Καλωσήρθατε στο ιστολόγιο των Προμάχων. Εδώ μπορείτε να δείτε ιστορικά, πολιτιστικά στοιχεία του τόπου μας, ήθη και έθιμα και γενικά οτιδήποτε συμβαίνει στο αγαπημένο μας χωριό. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για θέματα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλικ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

ΠΩΣ ΨΗΦΙΣΕ Ο ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ - ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ


















ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
 - ΕΚΛ.ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΛΛΑΣ
 - ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

ΗΜ.ΩΡΑ 06/07  02.15
ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 63/63  100%
ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ 31.843
ΨΗΦΙΣΑΝ 19.380  60.86%
ΕΓΚΥΡΑ 18.Ο39  93.08%
ΑΚΥΡΑ 1.146  5.91%
ΛΕΥΚΑ 195  1.01%

ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ - ΟΧΙ  10.339  57.31%
ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ - ΝΑΙ   7.700  42.69%

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Παραιτήθηκε ο Γ. Βαρουφάκης

Την παραίτησή του ανακοίνωσε μέσω του προσωπικού του blog ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης «προκειμένου να διευκολύνει τον πρωθυπουργό στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές».


Η ανακοίνωση του Γ. Βαρουφάκη στο blog του τιτλοφορείται «Υπουργός, όχι πια!» και είναι η ακόλουθη:
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως μοναδική στιγμή που ένας μικρός ευρωπαϊκός λαός όρθωσε το ανάστημά του εναντίον της Χρεοδουλοπαροικίας.
Όπως όλες οι δημοκρατικές κατακτήσεις, έτσι κι αυτή η ιστορική απόρριψη του τελεσίγραφου του Eurogroup της 25ης Ιουνίου έχει μεγάλο κόστος. Είναι λοιπόν απαραίτητο το κεφάλαιο του ΟΧΙ να επενδυθεί άμεσα ώστε να μετατραπεί σε ΝΑΙ σε κάποια έντιμη συμφωνία-επίλυση – με αναδιάρθρωση χρέους, με μειωμένη λιτότητα, με αναδιανομή υπέρ των μη εχόντων, με πραγματικές μεταρρυθμίσεις.
Λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, μου κατέστη γνωστό ότι οι συμμετέχοντες στο Eurogroup, και λοιποί εταίροι, θα «εκτιμούσαν» την... απουσία μου από τις συνεδριάσεις του, κάτι που ο Πρωθυπουργός έκρινε ότι ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας. Για αυτό και αποχωρώ από το Υπουργείο Οικονομικών.
Είναι καθήκον μου να βοηθήσω όσο μπορώ τον Αλέξη Τσίπρα να εκμεταλλευτεί, όπως εκείνος κρίνει, το κεφάλαιο που μας δώρησε ο ελληνικός λαός μέσω του δημοψηφίσματος.
Κι είναι τιμή μου η απαίτηση των δανειστών.
Η Αριστερά λειτουργεί συλλογικά και οι αριστεροί δεν αγαπάμε τις καρέκλες. Θα στηρίξω τον Αλέξη Τσίπρα, την νέα ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών, την κυβέρνηση της Αριστεράς.
Η υπερπροσπάθεια να τιμήσουμε τον γενναίο ελληνικό λαό, και το περίφημο ΟΧΙ που χάρισε χτες στους απανταχού δημοκράτες, μόλις ξεκινά!


ΠΗΓΗ...http://www.ethnos.gr/

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΑΘΗΝΑΣ - ΕΥΡΩΠΗΣ

Φωτογραφία: ANDREA BONETTI/EUROKINISSI
Μια εβδομάδα πυκνών πολιτικών εξελίξεων ξεκινά από σήμερα. Αφού έκλεισε ο κύκλος του δημοψηφίσματος, ο οποίος προκάλεσε έντονες αναταράξεις στην οικονομία, αλλά και στο πολιτικό σκηνικό, αρχίζει αυτός μίας ακόμη σκληρής διαπραγμάτευσης με στόχο μια «βιώσιμη συμφωνία».
Στο Μέγαρο Μαξίμου οι διαβουλεύσεις μέχρι τα ξημερώματα ήταν πυρετώδεις,με τον πρωθυπουργό να καλείται να διαχειριστεί τη δραματική κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται στις τράπεζες, αλλά και να πάρει γρήγορες αποφάσεις για τις επόμενες κινήσεις του σε επίπεδο διαβουλεύσεων με τους Ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους.
Κομβικό σημείο άλλωστε από δω και πέρα, είναι η ταχύτητα με την οποία θα επιτευχθεί μια πιθανή συμφωνία, ενώ σε δεύτερη φάση, στόχος του πρωθυπουργού είναι να επιτύχει τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξή της στη Βουλή από τα κόμματα της αντιπολίτευσης διασφαλίζοντας και την ενότητα του κόμματός του.
Οι πολίτικοι αρχηγοί στο τραπέζι της συζήτησης
Έπειτα από το αίτημα του πρωθυπουργού, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκαλεί στις 10 το πρωί σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών,δίχως το Γραμματέα της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο.
Ο κ. Τσίπρας, αναμένεται να ενημερώσει τους αρχηγούς για το πως διαμορφώνεται η κατάσταση έως τώρα και να καλέσει την αντιπολίτευση να πάρει σαφή και ξεκάθαρη θέση απέναντι στη συμφωνία, δεδομένου ότι αύριο θα πραγματοποιηθεί μια καθοριστική για τη χώρα Σύνοδος Κορυφής.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός δέχεται εισηγήσεις να καλέσει μαζί του στα κέντρα λήψης αποφάσεων και τους πολιτικούς αρχηγούς, δίχως ωστόσο να μπορεί κανείς να μιλήσει με ασφάλεια και να επιβεβαιώσει για το αν τελικά μια τέτοια κίνηση θα είναι  η επιλογή του.
Σε κάθε περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας θα επιστρέψει στις Βρυξέλλες για να συζητήσει μια βελτιωμένη έκδοση της συμφωνίας. Αμφίβολο δε, παραμένει, αν οι Ευρωπαίοι εταίροι θα οπισθοχωρήσουν  ή θα επιμείνουν στη σκληρή γραμμή για επίτευξη συμφωνίας πρώτα και μετά άνοιγμα της στρόφιγγας του ELA.
Κλειστές οι τράπεζες, το κλειδί στα χέρια της ΕΚΤ
Το κλειδί των εξελίξεων στο κομμάτι της ρευστότητας  κρατά στα χέρια του ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, μαζί με τους υπόλοιπους κεντρικούς τραπεζίτες της Ευρωζώνης.
Μερικές ώρες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, το διοικητικό συμβούλιο θα κλιθεί να αποφασίσει εάν θα διατηρήσει στα ίδια επίπεδα, θα αυξήσει ή θα μειώσει την παροχή ρευστότητας των τραπεζών μέσω του ELA.
Η ομαλότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα πάντως, εκτιμάται ότι θα αποκατασταθεί σε βάθος χρόνου, με την ΕΚΤ να αυξάνει τη στήριξη μέσω του ELA, σε περίπτωση συμφωνίας, τη σταδιακή αποκατάσταση της πρόσβασης των ελληνικών τραπεζών στο ευρωσύστημα μετά την ψήφιση της συμφωνίας και την έναρξη της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, μετά την άρση των capital controls.
Τηλεδιάσκεψη Γιούνκερ με Τουσκ, Ντραγκι, Νταισελμπλουμ
Κομβικής σημασίας, θεωρείται η Τηλεδιάσκεψη που θα έχουν για τη χώρα μας ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ  με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι και τον πρόεδρο του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Την ίδια στιγμή η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ συμφώνησαν ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος πρέπει να γίνει σεβαστό, -όπως είπε ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης- ενώ αύριο το βράδυ συγκαλείται σύνοδος κορυφής της ευρωζώνης για το ελληνικό ζήτημα. Σ'αυτή την κατεύθυνση αναμένεται να είναι πυκνές οι τηλεφωνικές επαφές του πρωθυπουργού.
Τέλος, στις 7.30 προγραμματίζεται η συνάντηση της Γερμανίδας καγκελαρίου με τον Γάλλο πρόεδρο στο Παρίσι, προκειμένου να συζητήσουν εξίσου για το ελληνικό θέμα.


Πηγή:  http://www.iefimerida.gr

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Ν.Δ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ



Την παραίτησή του από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έκανε γνωστή πριν από λίγα λεπτά ο Αντώνης Σαμαράς μιλώντας από τα γραφεία της ΝΔ στη Συγγρού.

   Ο κύριος Σαμαράς σε φορτισμένο κλίμα είπε «Από σήμερα παραιτούμαι από το τιμόνι της ΝΔ».

