιώσουν επειδή εμείς θα μείνουμε πίσω. Να τους δίνουμε ώθηση να πηγαίνουν μπροστά, ακόμα κι αν εμείς δεν μπορούμε να τους ακολουθήσουμε εκεί. Να νιώθουμε περήφανοι όταν κυνηγάνε τα όνειρα τους, ακόμα κι αν το κυνήγι αυτό τους οδηγεί μακριά μας.

Να θυμόμαστε πως η πραγματική αγάπη πρέπει να σε ελευθερώνει κι όχι να σε φυλακίζει κάπου κοντά της. Η αγάπη δεν χρειάζεται χειροπέδες για να μην φύγει. Η αγάπη δεν χάνεται αν απλά αλλάξουν οι συντεταγμένες σου στον κόσμο.

Να μη φοβόμαστε την απόσταση αλλά εκείνους που μένουν κοντά μας επειδή φοβούνται να φύγουν. Να μη θυμώνουμε με εκείνον που φεύγει, μα με εκείνον που λέει πως θα μένει πίσω για μας. Να μην επιθυμούμε να μείνει κάποιος πίσω για εμάς, μα να μένει γιατί εδώ είναι αληθινά ευτυχισμένος.

Πάντα βέβαια θα υπάρχουν κι εκείνοι που φεύγουν μόλις εμφανιστεί η πρώτη δυσκολία. Εκείνοι που ξεχνούν πως όπου και να πας το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου. Εκείνοι που φεύγουν γιατί δεν μπορούν να αγαπήσουν τίποτα παραπάνω από τον εαυτό τους. Εκείνοι που τελικά πουθενά δεν θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι γιατί το πρόβλημα με αυτούς δεν είναι ο τόπος, ούτε οι άλλοι άνθρωποι ,είναι ο εαυτός τους. Αυτοί να φεύγουν, γιατί όπου και να βρίσκονται ούτως η άλλως είναι πάντα απόντες. Να μην αφήνουμε να μας λείπει η παρούσα απουσία του άλλου.

Όλοι οι υπόλοιποι που θα θέλαμε να είναι εδώ, θα είναι. Τους ανθρώπους που αγαπάμε τους κουβαλάμε μέσα μας, κάθε στιγμή κι όπως λένε, είναι σαν τα αστέρια. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τους βλέπουμε συνέχεια, εκείνοι είναι πάντα εκεί. Το μόνο που θα πρέπει να ευχόμαστε είναι να είναι πάντα καλά. Έτσι, θα είμαστε κι εμείς. Κι αν η ζωή είναι ρόδα που γυρνάει, κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στην κορυφή της κι ό,τι σημαντικό θα το έχουμε πλάι μας.

Μέχρι τότε, όταν σας λείπουν αυτοί που αγαπάτε, κλείστε τα μάτια σας και θα βρεθείτε μαζί τους...

Κατερίνα Ανδρεοπούλου

ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος - Γράφει η Σοφία Ασαλέα.

Διάλειμμα εργασίας Vincent van Gogh 1890

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος

Ένα χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής είναι η αλλοίωση της έννοιας του Ανθρώπου. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με παράγοντες που συρρικνώνουν την έννοια του ανθρώπινου χαρακτήρα, μειώνοντας τη δυναμική που φέρει από τη φύση του. Οι παράγοντες αυτοί λαμβάνονται ως εξωτερικοί από τον εαυτό, για παράδειγμα η κοινή γνώμη, το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, η μοίρα. Η υπεροχή μας συγκριτικά με τα υπόλοιπα έμβια όντα στον πλανήτη δεν είναι μόνο ο νους, αλλά το σύνολο των χαρακτηριστικών που μας απαρτίζουν ως ανθρώπους. Για να αναφέρουμε κάποια από αυτά είναι η ικανότητα να αισθανόμαστε αλλά και να συν-αισθανόμαστε τον συνάνθρωπό μας, η ικανότητά μας να επιθυμούμε, η ικανότητα να σχεδιάζουμε τις πράξεις μας, να αναλογιζόμαστε πράξεις που ήδη έχουμε τελέσει κ.ά. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη εποχή τείνει να διαβρώνει την εγγενή δυνατότητα που φέρει η ανθρώπινη φύση περιορίζοντάς την. Ωστόσο, πολύ συχνά ξεχνάμε το ότι έχουμε ένα ισχυρό όπλο να αντισταθούμε κι αυτό είναι η δυνατότητα της επιλογής. Για να προλάβω τυχόν ενστάσεις σχετικές με την αδυναμία μας να επιλέξουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, θα ήθελα να τονίσω πως μπορεί να μην επιλέγουμε τα γεγονότα που θα μας συμβούν, αλλά οπωσδήποτε επιλέγουμε τον τρόπο που θα αντιδράσουμε σ’ αυτά και θα τα αντιμετωπίσουμε. Για παράδειγμα, η απόλυση από τη δουλειά μου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης δεν είναι ένα γεγονός που το έχω επιλέξει. Ωστόσο, το αν θα μείνω μέσα στο σπίτι αποδίδοντας το γεγονός στην κακή μου τύχη ή αν θα βγω έξω από το σπίτι αναζητώντας και διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες είναι μια δική μου επιλογή.     

Έχοντας ως βάση τα παραπάνω, ας αναφερθούμε σε μερικές περιπτώσεις που η ανθρώπινή μας ιδιότητα φαίνεται να παρακμάζει. Η πιο συχνή περίπτωση είναι η συρρίκνωση της ικανότητάς μας να αισθανόμαστε. Μοιάζει σαν να ζούμε στην εποχή του επίπεδου συναισθήματος. Αποφεύγουμε έντονα συναισθήματα, όπως ο έρωτας ή ο θυμός, επιλέγοντας να σχετιστούμε με τους ανθρώπους με έναν τρόπο χλιαρό. Συνήθως επιλέγουμε να συνάπτουμε ρηχές και εφήμερες σχέσεις. Επιπλέον, δεν είναι λίγες οι φορές που προτιμάμε να μην εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε προκειμένου να μην στενοχωρήσουμε τον άλλον ή φοβούμενοι τη μη ανταπόκριση ή την αντίδραση του περίγυρου, ακόμα κι αν το συναίσθημα μέσα μας βαλτώνει.

 Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ένταση του συναισθήματος να περιορίζεται και πιθανόν να εκφράζεται με άλλους τρόπους, λιγότερο ενδεδειγμένους. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει ο καβγάς ανάμεσα σε ένα ζευγάρι εξαιτίας του θυμού που αισθάνεται η γυναίκα προς την πεθερά της. Μια δεύτερη συνέπεια της μη έκφρασης των συναισθημάτων μας είναι η αδυναμία μας να συν-αισθανθούμε τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας. Συχνά συμπεριφερόμαστε κυνικά, γιατί ακριβώς δυσκολευόμαστε να μπούμε στη θέση του άλλου. 

Η εστίαση της προσοχής στις επαγγελματικές ικανότητες και την εύρεση εργασίας σε ένα αβέβαιο επαγγελματικό τοπίο αποτελεί ίσως τη συχνότερη παγίδα, η οποία διαδραματίζει και αυτή τον ρόλο της στη συρρίκνωση της ιδιότητάς μας ως Άνθρωποι. Πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές δυσχέρειες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας αναλωνόμαστε αφενός σ’ έναν αγώνα απόκτησης δεξιοτήτων και αφετέρου σ’ ένα κυνήγι επαγγελματικών θέσεων, ξεχνώντας πολύ συχνά πως πέρα από τη εργασία, οι επιθυμίες μας για ελεύθερο χρόνο, χαλάρωση, διασκέδαση και συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα καταλαμβάνουν έναν εξίσου σημαντικό και ζωτικό χώρο στην καθημερινότητά μας.   

