Ο φίλος

Ο φίλος μου πενθεί.

Κάτω από ένα σεντόνι λευκό στα μαύρα ντυμένος άγγελος. Τα φτερά γαργαλάνε το σώμα του. Τα βράδια στριφογυρνά στο κρεβάτι ξερνώντας πούπουλα. Ο αέρας από το παράθυρο τα σκορπά στα σοκάκια γυρεύοντας υποψήφιους έκπτωτους.

Ο φίλος μου κλαίει

Τα δάκρυά του δεν είναι υγρά. Σαν σερπαντίνες απλώνουν κάθε που συναντούν μία λύπη. Καμιά φορά τα ταιριάζει με την μύτη ενός κλόουν που έπαψε να τη φορά σαν έχασε το στοίχημα να μείνει άβαφος για μια ολόκληρη ημέρα.

Ο φίλος μου δεν είναι φίλος μου

Μια μέρα στάθηκε δίπλα μου στο κρεβάτι μου και μου συστήθηκε σα να ‘ταν γκόμενος χρόνων. Η ανάσα του βρώμαγε, τα μαλλιά του ήταν λαδωμένα κι από τα μάτια του έβγαζε αίμα. Τον λυπήθηκα τόσο που του ‘πα ότι θα γίνω φίλη του. Ονόμασε τη σχέση μας φτηνή και έμεινε κοντά μου.

Μάχη Τζουγανάκη

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

“Πρόσεχε παιδί μου θα πέσεις…” – Το ριψοκίνδυνο παιχνίδι και η σημασία του…

Η εμπλοκή των παιδιών με δραστηριότητες που εμπεριέχουν ένα βαθμό κινδύνου ξεκινάει από πολύ νωρίς. Τα πρώτα βήματα, το τρέξιμο, το σκαρφάλωμα, το ποδήλατο, η πάλη όλα ενέχουν έναν κίνδυνο τραυματισμού και ταυτόχρονα, όλα είναι απαραίτητα για την ομαλή ανάπτυξη!

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως δεν είναι μόνο τα παιδιά που απολαμβάνουν αυτό το είδος παιχνιδιού. Τα περισσότερα νεαρά θηλαστικά έχουν τις ίδιες προτιμήσεις όταν παίζουν! Τα κατσικάκια σκαρφαλώνουν σε απότομες πλαγιές κάνοντας αδέξια άλματα προκειμένου να κάνουν την προσγείωση πιο δύσκολη, τα πιθηκάκια πηδάνε απά κλαδί σε κλαδί αρκετά μακριά από τους γονείς για να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους, οι μικροί χιμπατζήδες κάνουν πτώσεις από ψηλά κλαδιά και πιάνονται λίγο πριν χτυπήσουν στο έδαφος, και σχεδόν όλα τα είδη των νεαρών θηλαστικών έχουν την πάλη ψηλά στις προτιμήσεις τους!

Από εξελεκτικής άποψης το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί να υπάρχει αυτό το είδος παιχνιδιού από τη στιγμή που μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό (αν και σπάνια, ακόμα και σοβαρό); Επιστήμονες απαντούν πως ο λόγος που εμφανίζεται στα περισσότερα είδη θηλαστικών με συνέπεια και χωρίς να εξαλείφεται είναι γιατί τα οφέλη αντισταθμίζουν τους κινδύνους. Μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες του παιχνιδιού για παράδειγμα, είναι να διδάξει στα νεαρά θηλαστικά πώς να διαχειρίζονται το φόβο τους έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους κινδύνους της αληθινής ζωής!

Η σημασία του ριψοκίνδυνου παιχνιδιού…

Το “επικίνδυνο” και ο ελεγχόμενος φόβος που προκαλεί το ριψοκίνδυνο παιχνίδι, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να ανακαλύψουν τα όριά τους και να τα ξεπεράσουν, να μάθουν δεξιότητες ζωής, να επιτύχουν, να αποτύχουν, να δοκιμάσουν ξανά, να βρουν νέους τρόπους να κάνουν πράγματα.

Για παράδειγμα, όταν το παιδί δοκιμάσει να κάνει ποδήλατο για πρώτη φορά, μπορεί να νιώσει φόβο αλλά την ίδια στιγμή μαθαίνει να τον ξεπερνά για να επιτύχει έναν στόχο. Κατά τη διαδικασία μάθησης του ποδηλάτου, μαθαίνει ταυτόχρονα την υπομονή, την επιμονή, να μην τα παρατά.

Η διασκέδαση, η απόλαυση, ο ενθουσιασμός, η συγκίνηση, η υπερηφάνεια και η επίτευξη είναι όλα συναισθήματα που δίνουν ώθηση στα παιδιά να κάνουν πράγματα που έχουν ρίσκο και πρόκληση.

Πέρα όμως από τα παραπάνω συναισθήματα, το ριψοκίνδυνο παιχνίδι είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων, την ισορροπία, τον συντονισμό και την επίγνωση του σώματος. Τα παιδιά που δεν συμμετέχουν σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, είναι πιο πιθανό να είναι αδέξια, να έχουν κακή ισορρόπία, να φοβούνται την κίνηση και να αισθάνονται άβολα με το σώμα τους.

Ο ρόλος των γονιών…

Αν δεν πέσει δεν θα μάθει λέγανε οι παλιοί και ως ένα βαθμό αυτό επιβεβαιώνεται στην πράξη. Όσες φορές πει ο γονιός “μη” γιατί υπάρχει κίνδυνος να συμβεί το ένα ή το άλλο, αν το παιδί δεν βιώσει μέσα από δική του εμπειρία και μάθηση τι είναι αυτός ο κίνδυνος δεν θα τον κατανοήσει ποτέ πλήρως.