   Νωρίτερα είχε γίνει γνωστό το τηλεφώνημα της Ντόρας Μπακογιάννη, με το οποίο ζητούσε από τον πρόεδρο της ΝΔ να παραιτηθεί.
 Ακολούθησαν, ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, Σάκης Ιωαννίδης αλλά και άλλα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.



Real.gr Α.ΣΑΜΑΡΑΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ από realmedialive

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ



«Αποδείξαμε ότι η δημοκρατία δεν εκβιάζεται», τόνισε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας σε τηλεοπτικό του διάγγελμα για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Είπε ότι πρόκειται να επικοινωνήσει με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα ζητήσει σύγκληση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, προκειμένου να ενημερώσει για τις επόμενες κινήσεις της κυβέρνησης αλλά και να ακούσει τις απόψεις τους.

   «Έχω πλήρη συνείδηση ότι η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης με την Ευρώπη αλλά εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής μας δύναμης για μια επίτευξη βιώσιμης συμφωνίας. Με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, με όρους προοπτικής και απεγκλωβισμού από το φαύλο κύκλο της λιτότητας. Και αυτή την εντολή θα την υπηρετήσω χωρίς χρονοτριβή», επισήμανε. Όπως είπε, εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως δίκαιες λύσεις, βιώσιμες λύσεις, αρκεί να το επιδιώκουν και οι δύο πλευρές.

   Τόνισε ότι από αύριο η Ελλάδα θα προσέλθει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με άμεση προτεραιότητα την τάχιστη αποκατάσταση της λειτουργίας του τραπεζικού μας συστήματος, την αποκατάσταση της οικονομικής σταθερότητας. «Και είμαι βέβαιος ότι η ΕΚΤ κατανοεί πλήρως όχι μόνο τη γενική οικονομική κατάσταση αλλά και την ανθρωπιστική διάσταση που έχει πάρει η κρίση στη χώρα μας».

   «Είμαστε ήδη έτοιμοι να συνεχίσουμε τη διαπραγμάτευση. Με ένα πλάνο αξιόπιστης χρηματοδότησης. Με ένα σχέδιο αξιόπιστων μεταρρυθμίσεων, που θα έχουν την αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας. Με κριτήριο τη κοινωνική δικαιοσύνη και τη μεταφορά βαρών από τους αδύναμους στους οικονομικά ισχυρούς. Και με ένα αξιόπιστο σχέδιο άμεσων αναπτυξιακών επενδύσεων, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή», τόνισε και πρόσθεσε ότι αυτήν τη φορά, στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης θα βρίσκεται και το πρόβλημα του χρέους. Κάτι που παραδέχεται και το ίδιο το ΔΝΤ στην έκθεσή του, όπως είπε, «έκθεση που απουσίαζε μέχρι σήμερα από τις διαπραγματεύσεις, αφού μόλις προχθές είδε το φως της δημοσιότητας, και επιβεβαιώνει τις ελληνικές θέσεις για την αναγκαία αναδιάρθρωση του χρέους προκειμένου να καταλήξουμε σε μια βιώσιμη λύση οριστικής εξόδου από τη κρίση, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη».

   «Το σημερινό δημοψήφισμα δεν έχει νικητές και ηττημένους. Αποτελεί μια μεγάλη νίκη από μόνο του. Σήμερα, όλες και όλοι μαζί, γράψαμε μια λαμπρή σελίδα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Αποδείξαμε ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες η δημοκρατία δεν εκβιάζεται και αποτελεί κυρίαρχη αξία και επιλογή διεξόδου. Αποδείξαμε επίσης ότι όταν ένας λαός έχει πίστη και συλλογική συνείδηση, μπορεί να αντέξει και να ξεπεράσει ακόμα και τις μεγαλύτερες δυσκολίες», σημείωσε. «Ανεξάρτητα από το τι επιλέξατε στην κάλπη σήμερα, από τώρα και στο εξής είμαστε όλοι ένα, Και χρέος μας είναι να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να ξεπεράσουμε αυτή τη κρίση και να ξανασηκώσουμε ψηλά την Ελλάδα. Διαφυλάττοντας ως κόρη οφθαλμού την εθνική ενότητα, αποκαθιστώντας τη κοινωνική συνοχή αλλά και την οικονομική σταθερότητα.», πρόσθεσε.

   «Θα ήθελα, επίσης, να επισημάνω ότι με τη σημερινή ιστορική και γενναία επιλογή του ο ελληνικός λαός απάντησε στο σωστό ερώτημα και ταυτόχρονα άλλαξε και το ερώτημα του διαλόγου στην Ευρώπη. Δεν απάντησε στο ερώτημα μέσα ή έξω από το ευρώ. Αυτό το ερώτημα πρέπει να φύγει οριστικά από τη συζήτηση. Δεν μπορεί η Ευρώπη να είναι ο μονόδρομος των μνημονίων της λιτότητας. Ο Ελληνικός λαός σήμερα έδωσε απάντηση στο ερώτημα: Ποια Ευρώπη θέλουμε. Και απάντησε : θέλουμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας». 


ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 2015 - ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΕ ΠΕΛΛΑΣ


ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 2015 - ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

Σαρωτική ήταν η νίκη του «Οχι» στο χθεσινό δημοψήφισμα, αφού με ενσωματωμένο το 100% των εκλογικών τμημάτων το «Οχι» συγκεντρώνει 61,31% και το «Ναι» 38,69%, ενώ τα λευκά και τα άκυρα έφτασαν το 5,8%. 



Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

ΕΘΝΟΣ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ - Ε. ΓΚΑΛΕΑΝΟ

O σεβάσμιος Εντουάρντο Γκαλεάνο είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής, σίγουρα ο πιο πολιτικός. Το 2009, στην 5η Σύνοδο των Αμερικανικών Κρατών, ο αριστερός ηγέτης της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες δωρίζει μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες στον Μπαράκ Ομπάμα, τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα βιβλίο: είναι το θρυλικό για τους Νοτιαμερικανούς «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» του Ουρουγουανού Γκαλεάνο. Μέσα σε μία βραδιά γίνεται μπεστ σέλερ στις ΗΠΑ και στον Καναδά.
Εβδομήντα ενός ετών σήμερα, ο Γκαλεάνο είναι ένας φιλόσοφος με νοτιοαμερικανικό ταμπεραμέντο, ένα χαρακτηριστικά έξοχο τέκνο της ιδεολογικά φορτισμένης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Ξεκίνησε στα 14 του να δημοσιεύει πολιτικά σκίτσα σε εφημερίδες του Μοντεβιδέο. Στα 20 του έγινε αρχισυντάκτης στη «La Marcha» και αμέσως μετά διευθυντής στην εφημερίδα «Epoca» – άλλες εποχές, άλλες περιοχές, άλλες ταχύτητες. Το 1971, σε ηλικία 31 ετών, έγραψε τις «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κουκκίδα), το οποίο έμελλε να αναγνωριστεί ως βιβλίο αναφοράς για τη Λατινική Αμερική, καθώς αποτελεί μια πλήρη καταγραφή και έναν αναλυτικό σχολιασμό για την τραυματική Ιστορία της ηπείρου.
Το 1973 το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη τον αναγκάζει να καταφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ισπανία όπου ζει εξόριστος για δέκα χρόνια. Πίσω στην πατρίδα του απαγορεύεται η κυκλοφορία του βιβλίου, απαγόρευση που επεκτείνεται στη Χιλή και στην Αργεντινή. Αργότερα, όμως, έρχονται και άλλα βιβλία, εξίσου εμβληματικά, τα οποία μεταφράζονται σε 20 γλώσσες. Μεταξύ αυτών η τριλογία «Η μνήμη της φωτιάς» και το εκπληκτικό «Καθρέφτες: Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πάπυρος).
Η γραφή του είναι ένα μοναδικό μείγμα Ιστορίας, πολιτικής ανάλυσης και ποίησης· σε μια αναλογία που κάνει τα βιβλία του να μην μπορούν να καταταχθούν σε κάποια συγκεκριμένη λογοτεχνική κατηγορία. Ο Γκαλεάνο γράφει πολύ, αλλά μιλάει λίγο. Ακολουθεί μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του.
Ο Θουκυδίδης έχει γράψει ότι «τα μεγάλα έθνη πάντα κάνουν αυτό που θέλουν και τα μικρά έθνη πάντοτε αποδέχονται αυτό που πρέπει να αποδεχτούν». Μήπως τελικά αυτή η κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα και που πριν από λίγα χρόνια βίωσαν η Αργεντινή και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ακολουθεί αυτήν ακριβώς τη διαπίστωση; «Η Ελλάδα θα γνωρίσει τώρα αυτό που πάντα γνώριζε η Λατινική Αμερική: ότι ο κόσμος κατευθύνεται από υποτιθέμενους διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι ασκούν τη διεθνή δικτατορία τους και κάθε φορά γίνονται όλο και λιγότερο ορατοί. Να ξέρετε, όμως, πως η ελευθερία τού να υπακούς δεν είναι ελευθερία. Το έθνος που υπακούει δεν είναι πια έθνος: είναι η ηχώ ξένων φωνών, είναι η σκιά άλλων σωμάτων».
Είναι, άραγε, αυτό το χαρακτηριστικό που καθορίζει το μεγαλείο ενός έθνους; Η ανυπακοή; «Ναι, και αυτό συμβαίνει επειδή ο κόσμος σήμερα, όπως και σχεδόν σε κάθε εποχή, εξακολουθεί να συγχέει το μεγαλείο με το μέγεθος. Αν κρίνουμε από την οργάνωση του σημερινού κόσμου, πετυχημένοι θεωρούνται οι λαοί που καταφέρνουν να εξουσιάζουν άλλους λαούς και κατορθώνουν να “καταβροχθίσουν” τους υπόλοιπους. Για παράδειγμα, οι πόλεμοι που σήμερα αποκαλούνται “αμυντικοί” είναι στην πραγματικότητα αδηφάγοι πόλεμοι».
Ναι, αλλά κατά τη διάρκεια της Ιστορίας μας οι λαοί έχουμε υπάρξει, κατά εποχές, τόσο «καταβροχθίζοντες» όσο και «καταβροχθιζόμενοι». «Σωστά! Αυτό συνέβαινε ανέκαθεν. Διότι η ελευθερία των “επιτυχημένων” χωρών τροφοδοτείται από την καταπίεση των υπολοίπων».
Εχετε γράψει τις «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», όμως τώρα είμαστε εμείς που έχουμε τις «Ανοιχτές φλέβες της Ελλάδας». «Το ξέρω, όμως, ας μην ξεχνάμε – και μην ξεχνάτε – πως όταν η Ιστορία λέει “αντίο”, εννοεί “εις το επανιδείν”, δηλαδή “πολύ σύντομα”. Το καλύτερο που προσφέρει αυτή η περιπέτεια της ζωής είναι η ανεξάντλητη ικανότητα της πραγματικότητας να μας εκπλήσσει».
Λένε για τους συγγραφείς ότι με το που τελειώνουν ένα βιβλίο, αυτό παύει πια να τους ανήκει. Πώς νιώσατε όμως όταν είδατε τον Ούγκο Τσάβες να δωρίζει το δικό σας βιβλίο, τρεις δεκαετίες μετά την έκδοσή του, στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα; «Δεν είχα πρόβλημα με αυτό. Η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου σε σχέση με τον Ομπάμα ήταν το Νομπέλ Ειρήνης, το οποίο παρέλαβε εκφωνώντας έναν λόγο ουσιαστικά προς τιμήν του πολέμου! Ισως παραδέχτηκε με αυτόν τον τρόπο ότι είναι και ο ίδιος αιχμάλωτος του στρατιωτικού μηχανισμού που κυβερνά τη χώρα του...».
Υπάρχουν τόσοι διεθνείς οργανισμοί, με πρώτο τον ΟΗΕ, που πρεσβεύουν τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών. Εν τω μεταξύ, η έλλειψη δικαιοσύνης και η βαρβαρότητα μεταξύ των κρατών είναι διαρκής και μάλλον αυξάνεται. Πώς το εξηγείτε αυτό; «Κοιτάξτε, τα Ηνωμένα Εθνη δεν είναι μια δημοκρατική οργάνωση. Είναι μεν μια οργάνωση που αποτελείται από όλες τις χώρες του κόσμου, όμως τα κράτη που παίρνουν τις αποφάσεις είναι πέντε· αυτοί οι πέντε είναι που έχουν το δικαίωμα του βέτο. Και είναι αξιοσημείωτο ότι τα πέντε αυτά κράτη, που υποτίθεται ότι επαγρυπνούν για την παγκόσμια ειρήνη, διαθέτουν επίσης και τις μεγαλύτερες βιομηχανίες όπλων».
Ωστόσο, για «αδικίες» μιλάνε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, τόσο που η λέξη έχει αποκτήσει μια θολή έννοια και κάθε προσωπική ευθύνη έχει χαθεί. Ακόμη και οι πλέον υπεύθυνοι για τις αδικίες του κόσμου εμφανίζονται συχνά ως θύματα. Πώς θα μπορούσαμε να καθαρίσουμε την εικόνα μας σε αυτό το θέμα; «Μπορούμε να έχουμε μια ξεκάθαρη θέαση των πραγμάτων με το να συνδέσουμε όσα μοιάζουν ή παραμένουν ασύνδετα: Δεν υπάρχει φτώχεια που να μην εξηγείται από κάποιον πλούτο. Επιπλέον, η ελευθερία του χρήματος έχει πάντα ως συνέπεια την καταπίεση των ατόμων».
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει η «Δύση» εις βάρος του υπόλοιπου κόσμου; «Το πρότυπο είναι η κατάκτηση της Αμερικής, που είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της ηπείρου. Οι μεγάλες δυνάμεις θα ήθελαν να το επαναλαμβάνουν αυτό, πάντοτε στο όνομα του Θεού, της προόδου, του πολιτισμού και φυσικά για τη “σωτηρία” των άλλων χωρών. Με αυτόν τον τρόπο οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέτρεψαν το Ιράκ σε φρενοκομείο και το Αφγανιστάν σε σφαγείο. Εγώ δεν θέλω τη σωτηρία μου. Σας ικετεύω, δεν θέλω να με σώσει κανείς».
Ναι, αλλά την εποχή των «αγορών» και των χρηματιστηρίων γίνεται αυτό; «Είναι αλήθεια ότι οι αγορές και τα χρηματιστήρια τιμούν και επιβραβεύουν την εργασία των κερδοσκόπων και “κατασκευάζουν” τους ζητιάνους και τους πλούσιους αυτού του πλανήτη με εξαιρετική ευκολία».
Και ταυτόχρονα προσπαθούν να μας παρηγορήσουν διαδίδοντας ότι η κρίση έχει και την «καλή» πλευρά της... «Πάντα έτσι γίνεται. Να σας θυμίσω ότι αμέσως μετά το Κραχ του 1929 στη Γουόλ Στριτ, ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ είχε δηλώσει ότι η κρίση είχε και τη θετική πλευρά της, διότι “έτσι ο κόσμος θα δουλέψει πιο σκληρά και θα ζήσει μια πιο ηθική ζωή”. Ε, λοιπόν, στο όνομα αυτού καταστράφηκαν μερικές χώρες όπως η Βραζιλία και το Ελ Σαλβαδόρ».
Η κατάσταση σε πολλά σημεία του πλανήτη είναι εκρηκτική. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το καθήκον των συγγραφέων και των δημοσιογράφων σήμερα; «Μπορώ να απαντήσω μόνο για τον εαυτό μου, όχι για τους άλλους συναδέλφους. Στην περίπτωσή μου, θα ήθελα να συμβάλω στο να μην είναι το αύριο απλώς ένα άλλο όνομα για το σήμερα. Να μην επαναληφθεί η Ιστορία και να μπορέσουμε να επινοήσουμε ένα μέλλον, αντί να υπακούμε στο παρελθόν».
