Τρίτη 11 Αυγούστου 2020
Ντίνος Χριστιανόπουλος "Εναντίον".
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος -μόλις έμαθε ότι θα τιμηθεί με το φετινό μεγάλο βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού- έκανε την εξής δήλωση:
«Ούτε θα εμφανιστώ, ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους».
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται…
Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας…
Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους· όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν.Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό…
Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες.Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.
Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.
Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.
Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;
ΠΗΓΗ...http://pitsirikos.net
Ο χάρτης του διάσημου Οθωμανού ναυάρχου Πίρι Ρέις.
Ο χάρτης του Πίρι Ρέις όπως είναι γνωστός, έχει ορθογώνιο σχήμα με διαστάσεις περίπου 60x86 cm και περιλαμβάνει την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη δυτική Αφρική, τον κεντρικό και νότιο Ατλαντικό, την Καραϊβική, το ανατολικό μισό της νότιας Αμερικής και στο κατώτατο τμήμα του τα χαρακτηριστικά της Ανταρκτικής, απαλλαγμένης όμως από τα στρώματα πάγου που την καλύπτουν. Τον ανακάλυψε τυχαία τον Νοέμβριο του 1929 ο Καλίλ Εντέμ, ο διευθυντής του Εθνικού Μουσείου της Τουρκίας, αρχειοθετώντας κάποια έγγραφα. Η έρευνα έδειξε πως ήταν ένα αυθεντικό έγγραφο που σχεδιάστηκε το 1513 πάνω σε δέρμα γαζέλας από τον Πίρι Ρέις, διάσημο ναύαρχο του τουρκικού στόλου κατά τον 16ο αιώνα.
Τον Σεπτέμβριο του 1931 ο γερμανός ακαδημαϊκός Πάουλ Κάλε ανακοίνωσε την ανακάλυψη σε μια μικρή συγκέντρωση του 18ου Συνεδρίου Ανατολιστών στο Λέιντεν. Το ευρύ κοινό έμαθε για την ύπαρξη του χάρτη στις 27 Φεβρουαρίου του 1932 σε μια έκδοση του Illustrated London News. Αυτό που λείπει από το χάρτη, εξαιτίας μερικής καταστροφής του, είναι το δυτικό μισό της νότιας Αμερικής, αλλά και πιθανώς λόγω χώρου η βόρεια Αμερική και το υπόλοιπο ανατολικό μισό του κόσμου. Ο ίδιος ο Πίρι Ρέις αναφέρει ότι στο χάρτη περιέλαβε τις ινδικές και κινεζικές θάλασσες με γεωμετρική απεικόνιση, οπότε θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του αρχικού έργου έχει χαθεί.
Στις 23 Ιουλίου του 1932 στο ίδιο περιοδικό γράφτηκε ένα μεγαλύτερο άρθρο για το θέμα από τον Ακούρα Γιουσούρ, πρόεδρο της Τουρκικής Εταιρίας για την Ιστορική Έρευνα. Εδώ ο τούρκος επιστήμονας ρίχνει μια ματιά σε αυτά που έγραψε ο Πίρι Ρέις πάνω στο χάρτη και τις πηγές που χρησιμοποίησε. Ο ίδιος ο Πίρι Ρέις εξηγεί σε μια από τις σημειώσεις του στο περιθώριο του χάρτη με ποιο τρόπο τον σχεδίασε. Σε αυτό το τμήμα εξηγείται ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ο χάρτης:
«Είναι ο μοναδικός χάρτης στο είδος του που υπάρχει πλέον. Εγώ προσωπικά τον σχεδίασα και τον ετοίμασα. Για το σχεδιασμό του χρησιμοποίησα περίπου είκοσι παλιούς χάρτες και οκτώ Τζαφερίγιε (παγκόσμιους χάρτες, που σχεδιάστηκαν από εποχής Μεγάλου Αλεξάνδρου και περιείχαν τον τότε γνωστό κόσμο). Οι χάρτες των Δ. Ινδιών και οι νέοι χάρτες που σχεδιάστηκαν από τέσσερις Πορτογάλους και απεικονίζουν την Ινδική και την Κινεζική Θάλασσα απεικονίζονται εδώ γεωμετρικά. Μελέτησα επίσης το χάρτη που σχεδίασε ο Χριστόφορος Κολόμβος για τη Δύση. Συμπυκνώνοντας όλους αυτούς τους χάρτες σε έναν, ολοκλήρωσα τον παρόντα χάρτη. Ο χάρτης μου είναι τόσο σωστός και αξιόπιστος για τις επτά θάλασσες, όσο οι χάρτες που απεικονίζουν τις θάλασσες των χωρών μας». Ο Γιουσούφ υποδεικνύει εδώ ένα σημαντικό σημείο στο άρθρο του «...ο χάρτης που έχουμε στην κατοχή μας είναι απόσπασμα ενός μεγαλύτερου χάρτη. Αν δεν είχε χαθεί το άλλο κομμάτι, θα είχαμε έναν τουρκικό χάρτη σχεδιασμένο το 1513, που θα έδειχνε τον Παλαιό και τον Νέο Κόσμο μαζί».
Για την ακρίβεια του χάρτη έχουν προταθεί αρκετές θεωρίες, αρκετές από τις οποίες περνούν στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας, καθώς προϋποθέτουν εναέρια παρατήρηση. Η ακρίβεια, ωστόσο, του χάρτη προϋποθέτει γνώσεις σφαιρικής τριγωνομετρίας και γνώση της μεθόδου της αζιμουθιακής προβολής των ίσων αποστάσεων. Η παραδοχή του τούρκου ναυάρχου ότι χρησιμοποίησε παλαιότερους χάρτες, οδηγεί στην υπόθεση ότι υπήρχε η δυνατότητα τέτοιου είδους μετρήσεων σε παλαιότερες περιόδους της ιστορίας.
Πιθανές ερμηνείες
Στο φθινοπωρινό τεύχος του 21ος Αιώνας υπάρχει ένα άρθρο του Ρικ Σάντερς, που ρίχνει αρκετό φως στην υπόθεση με τίτλο «Οι αρχαίοι Θαλασσοπόροι Μπορούσαν να Μετρήσουν το Γεωγραφικό Μήκος»4. Μαζί με το φίλο του αστρονόμο Μπερτ Κούπερ, ο Σάντερς αφηγείται την ιστορία του αιγύπτιου ναυτικού Ράτα και του πλοηγού του Μάουϊ, οι οποίοι ταξίδεψαν από την Αίγυπτο ως τη δυτική Νέα Γουινέα, το 232 Π.Κ.Ε.5. Ο Μάουϊ, χρησιμοποιώντας μια υπολογιστική συσκευή που ονομαζόταν τανάβα, η οποία μπορούσε να καθορίσει μετρήσεις των σχετικών θέσεων της Σελήνης σε σχέση με τα άστρα, υπολόγισε το γεωγραφικό τους μήκος.
Οι Σάντερς και Κούπερ πιστεύουν ότι ήταν θεωρητικά δυνατό να έχουν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τη δυνατότητα υπολογισμού του γεωγραφικού μήκους με απόκλιση 10΄ της μοίρας. Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει πραγματικά, τότε το μυστήριο της ακρίβειας του χάρτη μπορεί να επιλυθεί και δε χρειάζεται κανείς την υπόθεση της ύπαρξης ενός προηγμένου τεχνολογικά πολιτισμού για να επιλύσει το πρόβλημα.