Τέλος, ένας άλλος παράγοντας - όχι τόσο φανερός, αλλά αρκετά σημαντικός - που μπορεί να μειώσει τη δυναμική του Ανθρώπου είναι η ελπίδα. Η έκφραση «Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία» είναι ίσως μία απ’ τις πιο παραπλανητικές εκφράσεις κι αυτό γιατί συχνά υπονομεύει τα κίνητρά μας για να προσπαθήσουμε. Η ελπίδα μοιάζει σαν να αποδίδει την έκβαση ενός γεγονότος κάπου αλλού, πέρα από μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ελπίδα αποδείχθηκε αναξιόπιστος σύντροφος κι αυτό γιατί αναφερόταν σε κάτι έξω από τον εαυτό. Ζώντας σ’ έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, η ελπίδα μπορεί να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανασφάλειας, όταν συνάδει με την αναμονή ενός αποτελέσματος, όπου ο εαυτός δεν έχει καμία θέση. Συχνά λέμε «Ελπίζω όλα να πάνε καλά.» παραλείποντας το γεγονός πως για να πάνε όλα καλά χρειάζεται πρωτίστως η προσωπική προσπάθεια του καθενός.

Η συρρίκνωση ή και αποφυγή των συναισθημάτων μας, η μετά μανίας απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων και αναζήτηση θέσεων εργασίας (και λέω θέσεων γιατί συχνά κάνουμε περισσότερες δουλειές από μία προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές απαιτήσεις) και η συνήθειά μας να ελπίζουμε, μειώνοντας πολλές φορές την προσπάθεια που καταβάλλουμε, αποτελούν κάποιες από τις συνθήκες που μας μηχανοποιούν και μας κάνουν να ξεχάσουμε πως πέρα από γονείς, σύζυγοι, υπάλληλοι, εργοδότες, συνεργάτες, επαγγελματίες είμαστε Άνθρωποι. Τείνουμε να ξεχάσουμε το τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος, το ότι χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρείς την ταυτότητά σου ως Άνθρωπος παρά για να βρεις μια θέση εργασίας ή για να προσφέρεις στο παιδί σου τις καλύτερες σπουδές. 

Η απάντηση γι αυτά είναι κάτι περισσότερο από απλές συμβουλές και νουθεσίες του τύπου «Να είσαι ο εαυτός σου» ή «Να κάνεις αυτό που θες εσύ».

 Για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είμαι ο εαυτός μου, τι σημαίνει να έχω επιθυμίες και όχι μόνο υποχρεώσεις, τι σημαίνει να επιλέγω εγώ τον τρόπο που θα ζήσω και να διαμορφώνω μια πορεία ζωής με βάση τις δικές μου προδιαγραφές, τι σημαίνει να μπορώ να λέω «Όχι» όταν κάτι αντικρούει στον κώδικα αξιών μου, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι λένε «Ναι», τι σημαίνει να αισθάνομαι και να εκφράζω ό,τι αισθάνομαι, τι σημαίνει να ακούω τον συνάνθρωπό μου, τι σημαίνει να προσπαθώ χωρίς μόνο να ελπίζω και τέλος τι σημαίνει τελικά να είμαι Άνθρωπος.

Σοφία Ασαλέα

Ψυχολόγος - Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια

Διαβάστε Περισσότερα

"Μαζί". - Η φωτιά που θα σε κάψει και η αλοιφή που θα σε γιατρέψει.

Μυστήριες οι σχέσεις των ανθρώπων και πώς θα μπορούσε αλλιώς αφού περισσότερο μυστήριοι οι άνθρωποι.

Μυστήριο και το πώς δένεσαι με κάποιους από αυτούς. Όσο πιο πολύ δένεσαι τόσο πιο λίγοι μένουν στην λίστα, μέχρι να μείνει ένας του οποίου το όνομα πιάνει πλέον όλο το μήκος και το πλάτος του χαρτιού. 

Είναι σαν να έχουν βάλει πάνω σου την υπογραφή τους. Αν αυτή είναι «αυτόγραφο» μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει. 

Αγαπάμε συνήθως με δικά μας μέτρα και σταθμά, ο καθένας από μας βάζει τα όρια του, τις κόκκινες γραμμές του κι ο,τι έχει και δεν έχει από εγωισμό, πολλές φορές βαφτίζοντας το υπερηφάνεια, ευαισθησία, ανάγκη ή ο,τι άλλο υποσυνείδητα βολεύει και κλείνουμε την αγάπη και τις σχέσεις μας σε ένα μικρό ασφυκτικό γυάλινο κουτί.

Σηκώνουμε διάφανους τοίχους και κλείνουμε απ’έξω ο,τι μπορεί  να μας χαλάσει, να μας πονέσει, να μας πληγώσει. Μόνο που μαζί με αυτά κλείνουν και ο,τι άλλο μπορεί να μας δώσει χαρά, ένταση, αδρεναλίνη, ολοκλήρωση συναισθημάτων.

Κάνουμε το ανεκπλήρωτο ιδανικό, μαγευόμαστε από την ένταση των συναισθημάτων και παραδινόμαστε σε φαύλους κύκλους. 

Δύσκολο πράγμα να νικήσεις τους φόβους σου, ακόμα πιο δύσκολο τον εγωισμό σου. Κι αν ο έρωτας είναι εγωιστής από την φύση του η αγάπη δεν είναι. Η αγάπη είναι αυτή που καίει τον εγωισμό και των δύο κι από τις στάχτες του γεννάει το μαζί. 

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με μια πολύ καλή μου φίλη για το τι είναι το «μαζί». Ορίζεται; Κι αν ναι πως; 

«Μαζί είναι να μοιράζεσαι. Στιγμές, αισθήματα ο,τι έχεις, χωρίς  λίγο αλλά και χωρίς απαίτηση για πολλά. Στο μαζί σε αφορούν τα πάντα, στο μαζί τα αντιμετωπίζεις παρέα, στο μαζί υπάρχει αμοιβαιότητα. Το μαζί ορίζεται από τα μέρη, το αν είναι εφικτό είναι το πώς λειτουργούν τα μέρη αυτά. Το μαζί σπάνιο, στο μαζί δίνεσαι κ δένεσαι, στο μαζί δεν πουλάς» 

Συμφωνώ μαζί της, όμως αν έπρεπε να δώσω τον ορισμό του μαζί σε μια πρόταση θα έλεγα ότι το «μαζί» γεννιέται όταν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους τα «εγώ» και τα «εσύ» πεθαίνουν. 

Το μαζί είναι ρίσκο. 

Καμιά φορά το μαζί είναι η φωτιά που θα σε κάψει και η αλοιφή που απλωθεί πάνω στις πληγές για να περάσουν. 

Μαζί είναι να κουτρουβαλάτε πέφτοντας στις λάσπες και μετά να καθαρίζετε ο ένας τις πληγές του άλλου χωρίς να ψάχνετε ποιος παραπάτησε. 

Στο μαζί δεν υπάρχει ασφάλεια ότι δεν θα πέσεις, δεν υπάρχει ασφάλεια οτι δεν θα χτυπήσεις, ότι δεν θα δακρύσεις, ότι δεν θα πληγωθείς. Η μόνη ασφάλεια στο μαζί είναι πως ό,τι κι αν συμβεί θα υπάρχει ένα χέρι να χαϊδέψει τις πληγές σου, να σκουπίσει το δάκρυ σου, να σε σηκώσει από το χώμα. 

Το μαζί θέλει χρόνο. Θέλει υπομονή. Θέλει δουλειά.  

Στο μαζί δεν παίζει ρόλο η απόσταση. Το μαζί δεν είναι στο σώμα, είναι στο μυαλό, είναι στην ψυχή. Είσαι κομμάτι του κι αυτό δικό σου. 

Για το μαζί ο λογαριασμός βγαίνει συγκεντρωτικά, πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε; Βγαίνει καθημερινά, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Πληρώνεται από κοινού αλλά σχεδόν ποτέ «μισά-μισά». Στο μαζί καθένας βάζει όσα έχει. Στο μαζί δεν μετράς. Δεν υπάρχουν δικά σου και δικά του. Υπάρχουν δικά σας.

Το ταμείο θα είναι γεμάτο, αν το μαζί, δεν το σκοτώσει στην πορεία κάποιο εγώ, όταν αυτό είναι εφικτό ΤΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ!