Τελικά υπάρχει κάποια μορφή ελευθερίας που μπορεί πραγματικά να βιώσει ο άνθρωπος;«Φυσικά, είναι ικανός να τις βιώσει όλες. Και θα έπρεπε να προσπαθήσει για όλες τις ελευθερίες που δεν αρνούνται την ελευθερία του άλλου».
Κατά τη γνώμη σας, ποιο είναι το χειρότερο και ποιο το καλύτερο που έχει εκφράσει ως συμπεριφορά ο άνθρωπος μέχρι στιγμής; «Το χειρότερο είναι η τάση να επιβάλλουμε έναν μοναδικό Θεό, μια μοναδική αλήθεια, έναν μόνο τρόπο ζωής και θανάτου. Το καλύτερο είναι η ικανότητα δημιουργίας, το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και επίσης η ικανότητα να βλέπουμε τον διπλανό μας σαν υπόσχεση και όχι σαν απειλή».
Η Ιστορία όμως δείχνει ότι, συνήθως, οι επαναστάτες τού χθες που βοήθησαν τους λαούς να προχωρήσουν είναι οι σημερινοί «φύλακες άγγελοι» του κατεστημένου που εμποδίζουν την πρόοδό τους. Γιατί συμβαίνει αυτή η τεράστια αντιστροφή; «Αυτό συμβαίνει διότι η Αριστερά είναι το “πανεπιστήμιο” της Δεξιάς. Ο Ρούπερτ Μέρντοκ καταβρόχθισε τους ανταγωνιστές του επειδή γνώριζε πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός. Ο ίδιος είχε διαβάσει “Το Κεφάλαιο” του Μαρξ, όταν οι ανταγωνιστές του του διάβαζαν άρθρα του “Readers Digest”».
Ενας έλληνας ποιητής έχει γράψει τον στίχο «δεν έφταιγε αυτός. Τόσος ήτανε». Μήπως έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες μας ως ανθρώπινα όντα και δεν είμαστε ικανοί για όσα νομίζαμε;«Οχι, καθόλου. Το ανθρώπινο τόξο έχει πολύ περισσότερες λάμψεις από αυτές που βλέπουμε. Είναι περισσότερο φωτεινό και πολύχρωμο από το ουράνιο τόξο. Είμαστε όμως πλέον τυφλοί, καθώς η “όρασή” μας έχει περιοριστεί από τον σεξισμό, τον ρατσισμό, τον μιλιταρισμό, τον ελιτισμό και άλλους... “-ισμούς”».
Τελικά, τι είναι αυτό που πραγματικά μας ανήκει σε αυτήν τη ζωή; «Οι πέντε αισθήσεις μας, αλλά κυρίως η ακοή: η ικανότητά μας να ακούμε, ώστε να μπορέσουμε στη συνέχεια να μιλήσουμε. Γι’ αυτό, άλλωστε, γεννηθήκαμε με δύο αφτιά και μόνο ένα στόμα...».
Τι νομίζετε ότι πρέπει να μάθουμε να κάνουμε περισσότερο οι άνθρωποι; Να μιλάμε μεταξύ μας ή να σωπαίνουμε; «Και οι δύο γλώσσες είναι το ίδιο πλούσιες, αλλά πρέπει να μάθουμε να ακούμε τη σιωπή».
Σχεδόν σε όλες τις εποχές όμως φαίνεται να υπερισχύουν οι φωνές αυτών που απειλούν με την «κόλαση» – οι θρησκείες ή και οι λεγόμενες «αγορές» – σε σχέση με τις φωνές εκείνων που μιλούν για την πραγματική ζωή. Για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό; «Αυτοί που κηρύττουν τον “θάνατο” είναι αλήθεια ότι φωνάζουν πολύ δυνατά. Ισως επειδή ο φόβος, για να εμπεδωθεί, χρειάζεται μερικές φορές να κάνει φασαρία».
Υπάρχει κάπου στον πλανήτη μια φωνή που να «μιλάει» για τη ζωή και θα έπρεπε να την ακούσουμε πιο προσεκτικά; «Ναι, υπάρχουν τέτοιες φωνές. Για παράδειγμα, όσα συμβαίνουν σήμερα στον αραβικό κόσμο είναι μια χορωδία από φωνές της ζωής, η οποία προσπαθεί να ακουστεί ενάντια στον πανίσχυρο θάνατο. Γιατί σίγουρα κάτι θέλει να μας πει αυτός ο μικρός κόσμος που μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά αυτού του ευρύτερου κόσμου στον οποίο δοκιμαζόμαστε και εμείς καθημερινά».
Επομένως, για όλα αυτά που συμβαίνουν στον αραβικό κόσμο ποιες είναι οι σκέψεις σας; «Οτι πρέπει να προσέχουμε πολύ με τους “ειδήμονες” που κρίνουν και προδικάζουν καταστάσεις. Κανείς δεν προέβλεψε αυτήν την πλημμυρίδα ελευθερίας».
Μήπως δραματοποιούμε λίγο τα πράγματα; Το πόσο υποφέρει ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξής του δεν έχει αλλάξει σημαντικά, απλώς αυτό που έχει αυξηθεί είναι η συναίσθησή μας για αυτό. «Σωστά, αλλά κοιτάξτε τι συμβαίνει. Υπάρχουν οι αναπόφευκτες δυστυχίες, που προέρχονται από τον έρωτα και τον θάνατο. Ωστόσο οφείλουμε πάντα – και είμαστε ικανοί – να παλέψουμε ενάντια στις δυστυχίες που μπορούμε να αποφύγουμε, εκείνες που το σύστημα της εξουσίας μάς πουλάει σαν μοιραία περιστατικά».
Ακόμη και το ψωμί και το νερό, δύο βασικές ανάγκες, τις έχουμε «θολώσει»: Ελλειψη στον μισό πλανήτη, πληθώρα στον άλλον μισό. Πώς βλέπετε το μέλλον αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα; «Ο κόσμος μας είναι ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω. Η Λατινική Αμερική, για παράδειγμα, είναι η σημαντικότερη παραγωγός γεωργικών προϊόντων στον πλανήτη και έχει 70 εκατομμύρια πεινασμένους! Και αυτό σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα οποία δίνουν πάντα μικρότερους αριθμούς».
Πιστεύετε ότι για να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο πρέπει να συμβεί ένα παγκόσμιο γεγονός που θα μας συγκινήσει και θα μας ενεργοποιήσει όλους ταυτόχρονα;
«Οχι. Πιστεύω πως κοιτάζουμε την υφήλιο μέσα από την κλειδαρότρυπα. Οι μικρές εμπειρίες της κάθε ζωής είναι αυτές που μας διδάσκουν την τέχνη της ζωής».
Συμβαίνουν τόσα τριγύρω μας, αλλά ποιος θα έπρεπε να είναι ο αμεσότερος φόβος μας; «Ο αμεσότερος φόβος; Ισως το να μείνουμε χωρίς πλανήτη».
Φαίνεται πάντως ότι πλούσιοι και φτωχοί, από διαφορετικούς δρόμους βέβαια, έχουν συχνά κάτι κοινό, τη θλίψη. Είναι η θλίψη χειρότερη και από τη φτώχεια; «Είναι. Γι’ αυτό όλοι είμαστε άρρωστοι από τον φόβο, τη μοναξιά και την απόγνωση. Tην ίδια στιγμή, όμως, είναι οι ισχυροί του κόσμου που φροντίζουν ώστε οι άρρωστοι να μη βρίσκουν τα “φάρμακά” τους».
Ισως γι’ αυτό οι Κινέζοι έχουν μια πολύ κακή κατάρα που λέει «σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». «Προσωπικά, δεν θα ήθελα να πεθάνω από την πείνα. Αλλά ούτε και από ανία, γι’ αυτό οι αντιξοότητες που συναντώ μπροστά μου είναι καλοδεχούμενες».
Γνωρίζουμε ότι αγαπάτε πολύ το ποδόσφαιρο, έχετε γράψει βιβλίο και συχνά κάνετε ποιητικές αναφορές στα βιβλία σας για αυτό το άθλημα. Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς έχει πει ότι «το ποδόσφαιρο είναι το μπαλέτο των μαζών». Στα δικά σας μάτια τι είναι το ποδόσφαιρο; «Μπορώ να σας πω τι έχει τη δυνατότητα να κάνει το ποδόσφαιρο: Ρίο Ντε Τζανέιρο, 16 Ιουλίου 1950, στάδιο “Μαρακανά”, ημέρα του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στη Βραζιλία και στην Ουρουγουάη. Εκείνη την ημέρα οι μελλοθάνατοι καθυστέρησαν τον θάνατό τους και τα μωρά βιάστηκαν να γεννηθούν. Την προηγούμενη ημέρα σε ολόκληρη την Ουρουγουάη δεν μπορούσε κανείς να κοιμηθεί. Την επομένη δεν ήθελε κανείς να ξυπνήσει».
Τελικά, ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε και από το οποίο πρέπει να προσπαθήσουμε να κρατηθούμε; «Από τη συνείδησή μας, η οποία πρέπει πάντα να μας θέτει το τελικό ερώτημα. Γιατί, όπως έχει πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, “η δειλία ρωτάει: Υπάρχει ασφάλεια; Η σκοπιμότητα ρωτάει: Εχει απόδοση; Η ματαιοδοξία ρωτάει: Εχει απήχηση; Ομως η συνείδηση ρωτάει: Είναι δίκαιο;”».
Βλέπετε να υπάρχει στον ορίζοντα κάτι το οποίο να μπορεί να «τραβήξει» τον άνθρωπο μπροστά; «Η ουτοπία. Αυτή βρίσκεται στον ορίζοντα. Προχωρείς δύο βήματα και εκείνη απομακρύνεται άλλα δύο, ενώ ο ορίζοντας κάνει δέκα βήματα πίσω. Τότε, λοιπόν, σε τι χρησιμεύει η ουτοπία; Ακριβώς σε αυτό, στο να προχωρείς».
Αν βάζατε μέσα σε ένα μπουκάλι ένα μήνυμα και το πετούσατε στην «αγριεμένη θάλασσα της βαρβαρότητας» όπου πλέουμε σήμερα, τι θα έγραφε αυτό το μήνυμα; «Θα έγραφα τη λέξη “Αμπρακατάμπρα”, που στα αρχαία εβραϊκά σημαίνει “Ρίξε τα πυρά σου ως το τέλος”».
Εξαιρετικό! Και μας φέρνει στο μυαλό ότι αυτό που σίγουρα συνέβη με εμάς τους Ελληνες είναι ότι σιγά σιγά ξεχάσαμε την έννοια των λέξεών μας. «Συμβαίνει πάντα αυτό με τους λαούς που καταλήγουν να περνούν κρίση και καμιά φορά πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή. Προσέξτε. Ο Φειδίας είναι ο σπουδαιότερος γλύπτης όλων των εποχών. Τα πιο σημαντικά έργα του δεν βρίσκονται στον Παρθενώνα, αλλά στο Βρετανικό Μουσείο και δεν τα ονομάζουν “Γλυπτά του Φειδία”, αλλά “Γλυπτά του Ελγιν”. Στα λίγα, όμως, που απέμειναν στον Παρθενώνα, υπάρχουν τα πάντα».
* Αυτή η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 9 Οκτωβρίου 2011.