Ωστόσο, η προβολή που χρησιμοποιήθηκε από τον τούρκο ναύαρχο για το σχεδιασμό του χάρτη παραμένει μυστήριο. Καταρχήν, είναι εντελώς σύγχρονη τεχνική και ονομάζεται αζιμουθιακή προβολή ίσων αποστάσεων. Απαιτεί ένα συγκεκριμένο κέντρο, το οποίο ο Χάπγκουντ τοποθετεί ανάμεσα στη Συήνη ή τον Τροπικό του Καρκίνου. Στην πραγματικότητα το κέντρο φαίνεται πως είναι ένας συνδυασμός και των δύο. Σε μια δεδομένη χρονολογική στιγμή ο Τροπικός του Καρκίνου και η Συήνη ταυτίζονταν. Συνεπώς, η προβολή του χάρτη του Πίρι Ρέις δεν υποδεικνύει μόνον έναν ιδιαίτερο τόπο αλλά και έναν ιδιαίτερο χρόνο. Ο Τροπικός του Καρκίνου πάντα αντικατοπτρίζει τη γωνία κλίσης του άξονα της γης, η οποία ποικίλει σε μια περίοδο 41.000 χρόνων από το μέγιστο των 23:30 στο ελάχιστο των 22:06 μοιρών. Σήμερα η κλίση του άξονα είναι 23:27 μοίρες από τον Ισημερινό. Αφού η κλίση της γης αλλάζει σχετικά ομοιόμορφα με το χρόνο, έχουμε ένα μέτρο χρονολόγησης της εποχής κατά την οποία η Συήνη και ο Τροπικός του Καρκίνου συνέπιπταν.
Φαίνεται πως ακριβώς σε αυτή τη χρονική στιγμή κατασκευάστηκε ο χάρτης ή οι χάρτες από τους οποίους άντλησε τις πηγές του ο Πίρι Ρέις. Κατά σύμπτωση τη Συήνη επέλεξε και ένας βιβλιοθηκάριος της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης, ο διάσημος Ερατοσθένης, προκειμένου να υπολογίσει το μήκος της περιφέρειας της γης. Πιο συγκεκριμένα χρησιμοποίησε την απόσταση Συήνης και Αλεξάνδρειας. Αν μάλιστα γνώριζε πως η απόσταση Συήνης και Αλεξάνδρειας είναι 4.530 και όχι 5.000 στάδια, όπως εκτίμησε, θα ήταν ακριβής με περιθώριο λάθους μόλις το 1% και όχι το 14,7% που υπολόγισε. Στην ουσία αρκετοί ερευνητές επί του θέματος εκτιμούν πως ο Ερατοσθένης χρησιμοποίησε για τις μελέτες του αρχαίους χάρτες, διαθέσιμους στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Προφανώς αυτοί οι χάρτες είχαν σχεδιαστεί κατά την περίοδο που η Συήνη και ο Τροπικός του Καρκίνου συνέπιπταν.
Η σύμπτωση
Πότε έγινε αυτό; Η απάντηση είναι σχετικά απλή, αν συνειδητοποιήσουμε πως η αργή μετατόπιση του Τροπικού του Καρκίνου νότια, αντανακλά στην πραγματικότητα τη μετατόπιση της κλίσης του άξονα της γης (λοξότητα). Τούτη η αλλαγή είναι αρκετά κανονική, ώστε να μας επιτρέπονται μετρήσεις για το πότε ο Τροπικός του Καρκίνου και η Συήνη μοιράζονταν το ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Μπορούμε να υπολογίσουμε τη διαφορά σε απόσταση από το σημερινή θέση του Τροπικού του Καρκίνου (23:27 Βόρεια) από εκείνη της Συήνης (24:05:30 Βόρεια).
Οι αστρονόμοι έχουν συμπεράνει ότι χρειάζεται ένας αιώνας για να μετατοπιστεί ο Τροπικός του Καρκίνου 40΄΄ ως προς το πλάτος. Έτσι έχουμε τον απαραίτητο τύπο για τους υπολογισμούς μας. Η Συήνη απέχει 00:38:30 μοίρες από τον Τροπικό του Καρκίνου σήμερα, δηλαδή 2.310΄΄. Διαιρούμε με το 40 και το αποτέλεσμα είναι 57,75 αιώνες. Δηλαδή η Συήνη συνέπιπτε με τον Τροπικό του Καρκίνου πριν από 5.775 χρόνια, περίπου το 3.772 π.Χ. Αν αυτή είναι η ημερομηνία σχεδίασης του χάρτη που υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Πίρι Ρέις, τότε αιτιολογούνται αρκετές από τις υποθέσεις που έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί, ακόμη και η υπόθεση του Χάπγκουντ για τη μετατόπιση της Ανταρκτικής, που την τοποθετεί κοντά στο 4000 π.Χ.
Είναι γεγονός πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατασκεύασαν αρκετά μνημεία και έχτισαν αρκετές πόλεις κοντά ή πάνω στον Τροπικό του Καρκίνου. Βόρεια της Συήνης βρίσκονται οι περίφημοι Τάφοι των Ευγενών, τους οποίους οι αρχαιολόγοι χρονολογούν στην προδυναστική περίοδο, περίπου στο 3900-3100 Π.Κ.Ε. Ο ίδιος υπολογισμός υποδεικνύει πως ταυτίζονταν με τον Τροπικό του Καρκίνου το 3850 Π.Κ.Ε.
Οπωσδήποτε τέτοιου είδους συμπτώσεις προβληματίζουν, ανεξάρτητα από το αν πείθεται κανείς ή όχι από τις απόψεις του Σάντερς. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι χρονολογήσεις των αρχαιολόγων συμπίπτουν με τις απόψεις των αστρονόμων. Τότε, είτε το θέλουμε είτε όχι γεννιέται μέσα μας το στοίχειωμα της πιθανότητας να υπήρξε στο μακρινό παρελθόν ένας άγνωστος έως σήμερα πολιτισμός, που δε διέθετε μεν την απαραίτητη τεχνολογία για να κάνει αέριες παρατηρήσεις, ωστόσο γνώριζε πώς να παρατηρεί τον ουρανό. Αυτός ο πολιτισμός είναι πιθανό να έγινε πηγή έμπνευσης για τους Αιγύπτιους της προδυναστικής περιόδου. Αν κάτι τέτοιο είναι αληθινό ή στηριχθεί με περισσότερα ευρήματα, τότε θα μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο χάρτης ή οι χάρτες πάνω στους οποίους στηρίχθηκε ο χάρτης του Πίρι Ρέις είναι τουλάχιστον δέκα φορές παλαιότερος.