ΠΗΓΗ...https://facerealityweb.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ο ρόλος του οσιομάρτυρα τελειώνει πάντα με δάκρυα.

Ο ρόλος του οσιομάρτυρα φαίνεται πολύ ωραίος και ευγενής από απόσταση, αλλά από κοντά είναι χάλια. Αν έχεις ζήσει ποτέ με έναν οσιομάρτυρα ή αν έχεις δοκιμάσει και ο ίδιος να τον παραστήσεις, τότε ξέρεις πόσο άσχημος και οδυνηρός μπορεί να γίνει. Με το ρόλο του οσιομάρτυρα, κανείς δεν κερδίζει αληθινά. Όλοι χάνουν. Η θυσία έχει να κάνει με απώλεια και τελειώνει πάντα με δάκρυα.

Η θυσία δεν είναι βιώσιμη λύση. Δε λειτουργεί ποτέ πραγματικά. Κάθε επιτυχία είναι προσωρινή. Μπορείς να χειριστείς μια κατάσταση για λίγο, αλλά τελικά το κόστος είναι υπερβολικά υψηλό για όλους. Κάθε φορά που μπαίνεις στον πειρασμό να το παίζεις οσιομάρτυρας, διάβαζε τις παρακάτω δέκα σκέψεις για τη θυσία. Ελπίζω ότι θα αλλάζεις γνώμη.

1. Η θυσία προέρχεται από το εγώ. Το εγώ είναι η περιορισμένη σου αντίληψη για τον εαυτό σου. Είναι μια σκέψη διαχωρισμού και έλλειψης. Η θυσία είναι μια «μικρή ιδέα» και αποτελεί ένδειξη ότι δε σκέφτεσαι με ολόκληρο το νου σου.

2. Δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για θυσία. Ο ρόλος του οσιομάρτυρα είναι ένας ρόλος που πάντα απονέμεται από σένα. Η θυσία δεν είναι ποτέ δικαιολογημένη, επειδή υπάρχει πάντα ένας καλύτερος τρόπος.

3. Με τη θυσία όλοι χάνουν. Αν χάνεις εσύ, τότε χάνουν όλοι. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει χάνω/κερδίζεις στις σχέσεις. Ο μόνος λόγος να μην το πιστέψεις αυτό είναι να εξακολουθείς να πιστεύεις ότι είσαι χωρισμένος απ’ όλους.

4. Η θυσία δεν είναι αγάπη. Μοιάζει με αγάπη, αλλά δεν μπορεί να είναι, επειδή, όταν θυσιάζεσαι ή το παίζεις μικρός ή χάνεις σκόπιμα, δε δίνεις πραγματικά τον εαυτό σου. Όταν δίνεις τον εαυτό σου χωρίς όρους, δε χάνεις ποτέ.

5. Η θυσία είναι φόβος, θυσιάζεσαι εκεί που φοβάσαι. Τι φοβάσαι; Την απόρριψη, την αποτυχία, την απώλεια, την ευτυχία, την επιτυχία, το να έχεις όλα όσα θέλεις;

6. Η θυσία είναι ενοχή. Είναι ένας τρόπος να πληρώσεις γι’ αυτό που πιστεύεις ότι δεν αξίζεις. Είναι ένας τρόπος να εξασφαλίζεις ότι η επιτυχία, η ευτυχία και η αγάπη δε θα σε χαλάσουν. Δυστυχώς, αν το πιστεύεις αυτό, τότε όσες θυσίες και να κάνεις δε θα είναι ποτέ αρκετές.

7. Η θυσία δεν είναι δόσιμο. Δεν είναι δώρο’ είναι ανταλλαγή. Όταν παίζεις τον οσιομάρτυρα, τότε δίνεις όλο και περισσότερο με όρους, μ’ ένα σωρό κρυφά συναισθηματικά τιμολόγια, τα οποία πρέπει να πληρωθούν μέσα σε 28 μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα...

8. Η θυσία είναι έλεγχος. Ακούγεται παράξενο, αλλά ίσως να τη χρησιμοποιείς σαν έναν τρόπο να ελέγχεις τις σχέσεις σου, να αποφεύγεις την οικειότητα, να παραμένεις στο διαχωρισμό, να εμμένεις στο παρελθόν και να μην το αφήνεις να φύγει. Ίσως η θυσία να είναι φόβος για την ανεξέλεγκτη ευδαιμονία!

9. Η θυσία καταλήγει πάντα σε απώλεια. Οι άνθρωποι που θυσιάζονται καταλήγουν πάντα να απαιτούν να θυσιαστούν και όλοι οι άλλοι. Ορκίζονται ότι δεν το απαιτούν, αλλά είναι αλήθεια!

10. Η θυσία δεν είναι το δώρο σου στους άλλους. Όταν πιστεύεις στο ρόλο του μάρτυρα, τότε αισθάνεσαι το δόσιμο σαν χάσιμο, την αυτοδέσμευση σαν αλυσίδες, την αγάπη σαν καθήκον, και τίποτε δεν γίνεται από καρδιάς. Το δώρο σου είναι να αγαπάς, όχι να χάνεις.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr Robert Holden “Στροφή στην Ευτυχία», Εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Διαβάστε Περισσότερα

Εμείς μάθαμε να τους γλεντάμε τους καύσωνες.

Της Ματίνας Κ. Καρελιώτη.

Εμείς τους καύσωνες, τους περνούσαμε τριγυρνώντας μ’ ένα βρακί κι ένα λάστιχο. Ένα λάστιχο που στην αρχή έβγαζε καυτό νερό, λες κι ήταν συνδεδεμένο με τα καζάνια της κόλασης. Κι ύστερα, σταγόνα σταγόνα, έρχονταν η πολυπόθητη δροσιά  στο αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο και στο καταϊδρωμένο σώμα, που αναζητούσε να ρουφήξει αχόρταγα  τη ζωοδότρα υγρασία.

Το μεσημέρι,  στην πυκνή σκιά της κληματαριάς, δυο ντιβάνια σουμιεδένια που έτριζαν με χάρη, μας περίμεναν να απλώσουμε την αρίδα μας. Μέχρι να μας πάρει ο ύπνος, χαζεύαμε τα κόκκινα τσαμπιά που ήταν έτοιμα για μάζεμα και βάζαμε τρικλοποδιές σε κάτι μύγες, που όλο και κάποιο λόγο έβρισκαν για να κολλήσουν πάνω μας.

Ο παππούς όριζε πότε θα ξαπλώσουμε και για πόσο. Όταν θα φώναζε: “Μαρίκα καφέ”, το μεσημεριανό ραχάτι τέλειωνε. Τότε, ήταν η στιγμή που δυο δροσερές “καρδιές” καρπουζιού έρχονταν να μας γλυκάνουν, πάνω στα πλαστικά πιάτα που κάποτε είχε αγοράσει η γιαγιά απ’ το πανηγύρι του προφήτη Ηλία, και πάντα σ’ αυτά αρέσκονταν να μας τρατάρει.

Εμείς τους καύσωνες δεν τους λογαριάζαμε. Είχαμε σύμμαχο τον ασβέστη στα πεζούλια και στους πέτρινους τοίχους, π’ αντανακλούσε τις αχτίνες του επιπόλαιου Φαέθωνα, κρατώντας το εσωτερικό της εστίας μας δροσάτο. Είχαμε και μια θεόρατη καρυδιά, φύλακα άγγελο στα παιδικά παιχνίδια μας. Κάστρο θεόρατο γίνονταν, με ιππότες και πριγκίπισσες. Κι άλλες φορές που η ζέστη δεν μας άφηνε ούτε δυο βήματα να κάνουμε, απιθώναμε στη σκιά της και χαράζαμε λογιώ λογιώ σχέδια στο αφυδατωμένο κοκκινόχωμα της αυλής, ώσπου να περάσει η μεγάλη κάψα.

