Καλωσήρθατε στο ιστολόγιο των Προμάχων. Εδώ μπορείτε να δείτε ιστορικά, πολιτιστικά στοιχεία του τόπου μας, ήθη και έθιμα και γενικά οτιδήποτε συμβαίνει στο αγαπημένο μας χωριό. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για θέματα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλικ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η 1η ΟΡΕΙΝΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ-ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ



Η 1η ορεινή πεζοπορία - κατασκήνωση (16-17 Απριλίου 2015) πραγματοποιήθηκε επιτυχώς με τη συμμετοχή Φίλων του Παραδοσιακού Οικισμού του Γαρεφείου: μελών του Ε.Ο.Σ. Αριδαίας, μελών του Σ.Ε.Ο. Θεσνίκης και φυσικά των νέων παιδιών του χωριού.
Η ορειβατική ομάδα, αναχώρησε την Πέμπτη, ώρα 17:00 από την πλατεία του Παραδοσιακού Άνω Γαρεφείου και ακολουθώντας σηματοδοτημένα μονοπάτια διέσχισε την δυτική μεριά του ορεινού Γαρεφιώτικου όγκου μέσα σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Η 1η ορεινή πεζοπορία - κατασκήνωση κατάφερε μια σπάνια εμπειρία στους περιπατητές, προσφέροντας μια συναρπαστική διέξοδο στα καθημερινά αδιέξοδα και ταυτόχρονα, αναδεικνύοντας και προβάλλοντας το περιβάλλον και τη Γαρεφιώτικη φύση!

Οι συντελεστές της Σελίδας στο facebook: ''Παραδοσιακός Οικισμός Γαρεφείου Πέλλας'', ευχαριστούμε ΘΕΡΜΑ τους Φίλους που στήριξαν την 1η ορεινή πεζοπορία - κατασκήνωση και ιδιαίτερα τους ορειβάτες των συλλόγων της Αριδαίας και Θεσσαλονίκης αλλά και όλους όσους βοήθησαν ώστε να πραγματοποιηθεί αυτή η όμορφη εξόρμηση στη φύση.

Ραντεβού και πάλι του χρόνου, με υγεία, ώστε ξαναβιώσουμε όλοι αυτή την μοναδική εμπειρία!

Συγχαρητήρια!























Δείτε περισσότερα ΕΔΩ

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ Π.Ε. ΠΕΛΛΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ



Σύσκεψη για την καλύτερη οργάνωση και δημιουργία νέων Ομάδων Παραγωγών  

Αντιπεριφερειάρχης Θ. Θεοδωρίδης: Μέσα από την τακτική μας επικοινωνία και συνεργασία μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε το μερίδιο και τα κέρδη των παραγωγών στις διεθνείς αγορές

Μία πρώτη σύσκεψη για τη διάγνωση της υφιστάμενης κατάστασης, την καλύτερη οργάνωση και τη δημιουργία νέων Ομάδων Παραγωγών στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, πραγματοποιήθηκε σήμερα στην αίθουσα συσκέψεων του Διοικητηρίου. Την σύσκεψη συντόνισε ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Θεόδωρος Θεοδωρίδης, ενώ παραβρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής Π.Ε. Πέλλας κ. Τρύφων Τσαντάκης, στελέχη της Διεύθυνσης και εκπρόσωποι των συλλογικών οργάνων των παραγωγών.

Στόχος της σύσκεψης ήταν η ενημέρωση για τις τρέχουσες εξελίξεις, ο συντονισμός των ενεργειών για την ενδυνάμωση των υφιστάμενων Ομάδων Παραγωγών και τη δημιουργία νέων Ομάδων καθώς και η ανταλλαγή εμπειρίας και τεχνογνωσίας. Όπως διαφάνηκε κατά τη διάρκεια της σύσκεψης, είναι σημαντικό οι παραγωγοί της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας να αποκτήσουν μία ενιαία στρατηγική οργάνωσης και προώθησης των προϊόντων τους στις διεθνείς αγορές.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Θεόδωρος Θεοδωρίδης, ευχαρίστησε τους εκπροσώπους των παραγωγών για την συμμετοχή τους στη σύσκεψη και αναφέρθηκε στα οφέλη που μπορούν να προκύψουν από τον καλύτερο συντονισμό και συνεργασία. Τόνισε χαρακτηριστικά ότι «τα προϊόντα της Πέλλας υπερέχουν σε ποιότητα ενώ η διεθνής ζήτηση για ποιοτικά και εύγευστα προϊόντα είναι πολύ μεγαλύτερη από τις ποσότητες που παράγονται. Οι διεθνείς αγορές θέτουν υψηλότερα πρότυπα ποιότητας και τυποποίησης στα οποία χρειάζεται οι παραγωγοί να ανταποκριθούν με καλύτερη οργάνωση, μέσω ισχυρών ομάδων παραγωγών και σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης». Οι υπηρεσίες της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας βρίσκονται πάντοτε στη διάθεση των παραγωγών για την υποστήριξή τους σε θέματα οργάνωσης, νομιμότητας και προτύπων ποιότητας.

Τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2015 θα πραγματοποιηθεί και νέα σύσκεψη για το θέμα.




ΤΟ ΚΑΡΩΤΟ, ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΑΙ

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»
Η Έλλη γνέφει «όχι».
«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς.
«Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει.
“Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος.
“Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα.
“Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει.
green-tea
“Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα. “Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια.
Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί.
Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά.
Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα “και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.”»
__________________
   ~ Απόσπασμα από το βιβλίο της Λότη Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου: ΄'Στη σκιά της πράσινης βασίλισσας'
    Πηγή: istologio.org

ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΓΕΡΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΦΤΕΡΑ - ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΖ



Το διήγημα για παιδιά που ακολουθεί*, με τίτλο "Ένας πολύ γέρος κύριος με κάτι τεράστια φτερά" 1968, του Gabriel Garcia Marquez, έγινε πηγή έμπνευσης του βίντεο κλιπ του Tarsem Singh για το "Losing My Religion" των R.E.M., από το άλμπουμ Out of Time (1991), αλλά και για το τραγούδι "Καθρέφτης" του Αλκίνοου Ιωαννίδη.