Φράσεις όπως “Μη σκαρφαλώνεις… μην τρέχεις… όχι τόσο ψηλά στην κούνια…πρόσεχε παιδί μου θα πέσεις…” ακούγονται πολύ πιο συχνά σήμερα από τους γονείς από ότι παλιότερα όπου τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα στις γειτονιές χωρίς να υπάρχει επίβλεψη ενήλικα.

Προκειμένου να αντισταθμιστεί αυτή η διαφορά, οι σημερινοί γονείς συχνά επιλέγουν ελεγχόμενες δραστηριότητες ή φυλασσώμενους χώρους. Αυτό που δεν υπολογίζουν όμως είναι πως ο κίνδυνος τραυματισμού αντί να μειωθεί αυξάνεται. Από έρευνα που έγινε στην Αμερική βρέθηκε πως πάνω από 3.5 εκατομμύρια παιδιά τον χρόνο λαμβάνουν ιατρική βοήθεια από τραυματισμούς που συμβαίνουν στη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Ειδικοί στον χώρο της παιδοψυχολογίας θέλοντας να ενθαρρύνουν το μη δομημένο παιχνίδι, τονίζουν πως η μείωση του ελεύθερου παιχνιδιού τις τελευταίες δεκαετίες, έφερε ταυτόχρονη αύξηση των παιδικών ψυχικών διαταραχών και ιδιαίτερα των συναισθηματικών διαταραχών.

Τα παιδιά είναι σχεδιασμένα από τη φυσή να αγαπούν το ρίσκο, να τολμούν, να δοκιμάζουν γιατί έτσι μαθαίνουν. Το νευρολογικό τους σύστημα αναζητά εκείνες τις αισθητηριακές πληροφορίες που χρειάζεται, και το παιδί με τη σειρά του καθορίζει το πόσο ψηλά θα πάει, το πόσο γρήγορα θα τρέξει χωρίς καν να το σκεφτεί. Πηδάει από ψηλά γιατί έτσι πρέπει να κάνει, σκαρφαλώνει ξανά και ξανά γιατί λαχταρά αυτό το αισθητηριακό ερέθισμα.

Από τα παραπάνω φαίνεται πως τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους γονείς τις ικανότητές τους και τι πρέπει να αποφύγουν γιατί δεν είναι έτοιμα σωματικά ή συναισθηματικά να δοκιμάσουν. Ακόμα και όταν πέφτουν έξω στους υπολογισμούς τους, και η προσπάθεια καταλήξει σε πτώση ή τραυματισμό, σπάνια προκαλεί μόνιμη βλάβη σωματική ή συναισθηματική.

Οι γονείς μπορεί να νιώθουμε τρόμο όταν βλέπουμε τα παιδιά μας να κάνουν κάτι ριψοκίνδυνο αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή η φάση είναι ένα ουσιαστικό μέρος της ανάπτυξής τους. Επιτρέποντας την ανάληψη ενός λογικού βαθμού κινδύνου, τα παιδιά μαθαίνουν να ξεπερνούν φυσικές προκλήσεις και ταυτόχρονα ενισχύουν τις αισθήσεις τους.

Επομένως την επόμενη φορά που θα δούμε το μικρό μας να δοκιμάζει κάτι ριψοκίνδυνο, ας αξιολογήσουμε το κατά πόσο ο κίνδυνος αντισταθμίζει τα οφέλη και ας θυμηθούμε πως αυτή η εμπειρία είναι που θα το κάνει τελικά πιο ασφαλές και προσεκτικό!

ΠΗΓΗ...http://www.parentshelp.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Το ΙΕΚ ΕΔΕΣΣΑΣ εξαπλώνει το "γρήγορο" Internet σε σχολεία της Έδεσσας

Το ΙΕΚ ΕΔΕΣΣΑΣ εξαπλώνει το "γρήγορο" Internet σε σχολεία της Έδεσσας

Ένα πραγματικά μεγάλο τεχνολογικό έργο με τεράστια ψηφιακή και εκπαιδευτική αξία υλοποίησαν οι τελειόφοιτοι "Τεχνικοί Δικτύων και Τηλεπικοινωνιών" του ΙΕΚ ΕΔΕΣΣΑΣ στο σχολικό συγκρότημα των ΕΠΑΛ-ΕΚ-ΙΕΚ Έδεσσας. Στα πλαίσια της Πρακτικής Άσκησης του Δ' Εξαμήνου σπουδών τους αναβάθμισαν τις δικτυακές υποδομές των αιθουσών διδασκαλίας, των εργαστηρίων και των γραφείων διοίκησης "επεκτείνοντας" το δίκτυο της υφιστάμενης οπτικής ίνας στους παραπάνω χώρους. Έτσι, η "ασύλληπτη" ταχύτητα των 100Mbps Internet αποτελεί εδώ και κάποιες μέρες "αγαθό" που μπορούν να το αξιοποιήσουν οι μαθητές και οι καθηγητές της τεχνικής εκπαίδευσης της Έδεσσας.