Γεγονότα και παραμυθίες
Για την ημερομηνία που φέρει ο χάρτης (1513), παρουσιάζει καταπληκτικές λεπτομέρειες. Οι σημειώσεις πάνω στο χάρτη εξηγούν ότι συντέθηκε από περίπου 20 χάρτες, πολλοί από τους οποίους αντλήθηκαν από ισπανικά και πορτογαλικά σκάφη στη Μεσόγειο. Συμπληρώθηκε, επίσης, από αφηγήσεις συλληφθέντων ισπανών και πορτογάλων ναυτικών. Θεωρούμενος υπό αυτή την έννοια ο πορτολάνος του Πίρι Ρέις δεν είναι χάρτης που σχεδιάστηκε από κάποιο αρχαίο ατλάντειο πολιτισμό, ούτε εξωγήινους, όπως έχει προταθεί από διάφορους, αλλά ένας πρώτης τάξης χάρτης που συντέθηκε από μια ναυτική ιδιοφυΐα και ο Πίρι Ρέις ήταν μια τέτοια ιδιοφυΐα σε πρακτικό, θεωρητικό και οργανωτικό επίπεδο. Εξετάζοντας μάλιστα το γεγονός ότι δημιουργήθηκε από έναν ναυτικό που δε συμμετείχε ποτέ στην εποχή των εξερευνήσεων και ότι σχεδιάστηκε από δευτερογενείς πηγές, είναι ένα καταπληκτικό έργο. Φαίνεται να περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες που προέρχονται από χάρτες εχθρικών χωρών, με αρκετά καλά κρυμμένα μυστικά, γεγονός που ευνοούσε σημαντικά τις κινήσεις του τουρκικού στόλου.
πηγή...https://el.wikipedia.org
Δελτίο Τύπου Δήμου Αλμωπίας για την ανακύκλωση των χρησιμοποιημένων νάιλον καλλιέργειας σπαραγγιών
ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η Ομάδα παραγωγών ΑΣΣΠΑ Μεγαπλατάνου, σε συνεργασία με το Δήμο Αλμωπίας, συνεχίζουν τη δράση τους στον τομέα της ανακύκλωσης των χρησιμοποιημένων νάιλον από την καλλιέργεια των σπαραγγιών.
Οι αγρότες μας, με τοπική συνείδηση , ατομική και συλλογική αίσθηση της ευθύνης, πρωτοπορούν και αναζητούν μιμητές.
Όλοι μαζί μπορούμε να κρατήσουμε τον τόπο μας καθαρό και προπάντων ασφαλή.
Κοινοβουλευτική παρέμβαση ΚΚΕ για τις ζημιές που υπέστησαν οι παραγωγοί της ΠΕ Πέλλας από το κύμα κακοκαιρίας στην ροδακινοκαλλιέργεια.
ΑΝΑΦΟΡΑ
Για τον κ. Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Οι βουλευτές Δελής Γιάννης και
Στολτίδης Λεωνίδας
Κατέθεσαν ΑΝΑΦΟΡΑ την κοινή ανακοίνωση των
αγροτικών συλλόγων «ΕΝΟΤΗΤΑ» (Μπλόκο Γυψοχωρίου) και «ΟΜΟΝΟΙΑ» (Κρύα Βρύση) και
ζητούν αποζημίωση για το σύνολο της ζημιάς που υπέστησαν οι παραγωγοί από το
κύμα κακοκαιρίας στην ροδακινοκαλλιέργεια.
Αθήνα 11/8/2020
Οι
καταθέτοντες βουλευτές
ΚΟΙΝΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΩΝ ¨ΕΝΟΤΗΤΑ¨ (ΜΠΛΟΚΟ ΓΥΨΟΧΩΡΙΟΥ) & ¨ΟΜΟΝΟΙΑ¨ (ΚΡΥΑ ΒΡΥΣΗ), ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΑΝ
ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΡΟΔΑΚΙΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
Το
πρόσφατο κύμα κακοκαιρίας έπληξε τη ροδακινοκαλλιέργεια σχεδόν στο σύνολό της,
στην ΠΕ Πέλλας. Η έντονη βροχόπτωση, σε συνδυασμό με την απότομη πτώση της
θερμοκρασίας, προκάλεσε καρπόπτωση τόσο
στα επιτραπέζια ροδάκινα, στα νεκταρίνια, αλλά και στα συμπύρηνα. Επιπλέον,
ακόμα και οι καρποί που παρέμειναν στα δέντρα, υποβαθμίστηκε η ποιότητά τους,
αφού είτε ¨μονίλιασαν¨, είτε ¨λέκιασαν¨, επαναφέροντας στη μνήμη μας τον
¨εφιάλτη¨ του 2017 και του 2018.
Να
σημειωθεί πως οι ροδακινοπαραγωγοί βρίσκονται σε δεινή θέση, καθώς η τιμή του
συμπύρηνου ροδάκινου και φέτος παραμένει κάτω του κόστους, όπως επίσης
αναμένουν ακόμα την εξόφληση των αποζημιώσεων από τις καταστροφές του 2019,
παρά τις διαβεβαιώσεις από κυβερνητικά στελέχη για άμεση αποπληρωμή τους.
Το
αίτημα για αλλαγή του κανονισμού του ΕΛΓΑ, όλο και πιο επίκαιρο γίνεται.
Απαιτούμε την άμεση καταγραφή της ζημιάς, και την ουσιαστική αποζημίωση στο
100% της ζημιάς, από όλα τα καιρικά φαινόμενα.
Είναι
ζήτημα επιβίωσης!!
οι
Διοικήσεις
ΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΣ ΟΜΟΝΟΙΑ
9
Αυγουστου 2020
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2020
"Εναλλαγή" - ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ
Δεν θα γίνεις ποτέ δικός μου.
Ούτε εγώ δική σου.
Έτσι λοιπόν, θα είμαστε μαζί
Όχι ο ένας κτήμα του άλλου.
Αλλά εκκεντρικά μαζί και ξέχωρα,
Θα βλέπουμε, φαντάσου
Το ίδιο αστέρι, λόγου χάριν
Μα θα κάνουμε περισσότερες ευχές.
Θα βλέπουμε, φαντάσου
Ένα το φεγγάρι, επί παραδείγματι
Μα θα εστιάζουμε σε διάφορους κρατήρες του
Ο καθένας.
Κι αν τυχόν χαρίσουμε λυγμούς
Σε κάποια πλάση
Τότε,
Οι λόγοι που θα συντρέχουν θα είναι
Αρκετοί, πολλοί, άπειροι, ατέρμονοι
Μα όχι δα και αδιέξοδοι.
ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ
(συλλογή: Εαρινά Ηλιοτρόπια, Εκδ. Νοών Αθήνα 2014)
ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΤΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
H Μαρία Γ. Τζανάκου γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Κατά την περίοδο 2004-2008 σπούδασε στο φιλολογικό τμήμα του πανεπιστημίου Αθηνών από όπου και πήρε το πτυχίο της με ειδίκευση στην μεσαιωνική και νεοελληνική φιλολογία.
Η ενασχόλησή της με την Ποίηση, χρονολογείται από την εποχή που ήταν μαθήτρια λυκείου (μεταίχμιο γυμνασίου-λυκείου) περίοδο κατά την οποία, έχει γραφτεί ένα τμήμα της πρωτόλειας και εκδοθείσας το έτος 2005 συλλογής της (α)"Συμπαντικές Καταδύσεις". Στη συνέχεια και μέχρι σήμερα έγραψε και κυκλοφόρησαν κατά σειρά οι ακόλουθες ποιητικές της συλλογές:
(β) Υπομνήματα Σιωπής, Εκδόσεις Νοών , Αθήνα 2006
(γ)Τριμερής Συστοιχία Μέθεξης, Εκδόσεις Νοών , Αθήνα 2007
(δ) Πεποιθησιογόνα, Εκδόσεις Νοών , Αθήνα 2012.