Το μεσημέρι το φως ήταν τόσο αδύνατο που όταν ο Πελάγιο γύριζε στο σπίτι, αφού είχε πετάξει τα καβούρια, με δυσκολία διέκρινε τι ήταν αυτό που κουνιότανε και βόγκαγε στο βάθος της μεσαυλής. Χρειάστηκε να πλησιάσει πολύ κοντά για ν' ανακαλύψει πως ήταν ένας γέρος πεσμένος μπρούμυτα μες την λασπουριά και παρόλες τις μεγάλες του προσπάθειες δε μπορούσε ν' ανασηκωθεί γιατί τον εμπόδιζαν οι τεράστιες φτερούγες του.
Τρομαγμένος απ' αυτόν τον εφιάλτη, ο Πελάγιο έτρεξε να βρει την Ελισένδα, την γυναίκα του, που έβαζε κομπρέσες στο άρρωστο μωρό και την πήγε στο βάθος της μεσαυλής. Περιεργάστηκαν κι οι δύο το πεσμένο κορμί με βουβή κατάπληξη. Ήταν ντυμένος σαν ζητιάνος. Μόλις και του 'μεναν λίγες ξασπρισμένες τρίχες στο γυμνό κρανίο του και πολύ λίγα δόντια στο στόμα και αυτή η θλιβερή του εμφάνιση, σαν καταμουσκεμένος παπούλης, του 'χε αφαιρέσει όλο το μεγαλείο.
Οι φτερούγες του, σαν μεγάλου όρνιου, βρώμικες και μισομαδημένες, είχαν βουλιάξει για πάντα μες την λασπουριά. Τόσο πολύ τον περιεργάστηκαν και με τέτοια προσοχή που πολύ γρήγορα ο Πελάγιο και η Ελισένδα συνήλθαν απ' την έκπληξή τους και στο τέλος τους φάνηκε και σαν γνωστός. Έτσι τόλμησαν να του μιλήσουν κι εκείνος τους αποκρίθηκε σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα, όμως με την ωραία φωνή των ναυτικών.
Έτσι έγινε και ξεπέρασαν το πρόβλημα των φτερών και συμπέραναν, κρίνοντας πολύ φρόνιμα, πως ήταν κάποιος μοναχικός ναυαγός κάποιου ξένου καραβιού που 'χε βουλιάξει με την καταιγίδα. Ωστόσο, φώναξαν να το δει και μια γειτόνισσα που γνώριζε τα πάντα για την ζωή και το θάνατο κι εκείνης της έφτασε μια ματιά για να τους βγάλει απ' την πλάνη τους.
Είναι ένας άγγελος - τους είπε - σίγουρα ερχότανε για το μωρό, αλλά ο καημένος είναι τόσο γέρος που η βροχή τον έριξε χάμω.
Την επόμενη όλος ο κόσμος ήξερε πως στο σπίτι του Πελάγιο κρατούσανε φυλακισμένο έναν άγγελο με σάρκα και οστά.
Αντίθετα με την κρίση της σοφής γειτόνισσας, που πίστευε πως οι άγγελοι στους καιρούς μας ήταν οι επιζήσαντες φυγάδες κάποιας ουράνιας συνομωσίας, δεν άντεξε η καρδιά τους να τον σκοτώσουν με ξυλιές.
Ο Πελάγιο τον πρόσεχε όλο το απόγευμα απ' την κουζίνα, οπλισμένος με το ραβδί που είχε σαν σερίφης, και πριν ξαπλώσει τον έβγαλε τραβώντας τον απ' τις λάσπες και τον έκλεισε μαζί με τις κότες στο συρματόφραχτο κοτέτσι.Τα μεσάνυχτα, όταν σταμάτησε η βροχή, ο Πελάγιο κι η Ελισένδα ακόμα σκότωναν καβούρια.
Λίγο αργότερα ξύπνησε το μωρό απύρετο και πεινούσε. Αισθάνθηκαν τότε μεγαλόψυχοι κι αποφάσισαν να βάλουν τον άγγελο σε μια σχεδία με πόσιμο νερό και προμήθειες για τρεις μέρες και να τον αφήσουν στην τύχη του στ' ανοιχτά.
Αλλά όταν βγήκαν στην μεσαυλή με το πρώτο φως, βρήκαν όλη την γειτονιά μπροστά στο κοτέτσι να διασκεδάζει με τον άγγελο χωρίς τον παραμικρό σεβασμό και να του πετούν φαγώσιμα μεσ' απ' τις τρύπες του σύρματος λες και δεν ήταν πλάσμα υπερφυσικό παρά ζώο του τσίρκου.
Ο πάτερ Γκονσάγκα έφτασε πριν απ' τις εφτά, ξεσηκωμένος απ' το απίθανο νέο. Εκείνη την ώρα είχαν ήδη έρθει κι άλλοι περίεργοι, λιγότερο επιπόλαιοι απ' τους πρωινούς κι είχαν κάνει κάθε είδους υποθέσεις για το μέλλον του φυλακισμένου.
Οι πιο αφελείς σκέφτονταν θα τον εκλέγανε δήμαρχο του χωριού. Άλλοι, πιο χοντροκέφαλοι, υπέθεταν πως θα τον προβίβαζαν σε στρατηγό πέντε αστέρων για να κερδίζει όλους τους πολέμους. Μερικοί οραματιστές ελπίζανε πως θα τον φύλαγαν για γεννήτορα, για να σπείρει στη γη μια γενιά από φτερωτούς και σοφούς ανθρώπους που θα κυβερνούσαν το Σύμπαν.
Αλλά ο πάτερ Γκονσάγκα πριν γίνει παπάς ήταν ένας στιβαρός ξυλοκόπος. Σκυμμένος πάνω στα σύρματα ανακεφαλαίωσε σ' ένα λεπτό την κατήχησή του κι ύστερα ζήτησε να του ανοίξουν την πόρτα για να εξετάσει εκείνο τον αξιολύπητο άνθρωπο, που ‘μοιαζε περισσότερο με τεράστια ξεπουπουλιασμένη κότα ανάμεσα στις άλλες αποσβολωμένες κότες.
Ήταν ξαπλωμένος σε μια γωνιά, στεγνώνοντας στον ήλιο τις ανοιγμένες του φτερούγες, ανάμεσα σε φλούδια και φρούτα κι αποφάγια απ' το πρωινό που του 'χαν πετάξει οι πρωινοί επισκέπτες.
Αδιάφορος στη θρασύτητα του κόσμου, μόλις που σήκωσε το πανάρχαιο βλέμμα του και κάτι μουρμούρισε στη γλώσσα του όταν ο πάτερ Γκονσάγκα μπήκε στο κοτέτσι και τον καλημέρισε στα λατινικά.
