Α.Σ. Πρόμαχοι - Ορφέας Ριζαρίου 4 - 1

Στο γήπεδο «Χρήστος Τζιβάνης» των Προμάχων ο τοπικός Α.Σ. υποδέχτηκε τον Ορφέα Ριζαρίου για το πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας της ΕΠΣ Πέλλας και τελικά επικράτησε με σκορ 4-1.

Ρεπορτάζ: Άλεξ Αμπάρης "Π.Ν."

Οι γηπεδούχοι υπερίσχυσαν σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του αγώνα έναντι των αντιπάλων τους με εξαίρεση το δεκάλεπτο του 70^ου-80^ου λεπτού όπου φάνηκαν απειλητικοί με τον βιρτουόζο ποδοσφαιριστή τους Μίσκο, ο οποίος είχε τρεις καλές ευκαιρίες για να σκοράρει.

Αξιοσημείωτες οι κόκκινες κάρτες των Άτζου στο 69’ και Αθανασιάδη προς το τέλος του αγώνα με δεύτερη κίτρινη κάρτα και στους δυο.

Τα γκολ:

Ο Κοτζαμανώλης στο 39’ σημειώνει το 1-0 με παρεμβολή στην εκτέλεση φάουλ του Μίτσκα.

Το 2-0 στο 44’ με κεφαλιά ο Μούγιος.

Στο 75’ μειώνει σε 2-1 με πλασέ ο Τσόρμπας.

Ο Μούγιος με κεφαλιά σημειώνει το 3-1 στο 88’.

Το τελικό 4-1 σημείωσε ο Χ. Σαμαράς με πλασέ μέσα από τη μικρή περιοχή στο 90’.

Από τους Προμάχους δεν υστέρησε κανείς με κορυφαίους τους Μιχαηλίδη, Σούσουλα, Μούγιο και Κοτζαμανώλη.

Από το Ριζάρι ξεχώρισαν οι Βάινας, Γρηγοριάδης, Αλεξιάδης και Μίσκος.

Η διαιτησία του κυρίου Καρατζά ήταν καλή, με άριστους τους δυο βοηθούς του Αλατζά και Παρούτογλου.

ΑΣ Πρόμαχοι: Μπελητάσιος, Μιχαηλίδης, Αθανασιάδης, Σούσουλας, Άτζος, Μεσκίνης (Χ. Σαμαράς), Μούγιος, Μίτσκας (Άντυ), Μονογενίδης (Σατζάκης), Κοτζαμανώλης, Gazzy (Τρίψης). Προπονητής: Β. Σαμαράς.

Ορφέας Ριζαρίου: Πέτκος, Βάινας, Σασαρίδης, Κατικαρίδης (Σιδηρόπουλος), Μαυροειδής, Γρηγοριάδης, Αλεξιάδης, Σαβαντόγλου, Γ. Κατικαρίδης, Καραγιάννης (Τσόρμπας), Μίσκος. Προπονητής: Γ. Γιανούλτσης.

Διαβάστε Περισσότερα

Διδακτική επίσκεψη του Γυμνασίου Προμάχων στο οχυρό Ρούπελ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΥΜΑΣΙΟΥ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΣΤΟ ΟΧΥΡΟ «ΡΟΥΠΕΛ»

                 ΡΟΥΠΕΛ: «Τα οχυρά δεν παραδίνονται. Καταλαμβάνονται!»

 Με αφορμή τον εορτασμό της επετείου του 1940 πραγματοποιήθηκε  διδακτική επίσκεψη του  Γυμνασίου   Προμάχων στο οχυρό Ρούπελ ,στις 20 Οκτωβρίου. Στο οχυρό -που βρίσκεται στο νομό Σερρών , κοντά στη γέφυρα του Στρυμόνα  και  που λειτουργεί ως επισκέψιμο ιστορικό μνημείο- επισκεφτήκαμε το εντυπωσιακό  πολεμικό μουσείο ,που είχε εντυπωσιακά εκθέματα  ,όπως όπλα, στολές, σημαίες και φωτογραφίες καθώς και τις δαιδαλώδεις υπόγειες στοές του ,που το μήκος τους  είναι 4.251 μ.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο από τα 21 οχυρά  της «Γραμμής Μεταξά»- κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων-που κατασκευάστηκαν με σκοπό την άμυνα της Ελλάδας κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν οι  Γερμανοί ζήτησαν την παράδοση του Ρούπελ ,ο Γεώργιος Δουράτσος, διοικητής του οχυρού, απάντησε: «Τα οχυρά δεν παραδίνονται. Καταλαμβάνονται» .Ήταν, κυριολεκτικά ένα νέο «μολών λαβέ» στις μακεδονικές Θερμοπύλες- όπως αποκαλείται η περιοχή-.  Οι Γερμανοί βρήκαν σε τοίχο  του Ρούπελ γραμμένο με κιμωλία το μήνυμα: «Στις Θερμοπύλες  σκοτώθηκαν οι 300, εδώ θα πέσουν οι 80» -όσο ήταν Έλληνες που επάνδρωναν την περιοχή-. Στη διάρκεια της “Μάχης των Οχυρών” (6-10/ Απριλίου του 1941) οι άνδρες επέδειξαν απαράμιλλο ηρωισμό. Ο Γερμανός συνταγματάρχης  συνεχάρη τον διοικητή για την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων, ενώ οι  απώλειες της ελληνικής φρουράς στο οχυρό ανήλθαν σε 44 νεκρούς.