Σαν βασίλευε η χάρη Του, η γιαγιά άρπαζε τη σωλήνα και κατάβρεχε απ’ άκρη άκρη το τσιμέντο που κόχλαζε αλλά και τις γλάστρες με τα ξελιγωμένα για νερό λουλούδια. Με απίστευτη χαρά παρατηρούσαμε τα φύλλα των βασιλικών να θεριεύουν από τις πρώτες στάλες, τ’  άνθη απ’ τα ροζ γεράνια να χαριεντίζονται με τις δροσοσταλιές και τα δυο άσπρα γατιά που αλήτευαν από σπίτι σε σπίτι ,να πίνουν αχόρταγα από τις αυτοσχέδιες λιμνούλες.

Εμείς μάθαμε να τους γλεντάμε τους καύσωνες. Με πανηγύρια και με ρακές. Με ντομάτα κομμένη στα τέσσερα. Με μελιτζάνα, πιπεριά τηγανιτή και κολοκύθι. Με ιστορίες θεών και δαιμόνων που λέγονταν απ’ τα στόματα των μεγάλων, αργά τη νύχτα έξω απ’ τις ντεραυλές, παρέα με δυο τρία “φιδάκια” να καπνίζουν κάτω απ’ τα πόδια μας. Με τις καμπάνες να χτυπούν για έκτακτες λιτανείες στο όνομα της βροχής και τα κουκουνάρια να επιδίδονται με ζήλο στο “κρακ κρακ φτου ξελευτερία”.

Εμάς κάποτε δεν μας νικούσαν οι καύσωνες, γιατί ήμασταν οι ίδιοι η δροσιά της ζωής!

1η δημοσίευση : Ντελάλης

ΠΗΓΗ...http://www.anapnoes.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Οι αόρατοι ήρωες.

Οι θαρραλέοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που πολέμησαν. Είναι αυτοί που θυσιάστηκαν, που έπνιξαν κρυφά την αβεβαιότητά σου με τις πράξεις τους.

 Δεν ζητάνε ένσημα, το χαμόγελό σου αναζητούν μοναχά.

 Οι θαρραλέοι άνθρωποι δε χτίζονται, γεννιούνται και τους αναγνωρίζεις απ’ το χαμόγελο.

 Λάμπει η καρδιά τους μέσα από αυτό, καθώς τα μάτια τους είναι τόσο κενά.

 Χάνονται στις σκέψεις τους και διασκεδάζουν με τη μιζέρια τους.

 Βάφουν τη νύχτα με το χρώμα των ματιών σου και χαζεύουν τον ουρανό ως τα ξημερώματα.

 Οι θαρραλέοι είναι εκεί, κι ας μην τους βλέπεις. Μονάχα η έλλειψή τους από τη ζωή σου σε κάνει να αντιληφθείς πόσα έχουν κάνει.

 Είναι υπεράνθρωποι, που χρωματίζουν αυτόν τον άχαρο γολγοθά που κρύβεις και ας είναι χαμένοι στο δικό τους λαβύρινθο.

 Ζουν το σήμερα, δεν υπάρχει αύριο.

 Φωτογραφίζουν κάθε στιγμή και χαράζουν κάθε σου λέξη στην ψυχή τους.

 Είναι ποιητές της νύχτας, άστεγοι από συντροφιά και η μαγεία λάμπει στα μάτια τους.

 Αυτοί οι θαρραλέοι δε θα γραφτούν στην ιστορία, άγνωστοι θα παραμείνουν, σαν Αόρατοι ήρωες της ζωής μας.

-

γράφει ο Μαρίνος Αχιλλέως

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

Παράσταση Καραγκιόζη από τον θίασο σκιών του Γιάννη Παπαδόπουλου (Γιουβάν) με το έργο "Το πυθάρι".

Παράσταση Καραγκιόζη από τον θίασο σκιών του Γιάννη Παπαδόπουλου (Γιουβάν) με το έργο "Το πυθάρι".

Την Κυριακή 2 Αυγούστου γύρω στις 9.30 το βράδυ στην κεντρική πλατεία του οικισμού μας, στα σκαλιά της Εκκλησίας.

Μεριμνάται η προσφορά ατομικού πιάτου για τον καθένα με εδέσματα και χυμούς.

Όλα δωρεάν χωρίς καμμία υποχρέωση για οποιονδήποτε.

Πάρτε τους φίλους σας κι ελάτε όλοι, μικροί και μεγάλοι στην καλοκαιρινή μας γιορτή.

Ευπρόσδεκτοι όλοι.

Να διασκεδάσουμε

να φάμε,

να πιούμε και

νηστικοί να κοιμηθούμε. 

Προσφορά από τον Φιλανθρωπικό Κουμπαρά του  Πράσινου Περιπτέρου στους μικρούς και μεγάλους φίλους.

Διαβάστε Περισσότερα

Το όνειρο μιας σκέτης πέτρας.

Μια σκέτη πέτρα πάνω στο χώμα πνίγεται, βουλιάζει.

Νιώθει σε άλλα χώματα θα βρει την ευκαιρία, τη ζωή που της αξίζει.

Και που ξέρεις, μπορεί να βγάλει και άνθη.

Μια σκέτη πέτρα κυλιέται για ώρες, για μέρες και φτάνει σε νέα χώματα.

Χαμογελάει. Επιτέλους μια νέα ζωή.

«Είσαι γκρι», της λένε. «Εμείς εδώ όλες είμαστε καφετί».

Μια σκέτη πέτρα κλαίει, θυμώνει. Τόσο ταξίδι έκανε, τόσα όνειρα μαζί της έφερε.

«Πέτρα εγώ, πέτρα και αυτές», σκέφτεται. «Για να τους αρέσω θα γίνει καφετί».

Μια σκέτη πέτρα κάθεται κάτω από τον ήλιο να πάρει χρώμα.

Καφετίζει και ξεγελάει. «Είμαι σαν όλες τις άλλες», μουρμουράει καμαρωτή.

Γρατζουνάει και λίγο τις καμπύλες της. Γίνεται μια από αυτές και αυτή.

Την «αγαπάνε» οι άλλες και τη δέχονται, μα στα πρώτα κρύα αυτή αρχίζει και ξεβάφει.

«Δεν είσαι καφετί. Ξεγέλασες για λίγο, μα το βλέπουμε είσαι γκρι. Εδώ δεν ταιριάζεις», της φωνάζουν πετώντας σκόνη και σε υψηλή φωνή.

Μια σκέτη πέτρα κυλιέται για να γυρίσει πίσω. Εκεί στα πρώτα χώματα. Εκεί που της ταιριάζει.

«Μα τι χρώμα είναι αυτό;» κραυγάζουν όλες με μια φωνή. «Δεν είσαι πια γκρι. Τι χρώμα είναι αυτό; Να πας αλλού, να πας εκεί».

Μια σκέτη πέτρα φεύγει.

Μια σκέτη πέτρα αναρωτιέται πια, που είναι το εδώ της και που το εκεί.

Μια σκέτη πέτρα δε χωράει πάνω στη γη.

Μια σκέτη πέτρα με όνειρο να βγάλει λευκά άνθη.

Συγγραφέας Τάμι Γκεκτσιάν

ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Διαβάστε Περισσότερα

Πως μιλάμε στα παιδιά για το θάνατο;

Πως μιλάμε στα παιδιά για το θάνατο;

Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, τα παιδιά μπορούν να διαχειρίζονται τους δύσκολους αποχωρισμούς με μεγαλύτερη άνεση απ’ ότι οι ενήλικες. Όσο νωρίτερα μάθουμε να αντιμετωπίζουμε το οδυνηρό συναίσθημα του αποχωρισμού, τόσο πιθανότερο είναι να αναπτύξουμε τακτικές για να βιώνουμε, χωρίς μεγάλη συντριβή, τους αναπόφευκτους μικρούς ή μεγάλους αποχωρισμούς της ζωής.

Τον αποχωρισμό ακολουθεί συχνά μια νέα αρχή

Την πρώτη μεγάλη απώλεια τη βιώνει ο άνθρωπος όταν γεννιέται. Πρόκειται για έναν μεγάλο αποχωρισμό και μια σοβαρή απώλεια της συμβιωτικής σχέσης που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η γέννηση είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα για το πόσο απαραίτητοι είναι μερικοί αποχωρισμοί στη ζωή μας. Αν δεν ήταν επιτυχής ο χωρισμός μητέρας και παιδιού στη γέννα, θα πέθαιναν και οι δύο.

