Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΜΠΛΟΚΩΝ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΗΜΑΘΙΑΣ-ΠΕΛΛΑΣ ΣΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΛΓΑ ΒΕΡΟΙΑΣ



ΚΑΛΕΣΜΑ

        Συνάδελφοι αγροτο-κτηνοτρόφοι Ημαθίας & Πέλλας

       Σας καλούμε σε αγωνιστική παρέμβαση και συμβολική κατάληψη των Γραφείων του ΕΛΓΑ στη Βέροια την ερχόμενη Πέμπτη 28 Ιούλη στις 11 π.μ.
       Προχωράμε σ'αυτή την κινητοποίηση μέσα στην περίοδο συγκομιδής των φρούτων μας σαν συνέχεια και των αγροτικών κινητοποιήσεων & των αγωνιστικών μπλόκων του περασμένου χειμώνα.
       Η κινητοποίηση μας αυτή με πρωτοβουλία του Συλλόγου Αγροτών Βέροιας, του Αγρ.Συλλόγου “Μ.Αντύπας” Νάουσας και του Μπλόκου  Γυψοχωρίου - Πέλλας εντάσσεται στο 10ήμερο δράσεων, που αποφασί-           στηκαν από την Πανελλαδική Επιτροπή των 69 μπλόκων στην πρόσφατη συνεδρίασή της στη Βέροια.
     Διαμαρτυρόμαστε για τις μεγάλες καθυστερήσεις στη διαδικασία των εκτιμήσεων από τον ΕΛΓΑ των ζημιών που προκλήθηκαν στην αναμενόμενη παραγωγή των φρούτων της περιοχής μας ( Ροδάκινα, Βερίκοκα, Κεράσια, Δαμάσκηνα ) από παγετό, χαλάζι και βροχοπτώσεις με συνέπεια την σημα-ντική καθυστέρηση και των αποζημιώσεων στους αγρότες.   Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι δεδομένες για τη μη έγκαιρη επίλυση του προβλήματος με τα έξοδα μετακίνησης των γεωπόνων - εκτιμητών του ΕΛΓΑ, παρά την είσπραξη τεράστιων ασφαλιστικών εισφορών ανά στρέμμα και εκτιμητικών ανά δένδρο από τους δενδροκαλλιεργητές.
       Διαμαρτυρόμαστε παράλληλα για τα νέα εξοντωτικά μέτρα στη φορολο-γία, στο Ασφαλιστικό, για τις χαμηλές τιμές στα προϊόντα μας, τις τεράστιες ζημιές της συνεχιζόμενης πολιτικής με το ρώσικο εμπάργκο,  το σύνολο της αντιαγροτικής πολιτικής, που με τα μέτρα της έχουν στόχο να μας πετάξουν έξω από την παραγωγή και να παραδώσουμε τα χωράφια μας στους νέους τσιφλικάδες.
       Η αντίσταση και των φρουτοπαραγωγών της περιοχής μας, όπως και συνολικά των μικρομεσαίων αγροτών και κτηνοτρόφων της χώρας μας, στις αντιαγροτικές πολιτικές που μας έχουν καταδικάσει στο ξεκλήρισμα, είναι μονόδρομος.

  Όλοι την Πέμπτη 28 Ιούλιου στις 11 π.μ. στον ΕΛΓΑ της Βέροιας !

Σύλλογος Αγροτών Βέροιας
Αγρ.Σύλλογος “Μ.Αντύπας” Νάουσας
Μπλόκο Γυψοχωρίου - Πέλλας

Απόκτηση του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΠΑΖΟΥΔΗ από τον Αλμωπό Αριδαίας



Την απόκτηση του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΠΑΖΟΥΔΗ γεννημένου 25/2/1985 ανακοινώνει ο Αλμωπός Αριδαίας θωρακίζοντας με τον καλύτερο τρόπο την αμυντική του γραμμή.

 Το νέο απόκτημα του Αλμωπού έχει αγωνιστεί σε αρκετές ομάδες  όπως Ηρακλής Θεσσαλονίκης ,Πανσεραικός, Πολύκαστρο, Θερμαικός, Ιωνικός, Εθνικός Αστέρας,  Επανωμή ,  Φωκικός , Κηφισιά, Αιολικός ,Δόξα Δράμας . 
Κύρια χαρακτηριστικά του αποτελούν η ικανότητα του στο ψηλό παιχνίδι , η μεγάλη εμπειρία που διαθέτει , η ισχυρή προσωπικότητα του κάτι που αναμένεται να βοηθήσει αρκετά. 

Η Διοίκηση τον καλωσορίζει και του εύχεται υγεία και καλή ποδοσφαιρική χρονιά. 

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Φιλοσκοπιανή μικρόνοια… Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Η επιτροπή που κατασκεύασε την σκοπιανή γλώσσα και το αλφάβητο, τον Νοέμβριο του 1944:
Vasil Ilioski, Hristo Zografov, Krum Toshev, Dare Djambas, Venko Markovski, Mirko Pavlovski, Mihail Petrushevski, Hristo Prodanov, Georgi Kiselinov, Georgi Shoptraianov, Iovan Kostov.