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το χωριό « ΄Ανω Πορόια» των Σερρών ,που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μπέλλες, κοντά στη λίμνη Κερκίνη σε υψόμετρο 400 μέτρων. Εντύπωση έκανε στους μαθητές μας  ότι βρισκόμασταν κοντά στο χωριό «Προμαχώνα» του νομού Σερρών Η έκπληξή μας ,επίσης,ήταν μεγάλη όταν διαπιστώσαμε ότι το χωριό « ΄Ανω Πορόια»  « θύμιζε τους Παρομάχους»  .Για την γραφικότητά του το όμορφο χωρίο με τα στενά σοκάκια ,τα θεόρατα πλατάνια και τους πολλούς  γυναικείους συνεταιρισμούς χαρακτηρίστηκε από πολλούς σαν το «ομορφότερο χωριό της Ελλάδας»,ενώ απ’ άλλους σαν «Μικρή Κωνσταντινούπολη» , γιατί εκεί παραθέριζαν  κάποτε οι μπέηδες της περιοχής.

Σε μια γραφικη ταβερνούλα είχαμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε παραδοσιακά εδέσματα ,ενώ στο ζαχαροπλαστείο του κυρ-Αντώνη  η εξυπηρέτηση ήταν άψογη και τα παραδοσιακά γλυκά εξαιρετικά.Η οικογένειά του μας είπε ότι είχε φίλους στην Αλμωπία.Κάποιος κάτοικος από τα Άνω Πορόια ,αφού έμαθε από τους μαθητές μας τον τόπο προέλευσής μας, έκανε   την συγκινητική δήλωση: «΄Εχω ακούσει για τους Προμάχους! Πριν χρόνια υπηρετούσα στο στρατό με κάποιον Προμαχιώτη!  Θυμάμαι ότι τον  έλεγαν Μασλάρη!»

 Η συγκεκριμένη διδακτική επίσκεψη απέδειξε ότι η Ιστορία διδάσκεται στους μαθητές και  με βιωματικό τρόπο και ότι έτοιου είδους διδακτικές  επισκέψεις συμβάλλουν στην διατήρησή της εθνικής μας μνήμης!

 Μαζγαλτζίδου Ελένη, συνοδός εκπαιδευτικός.

Στην διδακτική επίσκεψη ήταν  επίσης συνοδοί οι παρακάτω εκπαιδευτικοί:

 Γιάκας Ιωάννης, Σερμέτης Τριαντάφυλλος, Στράντζαλης Αθανάσιος και Παπαδοπούλου Δέσποινα

Διαβάστε Περισσότερα

"Χάλκινα Ηχοχρώματα" όπως λέμε Ελιξίριο προς την Κάθαρση.

Πρόμαχοι 28 Οκτωβρίου 2019...

Μεσάνυχτα.

Οι θηριώδεις προβολείς σβήνουν, τα λαμπερά φώτα χαμηλώνουν κι ένας γκρίζος- ιλαρός μανδύας αγκαλιάζει τον δενδροσκεπή, σημαιοστολισμένο χώρο.

Οι περισσότεροι των συμμετεχόντων στην προηγηθείσα εκδήλωση, έχουν αναχωρήσει.

Τα κορμιά χαλαρώνουν από την υπερδιέγερση, η αδρεναλίνη επανέρχεται στα φυσιολογικά και οι καλλιτέχνες ξαποσταίνουν από  το βάρος της απαιτητικής παράστασης.

Φίλοι τριγύρω τους, συγχαίροντάς τους, χτυπώντας τους την πλάτη επιτιμητικά.

Ώσπου, πέφτει η παραγγελιά....