Μια ματιά μόνο στα στατιστικά και τους αριθμούς του έργου αρκεί για να γίνει αντιληπτή η διάσταση του, καθώς και η προσπάθεια που καταβλήθηκε:

    Χρησιμοποιήθηκε καλώδιο που το μήκος του άγγιξε το 1 χιλιόμετρο

    Το καλώδιο αυτό σε κανένα σημείο του δεν απλώθηκε "γυμνό" καθώς τηρώντας τους κανόνες δομημένης καλωδίωσης, περιβλήθηκε με κανάλια προστασίας που εγκαταστάθηκαν σε όλους τους τοίχους σε αντίστοιχο μήκος (1χλμ)

    Χρησιμοποιήθηκαν και συνδέθηκαν τουλάχιστον 10 δικτυακές συσκευές (router, switch) και τοποθετήθηκαν δεκάδες πρίζες υποδοχής καλωδίου ethernet

    Συνδέθηκαν 3 διαφορετικά κτίρια, όλοι οι χώροι διοίκησης, 5 εργαστήρια (ένα σε κάθε τομέα του ΕΠΑΛ) και 4 αίθουσες διδασκαλίας, ενώ προβλέφθηκε η δυνατότητα για εύκολη επέκταση στο μέλλον

    Ενοποιήθηκαν μικρά τοπικά δίκτυα σε ένα ενιαίο για ευκολότερη διαχείριση, η έκταση του οποίου απλώνεται σε εμβαδό 1.000 τ.μ.

    Η υλοποίηση διήρκησε 10 εβδομάδες και απασχολήθηκαν για πάνω από 200 ώρες οι 13 καταρτιζόμενοι του ΙΕΚ (τεχνικοί δικτύων) υπό την επίβλεψη τεσσάρων εκπαιδευτών Πληροφορικής (Μισσελής Μ., Παπαδοπούλου Ο., Δημητριάδης Χ., Κωνσταντινίδου Μ.) και ενός Ηλεκτρολογίας (Επεσλίδης Δ.).

    Τα οφέλη του "γρήγορου" Internet αναμένεται να τα αξιοποιήσουν καθημερινά περισσότεροι από 600 μαθητές και 100 καθηγητές των ΕΠΑΛ, ΕΚ και ΙΕΚ

Κατά την παράδοση του αναβαθμισμένου δικτύου, ο Διευθυντής του ΙΕΚ ΕΔΕΣΣΑΣ και εμπνευστής του όλου εγχειρήματος, ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ανέφερε χαρακτηριστικά: "η υλοποίηση του έργου θα επιφέρει θετικές αλλαγές στην εκπαιδευτική διαδικασία και στις διοικητικές συναλλαγές των εμπλεκόμενων σχολείων. Σε μια εποχή που όλα διεκπεραιώνονται μέσω του Internet, η ταχύτητα και η ποιότητα με την οποία συνδέεσαι σε αυτό αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα επιτυχίας. Σήμερα, στα περισσότερα σχολεία της Ελλάδας βιώνουμε την εξής οξύμωρη κατάσταση: ενώ δαπανήθηκαν μεγάλα κονδύλια για να φτάσει η οπτική ίνα σε αυτά, ουσιαστικά δεν αξιοποιείται πραγματικά, καθώς τα σχολεία δε διαθέτουν δομημένη καλωδίωση αλλά ούτε και πόρους-τεχνογνωσία να την "εξαπλώσουν" σωστά μέσα στους χώρους τους. Είναι σαν να ταξιδεύεις από την Έδεσσα στην Αθήνα με υπερταχεία σε 4 ώρες και μετά να είσαι αναγκασμένος να κινηθείς μέσα στην πρωτεύουσα με τα πόδια γιατί δεν υπάρχουν συγκοινωνίες!!! Αυτές τις "συγκοινωνίες" εγκατέστησαν οι Τεχνικοί Δικτύων του ΙΕΚ ΈΔΕΣΣΑΣ στα κτίρια των ΕΠΑΛ-ΕΚ-ΙΕΚ, ενώ ήδη ξεκίνησαν την υλοποίηση του ίδιου έργου στο 3ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΔΕΣΣΑΣ. Πραγματικά η λέξη "Συγχαρητήρια" είναι πολύ λίγη για να περιγράψει την ευγνωμοσύνη που νιώθουμε για αυτά τα παιδιά και τους εκπαιδευτές τους. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί, πώς το όλο έργο σχεδιάστηκε με επαγγελματικές προδιαγραφές "επί χάρτου" κατά το χειμερινό εξάμηνο σπουδών, ενώ η υλοποίησή του καταγράφηκε με πολυμεσικό υλικό και αποτυπώθηκε από τους ίδιους τους καταρτιζόμενους στην ιστοσελίδα https://texdikiek.wixsite.com/technet όπου μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει την εξέλιξη του.

Διαβάστε Περισσότερα

Στην παράσταση "Παγιδευμένοι" από την Θεατρική Ομάδα Περίκλειας

Οι επιβλητικές κορυφογραμμές του Όρους Πίνοβο, οι γνωστοί γίγαντες των συνόρων, μου χασκογελούν περιπαιχτικά, κοροϊδεύοντάς με καθώς ανηφορίζω τον φιδίσιο δρόμο προς τον προορισμό μου, τον οικισμό Περίκλεια στο καταπράσινο οροπέδιο της Ανατολικής Αλμωπίας.

Αργοπορημένος για άλλη μια φορά και αισθανόμενος τους χτύπους των αρτηριών της καρδιάς μου να δονούν δυνατά το λαιμό μου, παίρνω την τελική ευθεία προς το πανέμορφο χωριό, αφήνοντας πίσω μου το παραδοσιακό Αετοχώρι με τον πετρόχτιστο Άγιο Δημήτριο να αχνοφαίνεται στις σκιές του δειλινού, μιας και ο ήλιος έχει προ πολλού πάρει την κατιούσα.

Μη γνωρίζοντας τα ρυμοτομικά του χωριού, παίρνω ένα στενό δρομάκι, ακολουθώντας το ένστικτό μου και προς καλή μου τύχη, βρίσκομαι στην είσοδο του δημοτικού σχολείου, όπου και θα παρουσιαστεί η παρθενική απόπειρα της νεοσύστατης θεατρικής ομάδας των κατοίκων, οι οποίοι μάλιστα θα επιχειρήσουν μια βαθιά βουτιά στον ωκεανό της παγκόσμιας λογοτεχνίας, παρουσιάζοντας αποσπάσματα από έργα του Αντόν Τσέχοφ.

