ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑΣ - ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ 0 - 2

Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Α’ κατηγορίας της ΕΠΣ Πέλλας η «Δάφνη» Παναγίτσας ηττήθηκε στο γήπεδό της από τον ΑΣ Πρόμαχοι με σκορ 0-2.

Η ομάδα της Παναγίτσας που ιδρύθηκε το 1972, προέρχεται από την Β΄κατηγορία  όπου αγωνιζόταν για χρόνια και στοχεύει στην παραμονή στην κατηγορία. Η επάνοδος του Λάκη Κολυμάνη , αλλά και οι μεταγραφές των Κολυμάνη, Σφύρτση και Λαμπρίδη, δίνουν μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον της ομάδας και ο προπονητής Κώστας Τσογγίδης το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι οι απουσίες παικτών, λόγω της συγκομιδής των μήλων της περιόδου που διανύουμε.

Ο ΑΣ Πρόμαχοι εμφανίζεται με μεγάλο βάθος στο ρόστερ του και έχοντας ολοκληρώσει σχεδόν την επίπονη προετοιμασία του, έχει  θέσει υψηλούς στόχους για το φετινό πρωτάθλημα και με την πρώτη του αυτή νίκη,  αναπτερώνει το ηθικό και κοιτάζει αισιόδοξα το επόμενο παιχνίδι.

Τις ημέρες αυτές συμπίπτουν οι επέτειοι δυο θλιβερών θανάτων  μια για κάθε ομάδα.

Για την ομάδα της «Δάφνης» ο θάνατος του ποδοσφαιριστή της Ιγνάτιου Μυρίδη, γνωστού «Τάκη» που πριν ένα χρόνο πέθανε από τσίμπημα μέλισσας και για την ομάδα των Προμάχων ο θάνατος του Χρήστου Τζιβάνη, γνωστού «Σαργκάνη» που εξέπνευσε στο γήπεδο της Παναγίτσας, αγωνιζόμενος ως τερματοφύλακας.

Οι διοικήσεις των δυο συλλόγων λοιπόν, οργάνωσαν ένα κοινό ποδοσφαιρικό μνημόσυνο και στην περιοχή πίσω από την βόρεια εστία του γηπέδου, κρέμασαν τις φανέλες των δυο αδικοχαμένων ποδοσφαιριστών, ενώ  στην μέση κυμάτιζε η γαλανόλευκη.

Κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή και στη συνέχεια, οι αρχηγοί των δυο ομάδων κατέθεσαν ανθοδέσμες μέσα σε φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα.

Εντύπωση και θετικότατα σχόλια προκάλεσε η άψογη φιλοξενία της διοίκησης προς όλους τους παρευρισκόμενους, αφού εκτός από τετρασέλιδο ενημερωτικό έντυπο που διανεμήθηκε, μοιράστηκε δωρεάν καφές και κρύο τσάι προς όλους, παίκτες και φιλάθλους. Πρωτόγνωρη κίνηση που προάγει τον πολιτισμό και την ευγενή άμιλλα και φιλοξενία.

Στο καθαρά αθλητικό σκέλος, η ανωτερότητα των φιλοξενούμενων, ήταν εμφανής σε όλη τη διάρκεια των 90’ λεπτών, ενώ οι γηπεδούχοι εμφανίστηκαν ασύνδετοι.

Το πρώτο ημίχρονο ήταν ένας επιθετικός μονόλογος των Προμάχων, οι οποίοι έκαναν πολλές ευκαιρίες, αλλά ήταν άστοχοι στην τελική προσπάθεια.

Μοναδικές ευκαιρίες χάθηκαν στο 6’ με τον Γ. Νάνο, στο 9’ με τον ίδιο παίκτη, στο 25΄με τον Ν. Νάνο και στο 30’ με τον Ι. Μούγιο.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν πιο πλούσιο σε φάσεις, με τους φιλοξενούμενους να επιζητούν το γκολ και τους γηπεδούχους να αμύνονται σθεναρά.

Το 0-1 σημείωσε στο 65’ ο Γ. Νάνος με κεφαλιά ύστερα από σέντρα ακριβείας του διακριθέντα σήμερα Γ. Σέλκου-Μπέιλη.

Οι της «Δάφνης» προσπάθησαν να ανταποδώσουν και χάνουν καλές ευκαιρίες στο 70’ με τον Κ. Κωνσταντινίδη και στο 85’ με τον ίδιο παίκτη.

Το 0-2 σημείωσε ο Ν. Νάνος στο 88’ όταν βγήκε τετ α τετ με τον τερματοφύλακα Α. Ντάρσι και τον πλάσαρε.

Το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται δίκαιο γιατί η ομάδα των Προμάχων έπαιξε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο και οι προσανατολισμοί της ήταν καθαρά επιθετικοί και οι παίκτες, έπαιξαν συγκεντρωμένα και με πλήρη πειθαρχία στις εντολές του προπονητή Β. Σαμαρά.

Η ομάδα των γηπεδούχων έχοντας ελλείψεις στη σύνθεσή της, προσπάθησε φιλότιμα, αλλά δεν τα κατάφερε.

Διακρίθηκαν από τη «Δάφνη» οι Κ. Κωνσταντινίδης, Σέξτος και Φανόπουλος.

Κορυφαίος των Προμάχων ο Γ. Σέλκος και ξεχώρισαν οι Γ. Νάνος, Ν. Νάνος ενώ δεν υστέρησε κανείς από τους υπόλοιπους.

Η διαιτησία του κυρίου Τετραγώνη ήταν άψογη και ακριβοδίκαιη ενώ οι δυο βοηθοί του Τρυψιάνης και Σιώνης ήταν αλάνθαστοι.

ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑΣ

Ντάρσι Α.

Χριστομάνης

Κλιτσινίκος

Σφύρτσης

Παπαδόπουλος

Φανόπουλος

Ντάρσι Δ.

Κωνσταντινίδης Κ.

Ταρασίδης – Χαραλάμπους

Κωνσταντινίδης Σ.

Σέξτος

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Τσογγίδης Κ.

ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σέλκος

Σαμσούρης – Μούγιος Γ.

Σέλκος Γ.

Σέλκος Δ.

Άτζος – Ευγενίου

Νάνος Ν.

Νάνος Γ.

Καλογιάννης

Μούγιος Ι.

Αμπάρης – Προίκος

Ρατσίτσκας Δ.

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Σαμαράς Β.