 Φιλοσκοπιανή μικρόνοια…
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Υπάρχει στο Διαδίκτυο μια ιστοσελίδα η οποία αποτελεί μια αστείρευτη πηγή γέλιου με τα όσα γράφει και υποστηρίζει η διαχειρίστριά του με το κακόηχο ψευδώνυμο «μπελομόρσκα» (=αιγαιάτισσα), γνωστή και ως «μπελομότσκα».
Σχετικά πρόσφατα, αναζητώντας κάτι σε μια μηχανή αναζήτησης, έπεσα σε ένα παλαιότερο, αλλά εξαιρετικά διασκεδαστικό διαχρονικά, κείμενό της με τον πομπώδη τίτλο  «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ». Συμβαίνει να ασχολούμαι συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια με τα γλωσσικά θέματα και ισχυρίζομαι ότι έχω αρκετές γνώσεις, μια και έχω γράψει ένα βιβλίο, πολλά σχετικά κείμενα και αρθρογραφώ κατά καιρούς σε έντυπα πανελλήνιας κυκλοφορίας, αλλά και τοπικές εφημερίδες ανά την Ελλάδα.
Παραδέχομαι ότι γέλασα με την ψυχή μου με τα όσα διάβασα στο εν λόγω κείμενο, ταυτόχρονα όμως προβληματίστηκα με τα γραφόμενα και τους ανυπόστατους, αλλά και ανόητους, ισχυρισμούς που περιείχαν. Και τούτο διότι μόνον εντελώς αμόρφωτοι και αγράμματοι ξυλοσχίστες θα συμφωνούσαν και θα πείθονταν με τις λανθασμένες πληροφορίες, τις ασυναρτησίες, τις απλοϊκές ταυτολογίες και τα ξεκαρδιστικά αυθαίρετα συμπεράσματα του άρθρου.
Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να παρουσιάσουμε όσο συνοπτικά γίνεται το περισπούδαστο αυτό πόνημα, ώστε να μη παραμείνουμε στην κριτική.
Το άρθρο ξεκινάει με έναν εξωφρενικό, καθαρά προπαγανδιστικό, ισχυρισμό: «Πολλές φορές έχουμε ακούσει η διαβάσει ότι η σύγχρονη ελληνική γλώσσα και το ελληνικό αλφάβητο που χρησιμοποιούμε, είναι η απόδειξη ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδας είναι οι βιολογικοί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων».
Ακόμα και σε μετρίως σοβαρά άρθρα, όταν διατυπώνονται τέτοιοι ισχυρισμοί (και μάλιστα «πολλές φορές») υπάρχουν παραπομπές για το πού ακούστηκε ή γράφτηκε αυτό, πότε, σε ποιο μέσο (έντυπο, Ρ/Φ, Τ/Ο, Διαδίκτυο κλπ) ποια ή ποιος το υποστηρίζει. Εάν δεν υπάρχει το παραμικρό, τότε θεωρώ ότι έχω το δικαίωμα να αποκαλέσω αυτήν που έγραψε ή αυτόν που της υπαγόρευσε τα παραπάνω, ψεύτη, τσαρλατάνο ή φαιδρό προπαγανδιστή. Βεβαίως, υπάρχει και η εκδοχή ένα αμόρφωτο ή ημιμαθές άτομο άλλα να διαβάζει και άλλα να καταλαβαίνει, λόγω του χαμηλού μορφωτικού ή πνευματικού του επιπέδου.
Πάμε παρακάτω:
«Για να καταρρεύσει αυτός ο απαράδεκτος και ρατσιστικός μύθος αρκεί μια απλή διαπίστωση: η σημερινή ελληνική ΔΕΝ είναι η γλώσσα που μιλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες (Αττική, Ιωνική, κτλ) αλλά η ΚΟΙΝΗ, δηλαδή η γλώσσα που είχε σαν βάση την Αττική διάλεκτο, αλλά με δάνεια και προσθήκες από πολλές άλλες αρχαίες γλώσσες (Περσική, Φρυγική, κτλ) και ήταν κοινή σε πολλούς λαούς γιατί την χρησιμοποιούσαν ως γλώσσα του εμπορίου και της διοίκησης στην ελληνιστική εποχή και στην συνέχεια στο Βυζάντιο».
Εδώ η σύγχυση και η ημιμάθεια είναι προφανής. Μα και βέβαια «η σημερινή ελληνική ΔΕΝ είναι η γλώσσα που μιλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες». Οι σημερινοί Γερμανοί μιλούν αρχαία γερμανικά; Τι ανοησία είναι αυτή! Η συνέχεια αποκαλύπτει την ασχετοσύνη του ατόμου, που με αυτό που γράφει αναιρεί την αμέσως προηγούμενη πρόταση: Οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν την ΚΟΙΝΗ! Και για να χειροτερεύσει αυτό που γράφει συνεχίζει ακάθεκτα με τα εξής φαιδρά: Η Κοινή «είχε σαν βάση την Αττική διάλεκτο, αλλά με δάνεια και προσθήκες από πολλές άλλες αρχαίες γλώσσες (Περσική, Φρυγική, κτλ) και ήταν κοινή σε πολλούς λαούς γιατί την χρησιμοποιούσαν ως γλώσσα του εμπορίου και της διοίκησης στην ελληνιστική εποχή και στην συνέχεια στο Βυζάντιο»!
Χάος! Ας τα πιάσουμε με την σειρά: Όπως γνωρίζουμε σήμερα η λεγόμενη "πρωτο-ελληνική" διασπάσθηκε σε διαλέκτους, οι οποίες διαμορφώθηκαν οριστικά μετά το 1900 π.Χ. στις γνωστές μας αρχαιοελληνικές διαλέκτους Αιολική, Ιωνική, Αρκαδοκυπριακή και στην ομάδα των Δυτικών διαλέκτων (Δωρική, αρχαία Μακεδονική κλπ). Οι αρχαίοι Έλληνες λοιπόν ΔΕΝ μιλούσαν την ΚΟΙΝΗ, η οποία προέκυψε αιώνες ΑΡΓΌΤΕΡΑ. 
Ποια όμως είναι αυτά τα δάνεια και προσθήκες από την …Περσική και την …Φρυγική; Ανύπαρκτα, για όποιον έχει ελάχιστες γνώσεις Ιστορικής Γλωσσολογίας. Και βεβαίως η ελληνιστική κοινήΔΕΝ ήταν σε χρήση στο …Βυζάντιο, διότι απλούστατα είχε εξελιχθεί στην μεσαιωνική ελληνική. 
Η αρλουμπολογία συνεχίζεται με τα εξής εκπληκτικά: «Αυτή η «κοινή» γλώσσα μπόρεσε να επιβιώσει ως τις μέρες μας, με όλες της φυσικές αλλαγές και προσθήκες μέχρι την σημερινή «δημοτική», λόγο (εννοεί: λόγω) της ελληνορθόδοξης Εκκλησιάς και βασικά λόγο (Σημ. ΔΕΕ: μονίμως ανορθόγραφη) του Ελληνορθόδοξου πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης το οποίο μαζί με την θρησκευτική κατήχηση, φρόντιζε και για την διδασκαλία της «ελληνικής» γλώσσας στους χριστιανούς κάθε φυλής και προέλευσης. Τώρα, πως βγαίνει συμπέρασμα ότι όσοι μιλούν τα «ελληνικά» σήμερα είναι απόγονοι αρχαίων Ελλήνων, είναι άξιο απορίας!». Προσωπικά δεν έχω καμιά απορία! Τέτοιες σαχλαμάρες μόνον φιλοσκοπιανοί αρρωστημένοι εγκέφαλοι μπορούν να τις υποστηρίζουν. Ώστε το ΠατριαρχείοΚωνσταντινούπολης είχε ανοίξει φροντιστήρια ελληνικών! Μάλιστα!
Στην συνέχεια επιχειρεί να παρουσιάσει στους κεχηνότες ατυχείς αναγνώστες της κάποια …γλωσσολογικά στοιχεία περί λατινικής και σύγχρονων ευρωπαϊκών γλωσσών, περί λατινικού αλφαβήτου και καταλήγοντας στο κορυφαίο (έτσι νομίζει) επιχείρημα: Το ότι πολλοί διαφορετικοί λαοί χρησιμοποιούν σήμερα το λατινικό αλφάβητο και πολλές λατινικές λέξεις, (δεν σημαίνει ότι) έχουν κάποια εθνική η φυλετική συγγένεια με τους αρχαίους Ρωμαίους η άλλους αρχαίους λαούς της Ιταλίας. Μα προφανώς! Υποστηρίζει κάποιος κάτι διαφορετικό; Αυτά της λένε οι σκοπιανοί καθοδηγητές της; Την προκαλώ ανοιχτά και δημοσίως να προσκομίσει κείμενα σοβαρών συγγραφέων και αρθρογράφων που να ισχυρίζονται ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων επειδή χρησιμοποιούμε το ελληνικό αλφάβητο! Σε τι παράνοια ζει αυτό το άτομο; Τι ηλιθιότητες είναι αυτές που φαντασιώνει; Φτιάχνει παραμύθια με το μυαλό της και τα παρουσιάζει για πραγματικότητες; Την δουλεύουν κάποιοι με τέτοιες παλαβομάρες και τις παίρνει στα σοβαρά; Μα είναι δυνατόν; Και όμως! Αυτό είναι το επίπεδο των φιλοσκοπιανών. Επίπεδο σανοφάγων που μόνο τέτοια βλακώδη επιχειρήματα μπορούν να καταλάβουν.
Ο λόγος της εμφάνισης και της σκοπιμότητας αυτού του άρθρου επί τέλους αποκαλύπτεται στην παράγραφο που ακολουθεί: «Η Αγγλική γλώσσα που σήμερα ομιλείτε (ήθελε να γράψει: ομιλείται)από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ως δεύτερη γλώσσα, θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί ότι αποδεικνύει κάποια κοινή εθνοτική η φυλετική καταγωγή όλων αυτών των ανθρώπων με τους αρχαίους κατοίκους του σημερινού κράτους του Η. Βασιλείου το οποίο θα μπορούσε να αξίωση (εννοεί: να αξιώσει) εδαφικές και πολιτιστικές διεκδικήσεις πχ στις ΗΠΑ, λόγο (άντε πάλι!) κοινής γλώσσας; Είναι τελείως γελοία μια τέτοια σκέψη! Και όμως, η πλειοψηφία των σύγχρονων Ελλήνων θεωρεί αυτήν την γελοιότητα ως την σοβαρότερη απόδειξη της αρχαίας εθνολογικής καταγωγής τουςκαι αυτό το αυθαίρετο συμπέρασμα χρησιμοποιούν διάφοροι κύκλοι στην Ελλάδαγια να πατάξουν κάθε προσπάθεια Ελλήνων πολιτών να διατηρήσουν τις μητρικές τους γλώσσες».
Εμ, γράψτο από την αρχή κοπέλα μου! Μη μας γεμίζεις αλογόμυγες! Δεν χρειαζόταν να ιδρώσεις για να γράψεις αυτές τις χαζομάρες! Πες μας αυτό που επιδιώκεις, με απλά λόγια: Θέλω να διδάσκεται σε κάποιους βαρεμένους στην Ελλάδα (παλιούς βουλγαρόφρονες Εξαρχικούς που μεταλλάχθηκαν σχετικά πρόσφατα σε «μακεντόντσι»), η σκοπιανή τεχνητή γλώσσα και μετά να ζητήσουμε να αναγνωριστούν ως μειονότητα. Αυτός δεν είναι ο στόχος σας; Γελάμε μεν, αλλά εκνευριζόμαστε δε. Ειδικότερα εμείς οι ντόπιοι που ομιλούμε τα γνήσια ιδιώματα στις περιοχές μας, δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούμε να τα αντικαταστήσουμε με τα σκοπιανά γλωσσικά κατασκευάσματα, όπως επιδιώκουν κάποια κέντρα.
Και όπως σου έχω ξαναγράψει:
«Είμαι ντόπιος Μακεδόνας Έλληνας, με αυτήν ακριβώς την σειρά. Το πρώτο αποτελεί την τοπική πολιτιστική μου ταυτότητα, το δεύτερο την γεωγραφική μου ταυτότητα και το τρίτο την εθνοτική μου ταυτότητα. Και αν θέλεις να συνεχίσω, είμαι Ευρωπαίος και όχι Αφρικανός, Αμερικανός ή Ασιάτης. Ορισμένοι αδυνατούν αυτά να τα ξεκαθαρίσουν με αποτέλεσμα να διακατέχονται από πλήρη σύγχυση και αποπροσανατολισμό».
Αυτά και θα επανέλθω αν χρειαστεί.
ΔΕΕ