Η έκπληξή μου επιτείνεται, όταν μπαίνοντας στην μεγάλη διαμορφωμένη κατάλληλα για την περίσταση αίθουσα, παρατηρώ ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κενό κάθισμα, μιας και είναι κατάμεστη από κόσμο, ένα μωσαϊκό όλων των ηλικιών που περιμένουν υπομονετικά να ξεκινήσει το εγχείρημα.

Αφού ελίχθηκα σαν το χέλι κατέλαβα ένα ξεχασμένο κάθισμα στην άκρη της αίθουσας και τακτοποίησα την κάμερά μου και το σημειωματάριό μου σε ένα φθαρμένο θρανίο, περιμένοντας κι εγώ μαζί με όλους τους θεατές, περίεργος για το τι θα δω.

Η ατμόσφαιρα απέπνεε έναν περίεργο μαγνητισμό, ενώ οι βλοσυρές μορφές του Καποδίστρια, του Φεραίου και του Σολωμού, θαρρείς και μας παρατηρούσαν σαν αυστηροί κριτές από τα κρεμασμένα κάδρα στους τοίχους της μεγάλης σχολικής αίθουσας.

Από τα ηχοσυστήματα που υπήρχαν κάπου στο βάθος, ακούγονταν μουσικές κι έρχονταν σαν χάδι στα αυτιά μου, κάνοντας την ταχυπαλμία μου να υποχωρεί και ένιωσα να γαληνεύω με τις μελωδίες του Τσαϊκόφσκι, του Μότσαρτ και του Βιβάλντι.

Ξεπερνώντας σιγά σιγά την αμηχανία μου, μιας και ήμουν μόνος μεταξύ αγνώστων, κάθισα πιο βαθιά στην πλαστική καρέκλα μου και βυθίστηκα σε αυτήν προσπαθώντας να καταπνίξω την έντονη επιθυμία μου να καπνίσω ένα τσιγάρο, όντας μανιώδης καπνιστής.

Ευτυχώς, ως από μηχανής θεός, ακούγεται το κουδούνι του σχολείου και αμέσως τα φώτα χαμηλώνουν, ενώ ένας δυνατός προβολέας, φωτίζει τη σκηνή, βγάζοντάς με από το αδιέξοδο των παθών μου. Η παράσταση ξεκινάει, το ταξίδι στον μύθο μπαίνει στο βαγόνι του τρένου και η περιπέτεια εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, έχοντας σαν μηχανοδηγό την πένα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα.

Τέσσερα σπουδαία αποσπάσματα, παρελαύνουν στη σκηνή, μεταφέροντάς με σε άλλες εποχές, λαχείο με κέρδος 50 χιλιάδες ρούβλια, ο λογαριασμός της γκουβερνάντας και το μάθημα της διεκδίκησης, το απίστευτο άγγελμα του θανάτου του συζύγου, η ατάκα «μια μέρα κι εσύ θα πεθάνεις κι εγώ θα πεθάνεις» και τέλος η σπαρταριστή ιστορία της γυναίκας-κοκέτας που κατάφερε να τρελάνει τον διευθυντή της κεντρικής τράπεζας.

Σπουδαίες ερμηνείες από όλους τους πρωτοεμφανιζόμενους, χωρίς ίχνος τρακ, χωρίς σαρδάμ, λάθη και παραλείψεις, κατάλληλη ενδυματολογική επιλογή, όμορφο λιτό στήσιμο της σκηνής και η πλοκή των επιλεγμένων αποσπασμάτων να προκαλούν ευθυμία, γέλιο και σπαρταριστές εικόνες. Ήταν ένας Τσέχοφ διαφορετικός από αυτόν που περίμενα και ομολογώ ότι πέρα από τα μηνύματα που στο βάθος εξυφαίνονταν, άπαντες το διασκέδασαν με τη καρδιά τους, ιδιαίτερα δε, οι μικροί θαμώνες.

Η αυλαία πέφτει εν μέσω παρατεταμένων χειροκροτημάτων, ενώ οι πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί, υποκλίνονται και χαμογελούν με ικανοποίηση, αφήνοντας να βγει από μέσα τους όλη η αγωνία και το άγχος που τους διακατείχε.

Ανθοδέσμες, ευχαριστίες και σφιχταγκαλιάσματα, ενώ η προσωπική αναφορά του ονόματός μου από την Αννέτα και η παρουσίασή μου προς όλους ευχαριστώντας τα «Προμαχιώτικα Νέα» με κάνουν να κοκκινίσω νιώθοντας τα βλέμματα όλων στραμμένα επάνω μου.  

Η αμηχανία μου αντικαθίσταται από χαρά και οικειότητα όταν γνωρίζω και συνομιλώ με τους συντελεστές της παράστασης και ομολογώ ότι με αιχμαλωτίζει η αμεσότητα και η γλυκύτητα των λόγων τους. 

Παίρνοντας τον κατηφορικό δρόμο της επιστροφής προς τη βάση μου κι ενώ μου γαργαλούσε τα αυτιά το ηλεκτρικό μπλουζ του Chris Rea από το πλέυερ του αυτοκινήτου, αναλογίζομαι, το πόσες πολλές δυνατότητες υπάρχουν στην περιοχή μας, το πόσο μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αν κάποιοι «τρελοί και γραφικοί» τολμήσουν και πόσο εύκολα μπορεί να πραγματοποιηθεί μια Αναγέννηση, αν οι ιθύνοντες απεγκλωβιστούν από τον λήθαργό τους και στρέψουν το βλέμμα τους και σε άλλες μορφές έκφρασης και πολιτισμού, εκτός από τα της παράδοσης (που καλά είναι και αυτά αλλά με το σχετικό μέτρο) και δώσουν φτερά και σε άλλα ανήσυχα μυαλά για να πετάξουν ψηλά και να φωτίσουν τον ευλογημένο μας τόπο, μετατρέποντάς τους από "παγιδευμένους" σε δημιουργικούς.