Χαμογελώντας, τραβούν μια γερή ρουφηξιά από το ποτό τους και σαν καλοεκπαιδευμένοι στρατιώτες, αρπάζουν τα όργανά τους, στήνονται στο μισοσκόταδο, και παίρνοντας μια βαθιάν ανάσα, ξεκινούν.

Γκάιντα.

Οι νότες γλυκές, παραπονιάρικες, αργές, βγάζουν τον πόνο, τον γκαϊλέ, την καρτερικότητα, τη στωικότητα του ντόπιου.

Στο υπόβαθρο το μελωδικό χαλί από τα πλήκτρα του Σταύρου επενδύουν γλυκά τον σκοπό, τα τύμπανα του Μανώλη σωστά πολυβόλα, κρατούν το ρυθμό και ανά διαστήματα βομβαρδίζουν στο αποκορύφωμα, τρυπώντας σου θαρρείς τα τύμπανα, κάνοντας το στομάχι σου να συσπάται.

Δεξιά κι αριστερά, ο Γιάννης κι ο Συμεών, θυμίζοντας Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας, τηρούν το ισοκράτημα, με τις χάλκινες τρομπέτες τους να στριγκλίζουν γαργαλιστικά δημιουργώντας διφωνίες, κάνοντάς σε να γυρίσεις πίσω στα Βιβλικά χρόνια, στις Σάλπιγγες της Ιεριχούς, σε συναρπάζουν νιώθοντας το δέρμα σου να αποκολλάται από την ανατριχίλα.

Και στο κέντρο, ο Σάββας, σαν τον μεγαλύτερο ταχυδακτυλουργό, με το κλαρίνο ως μαγικό ραβδί, να λικνίζεται θέλοντας να στρογγυλέψει, να λειάνει περισσότερο τις γλυκές νότες, πότε σηκώνοντάς το ψηλά προς τον συννεφιασμένο ουρανό και πότε κατεβάζοντάς το κάτω στην αιματοβαμμένη γη, γονατίζοντας, σχεδόν προσκυνώντας τη Μάνα Μακεδονία, ενώ τα χρυσοδάκτυλά του χάνονται από την υπερηχητική ταχύτητα χτυπώντας τα κλειδιά, Μέγας Αρχιερέας, Μύστης, Δημιουργός.

Λίγα μέτρα δεξιότερα, το φωταγωγημένο μαρμαρένιο δαφνοστεφανωμένο μνημείο με τα δεκάδες ονόματα των πεσόντων ηρώων, φαντάζει ναχει ραγίσει, να ζωντάνεψε θαρρείς από τον μελωδικό οργασμό που συντελείται.

Μαγεμένα βλέμματα, αποσβολωμένοι ακροατές, σταματούν ό,τι κάνουν και παρακολουθούν την ιεροτελεστία,  το ρέκβιεμ, μαρμαρωμένοι, λες και περνάει ο ιερέας με το Άγιο Ευαγγέλιο, ταξιδεύουν πίσω, αναπολούν τα χρόνια που διάβηκαν, υποκλίνονται νομίζεις στους ηρωικούς προγόνους, αυτούς που μεταλαμπάδευσαν την πίστη, την παράδοση, την ομοιογένεια την αγάπη στη φυλή.

Τελειώνουν με αριστουργηματικό κρεσέντο, υποκλίνονται υπό τον ήχο των μαγεμένων χειροκροτημάτων, βγάζουν έναν βαθύ αναστεναγμό, σα να επήλθε η Λύτρωση, η Αρχαία Κάθαρση, χαμογελούν συγκαταβατικά μεταξύ τους και ξεκινούν το ξεστήσιμο της σκηνής.

Πάνω τους, ψηλά, το φεγγάρι ξεπροβάλει δημιουργώντας ένα μαγικό παράθυρο μέσα από τα γκρίζα σύννεφα και μια ανεπαίσθητη αχνή ακτίνα του, λούζει ένα ζευγάρι νυχτοπούλια που ερωτοτροπούν στο στερέωμα, μετέχοντας με τον τρόπο τους στην επίγεια μυσταγωγία.

Χάλκινα Ηχοχρώματα

Διαβάστε Περισσότερα

Η Ομάδα Εθελοντών Προμάχων δίπλα στους πυροσβέστες στην κορυφή "Μπάζαρ"

Σκουπίζοντας το πλούσιο μέτωπό μου από τις σταγόνες του ψιλόβροχου, που επικρατεί στο κέντρο του χωριού, επιβιβάζομαι στο πίσω κάθισμα του θηριώδους αγροτικού οχήματος, στριμώχνοντας τον Πέτρο και τον Βασίλη. Στα μπροστινά καθίσματα, ο οδηγός μας Αλέξανδρος με τον Γιάννη για συνοδηγό, που λόγου του όγκου του τον επιλέξαμε να μπει, για να έχουμε σχετική ευρυχωρία πίσω.