Υ.Γ. Για όσες/όσους επιθυμούν να πληροφορηθούν περισσότερες λεπτομέρεις, υπάρχει το εξαιρετικό κείμενο «Αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι» του Αν. Καθηγητή Ιστορικο-συγκριτικής Γλωσσολογίας στο Παν/μιο Αθηνών κ. Νίκου Παντελίδη (2007) και ειδικότερα το τελευταίο μέρος του «Παρακμή και υποχώρηση των αρχαίων ελληνικών διαλέκτων», που υπάρχει εδώ:  http://ethnologic.blogspot.gr/2010/12/blog-post_19.html



Γιάννης Σηφάκης : Μέχρι τις 5 Αυγούστου πληρωμή όλων των αποζημιώσεων από το ΕΛΓΑ



Γιάννης Σηφάκης :  Μέχρι τις 5 Αυγούστου πληρωμή όλων των αποζημιώσεων από το ΕΛΓΑ

Ξεκίνησαν οι εκτιμήσεις των ζημιών - Ρυθμίστηκαν  θέματα που αφορούν οδοιπορικά και αποζημιώσεις γεωπόνων για να γίνουν οι εκτιμήσεις  

Ζητήθηκε μια ακόμη παράταση για την πληρωμή των εισφορών του ΕΛΓΑ

Ενημερώνουμε τον αγροτικό κόσμο ότι υπεγράφη η Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ)  των συναρμόδιων υπουργείων ΥΠΑΑΤ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ, που αφορά στην τροποποίηση του προϋπολογισμού του ΕΛΓΑ, ώστε να καταστεί δυνατή η καταβολή του συνόλου των αποζημιώσεων προς τους παραγωγούς, εκτός εκείνων που εκκρεμούν ενστάσεις.
Η καταβολή των αποζημιώσεων προβλέπεται να πραγματοποιηθεί το αργότερο στο επόμενο δεκαήμερο.

Ακόμη ρυθμίστηκαν ζητήματα, που αφορούν   στα οδοιπορικά και στην  αποζημίωση των γεωπόνων του ΕΛΓΑ προκειμένου να διενεργούν τους απαιτούμενους ελέγχους/εκτιμήσεις με αύξηση του χρόνου των ελέγχων και των διανυκτερεύσεων.

Ο βουλευτής συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΕΛΓΑ και ζήτησε ακόμη μια  παράταση για την πληρωμή εισφορών με δεδομένη την οικονομική κατάσταση των αγροτών. 

Οι όμορφοι άνθρωποι



Οι όμορφοι άνθρωποι
Έχουν το βλέμμα τους λίγο χαμένο.


(Θα το έχετε προσέξει...)
Πηγαίνουν να σκλαβωθούν
Φορώντας πάντα τα καλά τους.


Βγαίνουν το βράδυ με παρέες
Και σιωπούν ή φλυαρούν πολύ.
(Δεν μπορεί να μη το ξέρετε...)


Αγοράζουν παχιές εφημερίδες
Και τις τελειώνουν τόσο γρήγορα.
Έχουν την τσαντίλα στην τσέπη
Τους έρωτες στα όνειρα
Τη «συγνώμη» στο μπροστά της γλώσσας.


Στο στήθος τους χοροπηδούνε άλογα
Τα πόδια τους τα χαϊδεύουν μαιμούδες
Τ' αυτιά τους γίναν φωλιές για κουκουβάγιες.


Κάνουν τις εξομολογήσεις τους
Και τις ακούει το στομάχι τους.


Οι όμορφοι άνθρωποι
Είναι αξιοπρεπείς:
Ποτέ δεν παύουν να ζητούν.


Είναι πρόστυχοι:
Αναζητούν μάταια τα άκρα, που ξεφύγαν.


Οι όμορφοι άνθρωποι
Διψούν συνέχεια, στον ύπνο και τον ξύπνιο.


Σιχαίνονται τις εκδρομές
Ξέρουν το μέρος τους όλο και πιο λίγο,
Το ψάχνουν συνεχώς, μέσα απ’ τις ίδιες διαδρομές.


Τους όμορφους ανθρώπους
Δεν τους ποθεί κανείς
Τους αφήνουν άταφους σα φύγουν.


– Κάποιοι μονάχα το ίδιο τρελοί
Μυστικά
Τους λατρεύουν.



Ν. Κυριακίδης, «Οι Πικροί Άνθρωποι»

Η στάχτη, Τάσος Λειβαδίτης



Μιαρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά – σιγά τη ζωή σου.


Ποια ζωή σου;

Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές,
πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου.

Τι έμεινε;

Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα,
θολώνει τα τζάμια, τους καθρέπτες
και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν.
Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, να πηγαίνουν στην λήθη.

Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια.
Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο.

Για να πάμε που;

Λοιπόν, πού ζήσαμε;

Ούτε εδώ, ούτε εκεί.

Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες.
Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες.
Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα
μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες.

Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα,
βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο.

Και όπως κοίταξα τον ουρανό,
Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη;
Πόσα άστρα!
Με έπιασε πανικός.

Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω.

 
Αναστάσιος - Παντελεήμων Λειβαδίτης (1922-1988) ποιητής.





Αντίφαση, Δημήτρης Λιαντίνης



Αυτός λοιπόν είναι ο παράλογος νόμος της φύσης που ορίζει να ‘σαι νεκρός και όταν ζεις, να ζεις και όταν έχεις πεθάνει.

Και αυτός οργανώνει την βαθύτερη δομή της πραγματικότητας,
Ο αληθινός ποιητής δεν ημπορεί παρά να βιώνει την αντίφαση αυτής της σύστασης......
των πραγμάτων με όλη την τραγική της ακολουθία.