 "Παγιδευμένοι"

Διηγήματα του Αντόν Τσέχοφ σε διασκευή, από την νεοσύστατη Θεατρική Ομάδα Περίκλειας.

Παίρνουν μέρος ( με αλφαβητική σειρά ):

Λίνα Αβράμη

Τάσος Βανούτσης

Γιάννης Γόδου

Χρήστος Κιούπης

Αννέτα Μιχαλοπούλου

Μαρία Παπαντωνίου

Ντίνα Πετρούση

Σούλα Σούση

Νίκος Σούσης

Δέσποινα Τσουλφαϊδου

Ελευθερία Χότζια

Σκηνοθετική επιμέλεια : Αννέτα Γόδου

Μουσική: Νίκος Μπούμπας

Διαβάστε Περισσότερα

"Παγιδευμένοι" του Άντον Τσέχωβ - Θεατρική παράσταση από την νεοσύστατη Θεατρική Ομάδα Περίκλειας.

Θεατρική παράσταση <<Παγιδευμένοι>>

Διηγήματα του Άντον Τσέχωβ σε διασκευή, από την νεοσύστατη Θεατρική Ομάδα Περίκλειας.

3, 4 και 5 Ιουνίου 2017 στο Δημοτικό Σχολείο Περίκλειας.

Ώρα έναρξης 21.00 μ.μ.

Είσοδος ελεύθερη(προαιρετική εισφορά για τα έξοδα της παράστασης).

Παίρνουν μέρος ( με αλφαβητική σειρά ):

Λίνα Αβράμη

Τάσος Βανούτσης

Γιάννης Γόδου

Χρήστος Κιούπης

Αννέτα Μιχαλοπούλου

Μαρία Παπαντωνίου

Ντίνα Πετρούση

Σούλα Σούση

Νίκος Σούσης

Δέσποινα Τσουλφαϊδου

Ελευθερία Χότζια

Σκηνοθετική επιμέλεια : Αννέτα Γόδου

Μουσική: Νίκος Μπούμπας

Ευχαριστούμε θερμά τους:

Δημοτικό Σχολείο Περίκλειας

Πολιτιστικό Σύλλογο Προμάχων

Δήμο Αριδαίας ( Νικόλτση Αλέξανδρο)

Φέντα Διονύση

Μορφωτικό Σύλλογο Βλάχων Αρχαγγέλου και

όλους τους κατοίκους του χωριού, που προσφέρθηκαν εθελοντικά για την πραγματοποίηση της παράστασης.

Διαβάστε Περισσότερα

Στο οδοντιατρείο

-Μου επιτρέπετε κυρία μου; Ορίστε τούτο το περιοδικό, μόλις το αγόρασα δεν το έχει πιάσει άλλου ανθρώπου χέρι, μυρίζει άρωμα και μελάνι φρέσκο και σίγουρα με αυτό θα περάσει πιο ανώδυνα η ώρα αναμονής σας που κατά τη γνώμη μου είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της όλης ιστορίας που έχει να διηγηθεί ένα σφραγισμένο δόντι.

-Ω μα σας ευχαριστώ. Είστε σαν να λέμε και συγχωρέστε με, κάτι σαν αδερφή του Ελέους που σκοπός της ζωής της είναι να απαλύνει τον εφιάλτη του τροχού;

-Κάθε άλλο κυρία μου. Ένας πανδυστυχής ομοιοπαθών και ομοιοϋποφέρων είμαι. Γι αυτό και καταλαβαίνω τον πόνο του καθενός που βρίσκεται εδώ, σε τούτον το κατ’ ευφημισμό μοντέρνο ιατρείο του μαρτυρίου, που θα συμπλήρωνα ο πάσχων. Σε μία ώρα κυρία μου είναι το ραντεβού μου μα ο εφιάλτης του με κατέχει από τη στιγμή που μού το έκλεισε ο γιατρός εδώ και 15 ημέρες. Έχω υπηρετήσει σαν φαντάρος στους καταδρομείς, έκανα βατραχάνθρωπος και βούτηξα σε απύθμενες λίμνες και άπατους θαλάσσιους βυθούς χωρίς να σκιαχθώ. Μα στη θέα και μόνο της άσπρης μπλούζας εγώ κάτι παθαίνω, κάπως πεθαίνω. Γι’ αυτό και έρχομαι τόσο νωρίτερα από τη στιγμή του μαρτυρίου, για να συνηθίζω, κατά το μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, στην ιδέα. Ο γιατρός, φίλος μου παιδιόθεν, προς τιμή του συμμερίζεται τις φοβίες μου γι’ αυτό και στο δικό μου ραντεβού αλλάζει την ιατρική του μπλούζα και ντύνεται με μία καταπράσινη σαν αυτές των χειρουργείων που Κύριος οίδε το ΓΙΑΤΙ τις προτιμώ, ισορροπώντας το νευρικό μου σύστημα. Δεν ντρέπομαι που σας εξομολογούμαι το ψυχολογικό μου πρόβλημα. Πόσο θα ευχόμουν να μου έκανε ολική νάρκωση για να μη αισθάνομαι τις «διαολενέσεις» που κάνει για να μουδιάσει την πάσχουσα περιοχή και τις λογής-λογής τσιμπίδες και καθρεφτάκια που γεμίζει σαν εργαλειοθήκη το δόλιο το στόμα μου..