Από την πρώτη μας μέρα στη ζωή λοιπόν, βιώνουμε μια σειρά από διαδοχικούς αποχωρισμούς. Αλλά καθώς μεγαλώνουμε δεν θυμόμαστε τη δυσκολία τους γιατί βλέπουμε μόνο τις θετικές τους συνέπειες. Όταν η μητέρα επιλέγει να θηλάσει το μωρό της, κουράζεται κάποιες φορές να έχει μόνη της την αποκλειστική φροντίδα του και χαίρεται στη σκέψη ότι όταν τελειώσει αυτή η φάση, θα μπορεί να συμμετέχει πιο ενεργητικά κι ο πατέρας του παιδιού. Ωστόσο, σο τέλος του θηλασμού είναι ένας αποχωρισμός από μια πολύ στενή σχέση μητέρας-παιδιού, που με τον απογαλακτισμό τελειώνει οριστικά.

Αυτοί οι αποχαιρετισμοί επαναλαμβάνονται συχνά, μέχρι τα παιδιά να μεγαλώσουν και να αυτονομηθούν. Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο αυτούς τους χωρισμούς. Άλλοι λυπούνται βαθιά για την απώλεια και άλλοι χαίρονται για την ελευθερία που μόλις απέκτησαν.

Πως μπορούν να βοηθήσουν οι ενήλικες

Η εμπειρία του θανάτου ενός κοντινού μας προσώπου είναι πολύ επώδυνη για ένα παιδί προσχολικής ηλικίας, επειδή εξαρτάται απ’ τους ενήλικες. Μόνο δίπλα τους νιώθει σίγουρο και προφυλαγμένο. Η κατάσταση του οριστικού που εμπεριέχει η έννοια του θανάτου, προκαλεί φόβο στα παιδιά. Για να μπορέσει να κατανοήσει πλήρως και να προσαρμοστεί στις αλλαγές, το παιδί χρειάζεται χρόνο. Μπορεί, για παράδειγμα, να ρωτήσει: «Εντάξει η γιαγιά είναι νεκρή, αλλά γιατί δε θα είναι μαζί μας τα Χριστούγεννα;». Του παίρνει χρόνο να καταλάβει ότι η γιαγιά έφυγε οριστικά και για πάντα.

Εκείνο το διάστημα το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με πολλά και έντονα συναισθήματα. Λυπάται για την απώλεια και θυμώνει που η γιαγιά έφυγε και το άφησε μόνο του. Φοβάται ότι ο θάνατος θα μπορούσε να αρπάξει και τους γονείς του ή και το ίδιο.

Σ’ αυτή την ηλικία το παιδί έχει ελάχιστες δυνατότητες να ξεκαθαρίσει και ν’ αναγνωρίσει αυτά τα συναισθήματα. Συχνά του λείπουν οι λέξεις για να συνδέσει τα συναισθήματά του με την κατάσταση. Είναι πιθανό, για παράδειγμα, μετά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, ν’ αρχίσει να ενοχλεί ή και να χτυπάει τα άλλα παιδιά στον παιδικό σταθμό. Μια προσεκτική παιδαγωγός μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την κατάσταση και να παρακινήσει το παιδί να μιλήσει για το θυμό του κι έτσι να το λυτρώσει από την οδύνη της απώλειας.

Οι ενήλικες χρειάζεται ν’ αφιερώσουν χρόνο για να συζητήσουν με τα παιδιά, γιατί όσο περισσότερο τα παιδιά νιώθουν ότι οι ενήλικες παίρνουν στα σοβαρά τα αισθήματα και τις ανησυχίες τους, τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη αποκτούν στις δυνατότητές τους. Κεντρικό ζήτημα είναι η ειλικρίνεια και στις σχέσεις των ενήλικων (γονιών ή παιδαγωγών) προς τα παιδιά και στις σχέσεις των ενήλικων μεταξύ τους. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην αλήθεια. Οι ενήλικες χρειάζεται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους στα παιδιά με ειλικρίνεια αλλά και με κατανοητό τρόπο ώστε να μπορέσουν και τα παιδιά με τη σειρά τους να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα.

Τα συναισθήματα είναι εκφράσεις του εσωτερικού μας κόσμου και γι’ αυτό χρειάζεται να τα βιώνουμε σε όλη τους την έκταση, ως μοναδικά, ειλικρινή και σημαντικά. Υπάρχουν ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα και συνήθως τα παιδιά (αλλά και οι ενήλικες) αξιολογούν τα δυσάρεστα ως «κακά» συναισθήματα, με αποτέλεσμα να τα αποφεύγουν. Έτσι όμως χάνουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν ανοιχτά τα συναισθήματά τους και να τα’ αποδεχτούν σαν μια έκφραση του τι συμβαίνει κάθε φορά στον εσωτερικό τους κόσμο. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η συνεχής και ειλικρινής επικοινωνία του ανθρώπου με τα συναισθήματά του αποτελεί πυξίδα για τη διαμόρφωση της ζωής του και την επιλογή των συντρόφων του.

Ο θάνατος και το πένθος σαν θέμα συζήτησης στην οικογένεια

Δεν πρέπει να αποκλείουμε τα παιδιά από τις σχετικές συζητήσεις, από την κηδεία ή τις τελετές πένθους. Και οι ενήλικες δεν πρέπει να κρύβουν τα συναισθήματά τους από τα παιδιά. Ούτως ή άλλως, τα παιδιά καταλαβαίνουν πότε οι γονείς τους είναι λυπημένοι ή απελπισμένοι. Όταν κρυβόμαστε ή υπεκφεύγουμε, απλώς εντείνουμε τη σύγχυσή τους και τους μαθαίνουμε ότι δεν επιτρέπεται να δείχνουν ορισμένα συναισθήματα. Τα παιδιά επίσης μαθαίνουν σιγά-σιγά ότι κλαίμε για πολλούς λόγους, είτε από μεγάλη χαρά ή από βαθιά συγκίνηση. Κι όλα αυτά θα τα ζήσουν πολλές φορές στη ζωή τους.

Οι ενήλικες αποτελούν θετικό πρότυπο για να μπορούν τα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους όταν:

● Δεν απορροφώνται από τη λύπη τους. Δίνουν και πάλι την προσοχή τους στα παιδιά. Μιλάνε στα παιδιά για το πένθος τους αλλά ταυτόχρονα έχουν ανοιχτά τα’ αυτιά τους για τα καθημερινά θέματα των παιδιών.

● Μεταδίδουν στα παιδιά τη βεβαιότητα ότι δεν είναι υπεύθυνα για την οδύνη που βιώνουν οι γονείς.

● Δεν περιμένουν από τα παιδιά παρηγοριά, συμβουλή ή υποστήριξη.

● Επιτρέπουν στα παιδιά να αισθάνονται άβολα και να το λένε.

● Δίνουν στα παιδιά την ευκαιρία να μιλήσουν για το κλάμα, γιατί μπορεί να τρομάξουν βλέποντας ίσως για πρώτη φορά, έναν ενήλικα να κλαίει. Τους εξηγούν ότι οι ενήλικες χρειάζονται να κλαίνε μερικές φορές και αυτό τους κάνει καλό.

Αν ο γονέας δυσκολεύεται να δώσει υποστήριξη στο παιδί, επειδή υποφέρει ο ίδιος από το πένθος, είναι σκόπιμο να ζητήσει από κάποιον ενήλικα που είναι κοντά στο παιδί, να πάρει αυτό το ρόλο για ένα διάστημα.

Επίσης είναι καλό να ενημερώσουν οι γονείς τους νηπιαγωγούς, τους δασκάλους ή άλλα πρόσωπα που συνδέονται με το παιδί, ώστε αυτοί να μπορούν να δείξουν ευαισθησία αν το παιδί αλλάξει συμπεριφορά ή παρουσιάσει ιδιαίτερες ανάγκες.

