ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΑΠΟ ΚΚΕ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Προς το Προεδρείο της Βουλής

ΑΝΑΦΟΡΑ

Για τον κ. Υπουργό Εσωτερικών και διοικητικής Ανασυγκρότησης

      Οι βουλευτές του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης, Χρήστος Κατσώτης, Γιάννης Δελής, Νίκος Καραθανασόπουλος, Γιώργος Λαμπρούλης, Νίκος Μωραΐτης, Σταύρος Τάσσος και Μανώλης Συντυχάκης

    Κατέθεσαν ΑΝΑΦΟΡΑ το κείμενο διαμαρτυρίας του Πανελλήνιου Συντονιστικού Οργάνου των Συλλόγων και Σωματείων Εργαζομένων στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι», ζητώντας την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Αθήνα 14/4/2016

Οι καταθέτοντες βουλευτές

ΠΑΣΧΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ 

ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ    ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ   “ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ”

ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ για άλλη μια φορά παραμένουμε αρκετοί  εργαζόμενοι του «Βοήθεια στο Σπίτι» ενόψει Πάσχα με ότι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους και τις οικογένειές μας.  Οι 3500 εργαζόμενοι είχαμε τονίσει στα συναρμόδια Υπουργεία από τις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη ότι θα έπρεπε να μεριμνήσουν έγκαιρα για  την υπογραφή της  Προγραμματικής Σύμβασης καθώς οι  γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνται από την υπογραφή της έως την καταβολή των δεδουλευμένων μας είναι χρονοβόρες.

Οι διαβεβαιώσεις που είχαμε λάβει τότε από την Αναπληρωτή Υπουργό Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Φωτίου ήταν ότι θα  πραγματοποιούνταν όλες οι απαραίτητες ενέργειες στην ώρα τους , κάτι που δυστυχώς δεν έγινε. Μάλιστα, σε συνάντησή μας στις 10 Μαρτίου2016 είχαμε πάλι επισημάνει την καθυστέρηση στις διαδικασίες αλλά φάνηκε ότι δεν «ίδρωσε» το αυτί κανενός .Αντίθετα ,  αποκαλύφτηκε ο εμπαιγμός όλων ,   δεδομένου ότι ενώ μας διαβεβαίωναν ότι έχουν προχωρήσει οι διαδικασίες σχετικά με την Προγραμματική Σύμβαση ανακαλύψαμε ότι δεν ίσχυε τίποτα από αυτά….

 Έτσι φτάσαμε λίγο πριν το Πάσχα στο ίδιο αποτέλεσμα: ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ  !!!

Αναλγησία και εμπαιγμός δυστυχώς από την πολιτεία για άλλη μια φορά που δεν νοεί να καταλάβει ότι οι εργαζόμενοι προσφέρουμε  ανελλιπώς τις υπηρεσίες μας ,είμαστε  άνθρωποι , είμαστε εργαζόμενοι και όχι είλωτες, με οικογένειες και υποχρεώσεις και ότι το κράτος οφείλει να μας  καταβάλει τα δεδουλευμένα μας εγκαίρως.

Την ευθύνη για την μη καταβολή των δεδουλευμένων μας  έχει  και η  ΚΕΔΕ που εκπροσωπεί του Δήμους και  δεν μερίμνησε με τις παρεμβάσεις της προς τα Υπουργεία να προχωρήσουν οι διαδικασίες που αφορούν την ροή της χρηματοδότησης προς τους Φορείς Υλοποίησης του «Βοήθεια στο Σπίτι», ξεχνώντας ότι οι συμβάσεις εργασίας μας συνάπτονται με φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Τόσα χρόνια είμαστε θεατές στο ίδιο έργο , αφού καμία κυβέρνηση και  κανένας αρμόδιος δεν έπραξε έτσι ώστε οι πληρωμές μας για τις υπηρεσίες που παρέχουμε να γίνονται στην ώρα τους,   αποτέλεσμα της προχειρότητας και της απαξίωσης απέναντι σε έναν θεσμό που προσφέρει τα μέγιστα σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Υποτίθεται ότι η παρούσα ηγεσία είχε δεσμευτεί ότι θα  βρεθεί ο τρόπος και θα  τελειώσουν διαπαντός όλα τα προβλήματα που διέπουν τη λειτουργία του «Βοήθεια στο Σπίτι» εδώ και 15 χρόνια.

Υποτίθεται ότι η παρούσα ηγεσία είχε δεσμευτεί ότι το «Βοήθεια στο Σπίτι»  και οι εργαζόμενοι σε αυτό ΘΑ  εξασφαλιστούμε  μόνιμα και ΘΑ  πάψει η ομηρία μας  καθώς και η ανασφάλεια των χιλιάδων εξυπηρετούμενων.

Τα συναρμόδια Υπουργεία ΑΝΤΙ να λαμβάνουν υπόψη τους τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ  την αποδόμηση  του «Βοήθεια στο Σπίτι»  και την καρατόμηση των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι δηλώνουμε ότι   έχουμε προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ , καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες ,  έχουμε την τεχνογνωσία και την εμπειρία ώστε να στηρίξουμε το κοινωνικό κράτος και μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και των αναγκών της.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

·         Την μόνιμη θεσμική κατοχύρωση του υπάρχοντος προσωπικού καθώς παρέχουμε ένα έργο το οποίο είναι μόνιμο, το οποίο έγινε χθες, γίνεται σήμερα και πρέπει να συνεχιστεί και αύριο.

·         Την δημιουργία Διεύθυνσης Κοινωνικών Υπηρεσιών σε κάθε Δήμο και στελέχωση των υπηρεσιών αυτών με την ενσωμάτωση του έμπειρου και εξειδικευμένου προσωπικού που ήδη εργάζεται επί σειρά ετών στις κοινωνικοπρονοιακές δομές (Βοήθεια στο σπίτι κ.λπ.).

·         Την άμεση και έγκαιρη καταβολή των δεδουλευμένων μας  καθώς εξακολουθούμε να μένουμε απλήρωτοι στην πλειοψηφία μας.

·          Τα συνταγματικά κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα να λειτουργήσουν ως φραγμός σε μία διαδικασία αποδόμησης και ιδιωτικοποίησης του «Βοήθεια στο Σπίτι», του κοινωνικού κράτους.