-Ω μα το ξέρετε πως με αγχώσατε με όλα αυτά που μου λέτε; Ομολογώ ότι δεν το έβλεπα καθόλου έτσι λαμβανομένου υπ’ όψιν και του γεγονότος ότι ο γιατρός είναι σούπερ ντούπερ, κάθε άλλο παρά φόβο προκαλεί. Κάθομαι στην καρέκλα του λοιπόν, που σίγουρα για σας θα πρέπει να μοιάζει κάτι σαν την ηλεκτρική, χαλαρώνω, μετρώντας προβατάκια και ο χρόνος κυλά υπέρ μου και γρήγορα. Το κυριότερο, ακούω χαλαρωτική μουσική, όχι Βάγκνερ όπως έκαναν οι ναζί μα ορχηστρική, τον Clayderman πχ και τον φαντάζομαι τότε που ήταν νέος και απίστευτα γοητευτικός. Και είναι να απορείς το πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος…

-Τι μου λέτε; Είστε θησαυρός κυρία μου. Πώς και δεν το είχα συλλάβει έτσι;

-Ακούστε λοιπόν. Το ραντεβού σας είναι μετά το δικό μου. Δεν είναι; Ε, λοιπόν θα αλλάξουμε σειρά. Θα πάρετε τόσο το ραντεβού μου όσο και το mp3 και τα ακουστικά μου και θα μπείτε άφοβα εκεί μέσα. Δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε. Σήμερα δεν βιάζομαι καθόλου και για να είμαι ειλικρινής, είμαι περίεργη να δω τη εξέλιξη του θέματος.

-Έλα Νανά η σειρά σου…

-Νίκο μου αλλάξαμε με τον κύριο κάτι προέκυψε, έτσι δεν είναι κύριε...;

-Μάνθος μαντάμ και σας ευχαριστώ. Αν ακούσετε οιμωγές και οδυρμούς δεν θα είναι από μένα αλλά από το φάντασμά μου και ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για το ρεζίλεμά του. Τι να λέμε τώρα. Με ξεπερνάει.

-Έλα, Μάνθο έλα. Τι έγινε ρε συ με την Ρεάλ χθες βράδυ; Τα ‘παιξε ο Ρομπέρτο; Καλά να πάθει, η βασίλισσα και η βασίλισσα και πράσινα άλογα πια.

Έκλεισε η πόρτα του γιατρού και η Νανά χαμογέλασε για την κατανόηση που έδειξε απέναντι στο τρόμο του συνανθρώπου της. Καθόλου δεν τον σνόμπαρε. Κάποτε είχε δει τον αρχηγό του σώματος Χωροφυλάκων της κωμόπολης της να λιποθυμά στο φαρμακείο της γειτονιάς στη θέα και μόνο του εμβολίου κατά της γρίπης που πήγε να του κάνουν. Και να σκεφτείς ότι όταν έφαγε κάποτε μία σφαίρα από έναν κακοποιό, την έβγαλε μόνος του από το σμπαραλιασμένο του μπράτσο χωρίς νάρκωση, αφήνοντας κατάπληκτο το γιατρό που ήρθε αργότερα, πράγμα σωτήριο ακόμη και για τη ζωή του. Κάθε άλλο λοιπόν παρά κορόιδεψε τον δύστυχο τον Μάνθο που ήταν και νοστιμούλης ο μπαγάσας.

-Νανά μου με έσωσες (να 'τος και ο ενικός). Θα σε ανακηρύξω εθνικό μου σωτήρα, αλήθεια σου λέω. Επίτρεψε μου σε παρακαλώ να σε περιμένω να πάμε μαζί για φαγητό. Σου τ’ ορκίζομαι όσο θα σε περιμένω θα είναι για μένα η ωραιότερη αναμονή που θα έχω περάσει όχι μόνο σε τούτο δω τον χώρο αλλά παντού.

Και την περίμενε και τώρα και όλη τους τη ζωή οσάκις πήγαιναν πάντα μαζί στον οδοντίατρό τους, που τον λάτρευαν όπως λάτρευαν ο ένας τον άλλον και οι δύο μαζί τα παιδιά τους.

Είδες οδοντίατρε θαύματα που λαμβάνουν χώρα στο ιατρείο σου; Τελικά, να πώς απομυθοποιούνται θετικά χώροι βασανιστηρίων… Αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη..

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

Τα σταράκια

Τα κίτρινα σταράκια ήταν τα πιο ηλικιωμένα και σοφά παπούτσια της ντουλάπας. Ταλαιπωρημένα, στραβοπατημένα, λίγο ξεθωριασμένα από το πλύσιμο, αλλά τουλάχιστον δε μύριζαν άσχημα. Παρόλο που ζούσαν στο βάθος της ντουλάπας, είχαν το δικό τους κουτί. Και αυτό σήμαινε πολλά.

Αν και σπάνια έβγαιναν πια από το ντουλάπι, είχαν να διηγηθούν πάρα πολλές ιστορίες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα υπόλοιπα παπούτσια άκουγαν με θαυμασμό τις ιστορίες τους. Ηλιοβασιλέματα σε βρώμικα καταστρώματα πλοίου, βόλτες σε πλακόστρωτα σοκάκια και χιλιόμετρα περατζάδας σε αμμουδερές παραλίες. Δύσκολες καταστάσεις, γιατί για πολλές μέρες μετά, η άμμος χωνόταν στα πιο απίθανα σημεία. Ακόμα πιο επικίνδυνες ήταν οι εξορμήσεις σε συναυλίες κάθε είδους, με τα χοροπηδητά και την πολυκοσμία. Μπορεί, τώρα, να ήταν σε απραξία, αλλά στο ένδοξο παρελθόν τους υπήρχαν ολόκληροι μήνες που τα σταράκια δεν είχαν πάρει ούτε μέρα ρεπό. Και είχαν φορεθεί με τζιν και σορτσάκια, ακόμα και με αέρινα καλοκαιρινά φορέματα. Ωραίες εποχές.