Διαβάστε Περισσότερα

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ

Ο Ινδός πρεσβευτής Ζαρμανοχηγάς πέφτει στην πυρά. Εικονογράφηση από το βιβλίο του Stuart Martin, Roman Histories, μέρος XXI, 1802. Αναπαραγωγή από το αρχείο του Rijksmuseum. 

Από την Βασιλική Πλιάτσικα,

Δρ. Αρχαιολογίας, Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ΥΠΠΟΑ 

Το 20 π.Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καίσαρας Αύγουστος προσπαθούσε να τακτοποιήσει τα προβλήματα των ανατολικών επαρχιών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Ο χειμώνας τον βρήκε στη Σάμο και αργότερα πέρασε στην Αθήνα. Εκεί τον συνάντησε μια διπλωματική αποστολή από την Ινδία που έφτασε τότε στην Ελλάδα μετά από πολλές κακουχίες και περιπέτειες. Η πρεσβεία ήταν σταλμένη από τον Ινδό βασιλιά Πώρο, ή Πανδίωνα κατ' άλλους, και από την ομάδα των πρεσβευτών που είχαν ξεκινήσει, μόνο τρεις έφτασαν τελικά στην Αθήνα. Οι πρεσβευτές παρέδωσαν στον Αύγουστο μια επιστολή σε περγαμηνή, γραμμένη στα ελληνικά ιδιοχείρως από τον Ινδό βασιλιά. 

Η επιστολή έλεγε ότι, παρόλο που ο ίδιος ήταν ηγεμόνας 600 βασιλείων, επιθυμούσε να συνάψει φιλία με τον Καίσαρα, να του δώσει άδεια ελεύθερης διόδου στο κράτος του και κάθε διευκόλυνση στο μέτρο του θεμιτού. 

Όστρακο λευκής κύλικας με παράσταση Τρίτωνα, Ελευσίνα, 5ος αι. π.Χ. 

Μαζί με την επιστολή ο Ινδός βασιλιάς έστειλε και ένα σωρό αξιοπερίεργα δώρα στον Ρωμαίο αυτοκράτορα, δώρα που τα μετέφεραν οκτώ γυμνοί υπηρέτες που φορούσαν μόνο περιζώματα από αρωματισμένα υφάσματα.

 Του έστειλε τίγρεις, που πρώτη φορά τις αντίκριζαν οι Ρωμαίοι, ίσως και οι Έλληνες, μεγάλες κόμπρες και έναν πύθωνα 10 πήχεις μακρύ, μια τεράστια ποταμίσια χελώνα και μια πέρδικα μεγαλύτερη από γύπα. Του έστειλε μαζί κι ένα αγόρι που του έλειπαν τα χέρια από τους ώμους, που τον αποκάλεσαν Ερμή λόγω της ομοιότητάς του με τις ερμαϊκές στήλες.

 Ο Ερμής προκαλούσε τον θαυμασμό γιατί μπορούσε να εξυπηρετείται μόνο με τα πόδια του. Μπορούσε να τεντώσει το τόξο και να ρίξει βέλη κι ακόμη να παίξει μια σάλπιγγα, φέρνοντάς την με τα πόδια στα χείλη του. 

Αναθηματικό ανάγλυφο με τη Δήμητρα και την Κόρη, Ελευσίνα, 5ος αι. π.Χ. 

Στο μεταξύ, οι Αθηναίοι οργάνωσαν προς τιμήν του Αυγούστου τα Ελευσίνια Μυστήρια χωρίς να είναι η εποχή τους, αφού μάλιστα ο αυτοκράτορας ήταν ήδη μυημένος σε αυτά.

 Στην τελετή που πραγματοποιήθηκε παρέστησαν και οι Ινδοί πρεσβευτές, ένας εκ των οποίων ονομαζόταν Ζαρμανοχηγάς ή Ζάρμαρος, καταγόταν από την πόλη Βαργόσα (ή Βαριγάζα, σημ. Baruch της βορειοδυτικής Ινδίας) και ήταν μοναχός της αίρεσης Shramana – αυτό συνάγεται από το πρώτο συνθετικό του ονόματός του «Ζαρμανο-». Όπως γράφει αργότερα, τον 3ο αι. μ.Χ., ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (Στρωματείς, Ι.15), οι γυμνοσοφιστές της αίρεσης Σραμάνα ήταν πλάνητες, κοιμούνταν στην ύπαιθρο, ντύνονταν με κορμούς δέντρων, τρέφονταν με καρπούς και έπιναν νερό με τα χέρια τους.

 Δεν παντρεύονταν, δεν αποκτούσαν παιδιά και λάτρευαν τον Βούδα. 

Καμέο από σαρδόνυχα με πορτρέτο του αυτοκράτορα Αυγούστου, Βρετανικό Μουσείο, 14-20 μ.Χ. 

Στη διάρκεια της τελετής των Ελευσινίων Μυστηρίων ο Ζαρμανοχηγάς αποφάσισε να αυτοκτονήσει και αυτοπυρπολήθηκε: άλειψε το σώμα του με λίπος και φορώντας μόνο ένα περίζωμα, έπεσε ζωντανός στην πυρά που είχε ανάψει για τα Μυστήρια.

 Ο Δίων ο Κάσσιος, που περιγράφει το περιστατικό στη Ρωμαϊκή Ιστορία του (54.9.8-10), προσπαθεί να ερμηνεύσει την αιτία που έσπρωξε τον Ινδό πρεσβευτή στην αυτοκτονία: «Είτε γιατί ανήκε στην κάστα των σοφών που πράττουν κάτι τέτοιο από θρησκευτική φιλοδοξία, είτε επειδή ήταν γέρος και ακολούθησε τα παραδοσιακά έθιμα των Ινδών, είτε γιατί ήθελε να κάνει επίδειξη της πίστης του στον Αύγουστο και στους Αθηναίους».

 Ο Στράβων (Γεωγραφικά 15.1.73) παρατηρεί ορθά ότι συνήθως αυτοκτονούν όσοι ζητούν να απαλλαγούν από τις κακοτυχίες της ζωής τους, όμως ο Ινδός πρεσβευτής είχε ζήσει όπως επιθυμούσε, κι απλώς δεν ήθελε να περιμένει να του συμβεί κάποια αναπάντεχη ατυχία στο εξής. Γι' αυτό έπεσε στην πυρά γελώντας. 

Μικρά προπύλαια Ελευσίνας, περίπου 50 π.Χ. 

Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι της αυτοκτονίας του Ζαρμανοχηγά, οι Αθηναίοι περισυνέλεξαν με σεβασμό τα αποτεφρωμένα του κατάλοιπα και τα ενταφίασαν, γράφοντας ένα επίγραμμα στο επιτύμβιο μνημείο του: «Ζαρμανοχηγὰς Ἰνδὸς ἀπὸ Βαργόσης κατὰ τὰ πάτρια Ἰνδῶν ἔθη ἑαυτὸν ἀπαθανατίσας κεῖται», δηλαδή «εδώ κείτεται ο Ζαρμανοχηγάς ο Ινδός από τη Βαργόσα που αυτοκτόνησε σύμφωνα με τα πατρώα έθιμα των Ινδών».

 Η εξαιρετική αυτή ιστορία, όπως ήταν φυσικό, δεν ξεχάστηκε, καταγράφηκε από ιστορικούς πολλούς αιώνες αργότερα, και ο ίδιος ο τάφος του Ινδού, όπως μαρτυρεί και ο Πλούταρχος (Βίοι Παράλληλοι, Αλέξανδρος 69), έγινε ένα τοπόσημο των Αθηνών. 

  ΠΗΓΕΣ Raoul McLaughlin, Rome and the Distant East, Trade Routes to the Ancient Lands of Arabia, India and China, ed. Continuum, London-New York, 2010 / F. Millar, Rome, the Greek world and the East vol. 2: Government, Society and Culture in the Roman Empire, The University of North Carolina Press, North Carolina, 2004 / J.W. Mc Crindle, Ancient India as Described in Classical Literature, ed. Archibald Constable & co, Edinburgh, 1901 / Osmond De Beauvoir Priaulx, «On the Indian Embassy to Augustus», The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, vol. 17, 1860, p. 309-321 

Διαβάστε Περισσότερα

Α(Ν)ΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ

Αφού λοιπόν, ακολουθήθηκε το τυπικό, ζητάει σήμερα ο προϊστάμενος τις αιτήσεις για να προχωρήσει σε αξιολόγηση. Φαντάζομαι ότι με τη φύση της πρόσκλησης και τη δημοσιότητα θα περιμένατε (όπως κι εγώ) να έχουμε ένα πλήθος αιτήσεων. Κι όμως, λάβαμε μόνο 1! (Μία - ολογράφως- και για όσους δυσκολεύονται να το πιστέψουν αριθμητικά!). Στην αρχή νόμιζα ότι έγινε κάποιο λάθος, ότι μπερδεύτηκαν στο πρωτόκολλο, ότι παράπεσαν οι υπόλοιπες αιτήσεις...μα, όχι, ήταν η μόνη αίτηση που λάβαμε! 

Από τη Τζο 

Ο φορέας στον οποίο εργάζομαι πρόσφατα προκήρυξε μια θέση (για σύμβαση έργου) με διάρκεια έως το τέλος του χρόνου. Η πρόσκληση αφορούσε απόφοιτους συγκεκριμένης σχολής, καλή γνώση μιας συγκεκριμένης ξένης γλώσσας (που έτσι κι αλλιώς προκύπτει από τις σπουδές τους!), καλή γνώση αγγλικών και χειρισμό Η/Υ.
 Τελεία. Τίποτε άλλο! Ούτε μεταπτυχιακά/διδακτορικά, ούτε άριστη γνώση αγγλικών και άλλων πέντε γλωσσών, ούτε προϋπηρεσία, ούτε τίποτε παραπάνω από βασικό πτυχίο μια συγκεκριμένης σχολής, αγγλικά και υπολογιστές. Αυτό έγινε καθώς θεωρήθηκε από τους υπεύθυνους του τμήματος, ότι το έργο μπορεί να αναλάβει κάποιος νέος απόφοιτος, ο οποίος με τον τρόπο αυτό θα αποκτήσει και πολύτιμη προϋπηρεσία, επομένως δεν υπάρχει λόγος να ανεβάσουν τον πήχη στο Θεό μόνο και μόνο επειδή υπάρχει ανεργία και πληθώρα ενδιαφερομένων (λέμε τώρα!).

   Στο σημείο αυτό θέλω να πω, και αυτό έχει σημασία για την εξέλιξη του συλλογισμού μου, ότι ο φορέας βρίσκεται στην επαρχία, και μάλιστα σε μια περιοχή με τραγικά ποσοστά ανεργίας γενικά αλλά ιδίως των νέων, καθώς οι δυο μεγάλοι παραγωγικοί τομείς της περιφέρειας έχουν συρρικνωθεί.

   Καθώς ο φορέας είναι δημόσιος, ακολουθήθηκε η τυπική διαδικασία δημοσίευσης της προκήρυξης. Η πρόσκληση δημοσιεύτηκε στη Διαύγεια, στο δικτυακό τόπο του φορέα αλλά και σε άλλους δικτυακούς τόπους για αναζήτηση εργασίας. Θέλω να πω, δεν έκρυψε ο φορέας την πρόσκληση για να βολέψει κάποιον δικό του (τουλάχιστον όχι στην προκειμένη περίπτωση!). Αφού λοιπόν, ακολουθήθηκε το τυπικό, ζητάει σήμερα ο προϊστάμενος τις αιτήσεις για να προχωρήσει σε αξιολόγηση. Φαντάζομαι ότι με τη φύση της πρόσκλησης και τη δημοσιότητα θα περιμένατε (όπως κι εγώ) να έχουμε ένα πλήθος αιτήσεων. Κι όμως, λάβαμε μόνο 1! (Μία - ολογράφως- και για όσους δυσκολεύονται να το πιστέψουν αριθμητικά!). Στην αρχή νόμιζα ότι έγινε κάποιο λάθος, ότι μπερδεύτηκαν στο πρωτόκολλο, ότι παράπεσαν οι υπόλοιπες αιτήσεις...μα, όχι, ήταν η μόνη αίτηση που λάβαμε!