Έχει προηγηθεί νωρίτερα η προμήθεια των απαραίτητων υλικών, κρέατα, ψωμιά, ορεκτικά, γλυκά, ουζάκι, ώστε να είμαστε έτοιμοι για την αποστολή μας.

Η Ομάδα Εθελοντών του χωριού, θα πηγαίναμε στην κορυφή Μπάζαρ, όπου δραστηριοποιούνται για πέμπτη ημέρα δεκάδες πυροσβέστες, δασεργάτες και εθελοντές δασοπυροσβέστες, κόντρα στην μεγάλη και πρωτοφανή πυρκαγιά στα βουνά των Προμάχων στα σύνορα με το κρατίδιο των Σκοπίων.

Το βαρύ όχημα ξεκίνησε να καταπίνει τα χιλιόμετρα και ύστερα από είκοσι περίπου λεπτά, αφού αφήσαμε πίσω μας το δάσος του μεσέ και το οροπέδιο της Σλίσκας, προσεγγίσαμε προς την πυκνόφυτη Παπράιντσα, όπου το βρεγμένο σκηνικό, διαδέχτηκε ένα ομιχλώδες, πλην όμως ξερό τοπίο. Ξαφνιασμένοι από την ξέρα που επικρατούσε-θεωρούσαμε ότι θα έβρεχε καταρρακτωδώς- διακρίναμε στο βάθος το κόκκινο χρώμα των πυροσβεστικών οχημάτων και των λεωφορείων μεταφοράς προσωπικού. Αφού πλησιάσαμε και σταθμεύσαμε σε μιαν άκρη, πληροφορηθήκαμε ότι είναι οι πυροσβέστες από τους γειτονικούς νομούς, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν για να συνδράμουν στο τιτάνιο έργο της κατάσβεσης της φωτιάς και που αναχωρούσαν για την βάση τους. Στα πρόσωπά τους ξεχώριζε η κόπωση, το ξενύχτι και η ταλαιπωρία, ενώ τα μαυρισμένα χέρια τους, υποδήλωναν τη δουλειά στην οποία επιδόθηκαν επί τόσα εικοσιτετράωρα.

Αφού τους ευχηθήκαμε καλό κατευόδιο, συνεχίσαμε στον δύσβατο χωματόδρομο για τον προορισμό μας. Στη διάρκεια της επίπονης διαδρομής μέσα από το χρυσοκόκκινο περιβάλλον των ξερών και πανύψηλων οξιών, συναντούσαμε ανά διαστήματα μικρά και μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα που έτρεχαν αλαφιασμένα με τους φάρους αναμμένους, ενώ δεν ήταν λίγα και τα τρακτέρ των ντόπιων υλοτόμων που κατέβαιναν στο χωριό, ύστερα από την ολονύκτια προσπάθεια να σχηματίσουν αντιπυρικές ζώνες σε επικίνδυνα σημεία.

Μετά από μιάμιση περίπου ώρα και νιώθοντας τα αυτιά μας να βουλώνουν λόγω του υψομέτρου και τα κορμιά μας καταπονημένα από τις συνεχείς αναταράξεις εξαιτίας του κακοτράχαλου δρόμου, φτάσαμε στον κύριο προορισμό μας.

Ένα μεγάλο ξέφωτο με λίγα μέτρα καλλιεργήσιμου εδάφους, περιστοιχισμένου από θεόρατες οξιές σαν φυσικός υπερασπιστής, και στην βόρεια πλευρά του, μια χειροποίητη συστοιχία με βασικές υποτυπώδεις υποδομές. Μια ξύλινη καλύβα, ένα σκέπαστρο, μια βρυσούλα και κάποια πρόχειρα μικρά παραπήγματα, φάνταζαν ως το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο ριζόρτ ξενοδοχείο του κόσμου.

Στην είσοδο προς το καταφύγιο ξεχώριζε το μικρό ταπεινό εκκλησάκι με μια καμπανούλα κρεμασμένη λίγο παραπάνω, ενώ μια Γαλανόλευκη κυμάτιζε, υποδηλώνοντας στον επισκέπτη την αέναη και συνεχή παρουσία του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στα απόμακρα και έσχατα τούτα μέρη.