Τα σταράκια προσπαθούσαν πάντα να δικαιολογήσουν την τωρινή τους απραξία. Πού θα μπορούσαν να φορεθούν πια άλλωστε; Στη δουλειά με το ταγέρ; Όχι βέβαια! Ούτε στο γυμναστήριο, ούτε και σε κάποιο ραντεβού. Ήλπιζαν σε μία πιο χαλαρή ανοιξιάτικη βόλτα, ή κάτι τέτοιο. «Εγώ, πάντως, άκουσα να λένε ότι δεν είστε και πολύ βολικά», τόλμησε να πει μία φορά ένα ζευγάρι αθλητικά. Και τα All Star δεν του ξαναμίλησαν για εβδομάδες. Σπάνιο γεγονός, γιατί συνήθως ήταν ευγενικά με τα υπόλοιπα παπούτσια και συχνά έδιναν συμβουλές στους καινούριους, πώς να αποφεύγουν τα στραβοπατήματα, τις ύπουλες τρύπες στη γωνία έξω από το σπίτι και ποιες ήταν οι πιο ασφαλείς κρυψώνες από τον σκύλο, σε περίπτωση που ξέμεναν κάποιο βράδυ εκτός ντουλάπας.

Παρά όλες τις δικαιολογίες, τα σταράκια δεν είχαν αυταπάτες. Ήξεραν ότι η εποχή τους είχε περάσει. Αλλά τα παρηγορούσε το γεγονός ότι ήταν πάντα εκεί. Κανείς δεν είχε σκεφτεί να τα πετάξει. Και υπήρχαν εκείνες οι μέρες που ανασύρονταν με αγάπη από το βάθος της ντουλάπας. Και είχαν τη χαρά να γνωρίζουν ότι αυτό δε γινόταν για πρακτικούς λόγους, αλλά από μία βαθιά εσωτερική ανάγκη. Γιατί, μερικές φορές, θέλεις να επιστρέψεις στην οικειότητα ενός παλιού φίλου, στην αναφορά της ανέμελης νιότης. Και γιατί, πάντα μα πάντα, θα ταιριάζουν τέλεια με τα τζιν.

_

γράφει η Χριστίνα Κατσιαδάκη

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

Θα μ’αγαπάς ακόμα όταν ξημερώσει;

Ήταν μια συνηθισμένη νύχτα όπως όλες. Εκείνος καθόταν και έβλεπε τηλεόραση, εκείνη ήταν έξω στη γωνιά που πήγαινε πάντα όταν ήθελε να σκεφτεί. Κοιτούσε τον ουρανό και ονειρεύονταν το μέλλον της έλεγε. Είχε περάσει πολλή ώρα που ήταν έξω. «Τι κάνει τόση ώρα μόνη της;» είπε και σηκώθηκε από τον καναπέ που καθόταν για ώρα, για να βγει έξω στο μπαλκόνι να την βρει.

«Γιατί είσαι έξω τόση ώρα; Δεν κρύωσες;»

«Ο αέρας μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι, μου καθαρίζει το μυαλό, τις σκέψεις.»

Την πλησίασε την αγκάλιασε, την φίλησε στον λαιμό απαλά και τις ψιθύρισε στο αυτί:

«Σ’αγαπώ όσο τα άστρα αγαπούν τη νύχτα.»

Εκείνη χαμογέλασε, γύρισε μπροστά του και τον αγκάλιασε σφιχτά.

«Δεν θέλω να σε χάσω» του είπε με ένα βλέμμα γεμάτο θλίψη.

«Να κάνουμε μια συμφωνία, αν σου πω κάποτε να χωρίσουμε, θέλω να μου δώσεις μια σφαλιάρα να συνέλθω γιατί σίγουρα δεν θα είμαι στα καλά μου για να θέλω να φύγω.»

«Σύμφωνοι τότε, αλλά πρόσεχε γιατί το χέρι μου είναι βαρετό.»

Άρχισαν να γελάνε και τότε ένα αστέρι έπεσε στον ορίζοντα του ουρανού.

«Κάνε ευχή, κάνε ευχή!» του είπε με μια χαρά.

«Δεν χρειάζεται, η ευχή μου έχει πραγματοποιηθεί από την μέρα που ήρθες στη ζωή μου.»

Τότε την έπιασε πάνω του και ξάπλωσαν μαζί στο κρεβάτι τους αγκαλιά και καθώς περνούσε η ώρα αυτή τον κοίταζε συνέχεια στα μάτια και του είπε:

«Θα με αγαπάς ακόμα όταν ξημερώσει;»

«Θα σε αγαπάω κάθε ξημέρωμα και πιο πολύ μικρή μου.»

Κοιμήθηκαν αγκαλιά και τα όνειρα τους ενώθηκαν μέσα στην νύχτα, μέχρι που το πρωί τους βρήκε έτοιμους για το μέλλον, ελπίζοντας πως ο χρόνος θα τους φερθεί καλά.