   Και αναρωτιέμαι, σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο στους Απαράδεκτους "Τι έγινε, ρε παιδιά;" Είναι δυνατόν; Πού είναι όλοι οι άνεργοι απόφοιτοι της συγκεκριμένης σχολής (που είναι πολλοί!) να κάνουν αίτηση; Δεν το έμαθαν; Κι αν δεν το έμαθαν γιατί να συμβεί αυτό από τη στιγμή που δόθηκε αρκετή δημοσιότητα; Δεν τους άρεσε επειδή είναι ορισμένης διάρκειας και μέχρι το τέλος τους χρόνου; Ή μήπως δεν υπάρχει αρκετά ισχυρό κίνητρο για να εργαστούν για λίγο στην επαρχία; Και οι ντόπιοι απόφοιτοι; Αυτοί γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν;

   Ειλικρινά δεν έχω απάντηση. Δηλώνω μόνο απογοήτευση. Διότι μιλάμε για ανεργία, αλλά μεγάλη μερίδα των νέων μας έχει βολευτεί στη γονική εστία, να τους συντηρούν και να τους κανακεύουν οι γονείς (όπως έκαναν και πριν την κρίση) και να φταίνε μόνο οι άλλοι, ποτέ το βλαστάρι τους, που η δουλειά θα πρέπει να έρθει να του χτυπήσει την πόρτα και να είναι και με καλούς όρους, γιατί δε το σπούδασαν για να θυσιαστεί σε κάθε κατώτερη θέση! Γιατί ο Έλλην γονιός θα κόψει από τις ανάγκες του αλλά ο γόνος του δε θα στερηθεί τίποτα. Πολλοί νέοι τελειώνουν το πανεπιστήμιο και δεν ξέρουν πώς να φτιάξουν το βιογραφικό τους. Δεν ξέρουν πού να αναζητήσουν εργασία. Δεν είναι όλα θέμα εκπαίδευσης. Θέμα κινήτρου είναι. Γιατί όταν κάτι σε καίει να το καταφέρεις, αναζητάς τον τρόπο.

   Διαβάζω συχνά , εξομολογήσεις, συνεντεύξεις, ιστορίες παιδιών, κυρίως σε μεγάλες πόλεις, που οι οικογένειές τους έχουν στριμωχτεί πολύ λόγω κρίσης και παράλληλα με τις σπουδές τους αναζητούν δουλειά για να στηρίξουν την οικογένεια. Διαβάζω και για τις εντάσεις που προκαλούν η κρίση και η ανεργία στις οικογενειακές σχέσεις. Όλα αυτά δεν είναι μακριά από εμένα. Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τα έζησα κι εγώ (που είμαι κάτω των 30) αλλά και οι φίλοι μου –όχι, δε ζω σε παράλληλο σύμπαν. Βλέπω όμως, ένα χάσμα. Μια αγωνία στους νέους των μεγάλων αστικών κέντρων, μια απογοήτευση για το μέλλον τους, αλλά και προσπάθεια, και από την άλλη, έναν συμβιβασμό και μια χαλαρότητα σε νέους της επαρχίας, λες και αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων.

   Καταλαβαίνω επίσης, ότι ο νέος της μεγάλης πόλης, ακόμη κι αν είναι άνεργος και αν ζορίζεται κι αν παραπονιέται που ζει ακόμη (ή και πάλι) με τους γονείς του, δύσκολα θα πάρει την απόφαση να πάει για μια δουλειά στην επαρχία - πόσο μάλλον αν αυτή είναι για 4 μήνες. Όσο δύσκολο κι αν είναι όμως, επί της ουσίας, αξίζει τον κόπο γιατί είναι ΔΟΥΛΕΙΑ και αν είσαι άνεργος, τη χρειάζεσαι!   Και αυτό το λέω εγώ που ζω ένα χρόνο τώρα στην όχι ιδιαίτερα φιλόξενη, επαρχιακή αυτή πόλη, που δεν κατάφερα να αγαπήσω. Έχοντας περάσει όλη μου τη ζωή σε μεγάλη πόλη, όχι από απελπισία λόγω μακροχρόνιας ανεργίας, αλλά από ανησυχία να μη μείνω καθόλου εκτός δουλειάς, έκανα το μεγάλο βήμα! Και μάλιστα, κι εγώ για 4 μήνες είχα έρθει αρχικά! Και δεν είχα νοικιάσει ούτε σπίτι. Σε ξενοδοχείο έμενα με ειδική τιμή και όλοι με κορόιδευαν! Και άφησα κι εγώ πίσω τη ζωή μου, τους ανθρώπους μου, τον άνθρωπό μου. Αλλά έχω δουλειά...




 Πηγή: www.lifo.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΠΟΝΕΜΗΘΗΚΑΝ ΤΑ "ΝΟΜΠΕΛ ΤΟΥ ΤΡΕΛΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ"

Για 24η χρονιά απονεμήθηκαν τα βραβεία Ig, τα γνωστά και ως «Νόμπελ του τρελού επιστήμονα», με τα οποία βραβεύονται επιστήμονες για ανακαλύψεις αστείες ή γελοίες, εξεζητημένες και τρελές ή απλώς άχρηστες.

Τη διοργάνωση της τελετής ανέλαβε το επιστημονικό χιουμοριστικό περιοδικό «Annals of Improbable Research» (Χρονικά της Απίθανης Έρευνας) και έγινε, όπως πάντα, στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ και αποτέλεσε μια πρόγευση για τα κανονικά Νόμπελ που έπονται εντός του Οκτωβρίου.

Τα βραβεία -σύμφωνα με τους διοργανωτές- γίνονται χρόνο με τον χρόνο όλο και πιο δημοφιλή καθώς όλο και περισσότεροι επιστήμονες στον κόσμο κάνουν πια έρευνες έχοντας «στο μάτι» το συγκεκριμένο βραβείο.

Κάθε χρόνο -σύμφωνα με τον εκδότη του περιοδικού- κατατίθενται περίπου 9.000 υποψηφιότητες κυρίως από τρίτους στην επιτροπή επιλογής, από τις οποίες το 10% έως 20% αφορούν αυτο-προτάσεις των ίδιων των ερευνητών, αλλά αυτές οι τελευταίες σπάνια κερδίζουν κάποια διάκριση.

Ανάμεσα στους φετινούς νικητές ξεχωρίζει η βράβευση (με το βραβείο φυσικής) μιας ιαπωνικής επιστημονικής ομάδας, υπό τον Κιγιόσι Μαμπούτσι του Πανεπιστημίου Κιτασάτο, που εξήγησε γιατί γλιστράμε όταν πατάμε μια μπανανόφλουδα, ενώ δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο με τη φλούδα του μήλου ή του πορτοκαλιού. Για όσους ενδιαφέρονται, έχει να κάνει με τη διαφορά τριβής μεταξύ των διαφορετικών φρούτων.

Επίσης, ξεχώρισε και μία καναδική ερευνητική ομάδα, η οποία ασχολήθηκε με το πρόβλημα της «παρειδωλίας», όταν δηλαδή οι άνθρωποι (νομίζουν ότι) βλέπουν πρόσωπα ή άλλα σύμβολα πάνω σε αντικείμενα, π.χ. τον Χριστό πάνω στη φέτα του τοστ ή τη γιαγιά τους στα σύννεφα. Οι ερευνητές, που πήραν το βραβείο νευροεπιστήμης, μελέτησαν εγκεφάλους εθελοντών με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) και διαπίστωσαν ότι οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου ενεργοποιούνται είτε κανείς βλέπει ανύπαρκτα πρόσωπα, είτε υπαρκτά.