Κι άλλη φορά μου πέρασε από το χέρι, η πηγή της ζωής που ζούμε είναι ο θάνατος που φέρνουμε μέσα μας, Αλίμονο σε κείνον που ο θάνατος θα φύγει από μέσα του. Ένα πτώμα όσο και να αγωνίζεσαι να το κάμεις να πεθάνει, δεν θα τα καταφέρεις. Γιατί ο θάνατος έχει φύγει από μέσα του. Έχει πεθάνει.

Ύστερα, να μην λησμονούμε πως η λέξη τέλος στην ελληνική γλώσσα σημαίνει με δύο σημασίες. Με την πρώτη θα πει το τέλος, την τελευτή, το τέρμα, την παύλα, τη λήξη, το finis, το θάνατο. Με τη δεύτερη σημαίνει το σκοπό. Όπως οι τελικές προτάσεις, που λένε οι γραμματικοί, δηλώνουν το σκοπό.

Ο θάνατος λοιπόν είναι η λήξη, αλλά είναι και ο τελικός στόχος, ο έσχατος και ο συγκεντρωτικός σκοπός της ζωής μου. Όλα όσα κάνω εκεί αποβλέπουν και εκεί κατατείνουν. Η φορά της ζωής μου με φέρνει να πραγματώσω, να φτάσω, να κατορθώσω, να συντελέσω, να δικαιώσω, να αποκαταστήσω την εκκρεμή στιγμή του θανάτου μου.

Γιατί εκείνη η στιγμή θα νοηματοδοτήσει όλες τις πράξεις της ζωής μου. Και με τέτοιο νόημα ο Σόλων ελεεινολόγησε κάποτε τον Κροίσο της Λυδίας. Στάσου πρώτα να ιδώ πως θα πεθάνεις, του είπε, και ύστερα θα σου ειπώ αν υπήρξες άνθρωπος αληθινός και ωραίος, ή αν έζησες σαν αστεία κρεατούρα.

Ο θάνατος, όταν τον ατενίσει κανείς μέσα στο βασίλειο της φυσικής του νομιμότητας, δεν τρομάζει. Και μη φοβάσαι να μιλάς στα παιδιά για θάνατο.

Γιατί τολμάς, και πιο πέρα αναγνωρίζεις και παραδέχεσαι να κοιτάζεις στα μάτια ένα φαινόμενο έγκυρο, λειτουργικό, και δικαιωμένο. Και αν θέλεις ακόμη, έναν όρο αναγκαίο, απόλυτα βέβαιο, και γόνιμο για το κοσμικό παιχνίδι και τη φυσική τάξη.

Είναι και ο θάνατος πράγμα φυσικό. Όπως το μήλο στη μηλιά, το κυανού της θάλασσας, η αυγή που προβαίνει, ο ίσκιος του όρους.

Το να κουβεντιάζεις το θάνατο δεν οδηγεί στον πεσσιμισμό και στην άρνηση. Ούτε στην παραίτηση από τη ζωή, και στο μοιρολόι της φώκιας.

Αντίθετα ετούτος ο τρόπος στόχασης είναι ο μόνος τίτλος που πιστοποιεί πως ο άνθρωπος κατάκτησε την πνευματική του αρτίωση. Σε μαθαίνει να βλέπεις τα πράγματα και τη ζωή με την πιο εκλεκτή ένταση, και με ένα βλέμμα διαρκώς παρθενικό. Γιατί κάθε φορά τα βλέπεις και τα ζεις για τελευταία φορά.


Δημήτρης Λιαντίνης - "Τα Ελληνικά".





Εμείς το διαβάσαμε εδώ mykonosticker.com
Πηγή liantinis.org

Συνηθισμένα ευτυχισμένοι - συνηθισμένα δυστυχισμένοι



Το παραμύθι αλλιώς ξέρεις πως είναι;

Έζησαν αυτοί καλά, κάποιοι καλύτερα και κάποιοι άλλοι συνηθίσανε να ζούνε μέτρια.
Γυναίκες: Από τριών χρονών παίζουνε με κούκλες που τις ντύνουν νύφες, σπρώχνουνε καροτσάκια με μωράκια, πώς λοιπόν μεγαλώνοντας να μην θέλουν να παντρευτούν όταν αυτό το έχουν σαν εικόνα από μικρές; Έτσι ντύνονται και μιλάνε περίπου με τον ίδιο τρόπο, κάνουν τις χαζές (μερικές από αυτές είναι κιόλας) και ψάχνουνε όλες τον τέλειο, τον ιδανικό, τον άντρα των ονείρων τους (τον John-John).
Επειδή όμως βλέπουν ότι είναι λίγο δύσκολο να τον βρούνε και τα χρόνια περνάνε, κάποιες τελικά συμβιβάζονται σε κάτι μέτριο, μόνο και μόνο για να μην μείνουνε στο ράφι. Το κόστος δεν είναι ότι απλά συμβιβάζονται αλλά οτι κάνουν το οτιδήποτε για να καταλήξει η σχέση τους σε γάμο. Κλείνουνε τα μάτια τους σε απαράδεκτες συμπεριφορές, σε κέρατο, σε ψέματα.
Μερικές από αυτές, έχουνε πιο συγκεκριμένο στόχο, ψάχνουνε με κριτήριο χρήμα, οικογενειακή κατάσταση, το φουλ πακέτο και κάποιοι τις παραδέχονται γι' αυτό, όπως κάτι μαμάδες που τις ακούς να λένε την ίδια ατάκα "Είδες;;;; Γιατρό πήρε, πολύ καλό παιδί και από καλή οικογένεια".
Άντρες:  Από μικρά παιδιά έως και όσο μπορούν παίζουνε με μία μπάλα, μεγαλώνοντας έχουν στόχους όπως καριέρα, αυτοκίνητο και να γνωρίσουν όσες περισσότερες γυναίκες μπορούν.
Δεν καίγονται να παντρευτούν, όταν το αποφασίσουν όμως οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι γυναίκα έχουν πάρει, το μαθαίνουν στην πορεία και κάποια βράδια σκέφτονται την άλλη, αυτή που δεν ήταν για γάμο. (εξαιρείται ο γιατρός που τον τύλιξε η γυναίκα αράχνη και που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται και η μόνη που στεναχωριέται για την τύχη του είναι η μανούλα του).
Και μετά ο καθένας κάνει τις επιλογές του, κάποιοι είναι τυχεροί γιατί βρήκανε την πραγματική ευτυχία και κάποιοι άλλοι ¨συνηθίζουνε¨  να  μας λένε πως είναι ευτυχισμένοι.
Τι συνηθίζεις ακριβώς; Συνηθίζεις να αγαπάς κάποιον που δεν ερωτεύτηκες ποτέ; Συνηθίζεις να ζεις μέτρια; Συνηθίζεις να μην περνάς καλά; Συνηθίζεις να παρακαλάς τους φίλους σου να έρθουν για παρέα στις διακοπές γιατί μαζί βαριέστε αφόρητα; Συνηθίζεις να μην θαυμάζεις τον άνθρωπο που παντρεύτηκες ;
Λίγα χρόνια μετά κάποιοι από αυτούς επειδή δεν την αντέχουν την ¨τόση ευτυχία¨, χαλάνε τα σπίτια τους ή  συνηθίζουνε μια διπλή κρυφή ζωή. Όλοι εμείς αυτούς τους χαρακτηρίζουμε ανήθικους δεν ψάξαμε όμως ποτέ το γιατί.
Άτιμο πράγμα η συνήθεια. Το κάπνισμα ας πούμε είναι συνήθεια δεν είναι; Άμα αλλάξεις μάρκα δεν σε πιάνει βήχας; Ότι δεν είναι κομμένο και ραμμένο πάνω σου αντανακλάται στον οργανισμό σου και έχει επιπτώσεις.
Είναι και ωραίο πράγμα η συνήθεια, για εκείνους που ερωτευτήκανε και συνηθίσανε να αγαπάνε. Συνηθίσανε να μην μπορούνε να ζούνε χωρίς αυτό. Συνηθίσανε να γελάνε με τα ίδια πράγματα, συνηθίσανε να είναι τόσο ευτυχισμένοι  που στα μάτια όλων φαίνονται βαρετοί.
Κάποιος κάποτε μου είχε πει ότι οι καλές σχέσεις αρχίζουν και τελειώνουν ενώ οι κακές μπορούνε να σέρνονται αιώνια. Τότε δεν το κατάλαβα αλλά τώρα το βλέπω.
Τις περισσότερες φορές στις καλές σχέσεις τα θέλεις όλα, είσαι ερωτευμένος, ζηλεύεις, έχεις εγωισμό και δεν ρισκάρεις να το ζήσεις μέχρι να το συνηθίσεις, με φόβο μην πληγωθείς οπότε κάπου στο τέλος το χάνεις. Ενώ οι κακές σχέσεις σέρνονται αιώνια, δεν ερωτεύτηκες, δεν έζησες έντονα, δεν έχεις να χάσεις τίποτα γιατί δεν έχεις δώσει τίποτα και έτσι χλιαρά μπορείς να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή.
Θα σου πω εγώ πως είναι το παραμύθι αλλιώς. Όλη η ζωή μας είναι μια μεγάλη συνήθεια. Κάποιοι είναι συνηθισμένα ευτυχισμένοι και κάποιοι συνηθισμένα δυστυχισμένοι απλά όλοι νομίζουν πως αυτό που ζούνε είναι πάντα το "και εμείς καλύτερα... απ' τα παραμύθια".
Πριν συνηθίσεις σε κάτι, κράτα μόνο αυτό που έλεγε ο  Πυθαγόρας :
''Διάλεγε πάντοτε τον δρόμο που σου φαίνεται καλύτερος, όσο κι αν είναι δύσκολος. Η συνήθεια θα τον κάνει εύκολο και ευχάριστο ''.


