Καλωσήρθατε στο ιστολόγιο των Προμάχων. Εδώ μπορείτε να δείτε ιστορικά, πολιτιστικά στοιχεία του τόπου μας, ήθη και έθιμα και γενικά οτιδήποτε συμβαίνει στο αγαπημένο μας χωριό. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για θέματα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλικ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Στην τάξη του Τοτού έχει την τύχη (?) να διδάσκει μία νεαρή δασκάλα πολύ καλό μωρό

ΑΥΤΗ Η ΦΡΑΣΗ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΑΣ ΖΩΗ



Ερευνητές στο Chapman University κατέληξαν μετά από μελέτες δεκάδων ζευγαριών πως υπάρχουν τρεις λέξεις που μπορούν εγγυημένα να βελτιώσουν την ερωτική ζωή- οι λέξεις "I love you". 

  Το να λέμε τη φράση "Σ' αγαπώ" και γενικά να μιλάμε τρυφερά κατά τη διάρκεια της σεξουαλική πράξης αποδείχθηκε πως βοηθά στο να γίνει το σεξ πολύ καλύτερο, αφήνοντας τους συμμετέχοντες μακράν πιο ικανοποιημένους συγκριτικά με όσους δεν το έκαναν.  

 Σύμφωνα με τον Independent, οι ερευνητές εξέτασαν  την ερωτική ζωή από 39.000 ετερόφυλα ζευγάρια που ήταν παντρεμένα ή απλώς συζούσαν και διαπίστωσαν πως το 75% των ανδρών και το 74% των γυναικών που δήλωναν ικανοποιημένοι με το σεξ που κάνουν με τον σύντροφό τους έλεγαν "Σ' αγαπώ" ή μιλούσαν στοργικά κατά τη διάρκεια. 

  Μερικά επιπλέον συμπεράσματα που ξεχώρισαν τους ικανοποιημένους από τους λιγότερο ικανοποιημένους, ήταν, μεταξύ άλλων, πως οι πρώτοι έτειναν σε μεγαλύτερο βαθμό:

   - να δοκιμάζουν νέες στάσεις
 - να φορούν σέξυ εσώρουχα
 - να κάνουν μπάνιο μαζί 
- να μιλούν για ή και να πραγματοποιούν τις φαντασιώσεις τους
 - να κάνουν ο ένας στον άλλο μασάζ
 - να κάνουν ρομαντικές αποδράσεις
 - να δοκιμάζουν την πρωκτική διέγερση
 - να χρησιμοποιούν ερωτικά βοηθήματα  



Πηγή: www.lifo.gr

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΚΑΛΕΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΜΠΟΫΚΟΤΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ



Ο πρόεδρος του Πακιστάν Μαμνούν Χουσάιν κάλεσε τους συμπατριώτες του να μην τιμήσουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, τη γιορτή των ερωτευμένων που σύμφωνα με τους σκληροπυρηνικούς μουσουλμάνους ιερωμένους πρέπει να απαγορευτεί.
 Ο πρόεδρος επέκρινε τη γιορτή, λέγοντας είναι ένα έθιμο που εισάγεται από τη Δύση και απειλεί να υπονομεύσει τις ισλαμικές αξίες στο Πακιστάν.
 "Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν έχει καμία σχέση με την κουλτούρα μας και θα πρέπει να την αποφεύγουμε", είπε ο Χουσάιν σε μια τελετή στη μνήμη ενός ήρωα του Πακιστάν. 
Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης είχαν μεταδώσει στις αρχές της εβδομάδας ότι η κυβέρνηση θα απαγορεύσει τους εορτασμούς επειδή αποτελούν "προσβολή για το Ισλάμ" αλλά αργότερα αξιωματούχοι είπαν ότι δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μέτρο. 
Παρ' όλ' αυτά, οι αρχές της πόλης Πεσάβαρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, απαγόρευσαν τον εορτασμό της ημέρας. 
Μολονότι πρόκειται για μια χριστιανική γιορτή, η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι πολύ δημοφιλής στους Πακιστανούς και τα τελευταία χρόνια οι ανθοπώλεις δηλώνουν ότι οι εισπράξεις τους πολλαπλασιάζονται όταν πλησιάζει η ημέρα των ερωτευμένων. 