Τα υπόλοιπα βραβεία που απονεμήθηκαν ήταν τα εξής:

- Ψυχολογίας: Στον Αυστραλό Πήτερ Γιόνασον του Πανεπιστημίου του Δυτικού Σίδνεϊ για την έρευνά του που δείχνει ότι όσοι συστηματικά αργούν να σηκωθούν από το κρεββάτι, είναι κατά μέσο όρο πιο ναρκισιστές, πιο επιρρεπείς στη χειραγώγηση των άλλων και με περισσότερα ψυχοπαθητικά στοιχεία στην προσωπικότητά τους, σε σχέση με όσους ξυπνάνε νωρίς το πρωί.

- Δημόσιας Υγείας: Στον Τσέχο Γιάροσλαβ Φλεγκρ του Πανεπιστημίου του Καρόλου για την έρευνά του κατά πόσο είναι επικίνδυνο για την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου να έχει στο σπίτι του μια γάτα.

- Βιολογίας: Στον επίσης Τσέχο Βλαστιμίλ Χαρτ του Τσεχικού Πανεπιστημίου Επιστημών Υγείας για την ανακάλυψή του ότι όταν οι σκύλοι αφοδεύουν και ουρούν, προτιμούν (για άγνωστους λόγους) να ευθυγραμμίζουν τον άξονα του σώματός τους με τις γραμμές βορρά - νότου του γεωμαγνητικού πεδίου της Γης.

- Τεχνών: Στην Ιταλίδα Μαρίνα ντε Τομάζο του Πανεπιστημίου του Μπάρι για την ανακάλυψη ότι οι άνθρωποι νιώθουν μεγαλύτερο πόνο από ένα λέιζερ, όταν βλέπουν έναν άσχημο πίνακα, από ό,τι έναν όμορφο.

- Οικονομικών: Στο Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας για την ανακοίνωσή του ότι στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας θα συμπεριλαμβάνονται πλέον και τα έσοδα από την πορνεία, τα ναρκωτικά και το λαθρεμπόριο.

- Αρκτικής Επιστήμης: Στον Νορβηγό Εϊγκίλ Ράιμερς του Πανεπιστημίου του Όσλο για την έρευνά του σχετικά με το πώς αντιδρούν οι τάρανδοι, όταν βλέπουν ανθρώπους ντυμένους σαν πολικές αρκούδες.

-Διατροφολογίας: Στην Ισπανίδα Ραχήλ Ρούμπιο που μελέτησε την αξιοποίηση των βακτηρίων, που περιέχονται στα κόπρανα των παιδιών, ως προβιοτικών για την παραγωγή λουκάνικων.






ΠΗΓΗ...http://www.iefimerida.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

ΞΥΡΙΣΑΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥΣ

Σε ένδειξη συμπαράστασης προς 12χρονο συμμαθητή τους, που υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία, περισσότεροι από 100 μαθητές του Γυμνασίου Παραλιμνίου ξύρισαν τα κεφάλια τους.

Η πράξη ανθρωπιάς των μαθητών έφερε ξανά το χαμόγελο στο πρόσωπο του νεαρού καρκινοπαθή, ο οποίος αφότου έχασε τα μαλλιά του δεν ένιωθε άνετα να πηγαίνει στο σχολείο.

Πηγή φωτό: livenews.com.cy/ city.sigmalive.com
Πηγή βίντεο: sigmalive.com

ΠΗΓΗ...http://www.iefimerida.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 350 ΤΥΜΒΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Τα μνημεία μιλούν μόνα τους και αποκαλύπτουν στιγμές της ιστορίας. Έτσι θα γίνει και με τον τύμβο της Αμφίπολης.

 Έτσι θα γίνονταν εάν αποφασίζονταν η ανασκαφή στους περίπου 350 τύμβους της Θράκης που κρατούν θαμμένα μυστικά. Τους περισσότερους τους έχουν επισκεφθεί οι αρχαιοκάπηλοι, πολύ πριν τους αρχαιολόγους, έχουν επιφέρει μεγάλες καταστροφές και έχουν αφαιρέσει ενδιαφέροντα στοιχεία. Οι επιδρομές τους είναι γεγονός που το επιβεβαιώνει, ο επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων Διαμαντής Τριαντάφυλλος. 

Ο άνθρωπος που έφερε στην επιφάνεια, ένα μοναδικό αρχαιολογικό εύρημα. Πέντε ρωμαϊκές άμαξες και σημαντικά κτερίσματα που βρέθηκαν μέσα σε τύμβο ύψους 6-7 μ. με διάμετρο 55-60 μ. ήταν τα εντυπωσιακότερα από τα ευρήματα που αποκαλύφθηκαν στη Μικρή Δοξιπάρα - Ζώνη του Έβρου.

H ανασκαφή και ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2002 και έφερε στο φως αξιόλογα ευρήματα που ακόμη περιμένουν τον ειδικό χώρο ανάδειξης και στέγασής τους. Ο κ. Τριαντάφυλλος μίλησε στο «Χ» για τους τύμβους της Θράκης κατά την διάρκεια μιας πολύ εμπεριστατωμένης συνέντευξης. Αποκάλυψε μάλιστα ότι μέχρι το 1980 είχαν ανακαλυφθεί 269 τύμβοι στη Θράκη. Συνολικά 70 στη Ροδόπη, 54 στην Ξάνθη και άλλοι 145 στον Έβρο. Ο σημαντικότερος είναι αυτός της Μικρής Δοξιπάρας, ενώ μέχρι σήμερα μόλις 35 έχουν εξερευνηθεί ως ένα βαθμό.

Οι ανασκαφές στην Αμφίπολη έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον και για τους τύμβους της Ροδόπης και της Θράκης ευρύτερα. Υπάρχουν στοιχεία για την περιοχή μας;

-Μπορούμε να πούμε ότι έχουμε δύο κατηγορίες ταφικών τύμβων: αυτούς που βρίσκονται στα περίχωρα των αρχαίων ελληνικών πόλεων, όπως είναι τα Άβδηρα και η αρχαία Στρύμη στη χερσόνησο της Μολυβωτής. Και υπάρχει και μια δεύτερη κατηγορία τύμβων, είναι τύμβοι ελεύθεροι στο χώρο, δηλαδή δεν έχουν άμεση σχέση με κάποιον οικισμό, είναι σε μεγαλύτερες αποστάσεις, και τέτοιους έχουμε πολλούς κυρίως στον Βόρειο Έβρο.