(Το άρθρο είναι βασισμένο στο βιβλίο «Η Γιαγιά πήγε στον ουρανό;» του Heike Baum.)

Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων,www.psychotherapeia.net.gr

ΠΗΓΗ...http://www.psychotherapeia.net.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Μια υπενθύμιση.

Ένα χάδι, να σου υπενθυμίσει ότι νιώθεις και αισθάνεσαι…

Ένα χαμόγελο, να σου υπενθυμίσει πως όλα θα πάνε καλά…

Ένα δάκρυ, να σου υπενθυμίσει πως τα πράγματα αλλάζουν…

Ένα χτύπημα στον ώμο, να σου υπενθυμίσει πως δεν είσαι μόνος…

Μια αγκαλιά, να σου υπενθυμίσει πως μπορείς να ακουμπήσεις και να μοιραστείς…

Ένα όνειρο, να σου υπενθυμίσει πως υπάρχει ελπίδα, προχώρα…

Ένα βλέμμα, να σου υπενθυμίσει πως είναι να διαπερνά τη ψυχή σου…

Ένα ίσως, να σου υπενθυμίσει πως το έδαφος είναι ρευστό…

Ένα παιδάκι, να σου υπενθυμίσει πως όλα εξελίσσονται…

Ένα παραμύθι, να σου υπενθυμίσει πως τον ιδανικό σου κόσμο, τον πλάθεις…

Ένα θέλω, να σου υπενθυμίσει πως να προχωρήσεις μπροστά…

Μια υπόσχεση, να σου υπενθυμίσει πως είναι να περιμένεις…

Ένα λάθος, να σου υπενθυμίσει πως είναι να αλλάζεις πορεία…

Μια διαφωνία, να σου υπενθυμίσει πως να ανασυνθέσεις αυτά που είναι για εσένα γνωστά…

Ένα τηλεφώνημα, να σου υπενθυμίσει πως είναι να χτυπάει η καρδιά σου ανεξέλεγκτα…

Μια στιγμή είναι αρκετή, να σου υπενθυμίσει πως ο κόσμος ξαφνικά μεταμορφώνεται…

Ένα συγγνώμη, να σου υπενθυμίσει πως είσαι άνθρωπος…

Μια ανάμνηση, να σου υπενθυμίσει μια στιγμή, που θα σε κάνει να δακρύσεις ή ίσως να χαμογελάσεις…

Ένα ευχαριστώ, να σου υπενθυμίσει πως υπάρχει ένα χέρι για να κρατηθείς…

Ο Ήλιος, να σου υπενθυμίσει πως ακόμη μια μέρα υπάρχεις…

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

Τι γίνεται στα καφενεία του χωριού;

Μια φορά στη ζωή μας όλοι έχουμε βρεθεί σ ένα καφενείο. Αν μάλιστα καταγόμαστε και από χωριό, γνωρίζουμε καλά τι εστί. Εκεί λοιπόν θέλω να επικεντρωθώ, στα καφενεία του χωριού όπου οι κάτοικοι γνωρίζονται μεταξύ τους με συζητήσεις να ποικίλλουν και να σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού βρίσκεσαι.

Στα χωριά τα καφενεία έχουν διακοσμηθεί με έναν απλό και παραδοσιακό τρόπο. Τα τραπέζια είναι ξύλινα όπως και οι καρέκλες, καθώς είναι υλικό που με μετατροπές αντέχει στο χρόνο. Στους τοίχους μπορείς να βρεις κάδρα με τις ομορφιές του τόπου ή φωτογραφίες από παλαιότερες γενιές. Σε μερικά μάλιστα υπάρχουν και τραπέζια με τσόχα, ώστε να παίζουν και οι πελάτες καμιά φορά το χαρτάκι τους για να περάσει λίγο η ώρα. Δε χρειάζεται πολλά για να διακοσμήσεις ένα καφενείο καθώς η απλότητα και η παράδοση συνδυάζονται αρμονικά.

Τα καφενεία θεωρούνται ανδροκρατούμενος χώρος με εξαίρεση λίγες γυναίκες που υπάρχει πιθανότητα να πάνε καμιά φορά. Συνήθως γυναίκες σε καφενείο θα πετύχεις ύστερα από τον Κυριακάτικο εκκλησιασμό είτε όταν γιορτάζει το χωριό. Δε θέλουν κιόλας οι άντρες να επεμβαίνουν οι γυναίκες στον «ιερό» τους χώρο. Εκεί συναντούνται με τους φίλους τους και αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο να πει και να πιεί όσο θέλει. Δεν υπάρχει περιορισμός για αυτό και τα καφενεία έχουν αντέξει και στο χρόνο. Η ελευθερία έκφρασης που προσφέρουν στους άντρες αρκεί για συνεχίσει να γίνεται σημείο συνάντησης.

Πρώτα απ όλα, όταν καθίσεις στο καφενείο και κρυφακούσεις λίγο τις συζητήσεις θα σου «πέσουν τα μαλλιά». Θα μάθεις όλα τα νέα του χωριού καθώς οι άντρες κουτσομπολεύουν περισσότερο από τις γυναίκες. Ποιος τα έφτιαξε με ποια, ποιος χώρισε, ποια είναι έγκυος είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν κάθε μέρα τους κατοίκους του χωριού. Δε γίνεται όμως να μη μιλήσουν και για τα αθλητικά. Οι συζητήσεις παίρνουν φωτιά και οι διαφωνίες είναι έντονες. Ειδικά και όταν ο αγώνας είναι ανάμεσα στους αιώνιους αντιπάλους τότε οι τόνοι αυξάνονται και οι χαμένοι φεύγουν με κατεβασμένο κεφάλι μέχρι το επόμενο πρωί που όλα θα έχουν ξεχαστεί.

Δεν μπορεί επίσης σε ένα καφενείο να μην ακούσεις και πολιτικές συζητήσεις. Όταν η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, οι θεατές σχολιάζουν. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζουν πλήρως το αντικείμενο, αλλά πρέπει να πουν τη γνώμη τους και πολλές φορές θέλουν και να την επιβάλλουν. Κατηγορούν την κυβέρνηση της χώρας και θεωρούν πως αυτό που ψήφισαν είναι καλύτερο για την Ελλάδα. Επίσης στο χωριό ξέρουν τι ψήφισε ο καθένας. Και μπορεί και να ερωτηθείς ευθέως τι ψήφισες αν δεν το ξέρουν ήδη. Η απάντηση «δε θέλω να σας πω» δεν τους ικανοποιεί καθόλου. Γι’ αυτό μην αναρωτηθείς γιατί μπορεί να σε κοιτάνε περίεργα.

Σε ένα καφενέ λοιπόν υπάρχουν και άτομα που συζητούν σοβαρά. Είναι κάποιοι άνδρες που έχουν μια παραπάνω παιδεία και αναζητούν τέτοιες συζητήσεις. Αν τους ακούσεις να μιλάνε θα αναρωτηθείς γιατί περιορίστηκαν στα όρια του χωριού. Φαίνεται πως ψάχνονται με τον εαυτό τους και θέλουν να εξελιχθούν ακόμα και σε ένα μικρό χωριό. Οι κουβέντες τους για σοβαρά και προσωπικά θέματα είναι μετρημένες και ακριβείς. Τα μυστικά τους τα ξέρουν μόνο οι κοντινοί τους άνθρωποι και δε θέλουν να ανοιχτούν περαιτέρω. Είναι ευδιάθετοι στην παρέα και θα γελάσεις αν κάτσεις μαζί τους. Έχουν σοβαρότητα όταν πρέπει και γελάς άπειρα μαζί τους καθώς έχουν απίστευτο χιούμορ.