Ο εφημέριος άρχισε να τον υποπτεύεται για απατεώνα όταν είδε πως δεν καταλάβαινε την γλώσσα του Θεού κι ούτε ήξερε να χαιρετήσει τους ιερείς Του.
Ύστερα πρόσεξε πως από κοντά ήταν πολύ ανθρώπινος: ανάδινε μιαν ανυπόφορη μυρωδιά υπαίθρου, παράσιτα είχαν φυτρώσει κάτω απ' τις φτερούγες του, τα μεγαλύτερα φτερά του είχαν κακοπάθει απ' τους ανέμους της γης και τίποτα στην κακόμοιρη φύση του δε θύμιζε την περήφανη αξιοπρέπεια των αγγέλων.
Εγκατέλειψε λοιπόν το κοτέτσι και μ' ένα σύντομο κήρυγμα προειδοποίησε τους περίεργους για τους κινδύνους της αφέλειας. Τους θύμισε πως ο δαίμονας είχε την κακιά συνήθεια να μεταχειρίζεται κόλπα καρναβαλίστικα για ν' αναστατώνει τους ανόητους.
Υποστήριξε πως εφόσον τα φτερά δεν ήταν το βασικό στοιχείο που καθορίζει τις διαφορές ανάμεσα σ' ένα γεράκι και σ' ένα αεροπλάνο, πολύ λιγότερο θα ήταν στην αναγνώριση των αγγέλων.
Ωστόσο υποσχέθηκε να γράψει ένα γράμμα στον επίσκοπό του, ώστε κι εκείνος να γράψει άλλο στην Παναγιότητά του, έτσι ώστε η τελική ετυμηγορία να προέρχεται απ' τα ανώτατα δικαστήρια.
Τα λόγια του έπεσαν σ' άγονο χώμα. Το νέο για τον αιχμάλωτο άγγελο διαδόθηκε με τέτοια ταχύτητα που μέσα σε λίγες ώρες έγινε μες στην μεσαυλή τέτοιο πανδαιμόνιο λαϊκής αγοράς που αναγκάστηκαν να φέρουν το στρατό σε μπαγιονέτες για να κρατήσει σε απόσταση το πλήθος που κόντευε να γκρεμίσει το σπίτι.
Η Ελισένδα, με τη μέση πιασμένη απ' το να σκουπίζει τα πανηγυριώτικα σκουπίδια, είχε τότε την έξυπνη ιδέα να μαντρώσει τη μεσαυλή και να κόψει εισιτήριο πέντε σεντάβος για όποιον ήθελε να δει τον άγγελο.
Ήρθαν περίεργοι μέχρι κι απ' την Μαρτινίκα. Ήρθε ένας περιοδεύων θίασος μ' ένα ιπτάμενο ακροβάτη που πέρασε βουίζοντας αρκετές φορές πάνω απ' το πλήθος, αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία γιατί οι φτερούγες του δεν ήταν από αγγέλου, αλλά από διαστημική νυχτερίδα.
Ήρθαν οι πιο δυστυχισμένοι ανάπηροι της Καραϊβικής για να γιάνουν: μια φτωχιά που από μικρή μετρούσε τους χτύπους της καρδιάς της και δεν έφταναν πια οι αριθμοί, κάποιος απ' την Τζαμάικα που δεν μπορούσε να κοιμηθεί γιατί τον ενοχλούσε ο θόρυβος των αστεριών, ένας υπνοβάτης που σηκωνότανε την νύχτα να χαλάσει στον ύπνο του αυτά που έφτιαχνε στον ξύπνιο του και πολλοί άλλοι με λιγότερο σοβαρά προβλήματα.
Μέσα σ' αυτήν την αταξία ναυαγίου, που έκανε την γη να τρέμει, ο Πελάγιο και η Ελισένδα ήταν ευτυχισμένοι απ' την κούραση γιατί σε λιγότερο από μια βδομάδα είχαν γεμίσει με λεφτά τις κρεβατοκάμαρες κι η ουρά των προσκυνητών που περίμεναν ακόμη τη σειρά τους για να μπουν μέσα έφτανε ως την άλλη άκρη του ορίζοντα.
Ο άγγελος ήταν ο μόνος που δε συμμετείχε στο δικό του θέαμα. Περνούσε τον καιρό του ψάχνοντας για μια πιο αναπαυτική θέση στη δανεική φωλιά, ζαλισμένος απ' τις λάμπες του λαδιού που ζέσταιναν σαν κόλαση κι απ' τα κεριά της λειτουργίας που κόλλαγαν πάνω στα σύρματα.
Στην αρχή προσπάθησαν να του δώσουν να φάει ναφθαλίνη, που σύμφωνα με τη σοφία της γειτόνισσας ήταν ειδική τροφή για τους αγγέλους.
Αλλά εκείνος την περιφρόνησε όπως περιφρόνησε και τα παπικά γεύματα που του έφερναν οι μετανοούντες και ποτέ δεν έγινε γνωστό αν επειδή ήταν άγγελος ή επειδή ήταν γέρος κατέληξε να τρώει μονάχα χυλό από μελιτζάνες.
Η μόνη υπερφυσική του αρετή έμοιαζε να 'ναι η υπομονή. Ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό όταν τον τσιμπολογούσαν οι κότες ψάχνοντας για τα ουράνια παράσιτα που πλήθαιναν μες τις φτερούγες του κι οι σακάτηδες του ξερίζωναν πούπουλα για να τ' ακουμπήσουν πάνω στα κουσούρια τους κι ακόμα κι οι πιο σπλαχνικοί του πετούσαν πέτρες για να τον κάνουν να σηκωθεί να τον δούνε όρθιο.
Η μόνη φορά που κατάφεραν να τον ταράξουν ήταν όταν του έκαψαν το φτερό με ένα σίδερο για το μαρκάρισμα των μοσχαριών, γιατί είχε μείνει τόσες ώρες ακίνητος που τον είχαν για πεθαμένο.
Ξύπνησε ξαφνιασμένος, παραμιλώντας στην απόκρυφη γλώσσα του και με τα μάτια γεμάτα δάκρυα χτύπησε τα φτερά του δυο φορές σηκώνοντας ένα σύννεφο από κουτσουλιές και σεληνιακή σκόνη και προκαλώντας έναν ανεμοστρόβιλο πανικού άλλου είδους.