(ε) Εαρινά Ηλιοτρόπια, Εκδόσεις Νοών , Αθήνα 2014
καθώς και το παραμύθι:
(στ) Φλάφυ το Αρκουδάκι, Εκδόσεις Νοών, Αθήνα 2015
Το έτος 2012 έλαβε ποιητικό αριστείο από το λογοτεχνικό περιοδικό "Κελαινώ" καθώς και βραβείο για την ποιητική συλλογή "Πεποιθησιογόνα".
Το έτος 2015 έλαβε ποιητικό βραβείο από το λογοτεχνικό περιοδικό "Κελαινώ" για την ποιητική συλλογή: Εαρινά Ηλιοτρόπια".
Ποιήματά της έχουν περιληφθεί:
1. Στο Ανθολόγιο Ποίησης «Αχ Έρωτα- Ημερολόγιο 2016, Εκδόσεις Βεργίνα»
2. Στην δοκιμιακή μελέτη και ανθολογία της Παναγιώτας Χριστοπούλου-Ζαλώνη «Ο Ελληνικός Στίχος, εκδόσεις Αγγελάκη
3. Στον 28ο τόμο της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ.
Από το 2013 είναι διαχειρίστρια του λογοτεχνικού ιστολογίου ΛΗΚΥΘΟΣ (licithos.blogspot.gr)καθώς και των ιστολογίων (licithos2.blogspot.gr, mariatzanakoupoems.blogspot.gr, apofthegmatologio.blogspot.gr, karavakioneirwn.blogspot.gr)
Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Ο μύθος του Πυγμαλίωνα
Ο Πυγμαλίων ήταν ένας γλύπτης. Πιθανότατα, ο καλύτερος από τους καλλιτέχνες που δούλευαν την πέτρα σε όλη τη χώρα.
Ένα βράδυ, βλέπει στον ύπνο του μια πανέμορφη γυναίκα να περπατά στο δωμάτιο υπεροπτικά και αισθησιακά στο δωμάτιό του. Ο Πυγμαλίων πιστεύει πως είναι η Αφροδίτη, η θεά της αγάπης και του έρωτα και σκέφτεται πως η ίδια του έστειλε αυτήν την εικόνα για να του ζητήσει να φτιάξει ένα άγαλμα προς τιμήν της. Το επόμενο πρωί ο Πυγμαλίων πηγαίνει στο λατομείο και εκεί βρίσκει, λες και τον περίμενε, ένα μεγάλο κομμάτι από μάρμαρο που ταίριαζε στην εντέλεια με την ιδέα του έργου του, τη γυναίκα του ονείρου του, σε φυσικό μέγεθος, όρθια, ελάχιστα γερμένη πάνω σε έναν τοίχο, να κοιτάζει υπερήφανα τον κόσμο των θνητών.
Τους επόμενους μήνες ο καλλιτέχνης σμιλεύει την πέτρα αφαιρώντας ότι περισσεύει, ώστε να φανεί η απόλυτη ομορφιά του έργου. Κάθε μέρα δουλεύει ακούραστα, κάθε νύχτα ονειρεύεται αυτό το πρόσωπο, αυτό το σώμα, αυτά τα χέρια, αυτήν την πόζα. Το άγαλμα παίρνει σιγά σιγά μορφή και, δεδομένου ότι ο Πυγμαλίων κοιμάται στο εργαστήριό του, η μαρμάρινη γυναίκα είναι η πρώτη φιγούρα που αντικρίζει κάθε πρωί.
Ο Πυγμαλίων, όχι μόνο μπορεί να δει μέσα του το έργο ολοκληρωμένο, αλλά αρχίζει και να φαντάζεται πως θα ήταν αυτή η γυναίκα αν ερχόταν στη ζωή. Με κάθε λάξευμα, ο γλύπτης φανερώνει αυτά που φαντάστηκε και που ξέρει για αυτό το άψογο θηλυκό. Για να την ορίσει τελειότερα της δίνει και όνομα: Γαλάτεια.
Όσο διαγράφονται οι λεπτομέρειες στο μάρμαρο, τόσο μεγαλώνει η εμμονή του καλλιτέχνη να δει το έργο του ολοκληρωμένο. Δεν είναι απλά η επιθυμία της ολοκλήρωσης του έργου που θα αισθανόταν οποιοσδήποτε γλύπτης, είναι το πάθος ενός ερωτευμένου να βρεθεί μπροστά στην αγαπημένη του. Τελικά, η μέρα φτάνει. Μένει μόνο ένα γυάλισμα, και η Γαλάτεια θα είναι έτοιμη να παρουσιαστεί στην κοινωνία. '' Ο κόσμος θα μείνει άφωνος μπροστά στην ομορφιά σου'' λέει στο μάρμαρο.
Εκείνη τη νύχτα, τον ξυπνά ένα αεράκι που μπαίνει από το παράθυρο. Μια πανέμορφη γυναίκα στέκεται μπροστά στη Γαλάτεια. Από μέσα της αναβλύζει μια έντονη λάμψη. Είναι η ίδια η Αφροδίτη. Κατέβηκε στο εργαστήριο για να δει το έργο που έκανε ο Πυγμαλίων προς τιμήν της. ''Σε συγχαίρω, γλύπτη, είναι ένα αριστούργημα. Αισθάνομαι πολύ ικανοποιημένη. Ζήτα μου ότι θες και εγώ θα το εκπληρώσω'' λέει η θεά. Ο Πυγμαλίων δεν διστάζει. Ξέρει τι είναι αυτό που επιθυμεί. Το σκέφτεται εδώ και βδομάδες. ''Ευχαριστώ Αφροδίτη. Η μοναδική μου επιθυμία είναι να δώσεις ζωή στο άγαλμά μου. Να επιτρέψεις να μεταμορφωθεί σε γυναίκα από σάρκα και οστά, μια γυναίκα που να είναι, να αισθάνεται και να σκέφτεται όπως εγώ τη φαντάστηκα…''
Η θεά το σκέφτεται και τελικά αποφασίζει ότι ο γλύπτης το αξίζει. ''Δεκτό'' λέει η Αφροδίτη και μετά εξαφανίζεται. Καθώς η χαρά του παλεύει με την ταραχή του, ο Πυγμαλίων βλέπει πως η Γαλάτεια ανοίγει τα τεράστια μάτια της και πως το δέρμα της αλλάζει από το παγωμένο λευκό του μάρμαρου στο ζεστό ροζ χρώμα της ανθρώπινης επιδερμίδας. Ο καλλιτέχνης την πλησιάζει και της προτείνει το χέρι του, για να την κατεβάσει από το βάθρο. Με μία πριγκιπική χειρονομία, η Γαλάτεια δέχεται το χέρι του Πυγμαλίωνα και κατεβαίνει περπατώντας υπεροπτικά προς το παράθυρο.