Αφού τακτοποιήσαμε τα υλικά μας, αφήσαμε τον Βασίλη με τον Πέτρο να επιμεληθούν τα του γεύματος και, με τον Αλέξανδρο και τον Γιάννη κινήσαμε προς την κορυφή Μπάζαρ, όπου ενεργούσαν οι ακάματοι πυροσβέστες. Ήδη από το σημείο που βρισκόμασταν μπορούσαμε να διακρίνουμε τις στήλες καπνού, που ανέβαιναν κατακόρυφα, λόγω της άπνοιας, προς τον συννεφιασμένο ουρανό.

Ο οδηγός μας αφού ακολούθησε με επιδέξιους ελιγμούς έναν τρακτερόδρομο, κατευθύνθηκε ευθεία προς το μέτωπο. Η μυρωδιά του καμένου, άρχισε να ερεθίζει τα ρουθούνια μας και μπορούσαμε πλέον να δούμε τις απέναντι κορυφές με τις πανύψηλες λεύκες κι οξιές καψαλισμένες από την φωτιά, η οποία έρπονταν, κατακαίγοντας ξερόκλαδα και φύλλα.

Στην διαδρομή μας προς την κορυφή ανταμώσαμε αρκετούς άνδρες οι οποίοι καιροφυλακτούσαν για τυχόν αναζωπύρωση της φωτιάς καθώς επίσης και δικούς μας υλοτόμους, που άλλοι άνοιγαν τα τελευταία μέτρα ζώνης ασφαλείας κι άλλοι επιδιόρθωναν τα λάστιχα ενός τεράστιου υλοτομικού μηχανήματος.

Ένα σμήνος από μικρά ασπρόμαυρα πουλιά, "κιός" μου τα ανέφερε ο Αλέξανδρος όντας δεινός κυνηγός, πέταξε μπροστά μας με εμφανές το σοκ από την καταστροφή που συντελούνταν στον φυσικό τους χώρο και χάθηκε σε μια πλαγιά με πυκνές πάπρες, πεταρίζοντας τα φτερά τους.

Λίγο παραπάνω, σε ένα "νεροφάγωμα" του δρόμου, υπήρχαν εμφανή μπερδεμένα ίχνη από τουλάχιστον τρία αγριογούρουνα, τα οποία εικάζω τράπηκαν σε φυγή άρον άρον αναζητώντας ασφαλέστερα βοσκοτόπια, μακριά από την πύρινη λαίλαπα.

Αφού προσκαλέσαμε όλους όσους συναντήσαμε στο δρόμο μας, πυροσβέστες, εθελοντές δασοπυροσβέστες, υλοτόμους, υπαλλήλους του Δασαρχείου στο γεύμα που ετοιμάζαμε, επιστρέψαμε στη βάση μας στο καταφύγιο.

Οι δυο μάγειρες τα είχαν όλα στην εντέλεια σερβιρισμένα. Ύστερα από αρκετή ώρα, συγκεντρωθήκαμε και πιστεύω ότι αυτά που γεύτηκαν οι καλεσμένοι μας, θα τους μείνουν αξέχαστα. Ο δε Βασίλης όλο κορδωνόταν με αυταρέσκεια σαν γύφτικο σκεπάρνι, βλέποντάς μας να απολαμβάνουμε με κλειστά-βουλημικά μάτια, τα δημιουργήματά του, και να παραμιλάει για το μαγειρικό του ταλέντο.

Μετά από αρκετή ωρίτσα κι αφού ενημερωθήκαμε όσο επιτρέπονταν για την επιχείρηση της κατάσβεσης, κι αφού αφήσαμε τα κλειδιά του καταφυγίου σε αυτούς που θα έμεναν εκεί να συνεχίσουν τον αγώνα, κινήσαμε για το δίωρο ταξίδι της επιστροφής.

Μπαίνοντας στη θέση μου στο αυτοκίνητο, ένα χέρι με αρπάζει από το μπράτσο.

Γυρνώντας ξαφνιασμένος το πρόσωπό μου, αντικρίζω τον Αποστόλη με σχεδόν υγρά τα μάτια, ίσως από την αϋπνία, ίσως από την συγκίνηση, να μου λέει ψιθυριστά:

"Δεν ξέρω τι θα γράψεις στο ρεπορτάζ σου, όμως θα σε παρακαλέσω να μεταφέρεις τις θερμές μας ευχαριστίες στον Δήμαρχο, το Δασαρχείο, τους εθελοντές δασοπυροσβέστες, τους κατοίκους, τους υλοτόμους του χωριού, μα πάνω από όλους σε εσάς την ομάδα σας για όλα όσα κάνατε για εμάς, που μας σκεφτήκατε και ενεργήσατε τόσο ανθρώπινα και συγκινητικά. Μην το ξεχάσεις σε παρακαλώ".

Διαβάστε Περισσότερα