Με εκτίμηση ,

Οι Σύλλογοι και τα Σωματεία των Εργαζομένων 

Διαβάστε Περισσότερα

"Οι Δύο Μοναχοί" - Christian Conte

Κάποτε, δύο μοναχοί περπατούσαν κατά μήκος ενός ποταμού όταν συνάντησαν μία γυναίκα που περίμενε να περάσει απέναντι. Ντυμένη με ένα μακρύ φόρεμα, ήταν εμφανές ότι δεν ήθελε να το βρέξει.
 Ο πιο ηλικιωμένος από τους δύο μοναχός, σήκωσε τη γυναίκα στα χέρια του και, χωρίς να πει τίποτα, διέσχισε τον ποταμό, την πέρασε στην απέναντι όχθη και την άφησε. Οι δύο μοναχοί συνέχισαν στο δρόμο τους σε απόλυτη σιωπή.

Μία ώρα αργότερα, ο νεότερος μοναχός ξέσπασε κι άρχισε να κατηγορεί τον ηλικιωμένο μοναχό για ό,τι είχε κάνει νωρίτερα.

 «Πώς είναι δυνατό να άγγιξες μία γυναίκα; Γνωρίζεις πολύ καλά ότι έχουμε ορκιστεί να μην αγγίξουμε ποτέ γυναίκα! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έτσι απλά, χωρίς καν να το σκεφτείς πήγες και τη σήκωσες στα χέρια σου!»
 Ο ηλικιωμένος μοναχός άκουγε προσεκτικά ό,τι είχε να του πει ο άλλος και στο τέλος είπε μόνο, «Αδελφέ, εγώ την άφησα εδώ και μία ώρα, εσύ γιατί συνεχίζεις να την κουβαλάς;»





Christian Conte,  Advanced Techniques for Counseling and Psychotherapy, (New York: Springer)

Διαβάστε Περισσότερα

"Γράμμα σ’ ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ" - Oriana Fallaci

…Εδώ έξω, αντίθετα θα έχεις χίλια αφεντικά. Κι εγώ θα είμαι το πρώτο αφεντικό σου, μια και θα σου επιβάλω, άθελά μου και δίχως καν να το συνειδητοποιώ, εκείνα που για μένα είναι σωστά, αλλά όχι και για σένα. Να, ας πούμε, αυτά τα όμορφα παπουτσάκια. Εγώ τα βρίσκω ωραία, εσύ όμως; Θα φωνάξης, θα ουρλιάξης, όταν θα σου τα φορέσω. Θα σου φέρουν απόγνωση, είμαι βέβαιη. Μα εγώ, έτσι κι αλλιώς, θα στα φορέσω, επιμένοντας ότι δίχως αυτά θα κρυολογήσης.
 Κι εσύ σιγά-σιγά, θα συνηθίσης. Δαμασμένο θα φτάσης στο σημείο να υποφέρης όταν δεν θα τα φοράς. Και αυτή θάναι η αρχή μιας ατέλειωτης αλυσίδας καταναγκασμών. Κι εμένα θα με θεωρής τον πρώτο κρίκο της, μια που δε θα μπορής να ζήσης χωρίς τη βοήθειά μου. Εμένα που θα σε θρέφω, εμένα που θα σε ντύνω, εμένα που θα σε πλένω, εμένα που θα σε παίρνω στην αγκαλιά μου.
 Έπειτα θ’ αρχίσης να περπατάς μόνο σου, να τρως μόνο σου, ν’ αποφασίζης μόνο σου που θα πας και πότε θα πλυθής. Τότε θα ξεπηδήσουν νέοι καταναγκασμοί. Οι συμβουλές μου. Οι διδασκαλίες μου. Οι παραινέσεις μου. Ο ίδιος σου ο φόβος μήπως με κάνης να πονέσω, αν πράξης διαφορετικά από ό,τι σε δίδαξα. Και θα σου φανή ατέλειωτος ο καιρός, ώσπου να σ’ αφήσω να φύγης, σαν τα πουλιά που τα διώχνουν από τη φωλιά οι γονείς τους μόλις μάθουν να πετάνε.
 Μα θα έρθη επιτέλους η στιγμή που θα σ’ αφήσω να φύγης, να διασχίσης μόνο σου το δρόμο, με κόκκινο φως. Και μάλιστα θα σε σπρώξω. Χωρίς η πράξη μου ν’ αυξήση την ελευθερία σου, μια και θα σε δένη μαζί μου η σκλαβιά της τρυφερότητάς μου, η σκλαβιά της μεταμέλειάς σου. Είναι αυτό που ονομάζεται καμιά φορά σκλαβιά της οικογένειας.»



Oriana Fallaci, Γράμμα σ’ ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ», Εκδ. ΝΕΦΕΛΗ (απόσπασμα)

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΝΤΙΟ - ΤΆΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Κάποτε μια νύχτα θ΄ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να
περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα ΄χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρί-
τες απ΄τα παιδικά μας πρωινά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τους τόσους χειμώ-
νες
τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώ-
θηκαν,
οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι
που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;
κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά
από αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό
κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε
έξω
όπως απόψε σε τούτο το ερημικό τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με
τους νεκρούς μου φίλους.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα
δεν θα γραφτούν ποτέ….

ΤΆΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Διαβάστε Περισσότερα

Ο παλιάτσος και η Άνιμα, Αποσπάσματα Της Μάρως Βαμβουνάκη

"Η γεύση της αγάπης είναι η γαλήνη, του έρωτα ο πανικός."

"Σ' αγαπώ σημαίνει να αναζητώ να γεμίσω τις δικές σου ανάγκες κι όχι να θέλω, χρησιμοποιώντας σε, να καλύψω τις δικές μου ανάγκες."

"Η αντίσταση χρειάζεται πολύ μεγάλο μόχθο και την οδύνη που απαιτούν πάντοτε οι εσωτερικές μεταμορφώσεις, οι αλλαγές που όταν είναι συνειδητές ονομάζονται μετάνοια. Είναι πιο βολικό να παραιτείσαι απ' το ν' αγωνίζεσαι. Κι ας είναι ο αγώνας ταυτόσημος με το ζω, αληθινά ζω. Αλλά "ζω" σημαίνει "πηγαίνω με τη ζωή", όχι κατασκευάζω ιδέες και σενάρια "περί ζωής" στα μέτρα μου."