''Γαλάτεια'' λέει ο Πυγμαλίων, ''είσαι δημιούργημά μου. Εσωτερικά και εξωτερικά είσαι ακριβώς αυτό που φαντάστηκα, όπως σε επιθύμισα. Αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής κάθε θνητού. Η γυναίκα των ονείρων του, έτσι ακριβώς όπως την ονειρεύτηκε, να στέκει μπροστά του. Παντρέψου με, ωραία Γαλάτεια.''
Η πανέμορφη γυναίκα γυρίζει το κεφάλι και τον κοιτάζει πάνω από τον ώμο της για μια στιγμή. Μετά, ξανακοιτάζει την πόλη και του λέει με τη φωνή που ο Πυγμαλίων είχε φανταστεί, αυτό που ο καλλιτέχνης ποτέ δεν είχε σκεφτεί: ''Εσύ ξέρεις πολύ καλά τι σκέφτομαι και πως είμαι. Ειλικρινά πιστεύεις ότι κάποια σαν και εμένα θα μπορούσε να συμβιβαστεί με κάποιον σαν και εσένα;''
Παιδικά παιχνίδια – του Δημήτρη Χριστόπουλου
Παιδικά παιχνίδια
«Οι χώρες»
Η κιμωλία. Λευκή. Ο κύκλος μεγάλος, να τους χωράει όλους. Όλους;
Εγώ, η Αλβανία, είπε ο Τ.
Εγώ, η Ρωσία, λέει η Μ.
Εγώ, η Πολωνία, πρόσθεσε η Χ.
Εγώ, η Αίγυπτος, φώναξε η Π.
Α… κι εγώ τότε… (μικρή παύση) το Σουδάν, όχι, πλάκα κάνω, είπε, σκασμένη στα γέλια, η Β. Η Ινδία!
Η Συρία! Είπε χαμηλόφωνα ο Σ. με το ένα πόδι.
Οι άλλοι απόρησαν.
Η Βοσνία, η Αιθιοπία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, το Σουρινάμ…
Γέμισε ο κύκλος.
Κι εγώ στο κέντρο, λέει ο Σωτήρης από την Ελλάδα.
Έτοιμοι! προειδοποιεί ο αρχηγός.
Με το τρία…
Ένα-δύο-τρία… ΦΥΓΑΜΕ!
Ένα-δύο-τρία-τέσσερα-πέντε-έξι-επτά-οκτώ-εννέα-δέκα. ΣΤΟΠ!
Αγάλματα. Στρατιωτάκια αγέλαστα, ακούνητα, αμίλητα.
Ο Σωτήρης λογαριάζει. Ο Σωτήρης μετρά με τα δάχτυλα. Σταθμίζει. Βάζει στη ζυγαριά. Είναι Έλληνας αυτός και ξέρει… οι αποστάσεις σε ξεγελούν. Δεν θέλει να χάσει, να ντροπιαστεί στα μάτια τους. Είναι ελληνόπουλο, με λαμπρά ιστορία, αλλά λυπάται κιόλας, όσο να ’ναι. Ο Σ. έμεινε τελευταίος και όλα τα βλέμματα έπεσαν πάνω του. Το πρόσωπο του άδειο, ανέκφραστο. Τον καημενούλη!
Συρία! φωνάζει αποφασιστικά ο Σωτήρης, ενώ οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει να δυσανασχετούν με την κα-θυστέρηση. Τον μπιζάρουν. Κάνει ψοφόκρυο σήμερα.
Πέντε βήματα, ούτε ένα παραπάνω. Παιχνιδάκι είναι για μένα, σκέφτεται το κέντρο. Άλλο ένα μέτρημα, άλλος ένας υπολογισμός ακριβείας. Το παιχνίδι το ξέρει καλά· πολύ καλά. Το παίζει χρόνια αυτός.
Μετράει ένα ένα σταθερά τα βήματά του μέχρι το πέντε. Εδώ δεν έχει ζαβολιές. Είναι το κέντρο.
Πέρασαν ώρες, μέρες, βδομάδες. Ο Σωτήρης ακόμα μετρά, μετρά, μετρά… Έχει φτάσει στο άπειρο και μετρά τις ανάσες του. Έχει καταργήσει τα μέτρα, κοιτάζει πίσω, δεν βλέπει τίποτα, ούτε τον κύκλο, ούτε το κέντρο. Τίποτα. Μετρά. Είναι καλός στα Μαθηματικά, δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα ’γινε. Απο-καμωμένος, κάθεται χαμαί. Κλαίει. Κλαίει δυνατά και γυρεύει τη θέση του στο κέντρο. Το σπίτι του. Κανείς δεν τον ακούει.
[Πρώτη δημοσίευση, στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ο πίνακας είναι του Συμεών Σαββίδη.]
ΠΗΓΗ...http://frear.gr/
Τι είναι το '' Φάτα Μοργκάνα'' που παρουσιάζεται στο έργο του Νίκου Καββαδία;
"...Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα
Που πας; Στο μάτι του Κυκλώνα
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα
Πως τη λένε; Φάτα Μοργκάνα..."
Το Φάτα Μοργκάνα είναι ένα φαινόμενο αντικατροπτισμού το οποίο πρωτοπαρατηρήθηκε στη Σικελία.
Ο Νίκος Καββαδίας λέει πως συμβαίνει στην Σικελία ή στην Νάπολη τρεις η ώρα τη νύχτα και είναι ένα φαινόμενο στο οποίο παρουσιάζονται τρεις γυναίκες να χορεύουν στον Ορίζοντα. Κρατάει ένα εως δύο λεπτά.
Όπως διαβάζουμε στο πολύ ωραίο βιβλίο του Μήτσου Κασόλα '' Νίκος Καββαδίας: Γυναίκα-Θάλασσα- Ζωή'' ο μεγάλος αυτός Έλληνας ποιητής το είδε το φαινόμενο αυτό 2 φορές και παρατήρησε μάλιστα τα πέπλα τους, τα μαλλιά τους κ.α...
Τι λέει το Βικιπαίδεια
Η ονομασία Φάτα Μοργκάνα αποτελεί ιταλική μετάφραση του ονόματος της Μόργκαν λε Φέι, της μάγισσας και ετεροθαλούς αδελφής του Βασιλιά Αρθούρου, και χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ένα ιδιαίτερο είδος αντικατοπτρισμού, ένα οπτικό φαινόμενο, που οφείλεται σε θερμοκρασιακή αναστροφή. Τα αντικείμενα στον ορίζοντα, όπως νησιά, κρημνοί, πλοία ή παγόβουνα, εμφανίζονται σύνθετα, δηλαδή δύο είδωλα ίδιου αντικειμένου ενωμένα αντίστροφα κατά κορυφή.
Όταν ο καιρός είναι ήπιος, η απρόσκοπτη αλληλεπίδραση μεταξύ του ζεστού υπερκείμενου αέρα και του πυκνότερου ψυχρού αέρα κοντά στην επιφάνεια του εδάφους μπορεί να δράσει ως διαθλαστικός φακός, δημιουργώντας ένα κατακόρυφα αντεστραμμένο είδωλο, επί του οποίου φαίνεται να αιωρείται το απομακρυσμένο ευθύ είδωλο.
