Έι ψιτ, Κυβερνήτη, σε σένα μιλάω…
Άσε λίγο τη βελούδινη γραβάτα σου, σήκωσε λίγο το βλέμμα σου από την οθόνη με τους χάρτες και τους υπολογισμούς των αριθμών και κοίταξε λίγο έξω από το αλεξίσφαιρο τζάμι του γυάλινου κόσμου, που είσαι ερμητικά κλεισμένος κι άκου με….
Εγώ είμαι, ο δάσκαλος, ο καθηγητής, που συνοδεύω τους μαθητές μου στις εκδρομές στη Βεργίνα, δείχνοντάς τους μάρμαρα, κίονες και χρυσά δεκαεξάκτινα κοσμήματα.
Είμαι εγώ, ο μοναχός, ο παπάς, ο Δεσπότης, που κάνω αγρυπνίες, προσευχές, ικεσίες, που μιλώ στο κατηχητικό για τον Παύλο Μελά, τον Γαρέφη, τον Γάτσο, τον Κολοκοτρώνη και τον Αλέξανδρο, που χτυπώ την καμπάνα κι ανάβω τα καντήλια, ζητώντας την Ελεημοσύνη Του.
Είμαι εγώ, ο απόστρατος αξιωματικός, που στεκόμουν κάθε μέρα προσοχή μπρος στη σημαία μου, που ξενύχτησα στα φυλάκια των συνόρων, που πέταξα στον καταγάλανο ουρανό οχυρώνοντάς τον, που κατέθετα στεφάνια σε προτομές και Ηρώα, που ξεσκιζόμουν σε ασκήσεις και επιστρατεύσεις λιώνοντας στολές και φαιοπράσινες.
Είμαι εγώ, ο αγρότης, που καλλιεργώ τη γη με κρύο και με ζέστη, προσευχόμενος στη φύση να με λυπηθεί και να μην με καταστρέψει με τις θεομηνίες της, που πουλώ τα Macedonian cherries με 0.40 και βλέπω τις Μακεδονικές πιπεριές Φλωρίνης να κοκκινίζουν στον εύφορο κάμπο.
Είμαι εγώ, ο ακρίτας υλοτόμος που διακινδυνεύω κάθε στιγμή τη ζωή μου στα απόκρημνα Μακεδονικά βουνά, παλεύοντας με θεόρατες οξιές και δρύες, προσπαθώντας να ζήσω την οικογένειά μου με αξιοπρέπεια και να μεγαλώσω τα παιδιά μου βγάζοντάς τα στην κοινωνία μας ως χρήσιμα μέλη.
Είμαι εγώ ο συνταξιούχος, που παρά το ότι μου έχεις κουτσουρέψει την πενιχρή μου σύνταξη, πάντα βρίσκω τρόπο να χαρτζιλικώσω τα παιδιά και τα εγγόνια μου, κόβοντας έστω και καμμιά φορά τα φάρμακά μου της υπέρτασης.
Είμαι εγώ, ο νοσηλευτής, που ξενυχτώ δίπλα στον ασθενή μου, αγωνιώντας μαζί του, δίνοντας μάχη μεταξύ της έλλειψης των απαραίτητων και της αξιοπρέπειας, στο καταρρακωμένο υγειονομικό μας σύστημα, σηκώνοντας πολύ συχνά τα χέρια και το βλέμμα μου ψηλά προς τον Ύψιστο.
Είμαι εγώ, ο απολυμένος, ο χρόνια άνεργος που στοιβάζομαι καθημερινά στις ουρές της ελπίδας, αναζητώντας λίγες ακτίνες φωτός κι αισιοδοξίας.
Είμαι εγώ, ο νέος επιστήμονας, που έφυγα από την πατρίδα, αναζητώντας τύχη και ελπίδα στα αφιλόξενα «ξένα», οικοδομώντας βήμα βήμα το μέλλον της αβεβαιότητας, με την ασίγαστη ελπίδα του νόστου στα πάτρια.
Είμαι εγώ, ο Πόντιος, ο ξεριζωμένος, ο κατατρεγμένος, που άφησα αλησμόνητες πατρίδες και ξαναστάθηκα στα πόδια μου στην αγκαλιά της μεγάλης Μάνας.
Είμαι εγώ ο περήφανος Θρακιώτης, που υπομονετικά περιμένω νέα από τα δυο παιδιά που ο Τούρκος τα έριξε σε λευκά κελιά, φαντασιώνοντας «ανεξάρτητες σημαίες» μέσα στη πατρίδα μου.
Είμαι εγώ ο αγέρωχος Ηπειρώτης, που κάθε βράδυ με τυλίγουν Τσάμικοι Εφιάλτες.
Είμαι εγώ ο Κρητικός Ρεθυμνιώτης, που δεν ξέρω σε ποιο κομμάτι της Μακεδονικής γης είναι θαμμένος ο προπάππος μου, να αποθέσω λίγα άνθη και τα δάκρυά μου.
Είμαι εγώ ο Πελοποννήσιος Δωριέας, που δεν ξεχνώ ότι από εδώ ξεκίνησε ο Κάρανος για να ιδρύσει τις Αιγές, φέροντας το δεκαεξάκτινο αστέρι σε ασπίδες κι αμφορείς.
Είμαι κι εγώ…
Είμαι κι εγώ…
Είμαι κι εγώ…
Τόσοι πολλοί.
Έλληνα Κυβερνήτη, γιατί μας αγνοείς;
Πού είσαι Έλληνα;
Το όνομά σου είναι η ταυτότητά σου, η ιστορία σου, οι νεκροί σου, οι άγιοί σου.
Το όνομά σου είναι η ψυχή σου...
Με τι αντάλλαγμα τα πουλάς;
Και γιατί βάλθηκαν όλοι ν' αγοράσουν...;;;
Έστιν μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία.
Πού είσαι Έλληνα τώρα που σ' έχει ανάγκη;;;