Αν και πολλοί πίστεψαν πως η αντίδρασή του δεν ήταν από θυμό, αλλά μάλλον από πόνο, από τότε πρόσεχαν να μην τον ενοχλούν γιατί η πλειοψηφία κατάλαβε πως δεν είχε την απάθεια ενός ήρωα σε απομόνωση, αλλά ενός κατακλυσμού σε ανάπαυση.
Ο πάτερ Γκονσάγκα αντιμετώπισε την επιπολαιότητα του πλήθους με συνταγές οικιακής έμπνευσης καθώς περίμενε την τελική ετυμηγορία για την φύση του φυλακισμένου. Όμως το ταχυδρομείο της Ρώμης είχε χάσει την έννοια του επείγοντος.
Ο καιρός περνούσε εξετάζοντας αν ο ένοχος είχε αφαλό, αν η γλώσσα του είχε σχέση με την αραμαϊκή, πόσες φορές χωρούσε πάνω στο κεφάλι μιας καρφίτσας, ή αν δεν ήταν απλώς κάποιος Νορβηγός με φτερά.
Τα φειδωλά αυτά γράμματα θα μπορούσαν να πηγαινοέρχονται μέχρι τη συντέλεια των αιώνων, αν κάποιο γεγονός σταλμένο απ' την θεία πρόνοια δεν έβαζε τέλος στις στεναχώριες του εφημέριου.
Έτυχε εκείνες τις μέρες, μέσα στα πολλά νούμερα των θιάσων που ταξίδευαν στην Καραϊβική, να φέρουν στο χωριό το θλιβερό θέαμα μιας γυναίκας που είχε μεταμορφωθεί σε αράχνη επειδή είχε παρακούσει τους γονείς της.
Δεν ήταν μόνο φθηνότερο το εισιτήριο για να την δει κανείς απ' το εισιτήριο για τον άγγελο, αλλά επέτρεπαν να της κάνεις κάθε είδους ερωτήσεις για την παράλογη κατάστασή της και να την εξετάσεις απ' την καλή και απ' την ανάποδη, ώστε κανείς να μη αμφιβάλλει για την αλήθεια αυτής της φρίκης.
Ήταν μια τεράστια ταραντούλα μεγάλη σαν πρόβατο και με κεφάλι μελαγχολικής κόρης.
Όμως το πιο σπαραχτικό απ' όλα δεν ήταν η παράλογη όψη της, αλλά η αληθινή λύπη με την οποία διηγιόταν τις λεπτομέρειες της δυστυχίας της: όταν ήταν ακόμα παιδί το είχε σκάσει απ' το σπίτι των γονιών της για να πάει σ' ένα χορό κι όταν γύριζε μεσ' απ' το δάσος, αφού είχε χορέψει όλη τη νύχτα χωρίς άδεια, ένας τρομαχτικός κεραυνός άνοιξε τον ουρανό στα δύο κι απ' το άνοιγμα πετάχτηκε η αστραπή με το θειάφι που τη μετάτρεψε σε αράχνη.
Μοναδική τροφή της ήταν τα κεφτεδάκια που οι φιλεύσπλαχνες ψυχές της έβαζαν στο στόμα όταν ήθελαν.
Τέτοιο θέαμα, γεμάτο από ανθρώπινη αλήθεια και με τέτοια τρομερή τιμωρία, ήταν φυσικό να συντρίψει, δίχως να το θέλει, το θέαμα του υπεροπτικού αγγέλου που μόλις καταδεχόταν να κοιτάξει τους θνητούς.
Επιπλέον, τα ελάχιστα θαύματα που αποδίδανε στον άγγελο, αποκάλυπταν μία κάποια ψυχική διαταραχή, όπως εκείνο του τυφλού που δε βρήκε το φως του, αλλά του φύτρωσαν τρία καινούργια δόντια κι εκείνο του παραλυτικού που δε μπόρεσε να περπατήσει, αλλά κόντεψε να κερδίσει τον πρώτο λαχνό στο λαχείο κι εκείνο του λεπρού που φύτρωσαν ηλιοτρόπια στις πληγές του.
Αυτά τα θαύματα της παρηγοριάς, που πιο πολύ μοιάζανε με φάρσες, είχαν ήδη κλονίσει τη φήμη του αγγέλου όταν η γυναίκα που είχε μεταμορφωθεί σε αράχνη κατάφερε τελικά να την καταστρέψει.
Έτσι έγινε και ο πάτερ Γκονσάγκα γιατρεύτηκε για πάντα απ' την αϋπνία κι η μεσαυλή του Πελάγιο ξανάμεινε άδεια όπως τον καιρό που έβρεχε συνέχεια και τα καβούρια περπατούσαν στις κρεβατοκάμαρες.
Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού δεν είχαν λόγο να παραπονεθούν. Με τα λεφτά που οικονόμησαν έφτιαξαν μια έπαυλη με δύο πατώματα, με μπαλκόνια και κήπους και με κεφαλόσκαλα πολύ ψηλά για να μην ανεβαίνουν καβούρια και με σιδεριές στα παράθυρα για να μην μπαίνουν άγγελοι.
Επιπλέον, ο Πελάγιο έφτιαξε ένα εκτροφείο για κουνέλια κοντά στο χωριό και παραιτήθηκε από σερίφης οριστικά και η Ελισένδα αγόρασε παπούτσια σατέν με ψηλά τακούνια και πολλά φουστάνια από γυαλιστερό μεταξωτό, απ' εκείνο που φορούσαν τις Κυριακές εκείνα τα χρόνια οι πιο ελκυστικές κυρίες.
Μόνο για το κοτέτσι δεν έκαναν τίποτα. Αν καμιά φορά το έπλεναν με απολυμαντικό κι έκαιγαν κομματάκια σμύρνα, δεν το έκαναν για να τιμήσουν τον άγγελο, παρά για να διώξουν τη βρωμιά της κοπριάς που τριγυρνούσε σαν φάντασμα παντού και πάλιωνε το καινούριο σπίτι.
Στην αρχή, όταν το μωρό άρχισε να περπατάει, πρόσεχαν να μην πάει πολύ κοντά στο κοτέτσι. Αλλά ύστερα άρχισαν να ξεχνούν τους φόβους τους και να συνηθίζουν στη μυρωδιά και πριν αλλάξει το παιδί τα δόντια του έπαιζε πια μες το κοτέτσι που τα σκουριασμένα σύρματά του έπεφταν κομμάτια.
Ο άγγελος δεν ήταν λιγότερο απωθητικός μαζί του, απ' ότι με τους υπόλοιπους θνητούς, αλλά υπόφερε τους πιο δαιμόνιους εξευτελισμούς με την υπομονή του σκύλου δίχως ψευδαισθήσεις. Κι οι δυο άρπαξαν ανεμοβλογιά συγχρόνως.