Στα καφενεία πάντως θα γελάσεις πολύ. Θα παρατηρήσεις πως συμπεριφέρονται οι άνδρες όταν είναι μόνοι τους. Θα ακούσεις να λένε βέβαια και μικρά ψεματάκια και να υπερηφανεύονται για τις γυναίκες τους. Θα πειράξουν ο ένας τον άλλον για τις κατακτήσεις τους και θα αρχίσουν τις ιστορίες για τότε που ήταν νέοι. Θα στραφούν και στους νεότερους και θα τους λένε «δεν ξέρετε να φλερτάρετε εσείς σήμερα» δίνοντας τους συμβουλές για το πώς να είναι πιο ρομαντικοί. Θα ακούσεις ιστορίες που έχουν διαδραματιστεί στο παρελθόν και θα πεθάνεις από το γέλιο. Είναι και αρσενικά παλιάς κοπής που έχουν μια μαγκιά που την αναζητούμε οι γυναίκες ακόμα και σήμερα.

Αν πας λοιπόν σε χωριό μην διστάσεις να μπεις σε ένα καφενείο γιατί θα μάθεις τον τόπο μέσα από τους ανθρώπους τους. Να είσαι έτοιμη να γελάσεις και να δεχθείς και προσωπικές ερωτήσεις. Όλα μες το πρόγραμμα είναι.

Βασιλική Κόντε

ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Τι τρέχει με τα "δύσκολα" παιδιά;

Από την Ψυχολόγο Δήμητρα Σταύρου

Πολλοί γονείς αναρρωτιούνται πως ένα παιδί τους μπορεί να έχει τόσο διαφορετικό χαρακτήρα από τα άλλα...

Συνήθως, το αποδίδουν σε γονιδιακούς και ιδιοσυγκρασιακούς παράγοντες. Με μία τέτοια υπόθεση προέλευσης, σταματούμε να ασχολούμαστε με την διαπροσωπική επιρροή που υπάρχει μέσα στην οικογένεια, θεωρώντας ότι η διαφορετικότητα ενός παιδιού είναι τέτοια από το πεπρωμένο (το DNA που υπάρχει στα γονίδιά του).

Όλο και περισσότερο όμως σήμερα τονίζεται η σημασία της αλληλεπίδρασης φύσης (nature) και διαπαιδαγώγησης (nurture), με τις σύγχρονες έρευνες να δείχνουν πόσο σημαντικά επιδρά το περιβάλλον και οι σχέσεις πάνω στο βιολογικό μας υπόβαθρο.

Το "δύσκολο" παιδί χαρακτηρίζεται ως τέτοιο συνήθως από την αρχή της ζωής του. Είναι παιδί που ως βρέφος είναι πολύ ανήσυχο, δεν ηρεμεί εύκολα, μπορεί να παρουσιάζει δυσκολίες στην τροφή και στον ύπνο του. Το σίγουρο είναι πώς το παιδί που χαρακτηρίζεται ως "δύσκολο" είναι αυτό που θέτει τον γονιό του σε δυσάρεστες περιπέτειες και σωματική αλλά και ψυχική κόπωση.

Ο χαρακτηρισμός "δύσκολο παιδί" αποδίδεται από το γονιό και είναι καταδεικνύει τη δυσκολία που ο ίδιος αντιμετωπίζει στο μεγάλωμα και τη φροντίδα αυτού του παιδιού. Δυστυχώς, είναι ένας χαρακτηρισμός που κατασκευάζει ένα ρόλο, από τον οποίο το παιδί σπάνια θα αποστασιοποιηθεί στο μέλλον και υποννοεί ότι οι δυσκολίες που οι γονείς αντιμετωπίζουν δεν πρόκειται σύντομα να περάσουν.

Τι γίνεται όμως με τα δύσκολα παιδιά; 

Το δύσκολο παιδί, ως ρόλος, κατασκευάζεται. Το συγκεκριμένο παιδί εμφανίζεται στη ζωή του γονιού συνήθως σε μία κακή στιγμή. Μπορεί ο γονιός να αντιμετωπίζει προβλήματα με τον σύντροφο, να έχει οικονομικά προβλήματα, ή η τεκνοποίηση να έρχεται σε χρόνο που ο ίδιος ο γονιός έχει άλλες προτεραιότητες (όπως την επαγγελματική αποκατάσταση ή άλλες). Είναι πιθανή επίσης η εμφάνιση προβλημάτων κατά την εγκυμοσύνη ή η εμφάνιση άλλων προβλημάτων υγείας των γονιών. Συχνά, προηγείται ένα πένθος αγαπημένου προσώπου (ιδιαίτερα της μητέρας) ή ένας θάνατος που μπορεί να συμβεί ενόσω κυοφορείται το βρέφος. Επίσης, συχνή είναι και η περίπτωση μίας πρόωρης εγκυμοσύνης, όταν οι γονείς αισθάνονται ψυχικά ανέτοιμοι να επωμιστούν την ευθύνη του γονεϊκού ρόλου. Μία άλλη περίπτωση είναι αυτή που ένας από τους δύο γονείς δεν επιθυμεί την εγκυμοσύνη ενώ ο άλλος την θέλει.

Τέτοια γεγονότα, και πλήθος άλλων, φτιάχνουν το περιβάλλον της άφιξης του νέου ανθρώπου στη ζωή κι έχουν ένα σοβαρό ψυχικό αντίκρυσμα στον γονιό, ιδιαίτερα στη μητέρα. Και όσο και να νομίζουμε ότι τα βρέφη δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στο περιβάλλον τους, στην πραγματικότητα αυτά είναι εξαιρετικοί δέκτες μη λεκτικών μηνυμάτων καθώς ως τα δύο χρόνια της ζωής υπάρχει η πρωτοκαθεδρία του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, του υπεύθυνου για τη διαίσθηση, την ανάγνωση της μη λεκτικής επικοινωνίας και το συναίσθημα.

Η κακή επιρροή διαφόρων αρνητικών γεγονότων ή διαπροσωπικών σχέσεων μέσα στην οικογένεια επιδρά με διαφορετικούς τρόπους στη σχέση μητέρας-βρέφους.

Έτσι, η μητέρα, όντας μέσα σε ένταση (και/ή μην έχοντας υποστήριξη) μπορεί να μην καταλαβαίνει 

τα μηνύματα του παιδιού, ή μπορεί να μην καταφέρνει να το παρηγορήσει όταν αυτό είναι σε υπερδιέγερση. Ο τρόπος που το παιδί φροντίζεται διαμεσολαβείται από τα κακά συναισθήματα της μητέρας και γίνεται μηχανικός ή περιλαμβάνει κοφτές-απότομες κινήσεις. Ο χρόνος παιχνιδιού με το βρέφος είναι μειωμένος αλλά και η ουσιαστική ενασχόληση (πλην των αναγκαίων) μαζί του είναι περιορισμένη. Το μυαλό της μητέρας μπορεί να είναι αλλού ενόσω βρίσκεται με το μωρό. Ο κακός συγχρονισμός (βλ. τις δουλειές κυρίως του Trevarthen για το συγκεκριμένο θέμα) μητέρας-βρέφους αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην ανακούφιση της βρεφικής έντασης και αντί να την μειώσει και να την εξαφανίσει, την ενδυναμώνει...

Το παιδί γίνεται αγχώδες και μένει απαρηγόρητο. Αυτό με τον καιρό ενισχύει την επιθετική συμπεριφορά προς το περιβάλλον, ιδιαίτερα προς τους γονείς και η κακή αυτή εμπειρία μαζί τους μεταφέρεται και σε άλλα κοινωνικά περιβάλλοντα, με πρώτο το σχολείο. Και ο φαύλος κύκλος έχει δημιουργηθεί.

Είναι εξαιρετικά σημαντική στη θεραπεία η στιγμή που ο γονιός αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του δεν είναι αυτοφυώς δύσκολο, αλλά ότι έγινε δύσκολο εξαιτίας των κακών συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη τη στιγμή στην οικογένεια. Από τη στιγμή αυτή και μετά, ο γονιός αλλάζει στάση απέναντι στο παιδί και συμπεριφορά. Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα-παγίδα από το οποίο πρέπει να προφυλαχτεί ο γονιός γιατί όχι μόνο δεν πρόκειται να βελτιώσει τη σχέση με το παιδί του, αλλά θα την επιδεινώσει. Η σταθερότητα της νέας συμπεριφοράς και η κατανόηση είναι σε θέση να αλλάξουν τις σχέσεις γονιού-παιδιού, όποια ηλικία κι αν έχουν και οι δύο. Αρκεί να υπάρχει η βούληση...