Η Φάτα Μοργκάνα παρατηρείται συνήθως τις πρωινές ώρες μετά από μια ψυχρή νύχτα που έχει ως αποτέλεσμα τη διαφυγή θερμότητας δι' ακτινοβολίας στο διάστημα. Η πρώτη αναφορά σε "Φάτα μοργκάνα" στα αγγλικά, το 1818, αφορούσε έναν παρόμοιο αντικατοπτρισμό που παρατηρήθηκε στο Στενό της Μεσσίνας, ανάμεσα στην Καλαβρία και τη Σικελία. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις κοιλάδες των ψηλών βουνών, όπως η κοιλάδα Σαν Λούις του Κολοράντο όπου το φαινόμενο μεγεθύνεται εξαιτίας της καμπύλωσης του πυθμένα της κοιλάδας που αντισταθμίζει την καμπυλότητα της Γης. Είναι πιθανό να παρατηρηθεί στις Αρκτικές θάλασσες σε πολύ γαλήνια πρωινά, ή συχνά στις καλυμμένες με πάγο κρηπίδες της Ανταρκτικής.
Η "Φάτα Μοργκάνα" υπάγεται στους ανώτερους αντικατοπτρισμούς (superior mirage), που διακρίνονται από τους πιο συνηθισμένους κατώτερους αντικατοπτρισμούς (inferior mirage), οι οποίοι δημιουργούν την οφθαλμαπάτη μακρινών νερόλακκων στην έρημο και "υγρού οδοστρώματος" στους πολύ ζεστούς δρόμους.
Αρχείο:2005-08-22 fata morgana.jpg
Το φαινόμενο Φάτα Μοργκάνα, όπου διπλό είδωλο ακτής φέρεται ενωμένο "κατά κορυφή"
Μικρός Μύθος - Φραντς Κάφκα
-"Αχ" είπε το ποντίκι ,
''ο κόσμος στενεύει κάθε μέρα. Στην αρχή ήταν τόσο πλατύς που φοβόμουν, συνέχισα να τρέχω, και χάρηκα όταν είδα τελικά στο βάθος δεξιά και αριστερά τοίχους, αλλά οι μακρινοί αυτοί τοίχοι συγκλίνουν με τόση ταχύτητα που έφτασα ήδη στο τελευταίο δωμάτιο και εκεί στη γωνία στέκει η παγίδα και τρέχω καταπάνω της''.
-"Δεν έχεις παρά να αλλάξεις κατεύθυνση'' είπε η γάτα και το έφαγε.
Διηγήματα και μικρά Πεζά, εκδόσεις Ροές
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ρασιδάκη
Πηγή:http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/
Χελιδόνια – της Αντιγόνης Ηλιάδη
«Δεν θυμάμαι πώς πετούν τα χελιδόνια.» Της είπε κι εκείνη γύρισε και τον κοίταξε. Κάθισαν στο τραπέζι και κοιτάζονταν μες την ησυχία, για λίγη ώρα. Ακούστηκε μια σελίδα να γυρίζει. Τον διέταξε να σκουπίσει τα πόδια του μέσα στο πιάτο που είχε μπροστά του. Αυτός τα σήκωσε πάνω στο τραπέζι και άρχισε να τρίβει την άμμο από το δέρμα κι ακουγόταν το γδάρσιμο που του άφηνε μικρές κουκίδες, συντριβανάκια από αίμα. Επόμενη σελίδα και η σιωπή φάνηκε εκκωφαντική. Τον διέταξε να πάρει την άμμο με τις χούφτες του και να την φάει. Αυτός κοίταξε το παράθυρο με τα κάγκελα και ένιωσε τον κρύο αέρα της νύχτας στις πίσω τρίχες στο λαιμό του. Βούτηξε το χέρι του στην άμμο και ηδονίστηκε με την απαλότητά της. Σήκωσε το χέρι του γεμάτο και το έφερε στο στόμα και ρούφηξε προς τα μέσα. Έβηξε δυο τρεις φορές, αλλά στο τέλος κατάπιε. Ένιωσε το λαιμό του ξερό. Έβηξε ξανά. Τον κοίταζε. Σήκωσε το δάχτυλό της και του έδειξε τους κόκκους άμμου που είχαν μείνει στο πιάτο. Αυτός πήρε το πιάτο μπροστά στο στόμα του και το έγλειψε. Το άφησε κάτω ήρεμα.
Από την πλευρά της ακούστηκε ένας γδούπος, έκλεισε το ευαγγέλιο, το ακούμπησε πάνω στο τραπέζι και ξεκούμπωσε το πουκάμισό της αργά. Αυτός άρχισε να τρέμει. Έβηξε ξανά. Εκείνη δίπλωσε το πουκάμισό της και το ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας της. Αυτός είχε μείνει κάτωχρος εμπρός στην ανόθευτη γύμνια της, στα ριζά των κατάμαυρων μαλλιών της, πίσω στο λαιμό της, στα ανάγλυφα κόκαλα της πλάτης της, που ανέβαιναν το χάρτινο δέρμα της, στο κτίσιμο της σπονδυλικής της στήλης, στους ώμους της που ήταν δυνατοί και στέρεοι και στα μακριά της χέρια που κινούνταν γρήγορα και τακτικά. Το γυμνό της στήθος έλαμψε σαν μεγάλο, παχύ και ροδόλευκο φρούτο, κάτω από το φως της κίτρινης λάμπας. Αυτή άγγιξε με τις άκρες των δαχτύλων της την ρόγα που έσταξε πάλλευκο γάλα. Έπειτα, πήρε το πιάτο μπροστά της και στράγγιξε με τα δάχτυλά της το στήθος της, συνθλίβοντάς το, μες το πιάτο. Εκείνος ήταν σίγουρος πως θα πεθάνει. Του είχε κοπεί η ανάσα και ένιωθε βαθιά συγκινημένος. Εκείνη, με απαλές κινήσεις, έσπρωξε το πιάτο προς το μέρος του και ξαναπήρε το ευαγγέλιο στα χέρια της, χωρίς να βάλει το πουκάμισό της.
Αυτός με ανεξέλεγκτο τρέμουλο, δοκίμασε να πάρει το πιάτο στα χέρια του. Όμως το πιάτο ταλαντεύθηκε επικίνδυνα και το γάλα κόντεψε να χυθεί έξω κι έτσι το άφησε κάτω. Την κοίταξε, για να βεβαιωθεί πως τον παρακολουθούσε. Έπειτα, έσκυψε το κεφάλι του, διψασμένος από ασίγαστο πόθο και άρχισε να πίνει το γάλα με μεγάλες γουλιές. Το ένιωσε να τρέχει στην μύτη του, στο λαιμό του, στα πλάγια του στόματός του, αλλά δεν τον ένοιαζε. Ρούφηξε και την τελευταία σταγόνα από το πιάτο και σηκώθηκε. Την κοίταξε. Αυτή έκλεισε το ευαγγέλιο και του έγνεψε να πάει κοντά της.