Ο γιατρός που κοίταξε το παιδί δεν άντεξε στον πειρασμό ν' ακροαστεί και τον άγγελο, αλλά του βρήκε τόσα φυσήματα στην καρδιά και τόσους θορύβους στα νεφρά, που του φάνηκε απίθανο που ήταν ακόμα ζωντανός.
Αυτό όμως που τον ξάφνιασε πιο πολύ ήταν η λογική των φτερών του. Έδεναν τόσο φυσικά μ' αυτόν τον τελείως ανθρώπινο οργανισμό που δε μπορούσε να καταλάβει γιατί δεν είχαν κι οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Όταν το παιδί πήγε σχολείο είχε περάσει πια πολύς καιρός από τότε που ο ήλιος κι η βροχή είχαν ξεπατώσει το κοτέτσι. Ο άγγελος σερνόταν από δω κι από κει σαν αδέσποτος ετοιμοθάνατος.
Τον έβγαζαν με τη σκούπα απ' ένα δωμάτιο κι ένα λεφτό αργότερα τον έβρισκαν στην κουζίνα.
Έμοιαζε να βρίσκεται ταυτόχρονα παντού κι έφτασαν να σκέφτονται πως πολλαπλασιαζόταν, πως επαναλαμβανότανε από μόνος του, σ' ολόκληρο το σπίτι κι η εξοργισμένη Ελισένδα φώναζε σαν τρελή πως είναι τρομερό να ζει κανείς σ' αυτήν την κόλαση γεμάτη αγγέλους.
Μόλις που μπορούσε να φάει και τα πανάρχαια μάτια του είχαν θολώσει τόσο, που σκόνταφτε στις κολόνες, και δεν του 'μεναν πια παρά τα μαδημένα καλάμια στα τελευταία φτερά του.
Ο Πελάγιο του 'χε ρίξει πάνω του μια κουβέρτα και του 'χε κάνει την χάρη να τον αφήσει να κοιμάται στο υπόστεγο και μόνο τότε πρόσεξαν πως περνούσε τις νύχτες παραμιλώντας απ' τον πυρετό, λέγοντας γλωσσοδέτες στα αρχαία νορβηγικά. Κι ήταν μια απ' τις λίγες φορές που αναστατώθηκαν γιατί σκέφτηκαν πως επρόκειτο να πεθάνει κι ούτε κι η σοφή η γειτόνισσα μπορούσε να τους πει τι κάνουν τους πεθαμένους αγγέλους.
Όμως, όχι μόνο επέζησε το χειρότερο χειμώνα της ζωής του, αλλά και φάνηκε να καλυτερεύει με τις πρώτες ζέστες.
Έμενε ακίνητος για αρκετές μέρες στην πιο απόμακρη γωνιά της αυλής, εκεί που δε μπορούσε κανείς να τον δει και στις αρχές του Δεκέμβρη άρχισαν να φυτρώνουν στις φτερούγες του κάτι μεγάλα και σκληρά φτερά, φτερά γέρικου πουλιού, που έμοιαζαν περισσότερο μ' άλλο ένα βάσανο των γηρατειών.
Εκείνος όμως, θα πρέπει να γνώριζε την αιτία αυτών των αλλαγών, γιατί πρόσεχε πολύ να τις κρύβει και κανείς να μην ακούσει τα τραγούδια των ναυτικών που καμιά φορά τραγούδαγε κάτω απ' τ' αστέρια.
Ένα πρωί η Ελισένδα καθάριζε κρεμμύδια για το μεσημέρι όταν ένας άνεμος που έμοιαζε να 'ρχεται απ' τ' ανοιχτά όρμησε στη κουζίνα.
Τότε έσκυψε απ' το παράθυρο κι έπιασε τον άγγελο στις πρώτες προσπάθειές του να πετάξει. Ήταν τόσο αδέξιες που άνοιξε με τα νύχια του ένα αυλάκι στο λαχανόκηπο και κόντεψε να γκρεμίσει το υπόστεγο με τα αδύναμα χτυπήματα των φτερών του που γλιστρούσαν στο φως και δεν έβρισκαν που να κρατηθούν στον αέρα. Αλλά κατάφερε να πάρει ύψος.
Η Ελισένδα άφησε έναν αναστεναγμό ανακούφισης για κείνη και γι' αυτόν, όταν είδε να περνά πάνω απ' τα τελευταία σπίτια προσπαθώντας να κρατηθεί στον αέρα μ' οποιονδήποτε τρόπο με το ριψοκίνδυνο πέταγμα γέρικου όρνιου.
Συνέχισε να τον βλέπει μέχρι που δε μπορούσε πια, γιατί δεν ήταν πια εμπόδιο στη ζωή της, αλλά ένα φανταστικό σημείο στον ορίζοντα πάνω στη θάλασσα.-"
---
*Από τη συλλογή διηγημάτων του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, "Θάνατος σταθερός πέρα από τον έρωτα", μετάφραση Κλαίτη Σωτηριάδου, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1983, αναδημοσιευμένο στο βιβλίο "Ανάμεσα σε ερωτιδείς και αγγέλους", ιστορίες και μύθοι, των εκδόσεων Απόπειρα, 2010.
Συλλογικό έργο: Χρήστος Μπουλώτης, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Τζων Απντάικ, Φραντς Κάφκα, Μπέρναρντ Μάλαμουντ, Χάουαρντ Σβαρτς, Μαρκ Τουαίν, Φλάννερυ Ο' Κόνορ, Ντόναλτν Μπάρθελμ, Μάλκολμ Γκόντγουιν, Λέων Τολστόη, Σιρντάρ Ικμπάλ Αλή Σαχ, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου, Αγγέλα Βερυκοκάκη, Έλενα Μαρούτσου. επιμέλεια: Διονύσιος Αργυρίου.
Από τι είναι φτιαγμένοι οι άγγελοι; Πόσοι άγγελοι χωρούν στο κεφάλι μιας καρφίτσας; Πώς θα ήταν να κουβεντιάζεις με έναν άγγελο; Μπορείς να τον αγγίξεις; Πώς αντιλαμβάνεται κανείς την παρουσία ενός αγγέλου; Είναι μερικά από τα ερωτήματα για αυτά τα μεγαλοπρεπή και μυστηριώδη πλάσματα που έχουν τροφοδοτήσει θρύλους και παραμύθια, και πυροδότησαν τη φαντασία των μεγάλων συγγραφέων.