"Γιατί ο πόνος είναι ζωοδότης, αφυπνιστικός και θαυματουργός, και μόνο ως απελπισία ακυρώνει την αξία του όπως και την αξία της ζωής του προσώπου που πάσχει. Γιατί ο άνθρωπος μέσα σε τούτον τον κόσμο της πτώσης και της φθοράς, μέσα στην ασχήμια και τη βλακεία που μεθοδικά επισημοποιείται, μέσα στων εγωισμών τα άγχη, της ματαιοδοξίας και της κενοδοξίας τα κόμπλεξ, της σκληροκαρδίας το δηλητηριο, της απονιάς τις πληγές, δεν μπορεί παρά να υποφέρει, αν είναι άνθρωπος φυσιολογικός. Αντιθέτως, όταν οι πολλοί αμυντικοί μηχανισμοί χτίσουν πανοπλία μονωτική κατά της οδύνης και, κατά συνέπεια, κατά της ευαισθησίας, σκάβουν τάφρο κατά της ζωής και εκτρέφουν το νευρωσικό ανικανοποίητο της νεκροζώντανης προσωπικότητας."

"Όμως, δε μαθαίνουν παρά μονάχα όσοι είναι σε θέση να πονούν. Η οδύνη, η αποτυχία, η αμαρτία σε κάνουν καλό μαθητή. Μαθητής που μαθαίνει, και επειδή μαθαίνει μεταμορφώνεται. Για να καρπίσει τους σπόρους το μέσα χώμα σου πρέπει να σκαφτεί. Τίποτα δε σκάβει βαθύτερα, τίποτα δεν ξεριζώνει σαν ζιζάνια τις ψευδαισθήσεις, τίποτα δε σε κάνει δεκτικότερο όσο ο πόνος και η συντριβή. Πρέπει να έχεις απελπιστεί από τα δικά σου για να ακούσεις τον άλλον, για να γυρέψεις το δάσκαλο. Πρέπει να έχεις απελπιστεί για να γυρέψεις την ελπίδα. Πρέπει να έχεις φτάσει στην απόγνωση για να γυρέψεις τη γνώση."

"Εγωιστής είναι τελικά ένας δειλός, τόσο δειλός που δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό, ούτε να αγαπάει τον εαυτό του. Και εγωιστής δεν είναι εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του, όπως επιπόλαια νομίζουμε. Εγωιστής είναι εκείνος που δεν αγαπάει τον εαυτό του. Που γι' αυτό ακριβώς προσπαθεί να πείσει τους άλλους πως αξίζει, πως είναι σπουδαίος. Επειδή δεν το πιστεύει ο ίδιος. Αγωνίζεται με κάθε τρόπο να επιβάλει τούτη την καλή μαρτυρία, ώστε η μαρτυρία να επιστρέψει στον ίδιο και να γλιτώσει από την αυτοαμφισβήτηση. Γι' αυτό άλλωστε ο εγωισμός ενέχει βία. Γιατί κουβαλάει αγωνία΄ανάγκη και τρόμο πτώσης στο εσώτερο κενό." 

"Θέλω να μιλήσω για μια μερίδα χαρακτήρων, που δεν οδηγούνται σε επιλογή ακατάλληλου συντρόφου από τις παραπάνω αιτίες, από ναρκωτικό ενθουσιασμό δηλαδή, από τη βιασύνη του επιτακτικού πόθου, από νεανική αστοχία. Υπάρχουν περιπτώσεις, πολλές, που κάποιοι κανονικά επιλέγουν, προτιμούν, να δεθούν με ακατάλληλο ταίρι. Συνειδητά και περισσότερο μισοσυνειδητά, ρέπουν να διαλέξουν ένα πρόσωπο ακίνδυνο για την ψυχή τους. Πρόσωπο ασφαλές για την ισορροπία τους, για τις αντοχές τους. Επιδιώκουν να συγκρατήσουν τα συναισθήματά τους σε όριο ελεγχόμενο, σε βαθμό ζέσης υποφερτό. Δεν αντέχουν τον μεγάλο πόνο, την αιμόφυρτη ρωγμή, την απώλεια του αυτοελέγχου, το άγχος της αβεβαιότητας, το να κρατάει άλλος στα χέρια του τη ζωή και το θάνατό σου, το άλμα στο κενό και στο καινό. Όλα εκείνα δηλαδή που υπόσχεται και απειλεί η μεγάλη αγάπη....Φτιάχνουν λοιπόν ερωτική σχέση και γάμο με άνθρωπο που δε συνταράσσει, ώστε να μη διαταράσσει το γάμο τους. Το προτιμούν. Ώστε να μπορούν και να χωρίσουν εύκολα. Ώστε να μπορούν να φύγουν. Για να μην πονέσουν φριχτά αν εγκαταλειφθούν, για να ξεχάσουν κατόπιν εύκολα, και, πιο πολύ, για να είναι σε θέση γρήγορα να αναπληρώσουν. Ζητούν ταίρι αναλώσιμο΄ο αναντικατάστατος άλλος τους πέφτει θανάσιμα βαρύς. Ο γνήσιος έρωτας είναι - θες δε θες - πιστός...
Όχι, δε θέλουν να συναντήσουν το πρόσωπο του γνήσιου, του μεγάλου έρωτά τους. Το πρόσωπο που θα τους συγκλονίσει. Δεν έχουν τα κότσια για τόσο κίνδυνο, για τόση οδύνη. Και να το συναντήσουν, θα κάνουν πως δεν το κατάλαβαν. Και να το κατάλαβαν, θα προσπαθήσουν να το υποτιμήσουν. Θα το στολίσουν με ελαττώματα για να το αποφύγουν. Για να δικαιολογηθούν που δεν τολμούν. Ίσως και να μην πιστεύουν πως το αξίζουν. Έχουν πολύ ψυχικό και πνευματικό μόχθο όλα τούτα...
Είναι απίστευτο, αλλά οι περισσότεροι έτσι περίπου ζούμε τις ζωές μας. Δε ζούμε. Προσπαθούμε μόνο να μην πεθάνουμε..."

Μάρω  Βαμβουνάκη 

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΠΕΛΛΑΣ Θ. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΑΣΚΗΣΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ

 Θεόδωρος Θεοδωρίδης: Σε υψηλό επίπεδο ετοιμότητας ο τοπικός μηχανισμός πολιτικής προστασίας – Συγχαρητήρια στους συμμετέχοντες

Στην Άσκηση ετοιμότητας πολιτικής προστασίας που πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στα Γιαννιτσά συμμετείχε ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας

Με επιτυχία και πολλά χρήσιμα συμπεράσματα πραγματοποιήθηκε στις 15/4 άσκηση πολιτικής προστασίας στο στρατόπεδο «Καψάλη» την οποία συντόνισε η Πυροσβεστική Υπηρεσία Γιαννιτσών. Στην άσκηση συμμετείχαν στελέχη των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Πέλλας, του Τμήματος Πολιτικής Προστασίας της Π.Ε. Πέλλας, του Δήμου Πέλλας, της Αστυνομίας/Τροχαίας, του Στρατού, της 2^ης ΕΜΑΚ καθώς, επίσης, και εθελοντές (Τοπικό Παράρτημα της Λέσχης Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων).

Στην άσκηση παραβρέθηκε επίσης ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Θεόδωρος Θεοδωρίδης ο οποίος έχει την ευθύνη του κεντρικού συντονισμού σε περιπτώσεις έκτακτων γεγονότων, ενώ την ευθύνη του επιχειρησιακού σχεδιασμού έχουν, κατά περίπτωση, η Πυροσβεστική και άλλες συναρμόδιες υπηρεσίες. Ο κ. Θεοδωρίδης ευχαρίστησε και συνεχάρη τα στελέχη που συμμετείχαν στην άσκηση και εξέφρασε την ικανοποίησή του «για το υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας του τοπικού και περιφερειακού μηχανισμού πολιτικής προστασίας».

Ο Διοικητής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Γιαννιτσών Κωνσταντίνος Τσάκαλος παρουσίασε συνοπτικά μία πρώτη αξιολόγηση της άσκησης ετοιμότητας, συνεχάρη και ευχαρίστησε τους συμμετέχοντες για την εποικοδομητική συμμετοχή τους. Ειδικότερα, επισήμανε την αξία που έχει η πραγματοποίηση αντίστοιχων ασκήσεων ετοιμότητας που προσομοιάζουν με τις πραγματικές συνθήκες εκτάκτου ανάγκης.

Το σενάριο της άσκησης, το οποίο ήταν άρτια οργανωμένο και τηρήθηκε με μεγάλη ακρίβεια, περιλάμβανε σεισμό που προκάλεσε κατάρρευση κτιρίου, πυρκαγιά σε παρακείμενες εγκαταστάσεις και διάσωση εγκλωβισμένου ατόμου. Για την κατάσβεση της πυρκαγιάς κινητοποιήθηκαν οχήματα της Πυροσβεστικής και ειδική ομάδα η οποία έδρασε άμεσα, τηρώντας το ειδικό πρωτόκολλο ενεργειών που προβλέπεται για ανάλογα περιστατικά.

Για την ανεύρεση του εγκλωβισμένου ατόμου συνεργάστηκε ομάδα της 2^ης ΕΜΑΚ, με τη συμμετοχή δύο ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων. Πρόκειται για τους Φιντέλ (Γερμανικός Ποιμενικός, 3 χρόνων) και τον Έκτορα (Λαμπραντόρ, 15 μηνών) οι οποίοι, με τους συνοδούς εκπαιδευτές τους, εντόπισαν σε σύντομο χρονικό διάστημα το «εγκλωβισμένο» άτομο. Η συμβολή των σκύλων είναι τεράστιας σημασίας σε παρόμοιες επιχειρήσεις ενώ η λίστα επιτυχιών της ομάδας εντοπισμού ατόμων σε χαλάσματα, κλειστούς και ανοικτούς χώρους είναι πολύ μεγάλη. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πυροσβέστες αποκαλούν τους ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους «συναδέλφους» τους.

Η επιχείρηση διάσωσης ολοκληρώθηκε από άνδρες της πυροσβεστικής, με τη συμμετοχή μηχανήματος έργου του Δήμου Πέλλας, της ομάδας των εθελοντών οι οποίοι πραγματοποίησαν έρευνα στην περιοχή κατά τομείς και στελέχη του ΕΚΑΒ. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και δοκιμάστηκε επιτυχώς ειδικός εξοπλισμός που διαθέτει η Πυροσβεστική Υπηρεσία. 

Σημαντικό ρόλο στην επιχείρηση διαδραμάτισε η επικοινωνία και ο συντονισμός των επιμέρους ομάδων. Η πραγματοποίηση της άσκησης είναι καταλυτικής σημασίας για την κατανόηση δυνητικών προβλημάτων που μπορεί να υπάρξουν σε αντίστοιχες περιπτώσεις. 

Διαβάστε Περισσότερα

ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Η πρώτη ιστορικά εκδήλωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων είναι γεγονός. Οι Μακεδόνες αποκτούν το δικό τους πανελλήνιο συλλογικό όργανο όπως έχουν εδώ και χρόνια έχουν άλλες ελληνικές φυλετικές ομάδες όπως οι Βλάχοι, οι Ηπειρώτες, οι Πόντιοι, οι Σαρακατσανέοι κλπ.

Η Μακεδονία, το μεγαλύτερο διαμέρισμα της Ελλάδος μαζί με τις ομορφιές και τους θησαυρούς της κρύβει στα σπλάχνα της και την μεγαλύτερη μουσικοχορευτική παράδοση.

Την παράδοση αυτή θα τιμήσουν και θα αναδείξουν 3000 χορευτές από 140 συλλόγους και πάνω από 40 παραδοσιακοί οργανοπαίχτες στο μεγαλύτερο στάδιο της πρωτεύουσας της Μακεδονίας!

Σε καιρούς κρίσης ο πολιτισμός μας είναι όχι μόνον φάρμακο για την ψυχή αλλά και το κύριο στοιχείο της ταυτότητάς μας. Η τιμή σε αυτό που είμαστε δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε ακραία ιδεοληπτική συμπεριφορά. Είναι ανάγκη! Μπορείς να δώσεις από τον εαυτό σου, μόνον όταν έχεις έναν εαυτό για να δώσεις.

1η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Δημοσιεύτηκε από Πανελλήν Ομοσπονδ Πολιτιστικ Συλλόγων Μακεδόνων στις Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Πηγή πληροφοριών: pemptousia.gr

Διαβάστε Περισσότερα

1η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ Π.Ε. ΠΕΛΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Θεόδωρος Θεοδωρίδης: Οι εκδηλώσεις Μνήμης της Γενοκτονίας αποδίδουν τιμή στην ιστορία των Ελλήνων του Πόντου

Συνάντηση για την οργάνωση των εκδηλώσεων Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου πραγματοποιήθηκε στο Διοικητήριο

Συνάντηση με Ποντιακούς και Προσφυγικούς Συλλόγους της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας για την άρτια οργάνωση των εκδηλώσεων Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου πραγματοποιήθηκε στο Διοικητήριο με πρωτοβουλία του Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κ. Θεόδωρου Θεοδωρίδη, ο οποίος συντόνισε τη συζήτηση. Στην συνάντηση συμμετείχε και η Περιφερειακή Σύμβουλος κα. Μαρία Ζωγράφου – Τσαντάκη, αρμόδια για θέματα πολιτισμού.

Ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Θεοδωρίδης ευχαρίστησε τους εκπροσώπους των Συλλόγων που παραβρέθηκαν στην πρώτη συνάντηση οργάνωσης των εκδηλώσεων και ανέφερε το πλαίσιο στο οποίο θα «κινηθεί» η προετοιμασία, δηλαδή, η απότιση φόρου τιμής στους ήρωες και θύματα της Γενοκτονίας. Παράλληλα, ο κ. Θεοδωρίδης στάθηκε στις απόλυτα επιτυχημένες εκδηλώσεις των προηγούμενων χρόνων που ήταν αποτέλεσμα της καλής συνεργασίας της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, των Δήμων και Ποντιακών και άλλων συλλόγων που συμμετείχαν.

Στη συνάντηση οι εκπρόσωποι των συλλόγων έκαναν τις προτάσεις τους και έγινε μια καταγραφή για την πλαισίωση του βασικού προγράμματος των εκδηλώσεων, που θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 22 Μαϊου 2016.

Ο κ. Αντιπεριφερειάρχης κάλεσε όλους τους συλλόγους σε παλλαϊκή συμμετοχή με τα μέλη τους ώστε οι εκδηλώσεις να είναι ευρείας απήχησης και να αναδείξουν την οικουμενικότητα του αιτήματος για αναγνώριση της Γενοκτονίας από όλα τα Κράτη και τους διεθνείς φορείς. Τελικά, ορίστηκε νέα συνάντηση για την κατάρτιση του τελικού προγράμματος αμέσως μετά το Πάσχα.

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΠΟΡΙΑ

Απορία

Τόσες λέξεις γύρω μου

χτίζουν έναν απέραντο τοίχο

που προστατεύει τη σιωπή μου.

..................................................

Θεέ μου πόσο δύσκολο είναι

να ζήσει κανείς σ' αυτούς τους καιρούς

ψελίζοντας απορίες

αντί να κραυγάζει αλήθειες!

ΠΗΓΗ...http://aphorismoi.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

«Άρρητος Θρήνος – Λύπη Αμίλητη» - Το Μουσείο της Πέλλας ταξιδεύει… και συναντά το Βαφοπούλειο.

«Άρρητος Θρήνος – Λύπη Αμίλητη»

θεατρικό αναλόγιο

στo Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο

Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ο Πρόεδρος και τα μέλη της Εφορευτικής Επιτροπής του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου και η Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας σας προσκαλούν στο θ­εατρικό αναλόγιο «Άρρητος Θρήνος – Λύπη Αμίλητη», που θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 22 Απριλίου 2016, ώρα 20.00, στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο (Αίθουσα Θεάτρου, Γ.Βαφόπουλου 3, τηλ. 2310 424132-3).

Το κείμενο και τη μουσική επιμέλεια έκανε ο Δρ. Νικόλαος Β. Παππάς, Αρχαιολόγος και τη σκηνοθετική επιμέλεια η Αφροδίτη Ιωαννίδου, Ηθοποιός.

Το παραπάνω θεατρικό αναλόγιο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πέλλας και τώρα, στο πλαίσιο εξωστρέφειας του Μουσείου και της συνέργειάς του με άλλους φορείς, παρουσιάζεται και στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Θεσσαλονίκης. Το Μουσείο της Πέλλας ταξιδεύει… και συναντά το Βαφοπούλειο.

Κατόπιν τούτου, το κοινό του Βαφοπουλείου θα έχει τη δυνατότητα, μέσα από την εικόνα, τον αφηγηματικό και τον ποιητικό λόγο, να αντικρίσει τραγικές μορφές του παρελθόντος, που βίωσαν –με τον χαμό προσφιλών τους προσώπων– τον αφόρητο πόνο, την ανείπωτη οδύνη και με τον θρήνο μπόρεσαν να τον κατευνάσουν, με την Παναγία να πρωτοστατεί και να γίνεται σύμβολο της κάθε πονεμένης μάνας.

Συντελεστές της παράστασης

Κείμενο-Μουσική Επιμέλεια: Δρ. Νικόλαος Β. Παππάς

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Αφροδίτη Ιωαννίδου

Αφηγητές

Νικόλαος Παππάς, Στέλλα Τσατσαρώνη, Βικτωρία Ιωσηφίδου.

Μουσικοί

Σάκης Δερμιτζάκης (πιάνο, ενορχήστρωση), Νίκος Τσοκαλίδης (βιολί), Μαρία Ελευθεράτου (βιολί), Σοφία Εμμανουηλίδου (φλάουτο),

 Ιλεάνα Τζιώνα (κλαρινέτο)

Διεύθυνση Μουσικού Συνόλου και Φωνητικού Συνόλου «ΜέΜνηΑ»

Σάκης Δερμιτζάκης

Φωνητικό σύνολο «ΜέΜνηΑ»

Νατάσα Κύρου, Εύα Πομπόρτση (σοπράνο), Νατάσα Λιάντα, Στέλλα Μωυσίδου (άλτο), Στέλιος Κοτζαμάνης, Κοσμάς Λαζαρίδης (τενόρο), Τάσος Δαρδαγιαννόπουλος (μπάσο).

Σχεδιασμός Αφίσας και Πρόσκλησης

Τερψιχόρη Ξανθοπούλου – Νικόλαος Παππάς

Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Με την εθελοντική προσφορά τροφίμων μακράς διαρκείας

για τον παιδότοπο (προσφυγόπουλα) των Διαβατών.

Διαβάστε Περισσότερα

Το μαγικό μου το ραβδί - Κικη Κτενοπούλου

Σου το υπόσχομαι πως όλα θα γίνουν όπως πρώτα.

Μόλις κολλήσω το μαγικό μου το ραβδί.

Θυμάσαι; 

Το κράταγα εκείνη την βραδιά...που περπατούσαμε χέρι με χέρι.

Μου έδειχνες ένα χαρτάκι πεταμένο...κι εγώ τόκανα αμέσως μαργαρίτα.

Ενα αστέρι που τρεμόσβηνε...κι εγώ με λάμψη πενταπλή 

τόβαζα στα μαλλιά σου.

Ελεγες "τόση μας γύρω ερημιά" και μ ένα τσαφ,

ο δρόμος γέμιζε με γέλια...πάνω σε πρόσωπα που μας χαιρέταγαν.

"Ακου", σου είχα πει, "κάτι μας λένε τα φουρτουνιασμένα τα κλαδιά".