Κανείς τους δεν άκουγε την σιωπή, γιατί ήταν πνιγμένοι από τα λόγια των σωμάτων τους. Γονάτισε μπροστά της. Ξάπλωσε ανάμεσα στα πόδια της. Ένιωθε σαν ανάποδο τριαντάφυλλο, γερμένο προς τα μέσα στο χώμα. Δεν επιθυμούσε παρά να συρθεί εκεί, από όπου γεννήθηκε. Με το βλέμμα του συνάντησε το δικό της, ανάμεσα από το κενό των πληθωρικών μαστών της. Τα μάτια της ήταν σαν δυο λαμπερές θάλασσες, κατάμαυρες που σε κοιτούσαν όπως τα ρολόγια. Κινούνταν, αλλά ποτέ δεν ήξερες για ποιον και αν ήταν για κανέναν. Κι αν ήξερες τον κίνδυνο, πάλι, ήθελες να πνιγείς μέσα τους.
Έπιασε το κεφάλι του στα λεπτεπίλεπτα δάχτυλά της και το έβαλε ανάμεσα στα στήθια της. Αυτός για λίγο, έχασε τις αισθήσεις του, βρέθηκε να πλανάται συγχυσμένος. Το θαυμάσιο, άγριο άρωμά της έσπρωξε τα χείλια του στην θηλή. Γύμνωσε με ζωική διέγερση τα δόντια του και κύκλωσε την ρώγα. Εκείνη έμπηξε τα νύχια της στο λαιμό του κι άρχισε να τον γδέρνει, καθώς αυτός την δάγκωνε, αγκαλιασμένος από τα πόδια της. Έβαλε το χέρι του στα οπίσθιά της, μέσα από το φόρεμα και αυτή τον πλήγωσε άγρια στο λαιμό. Με περισσή φρενίτιδα, άρχισε να ουρλιάζει από ουσιαστικό οργασμό. Κι αυτός δάγκωνε κι έγλειφε εξαιρετικά, ώσπου άγγιξαν τα ουράνια με τον οργασμό τους. Όταν κατευνάστηκε και η τελευταία τους πείνα, χωρίστηκαν για να ανασάνουν.
Ύστερα από λίγο τον διέταξε να φέρει την κάσα. Αυτός πήγε στο άλλο δωμάτιο και γύρισε, σέρνοντας στα περήφανα μπράτσα του, ένα ξύλινο κουτί σε μέγεθος ανθρώπινο. Το άφησε δίπλα στο τραπέζι. Άνοιξε το καπάκι. Αυτή μπήκε μέσα. Έτσι γυμνή από πάνω, γεμάτη αίματα και υγραμένη, κάτω από το φόρεμα, ξάπλωσε. Έβαλε το ευαγγέλιο ανάμεσα στα σταυρωμένα χέρια της και τον κοίταξε. Τον ρώτησε, ύστερα από λίγο, αν θυμήθηκε. Αυτός είχε ξεχάσει τα πάντα, αλλά έγνεψε ναι, εκστασιασμένος. Αυτή του είπε, πως αν ξεχάσει ξανά, θα τον βάλει μες την κάσα. Σύμφωνοι; Κι αυτός έγνεψε καταφατικά. Εκείνη, βγήκε από το κουτί και το έκλεισε μόνη της με θόρυβο. Πήρε το πουκάμισό της, κουμπώθηκε ήρεμα και αθόρυβα και κάθισε στη θέση της. Άνοιξε το ευαγγέλιο και συνέχισε το διάβασμα.
Ένιωθε μεγαλύτερος, όταν εκείνη έβγαλε την μπλούζα της. Αλλά τώρα, πάλι είχε μικρύνει. Έσκυψε στο πάτωμα κι έψαξε να βρει μήπως είχε ρίξει κατά λάθος κάπου κανέναν κόκκο άμμου να τον φάει, για να βήξει και να του δώσει κι άλλο γάλα. Αλλά άδικος κόπος. Τα πλακάκια γυάλιζαν από καθαριότητα και βρωμούσαν και χλωρίνη. Σηκώθηκε και κάθισε στην καρέκλα. Έμεινε να κοιτάζει την μάνα του με ανοιχτά τα μάτια. Ήθελε να της πει για τα χελιδόνια, αλλά σκέφτηκε την κάσα κι άλλαξε γνώμη. Δεν θυμόταν πως πετούν τα χελιδόνια, αλλά δεν είχε πια σημασία. Σε λίγο, απλώς χαζεύοντάς την, το κεφάλι του άρχισε να γίνεται βαρύ. Κοιμήθηκε μέσα στο πιάτο, μυρίζοντας την μυρωδιά από το θεϊκό της γάλα.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Daria Petrilli.]
ΠΗΓΗ...http://frear.gr
Ο Χαντακωμένος – του Θεόδωρου Ε. Παντούλα
Στο χωριό του πατέρα μου μαγαζί λεν τον χώρο που λειτουργεί ως καφενείο, ως μπακάλικο κι ως χαρτοπαικτική λέσχη. Βρίσκεται στους πρόποδες του χωριού κι ανοίγει όποτε ξυπνήσει ο Γιώτης και κλείνει όποτε του αδειάσουν την γωνιά οι μεθυσμένοι και τα χαρτόμουτρα.
Στον αυλόγυρο του μαγαζιού μαζευόμασταν τα καλοκαίρια οι πιτσιρικάδες και παίζαμε. Ο πατέρας μας κέρναγε πορτοκαλάδες κι οι χωριανοί μας χάιδευαν τα κεφάλια. Μετά της Παναγίας ο Γιώτης έψηνε και σουβλάκια. Όσοι δεν μας ήξεραν, μας ρώταγαν «τίνος είσαι εσύ;» κι εμείς δασκαλεμένοι δεν λέγαμε τα ονόματά μας αλλά «του ΒαγγελΠερεκλή» – ήτοι του Βαγγέλη, του γυιού του Περικλή. Πάλι μας χάιδευαν τα κεφάλια και μας έλεγαν περίεργες λέξεις όπως «παλιοζάγαρα», «χαϊβάνια» κι άλλα τέτοια.
Στο μαγαζί δεν κάθονταν γυναίκες. Αν καμιά ήθελε κάποιον, στεκόταν παράμερα κι έστελνε εμάς τα παιδιά να τον ειδοποιήσουμε: «Σύρε, ωρέ καμάρι, να μου φωνάξεις το θειό σου».
Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν το χωριό. Τα λέγαν «κούρσες» και τα είχαν κάποιοι σαν εμάς που έρχονταν για διακοπές και τα φύλαγαν όλα μαζί στο προαύλιο του σχολείου. Ένα απόγευμαι ήρθε στο χωριό μια μεγάλη μερσεντές, που στάθηκε στο μαγαζί μπροστά και ξεφόρτωσε τρία ωραία κορίτσια με τα μπανιερά τους. Οδηγός της ήταν ένας χοντρός και γελαστός τύπος με μαύρα γυαλιά, φορτωμένος πολλά χρυσαφικά στο λαιμό και στα χέρια.
«Όλα απ’ εμένα» είπε όταν μπήκε στο μαγαζί και κάναμε ουρά η πιτσιρικαρία στον πάγκο του Γιώτη για επιπλέον πορτοκαλάδες. Κάποιοι ξεθάρρεψαν και πήγαν για τις επόμενες. Τους ακολούθησα κι εγώ.