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΜΟΥΡΑΙ

Μια φορά κι έναν καιρό ένα πολεμιστής Σαμουράι ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή κατοικία ενός σοφού γέροντα μοναχού. Φτάνοντας εκεί τίναξε την πόρτα και βροντοφώναξε: 
- Καλόγερε πες μου, ποια η διαφορά ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση;Ο σοφός μοναχός έμεινε ήρεμος για μια στιγμή, καθισμένος πάνω στο χαλάκι του στο πάτωμα. Μετά γύρισε, τον κοίταξε και του είπε:
- Λες τον εαυτό σου πολεμιστή σαμουράι; Για δες τον εαυτό σου πιο καλά. Δεν είσαι παρά ένα ανθρώπινο ρετάλι…
- Τι είπες; βροντοφώναξε ο άλλος, απλώνοντας να πιάσει το σπαθί του…
- Βλέπω ότι θέλεις να πιάσεις το ξίφος σου. Όμως αμφιβάλω αν μπορείς με δαύτο να κόψεις το κεφάλι μια μύγας, είπε ο μοναχός.
Ο σαμουράι έχει θυμώσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Έσυρε το ξίφος του από τη θήκη και το ύψωσε για να κόψει το κεφάλι του γέροντα μοναχού. Εκείνη τη στιγμή ο καλόγερος κοίταξε μέσα στα φλογισμένα μάτια του και είπε:
- Γιε μου, αυτή είναι η πύλη της κόλασης...
Ο σαμουράι κατάλαβε ότι ο καλόγερος έβαλε σε κίνδυνο τη ζωή του για να του μάθει αυτό το μάθημα. Κατέβασε το ξίφος και το έβαλε σιγά-σιγά στη θήκη του, υποκλίθηκε στο μοναχό και τον ευχαρίστησε για το μάθημα που του έδωσε.
- Φίλε μου, λέει ο μοναχός, Αυτή είναι η πύλη του παραδείσου...
______________
Κρατάμε τα κλειδιά και από τις δύο πύλες στα χέρια μας. Στο ένα χέρι τα κλειδιά της πύλης του παράδεισου και στο άλλο μας χέρι τα κλειδιά της πύλης της κόλασης.
Η πύλη του παράδεισου αντιπροσωπεύει την εσωτερική γαλήνη, την ηρεμία την αυτοσυγκέντρωση και την κατανόηση του εαυτού μας και των άλλων ανθρώπων.
Η πύλη της κόλασης ξεκινάει από τη στιγμή που τα συναισθήματα του φόβου ή της αδικίας μας θυμώνουν, μας πλημμυρίζουν, μας κατακλύζουν. Τότε που χάνουμε το εύρος των επιλογών μας. Τότε που όλες οι πιθανές λύσεις οδηγούν μόνο σε μια, εκείνη του θυμού και της επίθεσης.
by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

ΣΕ ΨΑΧΝΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...