Γιατί η συγκεκριμένη περιοχή έχει περισσότερους τύμβους;

-Γιατί υπήρχαν την εποχή της ρωμαιοκρατίας –οι περισσότεροι χρονολογούνται στον 1ο και 2ο αι. μ.Χ.. Υπήρχαν πολλοί γαιοκτήμονες, οι οποίοι σε μία περίοδο είχαν αποκτήσει πλούτο από τη γεωργία, από την κτηνοτροφία και είχαν τη δυνατότητα να κατασκευάζουν τέτοιους τύμβους, οι οποίοι χρειάζονταν μια μεγάλη δαπάνη. Δεν ήταν δηλαδή για τους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι σε όλες τις εποχές ενταφιάζονταν μέσα σε απλούς λάκκους, στα κοιμητήρια.

Υπάρχουν 350 τύμβοι μόνο στη Θράκη;

-Ναι, και παραπάνω. Περίπου 150 ήταν αυτοί που είχαμε καταμετρήσει στο νομό Έβρο μόνο. Υπάρχουν και στο νομό Ροδόπης στην περιοχή του Μητρικού στη Στρύμη και στην Ξάνθη κοντά στα Άβδηρα.

Η αρχαιολογική σκαπάνη με αυτούς τους τύμβους, τι έχει κάνει όλο αυτό το χρονικό διάστημα;

-Να ξεκινήσω από τον Έβρο. Υπήρχε ένα πρόγραμμα ανασκαφής τύμβων, γιατί είχαμε πολλά κρούσματα λαθροανασκαφών. Πήγαιναν με σκαπτικά μηχανήματα και προσπαθούσαν να εντοπίσουν τους τάφους. Άλλοι τους εντόπιζαν με τρυπάνια. Είχαμε βρει τέτοια κατάλοιπα σε τύμβους. Έτσι, όμως, εντοπίζονται μόνο οι κιβωτιόσχημοι, αυτοί δηλαδή που είναι κατασκευασμένοι με λίθινες πλάκες ή οι σαρκοφάγοι, όταν χτυπάει η αρίδα πάνω στην πέτρα. Αν είναι μία καύση νεκρού, είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, ένα πρόγραμμα στον Έβρο, κάθε χρόνο να γίνεται ανασκαφή σε ένα ή δύο τύμβους, ανάλογα με τον χρόνο που διαρκούσε η ανασκαφή. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αυτοκρατορικών ρωμαϊκών χρόνων, βρέθηκαν όμως και πολύ λίγοι του 4ου και του 5ου αι. π.Χ. Δυστυχώς οι περισσότεροι βρέθηκαν συλημένοι, περισυλλέξαμε όμως ενδιαφέρουσα κεραμική και πολλές καύσεις βρέθηκαν απείρακτες.

Έτσι, έχουμε πολλά κτερίσματα, αγγεία, γυάλινα, πήλινα, σιδερένια, χάλκινα αντικείμενα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο τύμβος της Μικρής Δοξιπάρας Ζώνης, όπου βρέθηκαν βέβαια τα πλούσια αυτά ευρήματα, οι άμαξες, τα άλογα κ.λπ. Στην περιοχή της Ροδόπης, στην περιοχή του Μητρικού, είχαμε κρούσματα λαθροανασκαφών και γι’ αυτό είχαμε ξεκινήσει από το 1992 την ανασκαφή ορισμένων τύμβων. Βρέθηκαν και λίθινες σαρκοφάγοι και κιβωτιόσχημοι τάφοι με πλάκες που δένονταν μεταξύ τους με συνδέσμους σιδερένιους, αλλά βέβαια και αυτή ήταν συλημένοι. Περισυλλέξαμε, όμως, ενδιαφέροντα κομμάτια από κεραμική και συγκολλήσαμε αγγεία, όπως οι μοναδικές λευκές λήκυθοι, που είναι στο μουσείο της Κομοτηνής, οι σκύφοι του Αγ. Βαλεντίνου και άλλα ενδιαφέροντα ευρήματα που δεν ενδιέφεραν τους κυνηγούς θησαυρών ή τους αρχαιοκάπηλους.

Δηλαδή οι αρχαιοκάπηλοι ενδιαφέρονται για ό, τι υπάρχει σε χρυσό;

-Περισσότερο ενδιαφέρονται για χρυσό και για αντικείμενα πάλι από μέταλλο, αλλά ακέραια. Ο τρόπος, όμως, που επεμβαίνουν, συνήθως προκαλεί καταστροφή στα ευαίσθητα αυτά, έστω και από μέταλλα, αντικείμενα. Το μόνο που δεν έχει ανάγκη, βέβαια, είναι ο χρυσός και προς τα εκεί στρέφεται το ενδιαφέρον τους. Στην αρχαία Στρύμη είχατε κάνει την ανασκαφή.

Από εκεί βρέθηκαν και τα ευρήματα στο αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής;

-Ναι προέρχονται από τους τύμβους όπου είχα κάνει τις ανασκαφές. Στην αρχαία πόλη συνέχισε η Δ. Τερζοπούλου και τώρα συνεχίζει το ανασκαφικό πρόγραμμα σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Princeton. Υλοποιήθηκε φέτος για δεύτερη χρονιά και θα συνεχιστεί και για τρίτη και βέβαια μπορεί να ανανεωθεί και η άδεια και για περισσότερα χρόνια. Είναι ευτύχημα που ξεκίνησε αυτή η ανασκαφή με δαπάνες κυρίως των Αμερικανών και είναι μεγάλο το θέμα της ταύτισης της πόλης εκεί, γιατί υπάρχουν πολλές απόψεις. Εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε την άποψη ότι πρόκειται για την αρχαία Στρύμη, αλλά βέβαια πρέπει να αποδειχτεί και με στοιχεία και με ευρήματα, κυρίως με επιγραφές που μπορεί να μας δώσουν τέτοια στοιχεία.

Υπάρχουν ακόμη τύμβοι όπου δεν έχει μπει καθόλου αρχαιολογική σκαπάνη;

-Ναι βέβαια, οι περισσότεροι.