Μα εσύ χαιρόσουν τόσο με τα μαγικά μου...που έκλεισα κι εγώ τ αυτιά.

Και αλλάζαμε μορφή στο κάθε τι, που άσχημο μας φάνταζε.

Τα κουρέλια...σε νέες φορεσιές.

Της προσμονής το κλάμα...σ΄αγκάλιασμα συνάντησης.

Το αρρωστημένο γκρίζο...σε κόκκινο φλογάτο.

Την αδιάλεχτη μοναξιά...σε χτύπημα στην πόρτα.

"Ακου", μου είπες, "κάτι φωνάζουν τα κλαδιά".

Μα πρίν αφουγκραστώ.

Κύκλο μας γύρω... οι αποξηραμένοι ηθικολόγοι.

Και σπάσαν το ραβδί στο γόνατο.

Κικη Κτενοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα

Ιωακείμ Παπαχρόνης, Τινάζω φτερών απομεινάρια από τα λιανισμένα όνειρα...

Τινάζω φτερών απομεινάρια από τα λιανισμένα όνειρα και σηκώνομαι από ένα στρώμα με μαχαίρια. Φορώ πουκάμισο λευκό με τέλεια λαιμόκοψη, λεπίδα. Το μαύρο μου κουστούμι καλοραμμένο στα σπλάχνα μου. Άψογα δεμένη η θηλειά, σε κόμπο διπλό να συγκρατεί τις ανάσες μη γίνουν αναστεναγμοί. Σ’ ένα ποτήρι συγκατάβαση, στιλβώνεται αποβραδίς το χαμόγελό μου. Το φορώ και δοκιμάζω χαμόγελα. Με λίγες επικύψεις γυμνάζω την ηθική μου. Με τη γνωστή κασέτα τεστάρω την φωνή μου: ναι, ναι, ναι, ναι, ναι, ναι. Όλα εντάξει. Με περιμένει μία καινούργια ημέρα. Κοιτάζω αδιάφορα το είδωλό μου στον καθρέφτη 

" Μην κάνεις τον κόπο. Δεν έχεις αλλάξει στο ελάχιστο από την τελευταία φορά που μ αντίκρυσες. Καινούργια ημέρα,το ίδιο ψέμα. Στην κούφια πλευρά των ονείρων σου ξυπνάς ένας άγνωστος. Η μάσκα στο πλάι περιμένει. Απλώνεις την ψαρόκολλα. Τη φοράς. Και έτσι επανέρχεσαι. Οικείος, έτοιμος, καθημερινός. Βεβαίως, δεν καλύπτονται τελείως τα μάτια σου - σκαμμένοι, έτοιμοι λάκκοι που περιμένουν τους νεκρούς της ημέρας-, τα λασπωμένα χαρακώματα των χειλιών με τις σαρωμένες λέξεις. Και κάνεις πως ξεκινάς.Φυσικά με το προσωπείο σου για πρόσωπο. Βέβαια είναι λιγάκι υγρή η μασκούλα σου στην κοίλη πλευρά της, από τα μύχια δάκρυα που χύνεις και χύνεις. Μα εσύ συνεχίζεις. Ως αυτός που δεν ήσουν. Αυτός που δεν είσαι. Κι ίσως αυτός που ποτέ δεν θα 'σαι. Αξιοπρεπής πάντως. Καλοσιδερωμένος. Σαν κόψη ξυραφιού. Εκεί που βαδίζεις. Διακριτικά. Μη τύχει και φανούν οι σπάγκοι που σου χαρίζουνε τις στάσεις σου -συσπάσεις αισθημάτων-. Εκεί ισορροπείς. Εξωστρεφής. Γιατί αν σκύψεις μέσα σου, θα δεις να σαλεύουν οι πνιγμένοι. Εκεί αγωνιάς για να συρθείς.Προσεχτικά. Γιατί έχεις απομείνει μια επιφάνεια από λεπτό γυαλί. Και ξεραμένο χώμα. Αργά -αργά. Προσεχτικά, μη γείρεις και κοπείς. Και συντριβείς και σωριαστείς σε σβώλους. Χτυποκάρδια στην κόψη του ξυραφιού. Εκεί πρέπει να ζήσεις. Για τα απομεινάρια μιας ημέρας. Για μιαν ολόκληρη ζωή."

Κλείνω τα μάτια. Σφιχτά, αρνούμενος να δω άλλο. Κι ακόμη πιο σφιχτά τα δόντια να πνίξω την κραυγή που με πνίγει. Xέρια πιέζουν σα μέγγενη τους κροτάφους μου και με κρατούν καθηλωμένο. Δεν ξέρω αν είναι δικά μου ή του καθρέφτη. 

" Ξέρω, το αληθινό –όσο κι αν είναι γεμάτο αγκάθια – μας είναι γνώριμο στα βάθη μας. Και κάθε υποψία πως έρχεται στην επιφάνεια μας τρομάζει, σαν κύμα που απειλεί να μας παρασύρει απ τη σιγουριά της άμμου που πιστεύουμε για στέρεη. Αλλά μέσα σου έχω αρχίσει να ασφυκτιώ. Ανυπόφορα πια. Γιατί πρέπει να κρύβεις το πρόσωπο σου κάθε που κάποια αλήθεια αντιφεγγίζει στις κουβέντες μας; Δες με και δες με καλά. Δεν είμαι εχθρός σου. Δε σου κανα τίποτε εγώ."

Ό,τι με έκαναν, ό,τι μου άφησα, μοιάζει στη μάνα μου την επιβίωση. Η μάσκα είναι κι αυτή μια λύση. Πώς θα διακινούμασταν με ραγισμένα πρόσωπα; Να τρομάζαμε και τους εαυτούς μας; Δε βλέπεις πόσοι γρονθοκοπούνε τον καθρέφτη μου, θέλοντας να εισχωρήσουν, ψάχνοντας μια θέση στην πίσω του όψη; Να επικρατήσουν, να διεκδικήσουν ένα κομμάτι μου από το σπασμένο μου είδωλο. Τι θες από μένα; Καλά συνηθίσαμε τη μάσκα. Άντε και γαμήσου, ανεύρετο μου είδωλο και καθρέφτισμα. Δεν είσαι παρά παραισθησιογόνο όνειρο, στις πυρετώδεις υποτροπές μου. Χτίζεις ένα γεφύρι κάθε βράδυ που καταρρέει ξυπνώντας στην πραγματικότητα. Μάρτυρας αυτόπτης του χαμού μου είσαι. Αν έχεις κότσια, θάψε με επιτέλους μέσα στα θεμέλια να στεριώσεις. Άντε πηδήξου λοιπόν ως τότε. 