Γράφει η Γεωργία Τζουμάκα
''Τελείωσα βιομηχανικό σχέδιο... κι επειδή στην ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα να σχεδιάσω, σχεδιάζω με λέξεις τις σκέψεις μου!''





Η λάντζα της ζωής


Ο θείος καπνίζει Sante άφιλτρο. Ο θείος πάσχει από καρκίνο του πνεύμονα. Και καρκίνο του λάρυγγα. Και καρκίνο της γλώσσας. Ο θείος έχει πλούσιο μούσι με λίγες γκρίζες τρίχες. Ο θείος μπορεί να έχει σακατεμένο οργανισμό μα το πουλί του σπαρταράει. Αν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι θα κανόνιζε σίγουρα κάμποσες κοπελίτσες του αθηναϊκού κέντρου. Ο θείος είναι ανήμπορος. Πασαλείβει τη πιτζάμα του με γιαούρτι. Χέζεται πάνω του.
Ο Δημήτρης έχει το βαθμό του αρχικελευστή στο Πολεμικό Ναυτικό. Κάθε πρωί πηγαίνει στη μονάδα με το πενήντα κυβικών παπάκι του. Στο Δημήτρη δεν αρέσει να κυκλοφορεί με τη στολή. Ντύνεται στη δουλειά, κάθε μέρα στις 07:55 … ούτε λεπτό παραπάνω. Που και που κλέβει από τις αποθήκες ζάχαρη και ρύζι που προορίζονται για τους ναύτες. Στο μικρό γραφειάκι της υπηρεσίας του, ένα κλουβί από μπετόν και πλέξιγκλας, έχει μια τηλεόραση 16 ιντσών. Ο Δημήτρης βλέπει τούρκικες σαπουνόπερες, αγώνες ποδοσφαίρου, πρωινά μαγκαζίνο.
Η Γωγώ από τη Λούτσα είναι μαμά. Μαμά 25 ετών. Τούτη την ώρα κρατά με αγωνία το ακουστικό του τηλεφώνου της. Από στιγμή σε στιγμή θα βρίσκεται στον αέρα της αγαπημένης της εκπομπής. Η Γωγώ από τη Λούτσα σκέφτεται πως θα ακουστεί πιο ωραία αν συστηθεί στην ξανθιά παρουσιάστρια με το ψεύτικο μπούστο ως «Τζώρτζια από Αρτέμιδα». Η Γωγώ και όχι Τζώρτζια νόμισε πως με έναν γρήγορο γάμο και δυο παιδιά θα μοιάσει στην πετυχημένη ξανθιά παρουσιάστρια. Έπεσε έξω.
Εγώ διαβάζω. Το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος είναι οι αγγελίες. Μη γελάς … αγγελίες! Κάθε αράδα και μια φωτογραφία της εποχής. Όλη η εφημερίδα κι ένας τόμος ιστορίας. Ζωντανό είδος, όχι λυρική ποίηση και μαλακίες!
«Ζητούνται Άτομα»
«Άτομα Άμεσα»
«Άτομα σοβαρά, υπεύθυνα και δραστήρια»
Ζούμε στη δικτατορία του ανώνυμου ατόμου. Ψάχνω εναγωνίως να βρω κάτι ή κάποιον που θα ζητά «Άτομα ασόβαρα, ανεύθυνα και οκνηρά» σαν εμένα και το θείο. Σαν το Δημήτρη και τη Γωγώ. Μια σπιθαμή ειλικρίνειας και αμεσότητας που θα λέει : «Μπάμπη ζητείσαι για να δουλέψεις. Μόλις πας 25 ετών θα σε διώξω και θα πάρω κάποιον άλλο Μπάμπη ή ίσως τον Αλέκο από την πάνω γειτονιά. Μισθός 300 ευρώ. Έλα που μου το σκέφτεσαι!».
Πέφτω τυχαία πάνω στη διαφήμιση της Clean-Robot. Είναι το πρώτο ρομποτικό σύστημα ξεσκονίσματος. Η κατασκευάστρια εταιρεία με μια λιτή διαφημιστική εξυπνάδα προωθεί το χάι-τεκ προϊόν : «Ξεσκονίζει το πάτωμα ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΣΑΣ έτσι ώστε εσείς να έχετε περισσότερο χρόνο να απολαμβάνετε τη ζωή!». Ο ανήμπορος θείος, ο Δημήτρης κι η Γωγώ θα σπεύσουν να το αγοράσουν. Εγώ ταξιδεύω. Μπαίνω σε κόσμους και χρόνους ταραγμένους, κυβερνοπάνκ πολιτείες, νεκροταφεία αυτοκινήτων, τεχνολογικές Χούντες. Οτιδήποτε άψυχο, κρύο και μεταλλικό θα επιβληθεί, θα κατακτήσει. Ρομπότ για όλες τις δουλειές θα καταργούν τις δουλειές, θα καταργούν τις αγγελίες. Κι εγώ, ο ανήμπορος θείος, ο αρχικελευστής Δημήτρης κι η Γωγώ από τη Λούτσα θα έχουμε περισσότερο χρόνο για να κάνουμε έρωτα ή για να αυτοκτονήσουμε. Ως τότε …
«Ζητείται λαντζιέρης».
Μερικοί άνθρωποι δεν γίνονται ποτέ λαντζιέρηδες. Μερικοί άνθρωποι προτιμούν να πεινάσουν. Έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Αχ και να ‘ξεραν πως καμιά φορά οι μεγαλύτερες ιδέες γεννιούνται την ώρα που πλένεις πιάτα.Τάσσομαι λαντζιέρης λοιπόν στη λάντζα της ζωής. Με πλύση πολεμώ την πλύση και το ξέπλυμα που πάνε να μας κάνουν.
«Γεια σας! Για την αγγελία τηλεφωνώ».