Γιατί γίνεται αυτό, είναι τόσο μεγάλο το κόστος;

-Είναι μεγάλο το κόστος, διότι μία ανασκαφή τέτοια μπορεί να κρατήσει σε ένα κοινό τύμβο, όχι πολύ μεγάλο, και δύο και τρεις μήνες, και ανάλογα βέβαια με τα ευρήματα μπορεί να κρατήσει και παραπάνω, όπως κράτησε η ανασκαφή της Δοξιπάρας. Χρειάζονται και χρήματα και άνθρωποι, για να πει κανείς ότι θα συνεχίσει ένα τέτοιο πρόγραμμα ανασκαφής τύμβων. Είναι η δαπάνη αρκετά μεγάλη και βέβαια τώρα στις ημέρες αυτές που περνάμε πρέπει να είναι πολύ εντυπωσιακό το εύρημα, για να υπάρξει και ανάλογο ενδιαφέρον της πολιτείας.

Ο τύμβος της Παραδημής παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον;

-Διαφέρει από τους ταφικούς τύμβους. Εκεί είναι ο όρος, καλύτερα να λέμε τούμπα, είναι προϊστορικός οικισμός, που με την συνεχή κατοίκιση -μετά την καταστροφή δηλαδή κι αυτό συνέβαινε συχνά με πυρκαγιά ενός οικισμού- γιατί γινόταν πάλι εγκατάσταση στο ίδιο μέρος, κι έτσι με την πάροδο των αιώνων δημιουργήθηκε αυτός ο τεχνητός Γήλοφος. Αυτές είναι οι τούμπες οι προϊστορικές, δεν έχουν σχέση με τους ταφικούς τύμβους. 

ΠΗΓΗ...http://www.agioritikovima.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ MEGA

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Πας να νιώσεις συμπόνοια για το ΜEGA να το συμπαθήσεις, να, έτσι, να του τρυφερέψεις λιγάκι και δεν σ' αφήνει! Διότι από 'κει που ήταν για καμία δεκαετία πρωτοπόρο και στα αλαζονικά του ύψη της τηλεθέασης, έχει βρεθεί να ιδρώνει για να βγάλει κάνα πλατό τουλάχιστον κακοφωτισμένο!

Και λες θα πάψει αν μη τι άλλο, να έχει την έπαρση του μεγαλείου του! Και αμ δε! Επιμένει στην Ελλάδα που αιμορραγεί να συναγωνίζεται τους πασπαλισμένους με γκλίτερ σουσουδισμούς του ΑΝΤ1 και να αναζητεί σταρ στη δισκογραφία που έχει προ πολλού πεθάνει από ασιτία και απεργίες πείνας! Για να τη βγει δε στο "The Voice" του ΑΝΤ1, πετάει ένα τρέιλερ νωρίς νωρίς για το Music School, όπου τα βρέφη τραγουδούν μεγάλες κάψουρο - επιτυχίες και τα μέλη της κριτικής επιτροπής βουρκώνουν από ευαισθησία. Τραγουδά μια ασχημάτιστη κοριτσίστικη φωνή, καψουροτράγουδο δε του λιγώματος και του Χατζηγιάννη. «Θέλω να σου μιλήσω, θέλω να 'μαι μαζί σου και να σε αποκοιμίσω, να 'μαι η αναπνοή σου. Έτσι να με ακούσεις, μη μ' αφήσεις να φύγω, μ' έρωτα να με λούσεις, αν ερχόσουν για λίγο. Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου, που δεν ξεχνάω ποτέ. Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου σαν να 'πες σ' όλα ναι»... Με έρωτα να λουστεί το ανήλικο και να τα δώσει όλα σε ερμηνεία στο πως το φιλούσαν!

Όλο αυτό, το τέλος της λογικής, που ένα παιδάκι τραγουδά για πάθη, έρωτες, λουσίματα, κάνει την επιτροπή των Γιώργου Θεοφάνους, Ευρυδίκης, Ντέμης –που 20 χρόνων, με μισό χρόνο στο τραγούδι και έφτασε και να κρίνει βέβαια- αλλά και τουΒαγγέλη Γερμανού, που από τα σύννεφα πέσαμε για την παρουσια του εκεί, να βουρκώνει! Συγκινούνται! Κοιτάζονται συγκλονισμένοι από την ένθεη αποκάλυψης της θείας τέχνης! «... έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου σαν να πες σ' όλα ναι», λέει το 10χρονο! Άντε κύριοι και κυρίες της επιτροπής και μόλις αρχίσει το πρόγραμμά σας, περιμένουμε μόλις κάποιο 6χρονο τραγουδήσει «έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη», κάνα 7χρονο, «σε ένα φτηνό ξενοδοχείο να τρυπώσουμε» και κάνα 8χρονο να σπαράζει «πάλι με βρήκαν με το γκάζι ανοιχτό», να αναλυθείτε σε λυγμούς, πέφτοντας ο ενας στην αγκαλιά του άλλου από τον ενθουσιασμό!    

Θα μου πείτε θέμα ρεπερτορίου είναι η διαφωνία μου; Αν δηλαδή, τραγουδούσε το κοριτσάκι Θεοδωράκη και «Άξιον εστί» ή «Επιτάφιο» και Χατζιδάκι και «Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης» θα 'μασταν σύμφωνοι; Όχι, βέβαια, αλλά είναι ενδεικτικό και μιας αισθητικής και μιας έκθεσης της παιδικής ηλικίας σε αμφιβόλου περιεχομένου τόσο νοηματικού, όσο και αισθητικού περιβάλλοντος. Όταν για δεκαετίες, οι μουσικές, τα τραγούδια στην τηλεόραση πρώτα με την προβολή τραγουδιστών και στο ραδιόφωνο φυσικά, είναι μονοδιάστατης προβολής, ενός ήχου, με τρεις συνθέτες να γράφουν βλαχολαικόπ καψούρες μόνο για μεθυσμένους με μπόμπες ουίσκι. Και αυτά καλά είναι, δεν λέμε! Αλλά όχι για 6χρονα!

Ναι, ναι, ξέρω από πριν την επιχειρηματολογία των υπερασπιστών αυτόκλειτων και μη! Να μην τα στέλνουν οι γονείς, το κανάλι τη δουλειά του κάνει. Την αισθητική να τους τη φτιάξουν τα σχολεία και οι οικογένειες, το κανάλι να πουλήσει θέλει. Δεν θα αποχωρεί κανένα παιδάκι, άρα δε θα πληγώνονται και δεν θα επηρεάζονται ψυχολογικά με κάποια απόρριψη!

Και βέβαια η δημόσια άδεια στο κανάλι να βγαίνει 24ωρες το 24ωρο δεν του εκχωρεί ασυδοσία. Έχει λόγο στη διαμόρφωση απόψεων, στην συναισθηματική εκπαίδευση, στην ανάληψη ευθύνης της πολιτικής του ενημέρωσης και της κοινωνικής του πρότασης, διαμορφώνει παιδευτικά γενιές και δεν είναι μια επιχείρηση γιαουρτιών που και αυτή έχει ευθύνη για τη δημόσια υγεία. Άρα να πλουτίσει αλλιώς το κανάλι!

Όσο για τους γονείς, υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν πως αφού τους το προτείνει η κάθε κυρία Ντορέττα Παπαδημητρίου, δεν θα υπάρχει κίνδυνος, πως θα 'χουν ψυχολόγους, πως το παιδί τους είναι ταλέντο και θα το δείξει η φοβερή και τρομερή τηλεόραση, πως θα βγάλει λεφτά και θα λύσει το πρόβλημα, περά από τους ελάχιστους εκείνους, που απλά θέλουν να εκμεταλλευτούν τα ίδια τους τα παιδιά. Όμως, ποιος έχει μεγαλύτερη ευθύνη; Αυτός που διαφθείρει ή αυτός που διαφθείρεται, γιατί κάτι μου λέει πως οι γονείς ανήκουν στην δεύτερη. Φυσικά υπάρχουν και οι «ωχ αδελφιστές». Οι «έλα μωρέ τι θα πάθει ένα παιδάκι αν πει ένα τραγουδάκι;». Θα πάθει!

Η ηλικία του δεν είναι για να κάνει εμπόριο ταλέντων, αλλά για να παίζει και να μαθαίνει. Η παιδική ηλικία δεν είναι για ανταγωνισμούς, με ή χωρίς αποχωρήσεις από όποιο τάλεντ σόου, αλλά για συναγωνισμούς ψυχαγωγικούς, αθλητικούς και εκπαιδευτικούς. Η παιδική ηλικία δεν υπάρχει για να γεμίζουν τα μυαλά με αέρα, σκιώδεις επιτυχίες και διάκριση χωρίς αντίκρισμα, σε συστηματική έκθεση και μάλιστα μέσω της παντοδύναμης τηλεόρασης, όπου το προαύλιο στο διάλειμμα θα είναι αμείλικτο για την όποια ήττα και τον όποιο θρίαμβο, είτε από ζήλεια, είτε από απλή, έμφυτη παιδική σκληρότητα. Και όταν η εντελώς πρόσκαιρη όπως είναι της τηλεόρασης διασημότητα κοπάσει, αυτά τα παιδάκια που θα πήραν σοβαρά τον εαυτό τους, ως ξεχωριστό, που θα συνήθισαν στην προσοχή των «σταρ» της επιτροπής, της παραγωγής, των δημοσιογράφων που θα ασχοληθούν μαζί τους και αυτό όλο το πολύ σε ένα μήνα θα πάψει να υπάρχει, σε ποια πελάγη θλίψης και μελαγχολίας θα βυθιστούν και πως θα βρουν ισορροπίες, όταν τις χάνουν, στις αντίστοιχες καταστάσεις και οι ενήλικοι ή οι έμπειροι επαγγελματίες;

Μαθαίνοντας τις ιστορίες παιδιών – θαυμάτων, που τα μεγάλα τους ταλέντα οδηγούσαν μοιραία σε μια πορεία διασημότητας και που 'γιναν επαγγελματίες, που εκτέθηκαν πολύ νωρίς, πριν την όποια σχηματοποίηση χαρακτήρα και χωρίς επιλογές, διαβάζουμε – πριν ελαχίστων εξαιρέσεων- ιστορίες θλίψης, αγέλαστων στιγμών, φοβιών, πιο μετά εξαρτήσεων, χασιμάτων!  Σκεφτείτε τώρα, που δε μιλάμε για παιδιά – θαύματα, όπως ο Μάικλ Τζάκσον, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Σίρλεϊ Τεμπλ, ο Μακάλεϊ Κάλκιν, η Ντριού Μπάριμορ, η Άννα Πάκουιν, αλλά για απλά παιδιά, που θα 'πρεπε να ζουν, το θαύμα της παιδικότητάς τους. Η απροκάλυπτη ανάγκη τηλεθέασης, με εύκολες λύσεις «βγάλε – ένα παιδάκι – να κάνουμε – νούμερα», έρχεται δε να αποκαλυφθεί στην αυτοανάλυση της όποια καλής πρόθεσης με το ότι καμία βιομηχανία θεάματος, αλλά ούτε και βιοτεχνία υπάρχει εδώ, με μια δισκογραφία που παγκοσμίως παραπαίει και με τους μουσικούς κολοσσούς να βυθίζονται σε οικονομική άμμο, ενός κόσμου τεχνολογίας που δεν τους έχει ανάγκη. Άρα αυτά τα παιδάκια τι θα κάνουν μετά; Θα γράψουν ένα δισκάκι και; Θα τα γυρνάμε από εκπομπή σε εκπομπή, ως ατραξιόν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μιας και εδώ δεν έχει συνολικούς χώρους με συνήθειες αντίστοιχες αλλά μπουζούκια που το πρόγραμμα αρχίζει στις 12 τα μεσάνυχτα!

Η συμμετοχή των παιδιών σε ανταγωνιστικά, ακόμη και αν δεν έχει αποχωρήσεις, προγράμματα και πόσο τα επηρεάζει στην κανονικότητά τους μετά, δεν αφορά φυσικά στους επικεφαλής του καναλιού, που στοχεύουν μόνο στην τηλεθέαση την όποια χαρίζει πάντα ένα παιδικό προσωπάκι. Εντάξει! Το κάθε απεγνωσμένο ΜEGA, που μετράει την προσφορά και την δημόσια ευθύνη με νούμερα μικρά και μεγάλα και ποσοστά τηλεθέασης θα εφεύρει άλλοθι πιστευτά ή όχι, ώστε ναεμπορεύεται την παιδική ηλικία για προσωπικά οφέλη. Αλλά όσο αναζητάμε την ευθύνη μόνο στους γονείς, αθωώνοντας την παντοδύναμη εικόνα ως περιβάλλον επιβολής πρότυπων και στερεοτύπων, άλλο τόσο θα αθωώσουμε τους εαυτούς μας αν δούμε αυτό το θέαμα. Θα είμαστε συνεργοί με μοιρασμένη την ευθύνη της σε τρία ΙΣΑ μέρη και με θύματα; Μόνο τα παιδιά! Όπως πάντα, όπως για πάντα...

ΠΗΓΗ...http://kourdistoportocali.com/

Διαβάστε Περισσότερα