ΠΗΓΗ...http://psyhismos.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Αόρατοι άνθρωποι.

Αόρατοι άνθρωποι. Τους προσπερνάς καθημερινά στο δρόμο ή στο περιβάλλον σου. Ή σε προσπερνούν, δεν έχει σημασία. Μα δεν τους πρόσεξες ποτέ. Αν κάποιοι σου τους ανέφεραν σε μια πρόχειρη καταμέτρηση, δε θα ορκιζόσουν κιόλας ότι υπάρχουν. Ίσως να τους έπαιρνε πολύ να σε πείσουν ότι, ναι. Κινήθηκαν κάποτε μέσα στο οπτικό σου πεδίο, σε κάποια μονάδα μέτρησης του χρόνου, μα δεν τους «είδες» ποτέ πραγματικά. Κάτι σαν τον αέρα που σπρώχνει τα χνούδια στις γωνίες των πατωμάτων. Ούτε κι αυτό κατάφεραν, θαρρώ. Να φανούν τις στιγμές μιας κάποιας εκκαθάρισης, ακόμη και τότε που απομάκρυνες τα περιττά. Τόσο … αόρατοι.

Κι όμως ήταν πάντα εκεί. Τριγύρω σου. Δίπλα σου. Στη δουλειά ή στην ίδια παρέα. Σε κάποιον κοινωνικό κύκλο που τώρα (τι περίεργο!) σου διαφεύγει ακόμη κι αυτός. Ματιά δεύτερη ούτε που τους έριξες ποτέ. Κι ας τους έριξες ασυναίσθητα εκατοντάδες. Ματιά ουσιαστική, εννοώ. Κι ας σου απηύθυναν τον λόγο τόσες φορές. Κι ας αλλάξατε δεκάδες τυπικούς διαλόγους. Δεν τους «είδες» καν. Δεν πρόσεξες ποτέ το χρώμα των ματιών τους, δεν τους σκέφτηκες ποτέ ως άτομα με κάποια ιδιότητα ως προς εσένα, σε ρόλο ουσιαστικό στη ζωή σου.

Αόρατοι άνθρωποι, άνθρωποι που δε θα μπορούσαν ποτέ να σου είναι «κάτι». Δεν τους έδωσες ποτέ την ευκαιρία να αναμετρηθούν με τους άλλους, εκείνους που είχαν πιθανότητες να σου γίνουν «κάτι». Ενδεχομένως να πήρες πράγματα απ’ αυτούς, δεν μπορεί! Για κάποιο λόγο παρέμεναν κοντά σου, για κάποιον λόγο είχαν πρόσβαση στη ζωή σου. Μια σχετική αλληλεπίδραση υπήρχε. Μα παρέμειναν αόρατοι. Ποτέ δεν έφτασαν καν στην εξώπορτα της προσωπικής σου ζωής. Δεν τους είδες ποτέ σοβαρά ως υποψήφιους πρωταγωνιστές αυτής. Γιατί;

Ίσως δεν είχαν ένα ή περισσότερα από τα ικανά απαιτούμενα για να τους προσέξεις ουσιαστικά. Ξέρεις, εκείνη την άγραφη λίστα που καθένας έχει στο μυαλό του σαν κριτήρια για να προσέξει κάποιον. Για να αξιοποιήσει κάποιον. Ίσως στη συγκεκριμένη φάση να μην ήθελες καν να χρησιμοποιήσεις αυτή τη λίστα εκτός κι αν κάτι σε εντυπωσίαζε τρελά. Ίσως τον πήχη σου για τη διαλογή ανθρώπων να τον είχες εξαιρετικά ψηλά κι έτσι πολλοί να πέρασαν απαρατήρητοι. Να μην πέρασαν καν τα προκαταρκτικά. Ίσως πολλά, που μόνο εσύ ξέρεις. Κι ίσως τίποτα απ’ όλα αυτά.

Ποτέ δε σκέφτηκες ότι ίσως αυτή σου η λίστα να είναι όλη λάθος. Ότι φτιάχτηκε μιαν άλλη εποχή και τώρα δε θα έπρεπε να ισχύει. Ποτέ δε σκέφτηκες ότι αυτή σου η λίστα με τα κριτήρια ίσως και να είναι εντελώς άδικη για ορισμένους ανθρώπους. Ναι, ποτέ δεν σου πέρασε από το μυαλό αυτό. Γιατί ποτέ δεν μπόρεσες να διακρίνεις ότι πίσω απ’ αυτή σου τη μοναξιά, ίσως και να κρύβονται τα λανθασμένα σου κριτήρια. Μια ανούσια λίστα που με την πάροδο του χρόνου δεν μπόρεσες ποτέ να αναθεωρήσεις. Μια ματιά σου στο «τώρα» της ζωής σου θα αρκούσε για να το δεις. Μια ματιά σου μόνο και θα έβλεπες ότι αυτή σου η περιβόητη λίστα δε σε οδήγησε και κάπου αξιόλογα. Σε κάποιο πλούσιο σε απόθεμα παρόν.

Ίσως και να μη θέλησες ποτέ να παραδεχτείς ότι τελικά δεν είσαι και τόσο καλός στο να φτιάχνεις λίστες κριτηρίων. Κάτι τέτοιο θα πονούσε τον εγωισμό σου, μα ίσως και να αρκούσε μόνο αυτό. Να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος όταν την έφτιαχνες. Χιλιάδες «ίσως» που έκαναν αυτούς τους ελάχιστους αόρατους ανθρώπους της ζωής σου να μη γίνουν ποτέ ορατοί στα δικά σου μάτια. Όσο κι αν πάσχισαν να τους «δεις». Όχι να τους αξιοποιήσεις. Απλά να τους «δεις». Να τους γνωρίσεις λίγο παραπάνω. Είναι μια ευκαιρία κι αυτή, μια ευκαιρία, όμως, που ποτέ δεν τους έδωσες.

Κι ας ήταν πάντα εκεί, χωμένοι πρόχειρα, στριμωγμένοι στην τόσο λαμπερή ζωή σου. Τις  συντεταγμένες τους δεν τις έφτασαν ποτέ οι προβολείς σου. Κι ας λαχτάρησαν όσο τίποτε άλλο μια ανάσα σου στο λαιμό τους. Κι ας πόθησαν όσο κανείς ένα σου φιλί. Κι ας παρίσταντο σε κάθε δυσκολία σου. Κι ας σου ψιθύριζαν πάντα διακριτικά «είμαι εδώ βλάκα, απλά γύρνα και κοίτα με». Κι ας μονολογούσαν «δες με, δες με, δες με επιτέλους!». Καμιά προστακτική δεν μπόρεσε ποτέ να φτάσει στ’ αυτιά σου. Έτσι κι εσύ, δεν μπόρεσες ποτέ να διαπιστώσεις ότι ανάμεσά τους, ίσως και να ήταν αυτό που πάντα έψαχνες. Παρέμεινες μόνος κι εκείνοι παρέμειναν αόρατοι στα μάτια σου. Ανεκμετάλλευτοι ακόμη κι ως ενδεχόμενα.

Είναι αργά πλέον, μην ψάξεις τώρα να τους βρεις. Τι να τους κάνεις τώρα που συνήθισες να μεμψιμοιρείς για όσα δε βρήκες; Άσ’ τους τώρα. Προχώρησαν σε άλλα οπτικά πεδία, συνέχισαν εκεί που έγιναν αμέσως αντιληπτοί. Ή απλά παρέμειναν κι εκείνοι μόνοι, δίπλα σ’ άλλους ανθρώπους, που κι εκείνοι με τη σειρά τους παρέμειναν σ’ αυτούς αόρατοι. Ειρωνεία ε; Ένα μάτσο μοναχικοί άνθρωποι να παίζουν την τυφλόμυγα, μα να μη σμίγουν ποτέ μεταξύ τους. Μοναχικοί ή μόνοι; Τίποτα από τα δύο. Απλά, αόρατοι άνθρωποι.

Ελευθερία Παπασάββα

ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Διαβάστε Περισσότερα