…και δεν σε βρίσκει. Κρύβεσαι ή μήπως άλλαξες διεύθυνση και παρέλειψες να το δηλώσεις;
Με βεβαιότητα σου το αναφέρω, ότι ποτέ δεν γνωρίζεις εξαρχής για ποιο λόγο βρίσκεσαι στη ζωή και τι σου επιφυλάσσει ο χρόνος. Τι θα άφηνες αλήθεια πίσω σου αν γνώριζες ότι σήμερα διανύεις την τελευταία σου ημέρα; Ποια θα ήθελες να είναι η κληρονομιά σου;
Στόχος μου είναι να σ’ ενθαρρύνω να βρεις τη σημασία της ζωής σου, το γιατί βρίσκεσαι εδώ τώρα και πως θα ήθελες να είσαι στη συνέχεια.
Είχες την τύχη να γνωρίσεις τον Randy Pausch, βραβευμένο καθηγητή της Επιστήμης των Υπολογιστών στο Carnegie Mellon; Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τις διαλέξεις που έχει δώσει σε Πανεπιστήμια κι εκπομπές, καθώς και για το βιβλίο του Τελευταία Διάλεξη, το οποίο βρίσκεται στη λίστα των μπεστ σέλερ των Νew Υork Τimes, μεταφρασμένο σε 35 γλώσσες. Πρόκειται για την πνευματική κληρονομιά προς τη σύζυγό του Τζέι και στα τρία τους παιδιά Κλόε, Ντίλαν, Λόγκαν που ήταν αντιστοίχως δεκαοκτώ μηνών, έξι και τριών ετών, όταν απεβίωσε.
Αν δεν είχες την ευκαιρία να τον ακούσεις ή να διαβάσεις το έργο του μέχρι πρότινος, μην το αναβάλλεις. Στις εκπαιδεύσεις όλων των βαθμίδων που υλοποιώ, προτείνω την ομιλία του ανεπιφύλακτα, καθώς αποτελεί μάθημα ζωής, έναν τρόπο να ζεις και να ολοκληρώνεις την ανθρώπινη αποστολή σου με συνέπεια, πρωτίστως στον εαυτό σου.
Γνωρίζοντας αυτόν τον άνθρωπο μέσω του έργου του, δύο ερωτήματα γεννώνται ευθύς αμέσως:
Έχεις back up στη ζωή σου; …μην ξαφνιάζεσαι, όπως αυτό που έχουν οι υπολογιστές! Και
Έχεις ζήσει μία γεμάτη ζωή;
Θα σου το κάνω ακόμη πιο παραστατικό. Ξυπνάς μία ωραία πρωία και σε περιμένει η πιο δύσκολη δοκιμασία που σου επιφύλασσε ποτέ  η πορεία σου και σε καλεί σε αναμέτρηση. Αμφίρροπο το αποτέλεσμα, εννοείται πως δεν γνωρίζεις την εξέλιξη. Η απόλυτη σύγκρουση και πέφτεις στο κενό… χάνεσαι στην πτώση και το αλεξίπτωτο δεν ανοίγει… πού σταματάς και πώς προσγειώνεσαι; Στο μηδέν. Πιο κάτω, δεν πάει. Και κει διαπιστώνεις ότι τα χάνεις όλα, μα όλα όμως. Ό,τι θεωρούσες περιουσία σου, δεν μετρά, τα δεδομένα σου είναι ανύπαρκτα… πώς παίρνεις ξανά φόρα να σηκωθείς; Πώς παίρνουν ξανά μπροστά οι μηχανές; Προς ποια κατεύθυνση; Με τι “καύσιμα”;
Αν γνωρίζεις το νόημα της δικής σου διαδρομής, πώς θα ήταν αν ακολουθούσες άλλες επιλογές; Οι έννοιες “επιτυχία” και “αποτυχία” είναι σχετικές στη ζωή. Στο ζωικό βασίλειο, όταν οι πιγκουίνοι ετοιμάζονται να πέσουν σε νερά όπου μπορεί να παραμονεύουν αρπακτικά, κάποιος θα θυσιαστεί, ο πρώτος, ο τελευταίος ή όποιος βρίσκεται πιο κοντά στον δράστη – τιμωρό(;), θα πληρώσει το τίμημα για τους υπόλοιπους.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ζεις όλη σου τη ζωή, μόνο για να ανακαλύψεις (ή να σου αποκαλυφθεί) ότι έκανες λάθος επιλογές, λάθος πράγματα, σου αρκεί αυτό; Αλλά κάπως έτσι δεν χτίζεται η εμπειρία; Εμπειρία είναι αυτό που αποκτάς όταν δεν έχεις αποκτήσει αυτό που ήθελες, αγνοείς όμως το ενδεχόμενο ότι όταν δεν ρισκάρεις τίποτα, ρισκάρεις ακόμη περισσότερα. Πού μας οδηγεί όλο αυτό; Αντλώντας ουσία από την απλότητα που μόνο μια παιδική ψυχή μπορεί να προσφέρει, θα έλεγες ότι αν ήρθε η ώρα σου να φύγεις, έχεις “χορτάσει” τη ζωή σου; Οι περισσότεροι άνθρωποι φτάνουν στο τέλος, αφήνοντας πίσω τους ανοιχτά κεφάλαια, χωρίς να έχουν αξιοποιήσει στο μέγιστο τις δυνατότητές τους, χωρίς καν να απολαύσουν τους κόπους των επιλογών τους.
Πιστεύω πως τώρα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να κοιτάξουμε μέσα μας παρά γύρω μας, το τι είναι πραγματικά αυτό που μπορούμε να κάνουμε, που θα δώσει αξία και νόημα στη ζωή μας, που θα μας επιτρέψει να κάνουμε επιλογές ενεργοποιώντας όλες μας τις δυνάμεις… κάτι που στην πλειοψηφία των ανθρώπων δεν αποκαλύπτεται σχεδόν ποτέ.
Κι εν μέρει πιστεύω ακράδαντα στο ότι είναι βασικό να γνωρίζεις το πώς κυλά η ζωή σου, τι σου χαρίστηκε και τι όχι, αλλά και τι είναι αυτό που της δίνει πραγματικά νόημα και σκοπό. Αν δεν το γνωρίζεις ήδη, σε προτρέπω να αρχίσεις να δουλεύεις πάνω σε αυτό. Αν δεν μπορείς να το κάνεις μονομιάς, κατέβαλε τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια, απλά μη σταματήσεις με την πρώτη δυσκολία. Αναρωτήσου. Ποιό είναι το έργο ζωής που οφείλεις να επιτελέσεις για σένα και την κοινωνία;
Κι αν δεν γνωρίζεις τι είναι αυτό που έχεις επιλέξει να κάνεις, αν δεν γνωρίζεις το λόγο για τον οποίο βρίσκεσαι σ’ αυτή τη ζωή, σε προτρέπω να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που πραγματικά δίνει νόημα σ’ εσένα. Κάθε ανακάλυψη σε τοποθετεί σε θέση ισχύος. Αν πηγαίνεις στη δουλειά σου που σιχαίνεσαι, στερείσαι έμπνευσης στο μέρος που ζεις κι εργάζεσαι, αρρωσταίνεις και μόνο στην ιδέα να συναναστρέφεσαι με συγκεκριμένους ανθρώπους, ήρθε η ώρα να αναρωτηθείς γιατί σου συμβαίνει αυτό. Μία υπόθεση κάνω… Όταν πηγαίνεις σε μία εργασία απλά για βιοποριστικούς λόγους και γνωρίζεις από πριν το πόσο μακριά θα μπορούσες να φτάσεις, μπορείς να αντιληφθείς το πόσο εύθραυστο είναι το τοπίο σου. Το να είσαι κάπου που δε θεωρείς ότι σου ταιριάζει, σου τσακίζει την αυτοπεποίθηση, όσο με το να είσαι κάπου που δεν εκτιμούν την αξία σου.
Έτσι λοιπόν πιστεύω ότι σου αξίζει να βρεις το νόημα της δικής σου ζωής, τι είσαι προορισμένος να κάνεις. Να επιλέξεις με συνέπεια και θάρρος, παρά το τίμημα που σου αναλογεί.
Το ζήτημα της υλοποίησης των ονείρων σου είναι συνυφασμένο με την έννοια του περιορισμένου χρόνου και άρα και της υπερπήδησης των εμποδίων της σκληρής καθημερινότητας. Μην ξεχνάς ότι τα μεγαλύτερα εμπόδια τα βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας, τα εσωτερικά εμπόδια επομένως. Ποιο είναι το επιμύθιο; Οι τοίχοι υπάρχουν για να σταματούν όσους δεν θέλουν κάτι αρκετά.
Και κάπου εκεί ο θάνατος, να ενεδρεύει πίσω από τις ανθρώπινες ματαιότητες. Εκείνο που σου επιτρέπει ίσως να ζήσεις ελεύθερος είναι ότι δεν γνωρίζεις ακριβώς το πότε θα φύγεις από αυτή τη ζωή. Ο χρόνος είναι ακόμη δικός σου. Κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής σου, είναι τότε που θα σε επισκεφθούν τα τελώνια… τα απομεινάρια των ονείρων σου, των σκέψεων που έκανες, των ικανοτήτων που απέκτησες καθ’ οδόν, των ταλέντων που σου δόθηκαν απλόχερα από την ίδια σου τη ζωή. Κι αν εσύ για κάποιους λόγους, δεν κυνήγησες ποτέ αυτά τα όνειρα, δεν ήσουν συνεπής στις σκέψεις και τις ιδέες που είχες, δεν αξιοποίησες τα δώρα που σου δόθηκαν… όλα αυτά που άφησες να σου γλιστρήσουν… θα σε κοιτάξουν, λίγο πριν το τέλος, διαπεραστικά και έντονα, απευθύνοντάς σου το λόγο για τελευταία φορά: “Ήρθαμε σε σένα… μόνο εσύ μπορούσες να μας χαρίσεις ζωή και τώρα πεθαίνουμε μαζί σου, για πάντα”.
Και το ερώτημα – κλειστό στη διατύπωσή του  -, περιμένει τη δική σου απάντηση:
Αν υποθέσουμε ότι σήμερα είναι η τελευταία σου μέρα: Ζεις μια Ζωή Γεμάτη;
Ναι    ( )
Όχι    ( )
Ίσως   ( )
ΥΓ. Όπως και να σημειώνεις την απάντησή σου, με x ή v, μην περιμένεις να βρεις ζωή χωρίς να “ματώσεις” στη μετωπική…
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Brenifier, Oscar (2012). Το νόημα της ζωής. Εκδόσεις Πατάκη.
Φρανκλ, Βίκτορ (2010). Το νόημα της ζωής. Εκδόσεις Ψυχογιός.
Μουρακάμι, Χαρούκι (2014). Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήματός του.  Εκδόσεις Ψυχογιός.
Pausch, Randy (2009). Η Τελευταία Διάλεξη. Εκδόσεις Πατάκη.
Χατζόπουλος, Θανάσης (2004). Ένα μικρό κουτάκι ξύλινο. Εκδόσεις Μεταίχμιο.
Δρ. Κουτσοσίμου Μένη
Ψυχολόγος – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
 ~ Πηγή: animartists

ΚΑΙΜΑΚΤΣΑΛΑΝ : "ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΑΝ"