Το σορτς


«Το άλλο καλοκαίρι θα ευθυμήσουμε.
Είμαστε οι άνθρωποι που έμειναν
Είναι κι αυτό κάτι.»
Γιώργος Β. Μακρής
Έχεις φιλήσει ποτέ σου τα τσακισμένα πόδια μιας πωλήτριας; Κάτω από το δέρμα της ταξιδεύει με οτοστόπ η κούραση δώδεκα ωρών κι είκοσι χρόνων. Γόνατα, μηροί και πέλματα. Γάμπες… μια στάση εδώ! Φύσηξες μήπως τη δροσερή πνοή σου πάνω απ’ τον σκυμμένο σβέρκο μιας «νυχούς»; Πλέξε τα μαλλιά της να φανούν οι σπόνδυλοι, χτένισέ τη στο ρεπό, κάποια Τετάρτη βράδυ του Ιούλη. Μόνο να κάτσετε έξω με μπύρες και καρπούζι και τασάκια … έξω να σκάει ο τζίτζικας και μέσα να παίζει η τηλεόραση ανοιχτή κι αδιάφορη, ίσα που να νομίσει το κορίτσι πως έχετε κόσμο, φίλους καλεσμένους, ίσως κάποιο πάρτι κι ακόμη ίσως μια κανονική ζωή.
Ρούχα της δουλειάς. Άσπρο πουκάμισο, μαύρο παντελόνι. Ντυμένος σαν προσυλητιστής.
Έχεις ένα λεπτό να σου μιλήσω για τον Κύριο και Σωτήρα μας, τον Καπιταλισμό;
Πως βρέθηκα εδώ, ούτε που το σχεδίασα. Έκπτωτος από το θρόνο της νεανικής φιλοδοξίας στην περίοδο των εκπτώσεων. Όρθιος δίπλα στο κατακόκκινο πανώ που αναγράφει τα ποσοστά … είκοσι τοις εκατό, πενήντα τοις εκατό, περάστε κόσμε! Περάστε να ασημώσετε την καταδίκη μας. Στέκομαι ακίνητος σιμά στο τζάμι, όμοιος κι αμίλητος με τις θλιμμένες κι ερμαφρόδιτες κούκλες της βιτρίνας. Οι κούκλες δεν έχουν φύλο. Πως θα μπορούσαν άλλωστε; Δεν αυξάνονται, δεν πληθύνονται. Κάνουν τη δουλειά για την οποία είναι προορισμένες και μόλις παλιώσουν, μόλις κιτρινίσουν ή χαλάσουν, σαν φύγει κάποιο χέρι και ξεχαρβαλωθεί θα πεταχτούν. Ύστερα κάποιος πλανόδιος φτωχοδιάβολος  θα τις φορτώσει πάνω σ’ ένα τρίκυκλο που ξερνά ξοπίσω του μικρά σύννεφα καμένης βενζίνης. Θα ανηφορίσει την Πειραιώς. Προορισμός Μοναστηράκι. Η πολυεστερική σορός μιας κούκλας πάνω σε σωρό από χαρτόκουτα. Το παρακατιανό τρίκυκλο, ο κιλλίβαντας που της πρέπει. Αντίο με όλες τις τιποτένιες δόξες και τις ελεεινές τιμές…
Μια μέρα κι άλλη μια, άντε να βγει η βδομάδα. Μέσα στο κρανίο μου υπάρχουν παραλίες, παφλάζουν κύματα, ηχούν οι χαρμόσυνοι φλοίσβοι του θέρους.
– ο Εμπειρίκος αν ζούσε και μάθαινε  ποτέ την ύπαρξή μου, εδώ θα μου ‘σφιγγε το χέρι ή θα με ‘φτυνε στα μούτρα –
Αγχωμένες γουλιές, αγχωμένες τζούρες. Όποιος αργεί στη δουλειά απολύεται. Μολοταύτα κάθε πρωί τη στήνω στην αρχή της Τσαμαδού. Τα πόδια μου μ’ έχουν εγκαταλείψει. Οδόστρωμα με κλίση. Προσμένω να περάσει κάποιο όμορφο κορίτσι να ανέβουμε αντάμα. Τ’ άρωμά της θα με τραβήξει σαν βίντσι, η πλάτη της σωστό τελεφερίκ!
Αποθήκη. Μουσική δωματίου, κονσέρτο για αποχέτευση και καζανάκι. Πάνω μου σε δαιδαλώδεις σχηματισμούς περνούν τα σκατά της πολυκατοικίας. Εδώ καταλήγει η ανάγκη των νοικοκυραίων, μαγείρεψαν κι έφαγαν συνταγές που βρήκαν στο διαδίκτυο. Τούτη τη στιγμή τα τακούνια μιας Μπέλα Χαντίντ χτυπούν στις πλάκες του πεζοδρομίου. Θα τρέξω στις σκάλες να τη δω να περνάει. Θα τρέξω μα δε βαστώ. «Μη χασομεράς, πιο γρήγορα!». Οι ωραιότερες γυναίκες ψωνίζουν δώρα για τους άνδρες τους. Μυρίζουν τη μπόχα της ευτυχίας. Τις εξυπηρετούν άλλες γυναίκες που δεν μπορούν να αγοράσουν τίποτα. Παραδοξότητα. Κιρσοί και φλεβίτιδα, το τατουάζ της εργατικής τάξης. Χιλιάδες βελόνες η ορθοστασία. Χρώμα μπλε βαθύ, μα όχι σαν της θάλασσας, χρώμα βάναυσο. Το Τζάνειο εφημερεύει, ουρλιάζουν οι σειρήνες στο μποτιλιάρισμα, λιώνουν τα ελαστικά στην πίσσα. Κάποιοι από εμάς πεθαίνουν. Πεθαίνουν στην άσφαλτο, στα επείγοντα, στο ράντζο. Αυτό είναι όλο. Αυτό είναι μόνο.
Σε μισή ώρα σχολάω. Θα πετάξω από πάνω μου τα μονότονα ρούχα. Θα μείνω με το λερό εσώρουχο. Θα καταπιώ ζεσταμένο φαί. Αυτός είναι ο βίος μου. Τώρα πεθυμώ φρεσκάδα, λιγώνομαι για δροσιά φασκιωμένη μέσα σε τζιν σορτσάκια. Σαν τελειώσει η μέρα, ολόκληρος ο κάματός μου με οδηγεί σε μιαν αφελή ονειροπόληση της νυκτός … ένα κορίτσι κι ένα τόσο δα σορτς!



Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ : ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ Η ΑΔΙΚΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΕΛΟΥΣ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΑΤΟΣ



  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ :
 ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ Η ΑΔΙΚΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ 
ΤΕΛΟΥΣ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΑΤΟΣ

Ο Γιώργος Καρασμάνης συνυπέγραψε Ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή προς τον Υπουργό Οικονομικών, σχετικά με την μη εφαρμογή του άρθρου 3 του Ν. 3986/2011 σύμφωνα με το οποίο εξαιρούνται οι εμπορικές επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες από την επιβολή ετήσιου τέλους επιτηδεύματος σε χωριά με πληθυσμό έως 500 κατοίκους που δεν βρίσκονται σε τουριστικές περιοχές. 
Στην Ερώτηση τονίζεται ότι ο υπολογισμός του πληθυσμού οφείλεται να γίνει ανά χωριό σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 για την εφαρμογή του σχεδίου «Καλλικράτης» και ζητήθηκε η άμεση αποκατάσταση της αδικίας σε βάρος των επαγγελματιών των μικρών χωριών από την αυθαίρετη ερμηνεία του υφιστάμενου Νόμου. 
Παρατίθεται το πλήρες κείμενο της Ερώτησης : 

«   Με το άρθρο 31 του Ν. 3986/2011 επιβλήθηκε ετήσιο τέλος επιτηδεύματος σε επιτηδευματίες και ασκούντες ελευθέριο επάγγελμα εφόσον  τηρούν βιβλία Β΄ ή Γ΄ κατηγορίας του Κ.Β.Σ (απλογραφικά και διπλογραφικά βιβλία αντίστοιχα όπως ορίσθηκαν από τις διατάξεις του ΚΦΑΣ και με τον όρο αυτό τα συναντάμε πλέον στην ισχύουσα φορολογική νομοθεσία- N.4308/14- Ν. 4172/13-Ν.4174/13).
Με την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου εξαιρέθηκαν οι εμπορικές επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες που ασκούν την δραστηριότητα τους σε χωριά με πληθυσμό έως 500 κατοίκους που δεν βρίσκονται σε τουριστικές  περιοχές. 
Στη συνέχεια με την παρ. 3 του άρθρου 3 της Υπουργικής Απόφασης ΠΟΛ 1167/2011 δόθηκαν διευκρινήσεις  για την επιβολή του τέλους επιτηδεύματος. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 3 αναφέρεται ότι για την διαπίστωση του πληθυσμού «λαμβάνονται υπόψη τα χωριά και νησιά όπως προβλέπονταν πριν από την έναρξη ισχύος του ν. 2539/2011 (ΦΕΚ 244 Α΄) για την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας»».
Με βάση λοιπόν και τον νόμο και την ΥΑ ο υπολογισμός του πληθυσμού έπρεπε να γίνει ανά χωριό. Κατά παρέκκλιση όμως από την διατύπωση του νόμου, το Υπουργείο λαμβάνει υπόψη του τον πληθυσμό των κοινοτήτων όπως αυτές ίσχυαν πριν από την εφαρμογή του «Καποδίστρια» και μέσω της ΓΓΠΣ επιβάλει το τέλος επιτηδεύματος και σε φορολογουμένους που δεν είναι υπόχρεοι σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου.  Ουσιαστικά δηλαδή θεωρώντας τις κοινότητες, που έχουν καταργηθεί, ως αυτοτελή νομικά πρόσωπα και αδιαφορώντας για το πόσα χωριά αποτελούσαν κάθε μια κοινότητα, επιβάλλει το τέλος επιτηδεύματος  σε χωριά των 50 και 100 κατοίκων τα οποία έτυχε να συναποτελούν κοινότητα μαζί με άλλα χωριά ξεπερνώντας έτσι τους  500 κατοίκους. Ταυτόχρονα ένα μόνο χωριό που μπορεί να έχει 499 κατοίκους και αποτελούσε από μόνο του κοινότητα εξαιρείται του τέλους επιτηδεύματος. 
Επειδή πλέον χρησιμοποιούνται παντού τα στοιχεία της απογραφής του 2011 όπως αυτά δημοσιεύτηκαν στο ΦΕΚ 3465/Β/28.12.2012. 
Επειδή εκεί περιγράφεται ο μόνιμος πληθυσμός κάθε χωριού πρέπει τα στοιχεία αυτά να αποτελέσουν την βάση εφαρμογής του νόμου έτσι ώστε με απόλυτα δίκαιο τρόπο να επιβληθεί το τέλος εκεί μόνο που προβλέπει ο νόμος. Δεν μπορεί ένα χωριό 50 και 100 κατοίκων να εξομοιώνεται αυθαίρετα  με ένα άλλο 600 ή 1000 κατοίκων.

Με βάση τα ανωτέρω ερωτάται ο Αρμόδιος Υπουργός:
Σε τι ενέργειες  προτίθεσθε να προβείτε έτσι ώστε να αποκαταστήσετε την αδικία αυτή σε βάρος των επαγγελματιών των μικρών χωριών η οποία οφείλεται στην αυθαίρετη ερμηνεία του υφιστάμενου νόμου;     »



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016       ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ

Pizza Bread από τους pastry designs



Pizza Bread (Πιτσόψωμο)

Απλή και εύκολη συνταγή από τους pastry designs

ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΟΜΒΡΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΣΕ ΑΡΙΔΑΙΑ, ΟΡΜΑ, ΠΙΠΕΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ



Αριδαία, 22/7/2016

ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΟΜΒΡΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΣΕ ΑΡΙΔΑΙΑ, ΟΡΜΑ, ΠΙΠΕΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Υλοποιήθηκε το έργο συντήρησης και επισκευής όμβριων υδάτων Δ.Ε. Αριδαίας, το οποίο σχετίζεται με την αντιμετώπιση χρόνιων πλημμύρων και την συντήρηση του οδικού δικτύου σε σημεία που έχει υποστεί ζημιές λόγω της διάβρωσης από τα νερά.
Οι παραπάνω παρεμβάσεις υλοποιήθηκαν σε περιοχές της Αριδαίας, όπως μπροστά στο κτίριο της Ευξείνου Λέσχης Αλμωπίας, μπροστά στον Ιερό Ναό Αγίων Νικάνδρου και Ιωανικίου, σε οδό νότια του κυκλικού κόμβου Αριδαίας – Τσακώνων – Πιπεριάς, στον ΟΑΕΔ και στη Λεωφόρο Ξενιτίδη (απέναντι από το πρώην Τάγμα Εθνοφυλακής), της Όρμας (έξω από το χωριό), της Πιπεριάς (στην περιοχή της εκκλησίας), του Μοναστηρακίου (στην περιοχή της πλατείας).
Το παραπάνω έργο κόστισε 9.938 ευρώ που εξασφαλίστηκαν από το Τεχνικό Πρόγραμμα του 2015 και στοχεύει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των συμπολιτών μας και την βελτίωση της καθημερινότητας.
Ο Δήμαρχος Αλμωπίας έκανε την εξής δήλωση:
«Για άλλη μια φορά δίνουμε λύση σε ένα χρονίζον πρόβλημα για το οποίο μάλιστα δεν απαιτήθηκαν πολλά χρήματα, αλλά απαιτήθηκε σωστός προγραμματισμός και ορθή αντίληψη των πραγμάτων. Η Δημοτική μας Αρχή διατηρεί ζωντανή τη σχέση της με τους πολίτες με στόχο την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Δεν μπορώ να ξεχάσω την περίπτωση κοντά στους κυκλικούς κόμβους, όπου συμπολίτης μας μου ζήτησε να δώσω λύση στο πρόβλημα για το οποίο είχε αναφερθεί πολλές φορές στην προηγούμενη Δημοτική Αρχή, γιατί πλημμύριζε όλη η περιοχή μετά την κατασκευή του κόμβου. Την ίδια στιγμή έσπευσα μαζί του στο σημείο και διαπίστωσα την πράγματι άθλια κατάσταση, όπου δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν το σημείο μετά από τη βροχή. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά».


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

"Προσποιήσου κι απόψε πως ζεις"



"Προσποιήσου κι απόψε πως ζεις. Πως έζησες.

Βγες έξω, διασκέδασε σαν τους πολλούς, άκου τα τραγούδια που θα’ χεις ξεχάσει πριν ακουστεί το επόμενο, πες πως περνάς καλά, άκου τις πληκτικές ιστορίες των άλλων με το μυαλό σου στην αυριανή σου εκδρομή.

Διαβεβαίωσε τους γύρω σου πως παραμένεις νέος, τόσο ώριμος μα και τόσο νέος, οι άλλοι γερνάνε, εσύ απλά ωριμάζεις, τα γηρατειά είναι αρρώστια άλλων, πείσε τους πως εσύ δεν γερνάς, εσύ περνάς πολύ καλά για να γερνάς, παραμένεις νέος, μα τόσο νέος.

Σήκωσε το ακουστικό, κάλεσε τον πρώτο αριθμό που θεωρείς διαθέσιμο, γίνετε δυο, τρεις, γίνετε χίλιοι δεκατρείς, απόψε, τα βράδια του καλοκαιριού πρέπει να διασκεδάζεις με χίλιους δεκατρείς, να βρίσκεσαι ανάμεσά τους, δίπλα τους, να διασκεδάζεις μαζί τους, εξαιτίας τους, τόσο αδιάφορα, τόσο περιττά, τόσο ξένα δίπλα τους.

Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Μίλα βιαστικά για όσα κατόρθωσες σήμερα, στις βιαστικές συναλλαγές σου, για το εύκολο ωράριο, για την ανέξοδη επαφή σου με τους ανθρώπους. Υπήρξες και σήμερα τόσο καλός, τόσο γενναιόδωρος, τόσο σοφότερος, τόσο πιο ψηλά από την μετριότητα και το τέλμα των πολλών, τόσο αξιαγάπητος, τόσο δραστήριος, τόσο αισιόδοξος.

Ναι, θα μπορούσες απόψε να σώσεις όλο τον κόσμο. Αρκεί να σε έβλεπαν όλοι. Οι γύρω σου κι απόψε σε έχουν όλοι ανάγκη, κρατάνε τα καλά τους λόγια για να τ’ ακούσεις, δε μετράνε το χρόνο, το κέντρο του κόσμου τους, του κόσμου όλου είσαι μόνον εσύ.

Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Κάλεσε το ταίρι σου, πες του να έρθει να σε πάρει με το αμάξι, πρέπει να πάτε παραλιακή, να βρείτε τους χίλιους δεκατρείς, πρέπει να δουν όλοι τα νέα πανάκριβα ρούχα σου, τι θα’ σουν δίχως αυτά, τι θα’ σουν δίχως τα βλέμματά τους πάνω σου, τον θαυμασμό τους, τα τόσο όμορφα πανάκριβα ρούχα πάνω στην τόσο φτηνή ζωή σου.

Καθίστε μαζί, φίλησέ τον/την κάθε τρία και σαράντα δύο, τρυφερά όπως στις διαφημίσεις, ψιθύρισέ του κάτι στο αυτί, χαμογέλασε για λίγο, ξαναγύρνα στη θέση σου, κάνε πως γελάς, πως διασκεδάζεις, πιες αργά το campari σου, ρίξε μια ματιά στα βλέμματα των θαυμαστών σου, πέρασαν τα τρία και σαράντα δύο πρέπει να τον/την ξαναφιλήσεις. Συνέχισε έτσι, πρέπει να μείνετε εδώ ως τις τρεις και δεκαεπτά ακριβώς, λίγο πριν αρχίσουν να αραιώνουν οι θαυμαστές.

Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Ρώτα τον εαυτό σου αν νιώθεις χαρούμενος και ό,τι κι αν σου πει εσύ άκουσε μόνο το ναι. Γράψε ένα σύντομο μήνυμα στο ταίρι σου πως και απόψε σου χάρισε τον Παράδεισο στο πιο in στέκι της παραλιακής, γράψε στη σελίδα σου στο facebook πως κι απόψε υπήρξες ζωντανός, πες το δυνατά να το ακούσουν όλοι, πιο δυνατά, μπας κι ακουστεί το ερωτηματικό στο τέλος κάθε σου σκέψης.

Πρέπει όλοι να πειστούν, με φωτογραφίες, με λόγια, με εικόνες, με σχόλια πρέπει όλοι να πειστούν πως κι απόψε υπήρξες ζωντανός. Η ευτυχία κι απόψε κυλά ανάμεσα στα σκέλια σου, κυλά στα καλώδια του διαδικτύου που μεταφέρουν επευφημίες θαυμαστών σου, κυλά ανάμεσα στα χιλιοειπωμένα λόγια που θες να σου πουν ποιος είσαι, κυλά ανάμεσα από τα χέρια σου, σαν το νερό. Σαν το χρόνο.

Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Γύρνα αργά στο σπίτι, πλημμυρισμένος από ευτυχία, από σιγουριά πως κι απόψε τους έπεισες όλους, πλημμυρισμένος από βεβαιότητα πως επιτέλους κι απόψε αξίζει να κοιμηθείς με γαλήνη.

Ονειρέψου τη ζωή που δεν έζησες, θα είναι όνειρο αύριο, κλείσε τη μέρα σου με την αγωνία για τα αυριανά σου ψώνια, με τον προγραμματισμό για την αυτοεπιβεβαίωση που χρειάζεσαι, με το παράπονο για το πήδημα που δεν πρόλαβες απόψε, με την πρόβα του «σ’ αγαπώ» που κι αύριο πρέπει να ακούγεται πειστικό, πρώτα για σένα, κλείσε τη μέρα σου με την επιβεβαίωση πως ναι, κι απόψε έζησες.

Προσποιήσου κι απόψε πως ζεις. Οι άλλοι όλοι δεν ξέρουν τίποτα."





"5ο Φράγμα Πάρτυ" - Η αφίσα.


Τζιτζίκι -τζατζίκι


-Τί είναι αυτό;
-Ποιό μωρό μου;
-Αυτό. Που κάνει έτσι!
-Πως έτσι;
-Τζζζζ...
-Αααα! Αυτό είναι τζιτζίκι!
-Τζατζίκι!
-Όχι τζατζίκι μωρό μου. Τζιτζίκι.
Δίχρονη το πολύ η μικρή, στρουμπουλή και τσαχπίνα, από ώρα τριγύριζε με αβέβαια τραμπαλιστά βήματα στην άμμο και κοίταζε ψηλά προσπαθώντας να καταλάβει τί ήταν αυτός ο ήχος που έβγαζε το αλμυρίκι. Άρχισε ο πατέρας της να της εξηγεί, ότι μοιάζουν αυτές οι λέξεις, αλλά είναι άλλο το “τζα-τζί-κι” -αυτό το τρώμε και είναι άσπρο, δροσερό και γίνεται από γιαούρτι- και άλλο, το“τζι-τζί-κι” , είναι έντομο, όπως οι μέλισσες κι οι πεταλούδες. Τον άκουγε προσεκτικά, έκπληκτη που δυο λέξεις τόσο όμοιες, ήταν για τόσο διαφορετικά πράγματα και μια κοίταζε ψηλά, μια τον πατέρα της.

Κι ενώ φάνηκε να έχει καταλάβει τη διαφορά, τού ζήτησε πονηρά “Κατέβασέ το, το τζατζίκι” επιμένοντας στο λάθος. Εκείνος σηκώθηκε αμέσως, έψαξε για λίγο το αλμυρίκι κι όταν εντόπισε ένα τζίτζικα, τεντώθηκε, τον έπιασε απαλά και έσκυψε για να της τον δείξει. Εκείνη πλησίασε άφοβα το έντομο και το κοίταξε προσεκτικά. Τότε της είπε να βάλει το δάχτυλό της κάτω, “Να εδώ, στα ποδαράκια του”. Το έβαλε θαρρετά, μα το τράβηξε αμέσως. “Σε γαργαλάει;” τη ρώτησε κι εκείνη έγνεψε “ναι” αλλά αμέσως το ξαναπειχείρησε. Ο τζίτζικας έκανε βήματα στον αέρα και πάνω στο απλωμένο δαχτυλάκι, τη γαργαλούσε, εκείνη τού έλεγε και τού ξανάλεγε γλυκά “τζιτζίκι -τζατζίκι” και γελούσε κι από το γαργάλημα κι από το αστείο της.



Μετά από λίγο ο πατέρας, της είπε ότι πρέπει να βάλουν το τζιτζίκι πάλι στο δέντρο γιατί “θα το ψάχνουν οι δικοί του” κι εκείνη συμφώνησε αμέσως κουνώντας το κεφάλι της καταφατικά. Ο πατέρας τεντώθηκε πάλι και ακούμπησε τον τζίτζικα προσεκτικά ακριβώς στο ίδιο κλαδί, στο ίδιο σημείο από όπου τον είχε πάρει, ενώ η μικρή κουνούσε το χέρι της αποχαιρετώντας τον.


Έπειτα, κάθισε ήσυχα στην άμμο, αλλά πότε κοίταζε ψηλά στο αλμυρίκι, πότε κάτω, το γαργαλημένο της δαχτυλάκι και μονολογούσε τραγουδιστά, “τζιτζίκι -τζατζίκι, τζιτζίκι -τζατζίκι”. Και γελούσε καθώς τα αλλεπάλληλα “τζ” της συναγωνίζονταν τα ασταμάτητα"τζ" των τζιτζικιών-τζατζικιών.  







ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...