"Εγώ;;…"

Εσύ ναι, εσύ κι όλοι οι άλλοι. Εσύ, οι άλλοι και η Κόλαση σας. Άντε γαμηθείτε θεοί του φόβου και του θανάτου, μάσκες στην απελπισία μας, τρόμοι σκαλισμένοι στο μυαλό μας, δεν θέλω έναν τυφλό κυνηγό του κακού, τιμωρό ενός ανύπαρκτου παράδεισου. Θέλω τη ζωή μου εδώ. Επί της γης. Αντε γαμηθείτε ποιήματα, χάρτινα καραβάκια σέρνεστε στων δρόμων τα ρείθρα με το αίμα που κυλάει. Άντε γαμήσου αδηφάγε, που αλέθεις το μέλλον μας για να ταΐσεις τα γουρούνια σου, που στοιβάζεις τα όνειρα σε τρένα αόρατα οδηγώντας τα σ’ αθέατο θάνατο. Γαμήσου κι εσύ με την άπλετη θέα στην επαναστατική σου ομίχλη, όλοι οι ιδεολογικοί τραβεστί με σώμα από οιστρογόνα απληστίας, τέκτονες συνειδήσεων με ιδέες προκάτ γυψοσανίδες. Άντε γαμήσου πολιτικάντη, καρέκλα με δυο πόδια και πουγγί για ψυχή, που βγαίνεις στους δρόμους μας πρεζόνι για τη δόση εξουσίας σου, με στοκ ψεμάτων για κάθε περίσταση, να ξεπουλάς και τα παιδιά σου. Και συ το ίδιο, οπαδέ βολεμένε, με ορίζοντα την τρύπα του λαγουμιού σου, που από το σύρσιμο έχεις χωθεί βαθιά μέσα της. Άντε γαμήσου κατατρεγμένε Ελληναρά, κάθε εσύ και μια κερκόπορτα του Εφιάλτη, μοίρασες την πατρίδα σου λάφυρο σ' αιώνιους Πέρσες, κι ό,τι απέμεινε το λεηλάτησες κι αυτό μονάχος σου, νικητής της ήττας σου, μα τώρα που ο καθρέφτης σου ράγισε με πάταγο ψεμάτων, βλέπεις πόσο γνωστοί είμαστε εμείς οι άγνωστοι εισβολείς - καταπατητές του μέλλοντός σου. Και γαμηθείτε κι εσείς, φύλακες του ονειροκομείου που βιάζατε κρυφά στο άσυλο μια καθυστερημένη ελλαδίτσα, γελώντας που γένναγε παιδιά που δεν μπορούσε να τα θρέψει. Άντε γαμήσου φακελάκια, πιστέ στον όρκο του πλουτοκράτη, στρατηγέ, φορτωμένε κομματικά παράσημα, κι εσύ παροξύτονε άνθρωπε που αποθεώνεις το τεράστιο ξύλινο άλογο του προαναγγελθέντος χαμού σου έξω από την πύλη της ζωής σου, κι εσύ αργυρώνητε χαφιέ που εμπορεύεσαι τις τυφλές κραυγές της αγωνίας μας, κι εσύ αυτιστικέ καλλιτέχνη, που παίζεις το βιολί σου στην ορχήστρα του Τιτανικού μας. Γαμήσου κι εσύ μισαλλόδοξε πνευματικέ ταΐστρα του δικού σου φυράματος, μαύρε φάρε που ρίχνεις μαύρο φως, στη μαύρη θάλασσα αφήνοντας καράβια λευκά να τσακίζονται σ όλα τα αύριο. Άντε γαμήσου αντιδραστικέ μπαχαλάκια, κοπρόμυγα δραστήρια μονάχα στη σαπίλα που σε τρέφει. Άντε γαμήσου μπάτσε απόφυση του κλομπ σου, κι εσύ και όλα τα κουφάρια πρησμένα πνιγμένων συνειδήσεων. 

"Μην παραπήρες φόρα και ξέχασες κανέναν άλλον να σου φταίει; Μην κρύβεσαι πίσω απ’ το θυμό σου κακομοίρη μου, κρυφέ ασφαλίτη του εαυτού σου, στη μούχλα του μυαλού που πουλάς προστασία στους εκπορνευμένους εαυτούς σου και χαίρεσαι να πνίγεις το άρωμα γιασεμιών καρδιών στη στυφή σου βαρβατίλα. Τι να πεις όμως όταν ποτέ δεν είσαι εσύ; Όταν όλα τα ψέματα σου έχουν ειπωθεί, όταν κατάντησες την αλήθεια σου κωφάλαλη; Άντε γαμήσου λοιπόν ΕΣΥ μαλάκα μπάτσε εαυτέ μου, που ενεδρεύεις στων ματιών τη γωνιά κάθε μου χτυποκάρδι, απαθή κλεπταποδόχε του κενού, συνωμότη του τίποτα, όταν άλλοι καταδικάζονται ερήμην σου σε θάνατο αργό εσύ είσαι ο δωσίλογος, φυγόδικε δραπέτη της μοίρας μου, τώρα που οι τοίχοι πλησιάζουν, νομίζεις θα ξεφύγεις; Άντε γαμήσου είδωλο και καθρέφτισμά μου, συνεπέστατο άδειο, λαθρεπιβάτη της ζωής σου, εσύ η παγίδα σου εσύ και το τυρί που σου έβαλες για να πιαστείς. Η εμποροπανήγυρη σου ήσουν. Που τέλειωσε. Θα αντέξεις το αβίωτο στη ζήση σου; Είσαι κουρασμένος, λες. Ναι. Σε καταλαβαίνω.Είναι εξαντλητικό να σκηνοθετείς τον ίδιο εφιάλτη κάθε μέρα. Να αναπαριστάς τη δολοφονία του εαυτού σου μπροστά στους μάρτυρες σου. Πώς τώρα να πάρεις στα χέρια τη σκιά του εαυτού σου; Που σπαρταράς κρεμασμένος στο στήθος εσύ από τη θηλιά των δικών σου χεριών. Και απ το ταβάνι τα κομμένα σου δάχτυλα να δείχνουνε εσένα. Να ξεκινήσεις σκέφτεσαι τη μέρα σου; Να πας πού ρε στον ύπνο σου; Με ποιον; «Χέρι με χέρι» με ποιους ρε αυτοακρωτηριασμένε; Α, ναι .. Να παραιτηθείς… Είναι ανώδυνο φαντάζεσαι με τη δικό σου απάθεια να υποφέρει ένας άλλος; Ανώδυνο νομίζεις μέσα στον ύπνο σου, τα παιδιά σου να ζούνε εφιάλτες; Αν ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ,τότε ναι. Να παραιτηθείς. Κι εκείνα τα φτερά που τινάζεις κάθε πρωί απ’ τη μνήμη σου μην τυχόν και σου θυμίσουν ουρανό, ξέχνα τα οριστικά. Δεν είσαι εσύ για ύψη. Τρομάζει το πέταγμα βλέπεις. Σε ρίχνει ο αέρας. Σε προσ-γειώνει. Απότομα φορές. Μια ακόμα πέτρα, ανάμεσα στις πέτρες. Ακίνητη. Βαριά. Που σταθερά βυθίζεται στο χώμα. ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ, να παραιτηθείς. Γιατί η ζωή δε θέλει ψίχουλα να ζήσει . Αλλά ψυχή. "

Ioakim Papachronis

Διαβάστε Περισσότερα

ΘΥΜΑ… ΠΟΣΟ ΑΘΩΟ; Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Αμάν διαμαρτυρόμενο θύμα, πάλι στην κλάψα έστησες το μοιρολόι; Απηύδησα πια, τα ίδια ολημερίς να αναμοχλεύεις και την θλίψη σου ν΄αναμασάς.

Κι εγώ τι φταίω; Προξενήτρα της δυστυχίας σου έχεις καταντήσει, με το έτσι θέλω να της βρίσκεις συντροφιά.
Τα αυτιά του θύτη σου καλή μου, τα έχουν ακούσει αυτά που του προσάπτεις;
Εμ ,τότε; Αν δεν σταθείς ενώπιος ενωπίω με τον εξολοθρευτή σου και με τόλμη να τον πυροβολήσεις λεκτικά, σε ξένα τύμπανα, άδικα ψάχνεις να βρεις την γιατρειά.

Αλήθεια, αυτή η υστεροβουλία της ένοχης σιωπής σου, σε τι ελπίζει; Ότι στις φλόγες των δακρύων σου, θα αυτοπυρποληθεί αυτό το τέρας, για να σου φέρει πίσω της ψυχής τα δανεικά;
Α, ναι! Τώρα την δειλία, την βαπτίσαμε ανωτερότητα; Ξέρεις πόσοι ‘’ανώτεροι’’ βρίσκονται φυλακισμένοι στης κατάθλιψης τα κάγκελα, γιατί ο φόβος έθαψε την δικαίωση που καρτερούσαν;

Τόλμα επιτέλους να γίνεις ανυπότακτη και να σταθείς μπροστά του εχθρικά. Ως πότε θα πετάς το δίκιο σου, στ΄αζήτητα της τρομοκρατημένης οντότητάς σου;
Και πάψε πια με την βολική σου καραμέλα, ολημερίς να κλαψουρίζεις:
-Μα όλα τα κτήνη, πάντοτε σε μένα;
-Και βέβαια σε σένα. Εσύ τους προσελκύεις. Μέσα απ΄την φοβισμένη ανασφάλειά σου, η σφραγίδα του θύματος, έχει χαραχτεί στο μέτωπό σου. Η ανεπαρκής αυτοπεποίθησή σου, μαγνητίζει τους θύτες σου, να περιμένουν στην ουρά.

Βάλε στην ΤΟΛΜΗ σου φτερά, να ευνουχιστεί ο ΦΟΒΟΣ απ΄την ρίζα!

Τρέχα λοιπόν, προτού η ταπεινωτική στιγμή σε τιμωρήσει, όχι γι΄αυτά που ψέλλισες, αλλά για κείνα που εσιώπησες.

Αυτό το ξέρω πολύ καλά. Όλοι οι αχρείοι, νοιώθουν τόσο τιποτένιοι, που μέσα απ΄την ασημαντότητά τους, υψώνουν απειλητική φωνή, να σε τρομοκρατήσουν, και να βυθίσουν το θάρρος σου στην κρυψώνα της φυγοπονίας.

Α, να! Πάνω στην ώρα. Να΄τος με τσαμπουκά μπροστά, ‘’αθώος ο κατηγορούμενος’’ αφού ποτέ κανείς δεν τόλμησε να του ‘’τινάξει’’ στον αέρα τα αδίστακτα μυαλά.
Τι είναι; Συγγενής; Μα γιατί δεν μου το λες να καταλάβω!

Την Οικογένεια πολλοί Αγάπησαν, το φίδι της φαμίλιας, ποτέ κανείς.

Όρμα λοιπόν και μην λιποτακτείς. Σε μετωπική μονομαχία, δείξ΄του την ματωμένη μάχαιρα που σου βύθισε μέσα στην ψυχή.
Ασφαλώς και ο δήμιός σου τ΄ αγνοεί. Αυτός έμεινε αλώβητος, αφού η δική σου θλίψη αυτοκτόνησε στις λίμνες των ματιών σου.
Όχι, να τον νικήσεις, μην ελπίζεις. Είναι αήττητοι, όσοι έχουν κάνει κόμμα με τον σατανά. Ο μεγάλος Νικητής όμως θα είσαι Εσύ, ένας άνθρωπος Ελεύθερος, αποκομμένος από τον ομφάλιο λώρο της φοβίας.

Κι ύστερα, συγχώρεσέ τον σιωπηλά, βγάζοντας την κραυγή της απελευθέρωσής σου Δυνατά:
-Αυτά ‘’είχε’’ στην ψυχή του να μου δώσει, αυτά μου έδωσε. Πώς μπορούσε να βγάλει θησαυρό, από άδειο κουμπαρά;
Αν πάλι αρνηθείς ν΄απαλλαγείς απ΄την μνησικακία, τότε θα σημαίνει, ότι εσύ επέλεξες τις αλυσίδες της θυματοποίησής σου, εσαεί να προσκυνάς.

Και σαν στα στερνά σου νιώσεις, 

ότι αθώο θύμα δεν υπάρχει, 

τότε, διπλά θα ματωθείς 

απ΄της Αυτοταπείνωσης

την αγιάτρευτη πληγή, εκτός…

Εκτός, αν εγκαίρως θυμηθείς

Ότι ‘’η τέχνη της λησμονιάς’’

Και της συγχώρεσης το αντίδωρο,

χαρίζει την δύναμη στον άνθρωπο

για την Αυτοθεραπεία της Καρδιάς!!! 

Πίνακας: Εύα Πελεκίδου

Μάριον Μίντση

Διαβάστε Περισσότερα