Κορυφή.κουτσού-Μπέη . φαίνεται και το σημείο που πηγάζει ο χείμαρρος που υδροδοτεί το χωριό Όρμα και άλλα χωριά της καρατζόβας (Αλμωπία)

ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΑΝ-ΚΑΙΜΑΚΤΣΑΛΑΝ

"Τα κακά μαντάτα φάνηκαν από νωρίς.
Πρώτα μάζεψαν τα νερά και τα κατηύθυναν εκεί που ήθελαν.
 Λίγα στην αρχή, περισσότερα αργότερα, όλα στο τέλος.
Μετά άρχισαν να επεκτείνονται.
 Όχι, δεν είναι εδώ τα σύνορα, είναι πιο πάνω, λίγο παραπάνω.
Δεν τους έκαναν πια οι άνθρωποι της ελευθερίας, των ανοικτών εκτάσεων.
Κατόπιν άνοιξαν δρόμους.
Ήταν μια πληγή στην καρδιά του βουνού.
 Σε κάθε πλαγιά σε κάθε κορφή να μην κουράζονται.
 Ύστερα ξήλεψαν το δάσος.
 Δεν άφησαν ζύγρα (πυκνό αδιάβατο μέρος του δάσους), δεν άφησαν μεγάλο δέντρο, ήταν σαν φυτεία.
Μετά έφεραν τα γελάδια, αυτά τα ζωντανά με το κρέας που μυρίζει. πως τα τρώνε;
 Έφαγαν τις σκόρτσες (μικρός θάμνος με βελονοειδή φύλλα που έρπει στη γη), έφαγαν τις μαυραδιές.
 Το έκαναν έρημο.
Στο τέλος, πήγαν στην κορυφή και έστησαν το χιονοδρομικό κέντρο.
Πρόοδο το είπαν.
 Με τις πίστες και τις εγκαταστάσεις να πληγώνουν το κορμί του.
 Έφυγαν τα ζωντανά, έφυγαν τα αγρίμια.
 Έφυγαν οι άνθρωποι του βουνού.
 Ήρθαν οι βάρβαροι με τις φανταχτερές στολές, με τον πολιτισμό του θεαθήναι.
Μα πιο πολύ απ όλα έφταιγε που πέθανε η ψυχή μας.
Οι άνθρωποι που ήξεραν κάθε βρύση και κάθε πλαγιά με το όνομα της.
 Χάθηκαν σαν την πάχνη, που εξαχνώνεται στις πρώτες ακτίνες του ήλιου".

Υπερήλικας άγνωστος γέροντας.




ΠΗΓΗ...http://www.e-artemis.gr/

ΟΙ ΔΑΣΙΚΟΙ-ΥΛΟΤΟΜΙΚΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ




Δασικά Προϊόντα στον δήμο Αλμωπίας.

Τα δασικά συμπλέγματα εντός των ορίων του Δ. Αλμωπίας αποτελούνται από υψηλά, παραγωγικά δάση, που παράγουν σημαντικές ποσότητες διαφόρων ειδών δασικών προϊόντων και μάλιστα με καλή αναλογία τεχνικής ξυλείας (στρογγύλη, στρογγύλια).
 Το κυριότερο δασοπονικό είδος είναι η οξιά. Η εκμετάλλευση των δασών γίνεται κυρίως με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης στους Δασικούς Συνεταιρισμούς του ΠΔ 126/86, ενώ σε μικρότερο βαθμό σήμερα απ’ ότι στο παρελθόν με το σύστημα της αυτεπιστασίας (Κρατική Εκμετάλλευση Δασών).
 Η συμβολή της δασοπονίας στο εισόδημα των κατοίκων είναι πολύ σημαντική ιδιαίτερα για τα ορεινά χωριά της Ενότητας Αριδαίας, όπως οι Προμάχοι, το Γαρέφι και το Βορεινό. 

Χαρακτηριστικό της δασικής συνεταιριστικής οργάνωσης είναι ότι το συνεταιριστικό κίνημα είναι πολυδιασπασμένο, αφού υπάρχουν πολυάριθμοι μικροί συνεταιρισμοί με μικρό αριθμό μελών, που σημαίνει δύσκολη και ανεπαρκή διοικητική υποστήριξη.

Παραθέτονται παρακάτω οι δασικοί υλοτομικοί συνεταιρισμοί των Προμάχων και οι αριθμοί στο τέλος αφορούν τα ενεργά μέλη:  

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΑΛΜΩΠΙΑΣ ¨ΟΙ ΥΛΟΤΟΜΟΙ¨ ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
ΠΡΟΜΑΧΟΙ ΠΕΛΛΑΣ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 16

10ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 2

11ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 12

12ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 15

13ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ -----

16ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 7

17ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 5

1ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 9

2ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 7

3ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 5

4ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 11

5ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 5 

6ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 12

7ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 14

8ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 11

9ος ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 13

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΚΗΠΕΥΤΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 4

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΔΑΣΙΚΗ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 9

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ¨ΝΕΑ
ΠΝΟΗ¨
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 8

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ Ν.
ΠΕΛΛΑΣ ¨ΒΟΡΡΑΣ 5¨
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 4

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΚΑΠΝΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΕΛΑΙΟΥΡΓΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 9

ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΕΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 11

ΑΣΤΗΡ ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 10

ΒΟΡΡΑΣ-ΔΑΣΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΓΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 4

ΔΑΣΟΚΟΜΙΑ ΑΝΑΓΩΓΗ ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 13

ΕΛΑΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 3

Η ΑΣΤΡΑΠΗ (ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΚΑΣΤΑΝΟΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 6

¨Η ΔΟΚΟΣ¨¨ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 5

¨Η ΔΥΝΑΜΗ¨ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 10

¨Η ΟΞΥΑ¨ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 7

¨Η ΠΡΟΟΔΟΣ¨ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ --------

ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 8 

ΛΑΧΑΝΟΚΟΜΙΚΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 3

ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 11

ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΕΔΣΕ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 18

ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΗ (ΔΑΣΙΚΟΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 9

¨Ο ΑΓΙΟΣ ΙΛΑΡΙΩΝ¨ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 6

¨Ο ΑΝΕΜΟΣ¨ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ 6

¨ΟΙ ΥΛΟΤΟΜΟΙ¨ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 2

¨ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ¨ΑΛΥΣΟΠΡΙΟΝΑ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ
ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 16

¨ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙΑ¨ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 7

ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΜΑΧΩΝ
¨ΤΑ ΠΡΙΟΝΙΑ¨
ΠΡΟΜΑΧΩΝ 12 



ΠΗΓΗ...http://www.dimosalmopias.gov.gr/files/stratigiko_sxedio.pdf

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...