_

γράφει ο Νικόλας Χαραλάμπους

ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Διαβάστε Περισσότερα

Αυστηρά πρόστιμα για τις κλοπές βανών από τις αρδευτικές γεωτρήσεις του Δήμου Αλμωπίας

ΑΥΣΤΗΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΒΑΝΩΝ ΑΠΟ ΑΡΔΕΥΤΙΚΕΣ ΓΕΩΤΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται σε αρκετές τοπικές κοινότητες το φαινόμενο κλοπής βανών από αρδευτικές γεωτρήσεις και δίκτυα. Επειδή τέτοιου είδους ενέργειες προκαλούν σημαντικά προβλήματα και δυσλειτουργίες στον τομέα της άρδευσης σε μια εποχή που ο Δήμος Αλμωπίας προσπαθεί με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτει να δώσει λύσεις, ανακοινώνουμε ότι θα ληφθούν αυστηρά μέτρα για τους υπαιτίους, με πρόστιμα που θα φθάνουν μέχρι και οκτώ φορές πάνω από την αξία των κλοπιμαίων.

Στέφανος Αβραμίκας

Αντιδήμαρχος

Διαβάστε Περισσότερα

Η ευαισθησία είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων

Της Λίτσας Φιλίππου

Η ευαισθησία είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων. Εκείνων που το ανάστημα της ψυχής τους, ξεπερνά τη σκιά τους. Η ισχυρή προσωπικότητά τους κρύβει μέσα της τους μεγαλύτερους φόβους τους. Η δυναμικότητά τους αντισταθμίζει τις πιο ευάλωτες ισορροπίες τους. Και η αξιοπρέπειά τους φωτίζει ακοίμητος φάρος τη στάση ζωής τους.

Εκείνων που έχουν το σθένος να αντλούν δύναμη από τις αδυναμίες τους. Που οι αναμμένες σπίθες στα μάτια τους δε θα σου αποκαλύψουν ποτέ, σε πόσες πυρκαγιές έχουν γίνει στάχτη. Το πηγαίο γέλιο τους δε θα σου φανερώσει ποτέ σε πόσους ωκεανούς δακρύων έπνιξαν την οντότητά τους. Και η αφοπλιστική ειλικρίνειά τους δε θα σε παρασύρει ποτέ στον πάτο της υποκρισίας που άφησαν το δικό τους ναυάγιο. Η όαση της παρουσίας τους δε θα σου φανερώσει ποτέ, σε πόσες ερήμους έχουν διψάσει. Ο απύθμενος εσωτερικός τους πλούτος δε θα σου υποδείξει ποτέ σε πόσες ρηχές παραλίες άφησαν το κουφάρι τους.

Εκείνοι που θα σε ταξιδέψουν παντού με το ελεύθερο πνεύμα τους, χωρίς να διακρίνεις τα δεσμά που τους φυλάκιζαν χρόνια. Θα σε εντυπωσιάσουν σκορπίζοντας το κόκκινο χρώμα της αύρας τους, αλλά δε θα σε αφήσουν ποτέ να αντικρίσεις το μαύρο που έχει καλύψει τον πίνακα της ζωής τους.

Είναι εκείνοι οι σπάνιοι που έχουν ακόμη την δύναμη να δίνονται και να δίνουν, γιατί έζησαν την αχαριστία σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί που αναγνωρίζουν την αξία της ελπίδας και της προσμονής, γιατί βίωσαν την απόλυτη απόγνωση. Που έχουν την ικανότητα να αγαπούν αληθινά και αυθεντικά, γιατί βούτηξαν με όλο τους το είναι στον βυθό της εξαπάτησης και της εκμετάλλευσης. Το χάρισμα να εκτιμούν την φιλία και να σέβονται την συντροφικότητα, γιατί έζησαν μέσα στην απέραντη έκταση της μοναξιάς. Την αντοχή να κοιτάνε κατάματα την σκληρή αλήθεια, γιατί τυφλώθηκαν πολλές φορές από το ψέμα. Τα ψυχικά αποθέματα να διατηρούν ακλόνητη την πίστη και την αγνότητα τους, γιατί έχουν κλονιστεί αμέτρητες φορές από την υποκρισία και την σκοπιμότητα. Αυτοί που μπορούν ακόμη να παλεύουν στωικά απέναντι στην κακεντρέχεια, γιατί το άδικο τους άγγιξε στον απόλυτο βαθμό του. Να ακούνε τις λέξεις μέσα από τις σιωπές, γιατί κουφάθηκαν από άδειες και ανούσιες φωνές. Να διακρίνουν την σημασία των απλών και όμορφων, γιατί ήρθαν αντιμέτωποι με την αθλιότητα και την ασχήμια.

Είναι αυτοί που σε ζεσταίνουν με ένα τους βλέμμα, γιατί έχει ξεπαγιάσει η καρδιά τους από το κρύο αυτού του κόσμου. Οι λίγοι και δυνατοί που έχουν το θάρρος να εκφράζονται σε ένα άλαλλο κόσμο. Την τόλμη να αγωνίζονται μόνοι, ανάμεσα σε κενές και απαθείς παρουσίες. Σκεπάζουν περίτεχνα κάθε τους τραύμα πίσω από το πιο χαρούμενο τους χαμόγελο. Ρίχνονται σε κάθε μάχη χωρίς φόβο αλλά γεμάτοι πάθος. Στέκονται ολόρθοι και αγέρωχοι μπροστά στις ήττες τους. Υποκλίνονται με δέος μπροστά στις πληγές τους. Χαράσσουν τα δικά τους αποτυπώματα στα μονοπάτια της διαδρομής τους και δεν ακολουθούν τα υφιστάμενα ίχνη. Εξακολουθούν να πιστεύουν σε αξίες και ιδανικά ενάντια στα μίση και τις κακίες. Αυτοί που έχουν ακόμη την δύναμη να ονειρεύονται, απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα.

Η ευαισθησία είναι αρετή των δυνατών, αυτών που ντύνουν τη γύμνια της οντότητάς τους φτιάχνοντας το ομορφότερο ένδυμα από τα κουρέλια της ψυχής τους.

ΠΗΓΗ...http://www.anapnoes.gr

Διαβάστε Περισσότερα