Στο μεταξύ οι μεγάλοι είχαν εξαφανιστεί και τα κορίτσια γέλαγαν που πίναμε πορτοκαλάδες μέχρι να μας βγάλει η κοιλιά μας.
Στο σπίτι από κάτι μισόλογα καταλάβαμε πως ο οδηγός της μερσεντές είναι χωριανός μας. Χαμηλοκουβέντιαζαν γι’ αυτόν κι εμείς ξεκλέβαμε καινούργιες λέξεις: κωλομπαράς», «κωλογυναίκες» «κωλόμπαρο», «κωλόπαιδο». Το όνομά του δεν το μάθαμε. «Χαντακωμένο» τον έλεγε η γιαγιά κι ο παππούς έλεγε πως «έχει παράδες βρώμικους» αλλά εγώ κι ο αδερφός μου τον συμπαθούσαμε γιατί μας κέρναγε πορτοκαλάδες.
Πριν της Παναγίας έφευγε –«δεν τις σηκώνει τις παλιανθρωπιές ο τόπος»– και στο πανηγύρι ξανακατηφόριζε όλο το χωριό –κι οι γυναίκες ακόμη– στο μαγαζί που είχε κι όργανα.
Απ’ όταν πέθαναν οι γερόντοι δεν ξαναπήγα στο χωριό. Φέτος κάτι μ’ έπιασε κι είπα τον Δεκαπενταύγουστο, θα πάμε. Ντροπή να μην ξέρουν τα παιδιά πούθε κρατάει η σκούφια μας.
Είχε ερημώσει ο τόπος. Ένας Αλβανός μας έδειξε από πού να στρίψουμε για το μαγαζί. Τρόμαξαν να με γνωρίσουν κι οι χωριανοί. Εγώ πάντοτε τους μπέρδευα: Γιωργομήτσος, Μητσογιώτης, Κιτσοκώστας. Άκρη δεν έβγαζα. «Του Βαγγέλη είσαι;» δυσπιστούσαν. «Τα κούτσικα δικά σου είναι;». «Καλώς ορίσατε. Να πάτε και στο ταφείο να προσκυνήσετε. Κουφέτο τα ’χουν τα μνήματα οι γυναίκες».
Μόνο ο Γιώτης ήταν ίδιος – με βαμμένο κορακί μαλλί. Είχε φέρει και παγωτά. «Αύριο θα ρθει παπάς από τα Δερβίζιανα και θα ’χω κι όργανα το βράδυ», μας ενημέρωσε. «Ποτά και παγωτά δικά μου» είπε με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση.
Άναψε τα κάρβουνα και ξεκίνησε να ψήνει σουβλάκια για τους πελάτες του που οι περισσότεροι χάζευαν αμίλητοι έναν αγώνα μπάσκετ σε μια τεραστίων διαστάσεων πλάσμα.
Μετά το σούρουπο ήρθε κι ο «Χαντακωμένος». Ξαναέζησα την ίδια σκηνή. Μερσεντές, κορίτσια, χρυσαφικά κι ένας χοντρός γέρος με ξανθό μαλλί. «Όλα απ’ εμένα».
Πιτσιρικάδες δεν ήταν στο μαγαζί για πορτοκαλάδες κι οι μεγάλοι δεν κινήθηκαν. Ο Γιώτης από το βάθος σήκωσε την μπύρα του. Τον μιμήθηκαν κι οι άλλοι.
«Στην υγειά σου άρχοντα».
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
ΠΗΓΗ...http://frear.gr
Πού βρίσκεται ο Θεός; Πότε μας μιλάει;
Ψάχνουμε να ακούσουμε τη φωνή του Θεού μέσα από κάποιο έκτακτο γεγονός, μέσω ενός σπουδαίου ανθρώπου. Και όμως, ίσως μας βολεύει αυτό. Μας αφήνει να επαναπαυθούμε στην αοριστία της προσωπικής μας ερμηνείας. Με λίγα λόγια, όπως μας βολεύει και όπως μας συμφέρει…
Ο Ζωντανός Θεός όμως δεν μένει σε αφηρημένες σκέψεις και ερμηνείες, αλλά σπεύδει να μας μιλήσει μέσα απ’ την καθημερινότητα μας. Την όποια καθημερινότητα μας, κυρίως όμως μας μιλάει μέσα απ’τις ανάγκες των αδελφών μας. Τις όποιες ανάγκες. Υλικές ή πνευματικές. Μέσω του αδελφού θαρρώ κυρίως μας μιλάει ο Θεός. Και τον ακούμε όταν παραμερίσουμε τις προσωπικές μας ερμηνείες, τις προσωπικές μας αλήθειες, τα προσωπικά μας προγράμματα και πούμε να εγώ θα πάω, εγώ θα μείνω, εγώ θα βοηθήσω…στο πρόσωπο του αδελφού αντικατοπτρίζεται η »θέα του Θεού». Τόσο ξεκάθαρα όσο και ο αδελφός που έχεις απέναντι σου…
Ιερομόναχος Ελευθέριος Μπαλάκος
ΠΗΓΉ...http://www.pemptousia.gr
ΔΗ.Κ.Ε.ΑΛΜΩΠΙΑΣ: Ενημέρωση για το πρόγραμμα ''Βοήθεια Στο Σπίτι''
Ενημέρωση για το πρόγραμμα ''Βοήθεια Στο Σπίτι''
Σας ενημερώνουμε ότι στο Δήμο μας και στη Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση λειτουργεί εδώ και χρόνια το πρόγραμμα ''Βοήθεια Στο Σπίτι''.
Το πρόγραμμα εξυπηρετεί:
● ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες
● όσους δεν αυτοεξυπηρετούνται πλήρως
● χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα
● διαβιούν μοναχικά
● δεν έχουν επαρκείς πόρους
Οι υπηρεσίες που παρέχονται από το πρόγραμμα είναι:
● διερεύνηση και καταγραφή αναγκών
● συμβουλευτική και ψυχοσυναισθηματική υποστήριξη
● συνοδεία σε υπηρεσίες υγείας
● νοσηλευτική φροντίδα όπως:
o τακτική παρακολούθηση, εφαρμογή ιατρικών οδηγιών
o αιμοληψίες, εργαστηριακές εξετάσεις
o συνταγογράφηση, αγορά φαρμάκων, φάρμακα μέσω ΕΟΠΥΥ
● οικιακή βοηθητική φροντίδα όπως:
o καθαρισμός χώρου
o εξωτερικές εργασίες, ψώνια, πληρωμή λογαριασμών
o ατομική υγιεινή
Στο πλαίσιο της προσπάθειας που καταβάλλουμε για την εξάλειψη των περιπτώσεων ανθρώπων
● που δεν λαμβάνουν τη κατάλληλη φροντίδα
● δεν αξιοποιούν τις παροχές και υπηρεσίες του προγράμματος
σας καλούμε να καταγράψετε τις περιπτώσεις και να μας ενημερώσετε, έτσι ώστε να βελτιωθεί η διαβίωσή τους και να λάβουν την κατάλληλη φροντίδα.
Με Τιμή ο Πρόεδρος της
ΔΗ.Κ.Ε.ΑΛΜΩΠΙΑΣ
ΛΕΜΟΝΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ