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΛΕΥΤΕΡΙΑ; - Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

- Αν είναι η πρώτη φορά που έρχουμαι στην Κρήτη; άρχισε, μισόκλεισε τα μάτια κι αγνάντεψε πέρα, από το παράθυρο, τον Ψηλορείτη που στραφτάλιζε.  Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά. Το '96 εγώ ήμουν άντρας ξετελεμένος. Τα γένια μου και τα μαλλιά είχαν το αληθινό τους χρώμα, μαύρο καραμπογιά. Είχα τριάντα δυο δόντια, κι όταν μεθούσα, έτρωγα τους μεζέδες κι ύστερα έτρωγα και το πιάτο που είχε τους μεζέδες. Κι ίσια ίσια ο διάολος το 'φερε κι εκείνη την εποχή σηκώθηκε πάλι η Κρήτη.
Έκανα τότε τον πραματευτή.  Γύριζα από χωριό σε χωριό στη Μακεδονία, πουλούσα ψιλικά κι έπαιρνα, αντίς για πλερωμή, τυρί, μαλλί, βούτυρο, κουνέλια, καλαμπόκι, τα μεταπουλούσα και κέρδιζα διπλά. Τη νύχτα, σε όποιο χωριό βραδιάζουμουν, ήξερα σε ποιο σπίτι να κονέψω - πάντα μια χήρα πονόψυχη, ας είναι καλά! βρίσκεται στο κάθε χωριό. Έδινα το λοιπόν μιαν κουβαρίστρα ή μιαν τσατσάρα ή ένα φακιόλι, μαύρο εξαιτίας του μακαρίτη, και κοιμόμουνα μαζί της. Φτήνια!
Φτήνια, αφεντικό, ζωή χαρισάμενη. Μα να σου ο διάολος, και πιάνει πάλι το τουφέκι η Κρήτη. Φτου, ανάθεμα τη μοίρα μου, είπα αυτή η Κρήτη δε θα μας αφήσει τέλος πάντων ήσυχους;» Παράτησα τις κουβαρίστρες και τις χήρες, πήρα ένα τουφέκι, έσμιξα με τους άλλους ρέμπελους και τραβήξαμε για την Κρήτη.
Ο Ζορμπάς σώπασε. Περνούσαμε τώρα ένα γυρογιάλι αμμουδερό, ήσυχο, τα κύματα έμπαιναν κι απλώνουνταν στον κόρφο του χωρίς να σπάσουν κι απίθωναν μονάχα λίγους αφρούς ολόγυρα στον άμμο. Τα σύννεφα είχαν σκορπίσει, έλαμπε ο ήλιος κι η άγρια Κρήτη χαμογελούσε ειρηνεμένη.
Ο Ζορμπάς στράφηκε και με κόχεψε κοροϊδευτικά.
- Ελόγου σου θαρρείς, αφεντικό, πως θα καθίσω τώρα να σου αραδιάσω πόσα τούρκικα κεφάλια έκοψα και πόσα τούρκικα αυτιά έβαλα στο σπίρτο - καθώς το συνηθούνε στην Κρήτη…
Βγάλ' το απ' το νου σου· βαριέμαι, ντρέπουμαι. Τι να ναι αύτη η λύσσα, στοχάζουμαι τώρα που έβαλα γνώση, τι να 'ναι αυτή η λύσσα να χιμάς να δαγκάνεις έναν άλλον άνθρωπο, που δε σου 'καμε τίποτα, να του κόβεις τη μύτη, να του παίρνεις το αυτί, να του ανοίγεις την κοιλιά και να φωνάζεις το
Θεό να κατέβει να σε βοηθήσει - πάει να πει, να κόβει κι αυτός  μύτες κι αυτιά και ν' ανοίγει κοιλιές; Μα τότε έβραζε, βλέπεις, το αίμα μου, που μυαλό να ξεψαχνίζω! Οι σωστοί, οι τίμιοι λογισμοί θέλουν ησυχία, γεράματα, φαφουταρία. Όταν είσαι φαφούτης, εύκολο είναι να λες: «Ντροπή, παιδιά, μη δαγκάνετε!» Μα όταν έχεις και τα τριάντα δυο σου τα δόντια… Θεριό είναι ο άνθρωπος στα νιάτα του, θεριό ανήμερο, και τρώει ανθρώπους!
Κούνησε το κεφάλι.
- Τρώει κι αρνιά και κότες και γουρουνάκια, μα αν δεν φάει άνθρωπο, όχι, δε χορταίνει, πρόστεσε και ζούπηξε το τσιγάρο στο πιατάκι του καφέ. Όχι, δε χορταίνει! Τι λες και του λόγου σου, σοφολογιότατε;
Μα, χωρίς να περιμένει απάντηση:
- Τι μπορείς να πεις; έκαμε ζυγιάζοντάς με με τη ματιά. Καθώς καταλαβαίνω, η ευγενεία σου δεν πείνασες, δε σκότωσες, δεν έκλεψες, δε μοίχεψες - τι μπορείς λοιπόν να ξέρεις από κόσμο; Άπηχτο μυαλό, ανήλιαγο κρέας… μουρμούρισε με φανερή περιφρόνηση.
Κι εγώ ντράπηκα για τ' αδούλευτά μου χέρια, για το χλωμό μου πρόσωπο και την ανήλιαγη ζωή μου.
- Ας είναι, έκαμε ο Ζορμπάς κι απόσυρε. συγκαταβατικά τη βαριά του φούχτα απάνω στο τραπέζι, σα να κρατούσε σφουγγάρι κι έσβηνε· Ας είναι. Ένα πράμα μονάχα ήθελα να σε ρωτήσω· θα χεις ξεφυλλίσει ένα μπαούλο φυλλάδες. Μπορεί να ξέρεις…
- Για λέγε, Ζορμπά, τι;
- Εδώ γίνεται, αφεντικό, ένα θάμα… Ένα αλλόκοτο θάμα, κι ο νους μου σαστίζει. Όλες αυτές οι ατιμίες, οι κλεψιές, οι σφαγές, που κάμαμε εμείς οι αντάρτες, έφεραν τον πρίγκιπα Γεώργιο στην Κρήτη· τη λευτεριά!
Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, κατάπληχτος.
- Μυστήριοι. Μουρμούρισε· μυστήριο μεγάλο! Για να ’ρθει λοιπόν η λευτεριά στον κόσμο χρειάζουνται τόσα φονικά και τόσες ατιμίες; Γιατί, να καθίσω να σου αραδιάσω τι ατιμίες κάμαμε και τι φονικά, θα σηκωθεί η τρίχα σου. Κι όμως ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η λευτεριά! Αντί ο Θεός να ρίξει το αστροπελέκι του να μας κάψει, μας δίνει τη λευτεριά! Δεν καταλαβαίνω τίποτα!
Με κοίταξε σα να ζητούσε βοήθεια. Το ‘βλεπες, πολύ τον είχε τυραννήσει το μυστήριο ετούτο και δεν μπορούσε να βρει άκρα.
Καταλαβαίνεις του λόγου σου, αφεντικό; ρώτησε με αγωνία.
Τι να καταλάβω; Τι να του πω; Ή δεν υπάρχει αυτό που λέμε Θεός, ή ο Θεός αγαπάει τα φονικά και τις ατιμίες, η αυτά που λέμε φονικά κι ατιμίες είναι απαραίτητα στον αγώνα και στην αγωνία του κόσμου…
Μα προσπάθησα να βρω για το Ζορμπά μια άλλη απόκριση:
- Πώς από την κοπριά κι από τη βρώμα φυτρώνει και θρέφεται ένα λουλούδι; Πες, Ζορμπά, πως κοπριά είναι ο άνθρωπος και λουλούδι είναι η ελευτερία.
- Μα ο σπόρος; έκαμε ο Ζορμπάς και χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι. Για να φυτρώσει ένα λουλούδι χρειάζεται ο σπόρος. Ποιος έβαλε έναν τέτοιο σπόρο στα βρωμερά σπλάχνα μας; και γιατί ο σπόρος αυτός να μην πετάει λουλούδι με την καλοσύνη και την τιμιότητα; μα να θέλει αίμα και βρώμα;
Κούνησα το κεφάλι.
- Δεν ξέρω, είπα.
- Ποιος ξέρει;
- Κανένας.
- Μα τότε λοιπόν, φώναξε ο. Ζορμπάς απελπισμένος κι έριξε γύρα του άγρια ματιά, τι να τα κάμω εγώ τα βαπόρια και τις μηχανές και τα κολάρα;
Δυο τρεις στραπατσαρισμένοι από τη θάλασσα, που κάθουνταν στο διπλανό τραπέζι κι έπιναν τον καφέ τους, ζωντάνεψαν, μυρίστηκαν καβγά και γόργωσαν το αυτί.
Ο Ζορμπάς σιχάθηκε να τον παρακατσεύουν, χαμήλωσε τη φωνή.
- Ας τ' αφήσουμε αυτά να παν στο διάολο, είπε. Όταν τα συλλογίζουμαι, μου 'ρχεται να σπάσω ο,τι βρω μπροστά μου, μιαν καρέκλα ή μια λάμπα ή το κεφάλι μου στον τοίχο. Κι ύστερα, τι καταλαβαίνω; Τον κακό μου τον καιρό! Πλερώνω τα σπασμένα ή πάω στο φαρμακείο και μου τυλίγουν με γάζες το κεφάλι. Κι αν υπάρχει Θεός, ε, τότε πια, μούντζωσ' τα! Θα με σεριανάει από τον ουρανό και θα σκάει στα γέλια.
Κούνησε την απαλάμη του απότομα, σα να διώχνε κάποια μύγα που τον βασάνιζε.
- Τέλος πάντων! είπε βαριεστισμένος. Αυτό που' ήθελα να σου πω είναι ετούτο: όταν έφτασε το βασιλικό βαπόρι σημαιοστόλιστο κι άρχισαν οι κανονιές και πάτησε ο πρίγκιπας το πόδι του στην Κρήτη… Είδες ποτέ σου λαό να ζουρλαίνεται όλος μαζί, γιατί είδε τη λευτεριά του; Όχι; Ε, τότε, κακομοίρη μου αφεντικό, στραβός γεννήθηκες, στραβός θα πεθάνεις. Εγώ, και χίλια χρόνια να ζήσω και μιαν μπουκιά μονάχα κρέας να μου μένει ζωντανό, αυτό το πράμα που είδα κείνη τη μέρα δε θα το ξεχάσω. Κι αν ήταν κάθε άνθρωπος να διαλέει την Παράδεισό του στον ουρανό, σύφωνα με τα γούστα του - έτσι πρέπει! αυτό θα πει Παράδεισο! -εγώ θα ‘λεγα του Θεού: «Θεέ μου, να ναι η Παράδεισό μου μια Κρήτη γεμάτη μερτιές και σημαίες· και να βαστά αιώνια η στιγμή που πατάει ο πρίγκιπας Γεώργιος το πόδι του στην Κρήτη… Τίποτα άλλο δε θέλω!»
Σώπασε πάλι ο Ζορμπάς. Έστριψε το μουστάκι του, ξεχείλισε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, το ‘πιε μονορούφι.
-Τι έγινε, Ζορμπά, στην Κρήτη; Λέγε!
- Λόγια θα λέμε; έκαμε ο Ζορμπάς κι αγρίεψε πάλι.  Μωρέ, εγώ σου λέω πως ο κόσμος ετούτος είναι μυστήριο κι ο άνθρωπος είναι χτήνος μεγάλο. Χτήνος μεγάλο και μεγάλος θεός. Ένας κακούργος κομιτατζής, που είχε κατέβει κι αυτός μαζί μου από τη Μακεδονία, ο Γιώργαρος με τ' όνομα, κι είχε κάμει τέρατα και σημεία, ένας βρωμερός χοίρος, έκλαιγε. «Τι κλαις, μωρέ Γιώργαρε;» του κάνω, κι έτρεχαν και μένα βρύσες τα μάτια μου. «Τι κλαις, βρε γουρούνι;» Μα αυτός έπεσε απάνω μου και δώστου να με φιλάει και να κλαίει σα μωρό παιδί. Κι ύστερα έβγαλε, αυτός ο τσιγκούναρος, το κεμέρι του, φκαίρεσε στην ποδιά του τις χρυσές λίρες, που είχε κουρσέψει από τους Τούρκους που σκότωσε κι από τα σπίτια που πάτησε, και τις πετούσε φούχτες φούχτες στον αγέρα. Κατάλαβες, αφεντικό; Αυτό θα πει ελευτερία!
Σηκώθηκα, ανέβηκα στη γέφυρα να με χτυπήσει ο καθαρός αγέρας.
Αυτό θα πει ελευτερία, συλλογίζουμουν. Να χεις ένα πάθος, να μαζεύεις χρυσές λίρες, και ξαφνικά να νικάς το πάθος και να σκορπάς όλο το έχει σου στον αγέρα!
Να λευτερωθείς από ένα πάθος, υπακούοντας σ' ένα άλλο υψηλότερο… Μα μήπως κι αυτό δεν είναι σκλαβιά; Να θυσιάζεσαι για μιαν ιδέα, για τη ράτσα σου, για το Θεό; Ή μήπως όσο πιο αψηλά στέκεται ο αφέντης τόσο και πιο μακραίνει το σκοινί της σκλαβιάς μας, πηδούμε τότε και παίζουμε σε πολύ πλατύχωρο αλώνι, πεθαίνουμε χωρίς να βρούμε την άκρα του, κι αυτό το λέμε ελευτερία;
_____
  ~ Καζαντζάκης Νίκος - Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

JE VEUX (ΘΕΛΩ)



Η Zaz (κατά κόσμο Isabelle Geffroy) είναι Γαλλίδα, 30 ετών και έχει ως βάση της την jazz μουσική αλλά με ένα ύφος που συνδυάζει τσιγγάνικες επιρροές, αυθεντικό chanson και σύγχρονες pop αναφορές.
Οι στίχοι του τραγουδιού μεταφρασμένοι στα Αγγλικά :
Give me a suite at the Ritz hotel, I don't want that
Chanel's jewellery, I don't want that
Give me a limo, what would I do with it?
Offer me staff, what would I do with it?
A mansion in Neufchatel, it's not for me
Offer me the Eiffel tower, what would I do with it?
I want love, joy, good spirit
It's not your money that will make me happy
I want to die with a hand on my heart
Let's go together, let's discover my freedom,
Forget all your prejudice, welcome to my reality
I'm fed up with your good manners, it's too much for me
I eat with my hands, I'm like that
I speak loud and I'm direct, sorry
Let's end the hypocrisy, I'm out of it
I'm tired of double-talks
Look at me, I'm not even mad at you, I'm just like that
I want love, joy, good spirit
It's not your money that will make me happy
I want to die with a hand on my heart
Let's go together, let's discover my freedom,
Forget all your prejudice, welcome to my reality

ΕΚΕΙΝΗ, ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ

Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να σε αλλάζει. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.
Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.
Σκέφτονται καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και είναι σχεδόν μονίμως αφηρημένοι. Σέβονται κάθε τι ζωντανό. Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Ισως αργούν στις αντιδράσεις τους, αλλά μη τους παρεξηγήσεις. Είναι που κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους.
timthumb
Εκείνοι, είναι ταπεινοί. Διόλου εγωιστές, δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, ούτε και να ενοχλούν. Δεν μιλάνε πολύ, προτιμούν να παρατηρουν τον κόσμο γύρω τους. Ντρέπονται και γελούν σα μικρά παιδιά. Τους αγαπούν όλους, αλλά εμπιστεύονται ελάχιστους και δεν κάνουν κακό σε κανέναν. 

Σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους και πλησιάζουν τον κόσμο με μια σκληρή ευαισθησία εξαιτίας αυτού του βάρους και μια ανεπιτήδευτη αυθεντικότητα. Παίρνουν πολύ προσωπικά τη βροχή, σαν τους ποιητές, για αυτό και δεν θα δεις ποτέ κανέναν τους να κρατά ομπρέλα... Δεν κουβαλάνε θυμό μέσα τους, ούτε κακία. Μια θλίψη μόνο, μια βαθιά θλίψη που προτιμούν να την αφήνουν να κοιμάται και αχνοφαίνεται μόνο στα μάτια τους, όταν χαμογελούν ακαταλαβίστικα και ανεξήγητα για σένα και για μένα, που δεν φορέσαμε ποτέ τα παπούτσια τους...

01Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως πονάνε, γιατί γνωρίζουν πως ο ανθρώπινος πόνος δεν μοιράζεται, ούτε και μετριέται. Ούτε και θα παλέψουν για να τους αποδεχτείς, αφού η ίδια η ζωή τούς επέλεξε για να ξεχωρίζουν. Ίσως να είναι απότομοι και νευρικοί, απαιτητικοί ακόμα, αν σ' αγαπούν. Μα όλες τους οι αντιδράσεις είναι γνήσιες, γιατί στέκονται δίπλα σου στα ίσα, χωρίς καβάτζες.

Αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπό ποτέ, μην ψαχουλέψεις την ψυχή του, αποδέξου τον κι αγάπησέ τον αν μπορείς. Αλλιώς, άφησέ τον να συνεχίσει το δρόμο του...
______

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

ΣΤΟΥΣ "4" ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΗΒΟΙ

Οι Ελληνες που μας κάνουν περήφανους – Στους «4» του Παγκοσμίου οι Εφηβοι
Η Ελλάδα που περνά δύσκολες στιγμές και βρίσκεται σε οριακό σημείο αναφορικά με την βιώσιμοτητα της σε οικονομικό επίπεδο, έχει να καυχιέται ότι έχει Ελληνες με ψυχή.
Και οι Εφηβοι της Εθνικής μπάσκετ το απέδειξαν και σήμερα.
Χάρη σε άλλη μία εξαιρετική… παράσταση και με μπροστάρηδες τους Ντόρσεϊ και Χαραμπόπουλο, η Εθνική ομάδα νίκησε 70-59 την Ισπανία και προκρίθηκε στα ημιτελικά του Παγκοσμίου U19, όπου θα αντιμετωπίσει τις ΗΠΑ (Σάββατο, 20:30)!
Ο Ντόρσεϊ τελείωσε το ματς με 14 πόντους, όσους είχε και ο Βασίλης Χαραμπόπουλος (9 ριμπ.), ενώ ο Ντίνος Μήτογλου έκανε νταμπλ-νταμπλ με 11 πόντους και ισάριθμα ριμπάουντ!
Τα «Δυο Αοράκια» στο Ηράκλειο Κρήτης γέμισαν και πάλι και ο κόσμος στήριξε καθ' όλη τη διάρκεια την ομάδα του Ηλία Παπαθεοδώρου, δημιουργώντας εξαιρετική ατμόσφαιρα και οδηγώντας την ομάδα στην πρόκριση.
Τα δεκάλεπτα: 14-12, 26-26, 41-51, 59-70
Ισπανία (Πράδο Μπράνας): Πέρεθ, Γκαρθία Σ. 3, Λόπεθ 11, Ορόθ, Γκαρθία Μ 6, Σίμα 22, Αλόνσο 5, Χιμένεθ, Ροντρίγκεθ, Ντίαθ, Βιλά 12
Ελλάδα (Παπαθεοδώρου): Τολιόπουλος 9 (6α), Λούντζης 4, Κώττας 2, Ντόρσεϊ 14, Μήτογλου 11 (11ρ), Μουράτος, Σκουλίδας 8, Τσαλμπούρης, Μπιλλής, Σταμάτης 8, Παπαγιάννης, Χαραλαμπόπουλος 14 (9ρ, 4α)


ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΕΙΠΩΘΕΙ...

Όλα έχουν ειπωθεί. Τα πάντα. Έχουν δαπανηθεί λέξεις για τρεις γενιές.
Δεν απέμεινε ίχνος σάλιου. Το μόνο που απομένει είναι το ξημέρωμα τούτης της Δευτέρας. Ίσως αποδειχθεί η πιο κομβική στιγμή ολόκληρου του ελληνικού εικοστού πρώτου αιώνα. Ίσως όχι. Το σίγουρο είναι πως όποια κι αν είναι η βούληση της πλειοψηφίας του λαού μας, η επόμενη μέρα είναι ένα είδος εθνικής δοκιμασίας. Το θες με αριθμούς; Να σου το δώσω. Τρία Ναι κι ένα Όχι. Ναι, κατάφεραν να μας διχάσουν. Ναι, κατάφεραν να μας τρομοκρατήσουν. Ναι, τίναξαν όλη την κοινωνία στον αέρα. Όχι, η Δευτέρα πρέπει να είναι μια μέρα ελληνικής γροθιάς, ό,τι κι αν βγάλει η κάλπη. Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό, ενδεχομένως και αφελές. Ωστόσο είναι η μοναδική μέρα στην σύγχρονη ιστορία μας όπου οφείλουμε, νικητές και χαμένοι, να αναδείξουμε μια μάλλον ληθαργημένη αρετή μας: το πνεύμα του σεβασμού. Είναι κάτι που το έχουμε χάσει εδώ και πολύ καιρό, ίσως πρόκειται και για μια αξία που δεν υπήρξε ποτέ άρρηκτα θεμελιωμένη στο ταμπεραμέντο μας. Εάν όμως μείνει και απ' το βράδυ της Κυριακής έξω από τον καμβά της αισθητικής μας, τότε η καταβύθιση του Έλληνα θα καταγραφεί ιστορικά σαν ένα έλλειμμα ψυχής πολύ βαθύτερο από τα άδεια ΑΤΜ.
Όλα έχουν ειπωθεί. Έχει χυθεί μελάνι για τρεις γενιές. Δεν έχω σχεδόν τίποτα να προσθέσω. Ξέρω ότι για να ζήσω, για να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, για να παρέχω στην οικογένειά μου, πρέπει να γράφω, όπως ξέρει και μια καθαρίστρια ότι για να ζήσει πρέπει να σπάσει την μέση της και να ματώσει τα γόνατά της. Αυτό επέλεξα, τα παράπονα τα κρατάω για τον εαυτό μου. Δεν ενδιαφέρει κανέναν εάν αγαπάω το γράψιμο όσο το αγαπούσα όταν ήμουν νέος και τα αποθέματα των λέξεων δεν είχαν αρχίσει να μειώνονται. Δεν ενδιαφέρει κανέναν ποια είναι τα κίνητρά μου. Κανείς δεν θα ρωτήσει την καθαρίστρια εάν έχει όρεξη σήμερα να δουλέψει. Η μοναδική αξιοπρέπεια είναι να ανταπεξέρχεσαι στο καθήκον σου με όρους ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό σου. Και η μοναδική ελπίδα σου προκύπτει όταν αυτή η αξιοπρέπεια δεν εκθέτει τους άλλους, εκείνους στους οποίους είσαι υπόλογος. Δεν παραπονέθηκα ποτέ. Δεν έριξα σε άλλους τα λάθη μου. Δεν τους χρέωσα τις αποτυχίες μου. Κι όποτε χρώσταγα, ξεπλήρωσα και την τελευταία δεκάρα χωρίς να αναθεματίζω τους δανειστές μου για το γεγονός ότι χρώσταγα. Τι φταίει ο καθένας εάν εγώ πήγα και ζήτησα τα χρήματά του; Γενικώς ήμουν πάντα ένας τετριμμένος, κοινότοπος τύπος, σαν τους περισσότερους. Ίσως όλα αυτά είναι άσχετα με το δημοψήφισμα της Κυριακής. Μα ίσως και όχι. Την Κυριακή δεν θα στείλουμε μήνυμα. Τα μηνύματα τελείωσαν. Τόσες εκλογικές διαδικασίες τα τελευταία χρόνια, χορτάσαμε να στέλνουμε μηνύματα. Όχι. Την Κυριακή επιλέγουμε τρόπο ζωής και για να επιλέξεις τρόπο ζωής πρέπει να καταφύγεις στην αισθητική σου, δηλαδή στο πώς πορεύτηκες όλα αυτά τα χρόνια, στην σχέση με τον εαυτό σου, στην σχέση σου με τους άλλους, στην ιδιοσυγκρασία σου, στα κίνητρά σου. Ο καθένας αυτό θα κάνει, και είναι σεβαστό για τον καθένα. Όπως έμαθες να λειτουργείς, έτσι θα ψηφίσεις. Αυτός που ψάχνει την αξιοπρέπεια και δεν την έχει βρει ποτέ θα ρίξει το δικό του. Ο φοβισμένος το δικό του. Ο πλανημένος το δικό του. Εκείνος που νομίζει ότι την Ελλάδα την σκότωσαν οι ξένοι και όχι οι Έλληνες το δικό του. Αυτός που θεωρεί μαγκιά το να συσσωρεύεις αγύριστα χρέη, ενώ δεν παράγεις τίποτε απολύτως, το δικό του. Ο νταής θα ρίξει το δικό του. Ο ακραίος το δικό του. Ο εκμαυλισμένος χρόνιων συστημάτων το δικό του. Προσοχή όμως. Όσο δικό μου είναι αυτό που θα ψηφίσω εγώ και όσο δικό του είναι αυτό που θα ψηφίσει ο άλλος, το αποτέλεσμα που θα βγει πρέπει να βιωθεί ως αποτέλεσμα δικό μας. Και πρέπει να εκληφθεί δικό μας στην πράξη. Από όλους. Μια εθνική ετυμηγορία. Δίχως παρεπόμενα, δίχως διχαστικές ρίζες που θα μας στοιχειώσουν ανεξίτηλα και θα μας οδηγήσουν σε ακραίες συμπεριφορές.
Όλα έχουν ειπωθεί. Τα πάντα. Αυτές τις μέρες έχουν δαπανηθεί λέξεις για τρεις γενιές. Ζήσαμε τον τρόμο, ζούμε την ανασφάλεια, αισθανόμαστε την ταπείνωση, ο καθένας για τους λόγους του. Είναι μια κοινή δοκιμασία όμως. Ένα άσχημο όνειρο που το βλέπουμε όλοι μαζί. Δεν είμαι μάντης για να ξέρω τι θα συμβεί την επόμενη εβδομάδα. Δεν με απασχολεί τι θα ρίξει ο Μήτσος, η Ελένη και ο Τάκης. Εκείνο που ξέρω είναι ότι οι φίλοι μου θα παραμείνουν φίλοι μου ό,τι κι αν ψηφίσουν. Κι επίσης ότι και το χειρότερο οικονομικά να συμβεί, μια τραγωδία μπορείς να την διαχειριστείς πιο ανθεκτικά μακριά από εμφύλιες αντιπαραθέσεις. Το τραγούδι του φτωχού είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας που μπορεί να σε κάνει καλύτερο λαό. Το τραγούδι του νεκρού αδελφού είναι κατάρα.

Στέφανος Δάνδολος


Πηγή:  http://www.iefimerida.gr

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΕΛΛΗΝΑ




Ψηλά το κεφάλι Έλληνα. Μην απελπίζεσαι και θάρρος έχε. Και κράτα στα δύσκολα το κεφάλι σου ψηλά.

Στο φωνάζει σ” έναν λόφο πάνω ένας Μιλτιάδης Έλληνα, αγναντεύοντας μια θάλασσα γεμάτη πλοία μπροστά του.

Και ένας Θεμιστοκλής, πάνω σε ένα κατάστρωμα, με τον χιτώνα του, καμμένα τείχη να μυρίζει. Ένας Λεωνίδας Έλληνα, καθώς παράγγελμα αφήνει για τον ξένο.

Στο φωνάζει ένας Αλέξανδρος Έλληνα, χύνοντας νερό από ένα κράνος, στην έρημο της Γεδρωσίας.

Και ένας Πατριάρχης Έλληνα, αντικρίζοντας Αβάρους, εκεί στα 626.

Ψηλά το κεφάλι Έλληνα, φωνάζει ο Αυτοκράτορας, γνωρίζοντας πως είναι από μια πόρτα προδομένος.

Κράτα το κεφάλι σου ψηλά, φωνάζει στο Βαλτέτσι ο Θοδωράκης, ξέροντας ότι το Ναύπλιο τον περιμένει.

Και από την Τρίπολη, ένας Νικήτας, στέλνοντας στην Ύδρα το σπαθί του.

Να έχεις το κεφάλι σου ψηλά, λέει βροντερά, λίγο πριν τον φιλήσουν στο Μανιάκι.

Μην το βάλεις κάτω Έλληνα, το Μεσολόγγι και το Κούγκι σε προστάζουν,

Το ίδιο σου φωνάζει κάποιος Έλληνα, μυρίζοντας τις ίδιες του τις σάρκες στην Αλαμάνα.

Και δίνοντας σφαίρες στον εχθρό, και βρίζοντας ένας Γιώργης.

Και ένας Τερτσέτης Έλληνα και ένας Πολυζωίδης, και ένας Ιωάννης, κράτα φωνάζουν, το κεφάλι σου ψηλά.

Μέσα απ τους βάλτους Έλληνα, ο Παύλος και ο Τέλλος στο φωνάζουν.

Κάποιος Δαβάκης Έλληνα, κράτα σου λέει το κεφάλι σου ψηλά.

Και ένας Δουράτσος Έλληνα, στις 9 του Απρίλη.

Κράτα γερά, με ένα πιστόλι στο μέτωπο, ο Ίτσιος σου φωνάζει.

Ψηλά έχε το κεφάλι Έλληνα, και μη δίνεις σημασία στη θηλιά, φωνάζει ο Ευαγόρας.

Και ο Σολωμός, με το τσιγάρο να πέφτει από το στόμα.

Ψηλά το κεφάλι έχε Έλληνα, Καραθανάσης, Βλαχάκος, Γιαλοψός φωνάζουν.

Και εκεί στη Ρω, μία Κυρά το ίδιο σου μηνύει.

Και μια Χαρά, στα σύνορα, με το κεφάλι ξυρισμένο, από μια αίθουσα σχολείου.

Και ο Στράλης, σηκώστε το κεφάλι ψηλά φωνάζει, και ας μην του φέρεται εντάξει η πατρίδα.

Και είναι και άλλοι…πολλοί…Και όλοι ψηλά να κρατήσεις το κεφάλι σου ζητάνε…

Μην απελπίζεσαι Έλληνα. Κράτα γερά. Ψηλά το κεφάλι.

Γιατί είναι και ένας τάφος Έλληνα, άδειος, που αν τον πλησιάσεις, »Θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον», θα τον ακούσεις να σου λέει…

3 Ιουλίου 2015



Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος, M.Sc.

http://e-psyxologos.gr/psila-to-kefali-ellina/

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ: ΔΕΝ "ΠΑΓΩΝΕΙ" ΤΟ ΝΕΟ ΕΣΠΑ



Ανακοίνωση εξέδωσε το υπουργείο Οικονομίας στην οποία αναφέρεται ότι δεν έχουν παγώσει οι διαδικασίες του νέου ΕΣΠΑ 2014-2020 απαντώντας σε δημοσιεύματα εφημερίδων, που υποστηρίζουν το αντίθετο.

   Το υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού διευκρινίζει τα εξής: Είναι ψευδές ότι αναβλήθηκαν οι προγραμματισμένες, γι' αυτή την εβδομάδα Επιτροπές Παρακολούθησης (ΕΠ.Πα.) των τομεακών και περιφερειακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων (ΕΠ) του ΕΣΠΑ. Οι Επιτροπές Παρακολούθησης έχουν ξεκινήσει ήδη από τις 12 Ιουνίου και υλοποιούνται κανονικά.
 Μάλιστα, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ με σχετική επιστολή της ζήτησε την απρόσκοπτη διεξαγωγή των Επιτροπών Παρακολούθησης καθώς δεν συνέτρεχε κανένας λόγος για την αναβολή τους. Την τρέχουσα εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν και ολοκληρώνονται σήμερα, όλες οι προγραμματισμένες Επιτροπές Παρακολούθησης των Προγραμμάτων, πλην της Στερεάς Ελλάδας.
 Οι ευθύνες της αναβολής αυτής βαραίνουν αποκλειστικά τον Περιφερειάρχη. Συγκεκριμένα, από τις 29 Ιουνίου έως σήμερα, πραγματοποιήθηκαν οι Επιτροπές Παρακολούθησης των περιφερειακών ΕΠ Κρήτης, Πελοποννήσου και Αττικής και των τομεακών ΕΠ Μεταρρύθμιση Δημοσίου Τομέα, Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση & Δια Βίου Μάθηση και Υποδομές Μεταφορών, Περιβάλλον & Αειφόρος Ανάπτυξη..

 Οι προγραμματισμένες ΕΠ.Πα. διενεργήθηκαν στις προβλεπόμενες ημερομηνίες και οδήγησαν σε χρήσιμα συμπεράσματα για την ουσιαστική ενεργοποίηση του ΕΣΠΑ. Όπως είναι ευρύτερα γνωστό, η ενεργοποίηση των περιφερειακών και τομεακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του ΕΣΠΑ αποτελούν ευθύνη των αντίστοιχων Επιτροπών Παρακολούθησης και όχι της Επιτροπής Παρακολούθησης του ΕΣΠΑ 2014-2020, η οποία έχει συντονιστικό χαρακτήρα.
 Είναι αυτονόητο ότι η αναβολή της Εθνικής Επιτροπής Παρακολούθησης του ΕΣΠΑ 2014-2020 ήταν επιβεβλημένη για τεχνικούς και μόνο λόγους, καθώς δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην προγραμματισμένη ημερομηνία 6 Ιουλίου 2015, την επόμενη δηλαδή ακριβώς της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος.
 Η αναβληθείσα συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί το αμέσως επόμενο διάστημα.



 Πηγή: www.lifo.gr

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...