Πηγή: www.lifo.gr

Ο 16ΧΡΟΝΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΡΑΛΗΣ ΚΑΤΕΡΡΙΨΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ ΠΑΙΔΩΝ ΣΤΟ ΑΛΜΑ ΕΠΙ ΚΟΝΤΩ


Στην κορυφαία διοργάνωση κλειστού στίβου εντός συνόρων, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, είχαμε  μια παγκόσμια επιτυχία του 16χρονου αθλητή Εμμανουήλ Καραλή.

   Ο Καραλής κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ παίδων στο άλμα επί κοντώ με 5,53 και γνώρισε την αποθέωση από χιλιάδες φίλους του αθλήματος που έχουν κατακλύσει το στάδιο. 

Το 5,53 του Καραλή καταρρίπτει μετά από 12 χρόνια το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ  του Αργεντινού Χερνάν Καραβίγιο που ήταν 5.51 μ. από το 2004.

   Ο 16χρονος άλτης αποτελεί τα τελευταία χρόνια ένα από τα ανερχόμενα και πολλά υποσχόμενα ταλέντα του ελληνικού στίβου με εκπληκτικές επιδόσεις και διακρίσεις. 


Φοβερός Εμμανουήλ Καραλής ξεπέρασε τα 5,53 μ. και βελτίωσε την κορυφαία επίδοση όλων των εποχών στον κόσμο στην κατηγορία των Παίδων

ΑΓΑΠΗ



Να περιμένεις υπομονετικά να ξυπνήσει, να πιείτε μαζί τον Ελληνικό καφέ

Να έχεις έτοιμες τις παντόφλες του, δίπλα στο κρεβάτι, μη πατήσει ξυπόλητος

Να του χαμογελάς, όταν απεγνωσμένα αναζητάει με τα μάτια του
καταφύγιο, και να  υποδέχεσαι το βλέμμα του, στον απάνεμο όρμο των ματιών σου.


Να τον περιμένεις στολίζοντας με λουλούδια το τραπέζι, όταν κατάκοπος επιστρέφει 
από μια κοπιαστική ημέρα, να του κόβεις το ψωμί, γωνία που του αρέσει.


Να του σκουπίζεις με ένα γλυκό φιλί, τη λαδιά που έχει στο πηγούνι του, τινάζοντας
τα ψίχουλα από τα γόνατά του.


Να τον ακούς με τις ώρες να σου εξιστορεί, άσχετα, ανούσια πράματα, προσποιούμενος
ότι σε συναρπάζει.


Να τον "πνίγεις" με ζεστό τσάι τις άρρωστες νύχτες του, υπομένοντας τα παραληρήματα του.


Να του παραχωρείς όλο το πάπλωμα, μένοντας ξεσκέπαστος, τις χειμωνιάτικες νύχτες,
νιώθοντας τις παγωμένες πατούσες, ανάμεσα στα μπούτια σου, δίνοντας ζεστασιά.


Να συμφωνείς ότι "ναι", αυτό το σκυλάκι είναι μαύρο, ενώ καταφανώς είναι άσπρο.


Να στέκεσαι υπερήφανα δίπλα του, στον χορό, πιάνοντας τον ώμο του, συνοδεύοντας
τα μακρόσυρτα ρυθμικά  βήματα.


Να υπερασπίζεσαι την ομάδα του, παρότι έχει νικήσει με άδικο τρόπο, επινοώντας άσχετα
επιχειρήματα, κοντράροντας τους αντιπάλους φίλους του.


Να πλημμυρίζουν τη κοιλιά σου χορεύοντας χιλιάδες πεταλούδες, κάθε φορά,
που σε καλεί στο τηλέφωνο.


Να χτυπάει σαν υπερηχητικό τούρμπο η καρδιά σου, νιώθοντάς την να θέλει να πεταχτεί
έξω από το στήθος, στην αίθουσα αναμονής ιατρείου, περιμένοντας αποτελέσματα.


Να αισθάνεσαι κυρίαρχος του κόσμου, σκαρφαλωμένος σε πολύχρωμο ουράνιο τόξο,
όταν σε ευχαριστεί χαμογελώντας, για το ευτελές δωράκι που χάρισες.


Να νομίζεις ότι πίνεις νέκταρ των θεών, πίνοντας ένα ποτήρι κρύο νερό από την βρύση,
που άφησε επί ώρα να τρέχει, για να κρυώσει, προσφέροντάς σου το.


Να τρως μόνο τη σαλάτα, αφήνοντας το λιγοστό μαγειρεμένο κομμάτι κρέας, να το φάει αυτός
κρατώντας το στομάχι σου, χορτάτος δήθεν.


Να είσαι πανευτυχής και αιώνια υπόχρεος στη θεά τύχη, που σου δώρισε απλόχερα
μια τέτοια ευλογία, σε σένα τον ασήμαντο και που δεν την ανταλλάσσεις με τίποτα.

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΖΗ(;)  ΑΓΑΠΗ

Σ.Σ. Το γένος (αυτός-αυτή) είναι τυχαίο και προσαρμόζεται ανάλογα.

10ο ΚΑΡΑΤΖΟΒΙΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΕΣ ΣΤΟΛΕΣ




Η Εθελοντική Συντονιστική Επιτροπή του 10ου Καρατζοβίτικου Καρναβαλιού, αντιλαμβανόμενη την δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε ως κοινωνία, αποφάσισε να δώσει στην φετινή διοργάνωση και έναν χαρακτήρα αγάπης και αλληλεγγύης.

Γι’ αυτό το λόγο, καλούμε όλους τους συμπολίτες μας να χαρίσουν τις παλιές αποκριάτικες στολές τους σε περίπτωση που δεν σκοπεύουν να τις χρησιμοποιήσουν εκ νέου, ώστε στη συνέχεια να τις χαρίσουμε σε συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη και δεν είναι σε θέση να πληρώσουν και να χαρίσουμε χαμόγελα.

Η συγκέντρωση θα πραγματοποιείται στα γραφεία της ΔΗ.Κ.Ε.Α. (παλιό Δημαρχείο στην κεντρική πλατεία Αριδαίας), Δευτέρα και Τρίτη 10:00-12:00 το πρωί (υπεύθυνη Ιορδάνα Ιωσιφίδου, περισσότερες πληροφορίες στο τηλ. 2384024772).

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
10ου ΚΑΡΑΤΖΟΒΙΤΙΚΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΓΥΨΟΧΩΡΙΟΥ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ


     Οι αγρότες του Μπλόκου Γυψοχωρίου, που βρίσκονται από τις 20 Γενάρη στο δρόμο διεκδικώντας την επιβίωσή τους με τις οικογένειές τους, συμμετέχουν στις μεγαλειώδεις πανελλαδικές αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών στην Αθήνα.
    Κινητοποιήσεις, που αποφασίστηκαν στην πανελλαδική σύσκεψη στη Νίκαια της Λάρισας στις 7 Φλεβάρη από εκπροσώπους 68 μπλόκων απ’όλη τη χώρα ( από την Πέλλα συμμετείχαν εκπρόσωποι από τα Μπλόκα Γυψοχωρίου, Αλμωπίας, Μαυροβουνίου, Μελισσίου, Γιαννιτσών ) στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα για Παρασκευή 12 & Σάββατο 13 Φλεβάρη.
   Η κινητοποίησή αυτή μας στην πρωτεύουσα της χώρας, είναι ένα βήμα παραπέρα κλιμάκωσης του αγώνα μας, απέναντι στην κυβερνητική αδιαλλαξία, διατηρώντας και ενισχύοντας ταυτόχρονα τα μπλόκα σε όλη την Ελλάδα.
    Επιδιώκουμε, η λαϊκή συμπαράσταση που κάθε μέρα εκφράζεται στον αγώνα μας να εξελιχθεί σε κοινό αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς με τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών νοικοκυριών της πρωτεύουσας, που δέχονται την ίδια επίθεση από την κυβέρνηση, έχουν κοινά προβλήματα και αιτήματα, όπως τονίστηκε και στην πανελλαδική σύσκεψη των μπλόκων.
    Αυτή θα είναι η ισχυρή λαϊκή αγωνιστική απάντηση στην κυβέρνηση, η οποία, όσο είμαστε στο δρόμο, δηλώνει ότι δεν θα ικανοποιήσει ούτε ένα από τα αιτήματά μας. Μας κατηγορεί ότι πάμε στην Αθήνα, όχι για να προβάλλουμε τα αιτήματά μας, αλλά για να δημιουργήσουμε επεισόδια. Ταυτόχρονα, υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτάδες λένε και ξαναλένε ότι οι αγρότες των μπλόκων υποκινούμαστε από «δεξιούς επαγγελματίες συνδικαλιστές ή άλλους ακροδεξιούς και φασίστες. Κάποιος, μάλιστα, από τους δικούς της παρομοίασε τα τρακτέρ μας με τα χουντικά τανκς! Παράλληλα, μας απειλεί ότι θα μας αντιμετωπίσει με τις δυνάμεις καταστολής και δεν πρόκειται να επιτρέψει τρακτέρ να μπουν στην Αθήνα.
   Είναι τα ίδια επιχειρήματα όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων για όλους όσοι κινητοποιούνται ενάντια στην σκληρή, την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζουν. Απαντάμε με τους στίχους του ποιητή της Ρωμιοσύνης «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει».
     Στα μπλόκα βρίσκονται αγρότες που μπορεί να ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα αλλά επιλέγουν και αποφασίζουν να παλέψουν, μέσα απ” τις Ομοσπονδίες τους, τους αγροτικούς συλλόγους, τις συντονιστικές επιτροπές, τις επιτροπές αγώνα για την επιβίωσή τους.
     Εφαρμόζουν την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», εξωθώντας στον «κοινωνικό αυτοματισμό» λέγοντας ότι είμαστε «εγωιστές» και «τα θέλουμε όλα» ενώ επιδιώκουν να μας πάρουν ακομη και τα ψίχουλα που ζούμε.
    Παραμένουμε πολλά μερόνυχτα στα μπλόκα, όχι γιατί δεν έχουμε άλλες δουλειές να κάνουμε, αλλά επειδή ξέρουμε πως αν δεν αγωνιστούμε θα χαθούμε. 
     Πάμε στην Αθήνα να απαιτήσουμε, την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων μας που ομόφωνα αποφασίσαμε στην πανελλαδική σύσκεψη των μπλόκων στη Νίκαια διεκδικώντας από την κυβέρνηση:
1.  Ν’ αποσυρθεί το σχέδιο της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό.
2. Να καταργηθεί η φορολόγηση μας από το πρώτο ευρώ που αποφάσισε η προηγούμενη κυβέρνηση και υλοποιεί η σημερινή – Να καταργηθούν τα τεκμήρια διαβίωσης – Αφορολόγητο ατομικό αγροτικό εισόδημα 12.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 3.000 ευρώ για κάθε παιδί – Να αποσυρθούν τα σχέδια της κυβέρνησης για αύξηση της φορολογίας κλπ.
3. Αφορολόγητο πετρέλαιο – Μείωση της τιμής του αγροτικού ρεύματος – Κατάργηση του ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα και εφόδια.
4. Καμιά κατάσχεση πρώτης, δεύτερης κατοικίας ή χωραφιού, από δάνεια που βρίσκονται στο «κόκκινο», συνολικής αντικειμενικής αξίας μέχρι 300.000 ευρώ. Διαγραφή των τόκων και κούρεμα του κεφαλαίου σε ποσοστό 30% για επαγγελματικά δάνεια μέχρι 200.000 ευρώ των φτωχών αγροτοκτηνοτρόφων και ψαράδων.
5. Κατάργηση του φόρου στο κρασί – Ν” αποσυρθούν τα νέα μέτρα για φορολογία στο τσίπουρο.

     Αυτά τα αιτήματα είναι ζωτικής σημασίας για μας και δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω από τη διεκδίκησή τους.
     Στην Αθήνα πάμε για να προβάλουμε και να διεκδικήσουμε. Οχι για να κάνουμε επίδειξη δύναμης, ή να προκαλέσουμε επεισόδια, όπως λένε οι κατήγοροί μας στην κυβέρνηση και τα αναπαράγουν διάφορα ΜΜΕ. Είμαστε βιοπαλαιστές που αγωνιζόμαστε για το ψωμί των παιδιών μας και των γονιών μας και όχι «μπαχαλάκηδες» και «τρομοκράτες». Τόσα χρόνια στους αγώνες, έχουμε αποδείξει ότι ξέρουμε και πως να τους οργανώνουμε και πως να τους περιφρουρούμε.
     Δεν πάμε «για εκδρομή και για εκτόνωση», ούτε υπακούοντας σε «κομματικές εντολές», όπως μας κατηγορούν κάποιοι, όπως πχ από το μπλόκο των Τεμπών. Οι δυνάμεις που έχουν το «πάνω χέρι» σ” αυτό το μπλόκο, υπέρμαχοι της «ενότητας και του όλοι μαζί» αποφάσισαν τελικά να μην συμμετέχουν στο συλλαλητήριο στην Αθήνα, παρά το γεγονός ότι οι αγρότες και σ” αυτά τα μπλόκα έχουν εκφραστεί, πολλές φορές, υπέρ του συντονισμού και του συγχρονισμού της αγωνιστικής δράσης όλων των μπλόκων. Με τη στάση τους, δίνουν χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση και συμμετέχουν στην κυβερνητική επιχείρηση συκοφάντησης του αγώνα μας. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες!
      Το σίγουρο είναι ότι τα αιτήματα που προβάλλουν όπως το «κατά κύριο επάγγελμα και μη» αγρότες, είναι αντίθετα με τα συμφέροντα των μικρομεσαίων αγροτών. Το πλαίσιο αιτημάτων που παρουσίασαν από κοινού δυνάμεις του μπλόκου των Τεμπών και των Μικροθηβών, στηρίζει τα συμφέροντα μιας χούφτας μεγαλοαγροτών, οι οποίοι επωφελούνται από την απόφαση της κυβέρνησης και της ΕΕ να ξωπεταχθούν από την παραγωγή άλλοι 500.000 μικρομεσαίοι αγρότες.

     Έχουμε καλέσει όλους του αγρότες να κατέβουν στην Αθήνα, ξεπερνώντας κάθε δυσκολία και εμπόδιο που θα σταθεί στο δρόμο τους. Καλούμε το λαό του λεκανοπεδίου να συμμετάσχει μαζικά στο συλλαλλητήριό μας, εκφράζοντας τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη του στον αγώνα μας και στα αιτήματά μας.
      Ενώνουμε τη φωνή μας όλοι μαζί για να αποσυρθεί το ασφαλιστικό τερατούργημα. Αγωνιζόμαστε, με νύχια και με δόντια για να μην μας πάρουν τα χωράφια και τα ζώα μας. Για να μπορούμε να παράγουμε και από το μόχθο μας, να ζουν με αξιοπρέπεια, οι οικογένειές μας.
     Πίσω δεν πρόκειται να κάνουμε. Με σκυμμένο το κεφάλι δεν πρόκειται ν’αποχωρήσουμε.                Ας το καταλάβει η κυβέρνηση και όλοι όσοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την σιγοντάρουν.


ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Ένας ηλικιωμένος, ενώ γυμναζόταν σε ένα γυμναστήριο, πρόσεξε μια γλυκύτατη νέα κοπέλα.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ

Ιστορική συνάντηση Πάπα Φραγκίσκου-Πατριάρχη Κύριλλου: Εξοντώνονται οι χριστιανοί [εικόνες]
«Επιτέλους βλεπόμαστε!», ήταν το πρώτο πράγμα που είπε ο Πάπας Φραγκίσκο στον Πατριάρχη Κύριλλο, όταν συναντήθηκαν στο αεροδρόμιο της Κούβας.
Αυτή, ήταν η πρώτη συνάντηση μεταξύ Ποντίφικα και πατριάρχη ρωσικής Ορθόδοξης εκλησίας σχεδόν 1.000 χρόνια έπειτα από το Σχίσμα του 1054 μεταξύ των Εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης.
«Είμαστε αδέρφια», είπε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της γεμάτη συγκίνηση συνάντησης, κατά την οποία οι δύο πλευρές εξέφρασαν λύπη «για τα τραύματα που προκλήθηκαν από συγκρούσεις ενός μακρινού και πρόσφατου παρελθόντος μεταξύ των χριστιανών».
Ακόμη, ο πάπας Φραγκίσκος και ο πατριάρχης Κύριλλος κάλεσαν τα μέλη της διεθνούς κοινότητας να προστατέψουν τους χριστιανούς που δέχονται επιθέσεις στην Μέση Ανατολή, σε μια προφανή τους αναφορά στην βία των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.
«Σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής ολόκληρες οικογένειες, χωριά και πόλεις, οι εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές μας εξοντώνονται ολοκληρωτικά», υπογράμμισαν σε κοινή τους διακήρυξη. «Οι εκκλησίες τους ρημάζονται βάναυσα και λεηλατούνται, τα ιερά τους κειμήλια βεβηλώνονται, τα μνημεία τους καταστρέφονται», ανέφεραν ακόμη, ενώ εξέφρασαν την πεποίθηση ότι σήμερα, οι δύο Εκκλησίες μπορούν να συνεργαστούν ενεργά, υπερασπίζοντας τους χριστιανούς σε όλο τον κόσμο.
Στη συνέχεια ο πάπας Φραγκίσκος ταξίδεψε στο Μεξικό όπου τον υποδέχθηκαν χιλιάδες πιστοί. Ο πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο και η σύζυγός του τον υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο.
«Φραγκίσκος, αδελφός του μεξικανικού λαού!», τραγουδούσαν πιστοί γύρω από το αεροδρόμιο, ενώ ετοιμάζονταν να φωτίσουν με τα κινητά τους τηλέφωνα τη διαδρομή των 18 χλμ. που θα ακολουθούσε το παπικό όχημα.
Κατά την πενθήμερη επίσκεψή του ο Ποντίφικας θα προτρέψει τους Μεξικανούς να πολεμήσουν τη διαφθορά, κάθε μορφής λαθρεμπόριο και παράνομη διακίνηση και το οργανωμένο έγκλημα, κομίζοντας παράλληλα μήνυμα προς τους μετανάστες.


Πηγή: www.iefimerida.gr

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΞΥΠΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ

Απωθητικό, τρομακτικό και «στοιχειωμένο». Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα εργοστάσιο κατασκευής παιχνιδιών θα έμοιαζε με σκηνικό από ταινία τρόμου.

Λιωμένα κεφάλια, πλαστικά άκρα κρεμασμένα από γάντζους, μάτια και βλεφαρίδες πεταμένα στα τραπέζια. Μπορεί η εικόνα να προκαλεί φρίκη και να «ξυπνά» εφιάλτες η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη. Οι τρομακτικές φωτογραφίες που ακολουθούν απεικονίζουν ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια κατασκευής κούκλων που βρισκόταν στο Λονγκ Αϊλαντ των ΗΠΑ και λειτούργησε τις δεκαετίες 40' και 50'.


ΠΗΓΗ...http://www.iefimerida.gr

ΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΣΕΞ ΤΑ 18ΧΡΟΝΑ;

Η σκέψη αποτελεί φαντασίωση, η υλοποίηση της φαντασίωσης, όμως, αποτελεί την ουσία και τον πυρήνα της πραγματικότητας... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Παρόλο που θα περίμενε κανείς να έχουν αλλάξει πολλά στη σεξουαλική ζωή της πρώτης μετα-ίντερνετ γενιάς, το μόνο που φαίνεται να είναι πραγματικά εντυπωσιακό είναι η ηλικία στην οποία μαθαίνουν για το σεξ (κατά μέσο όρο από τα εννιά) και ο τρόπος (βλέποντας σκληρή τσόντα). 

Από τον Μ.ΗULOT 

Και η ηλικία που αρχίζουν να αυνανίζονται (πριν από τα 12). Κατά τ' άλλα, από τις απαντήσεις των νεαρών ανθρώπων που δέχτηκαν να μιλήσουν ανώνυμα για τις σεξουαλικές τους εμπειρίες, τα μόνα νέα στοιχεία είναι ότι πρόκειται για την πρώτη γενιά που χρησιμοποιεί το σεξ για εκφοβισμό και δεν αισθάνεται ενοχές για τη σεξουαλική της δραστηριότητα. Παρ' όλα αυτά, δεν μιλάει και με ευκολία για το σεξ, ειδικά τα αγόρια – από τα 20 άτομα που αναζητήσαμε για να απαντήσουν ανώνυμα στις ερωτήσεις, μόνο τρία αγόρια αισθάνθηκαν άνετα να απαντήσουν σε όλες.
 Τα 17 κορίτσια δεν παρέλειψαν καμία απάντηση. Και λένε περίπου τα ίδια: ότι έμαθαν για το σεξ πριν τελειώσουν το Δημοτικό (κάποιοι από τους ίδιους τους γονείς τους, από βιβλίο, με τη μορφή παραμυθιού), ότι πρώτη φορά είδαν πορνό πριν πάνε στο Γυμνάσιο, ότι ξεκίνησαν τη σεξουαλική τους ζωή γύρω στα 15 τα κορίτσια και γύρω στα 17 τα αγόρια.
 Ωστόσο, είναι μια γενιά που αντιμετωπίζει το σεξ ως βασικό στοιχείο της καθημερινότητάς του και το αναζητεί. Όχι όσο θα περίμενε κανείς από applications και social media (οι ηλικίες των παιδιών που απάντησαν στις ερωτήσεις ήταν από 15 μέχρι 20), αλλά από τον κοινωνικό τους περίγυρο. Και το καταγράφουν (σχεδόν όλοι!) με το κινητό, με φωτογραφίες και βίντεο. Είναι και η πρώτη γενιά που έχει τόσο πολλές γυμνές φωτογραφίες –δικές τους και των παρτενέρ τους– στο κινητό. Το κινητό είναι το πιο σημαντικό νέο στοιχείο για τις σεξουαλικές συνήθειες αυτής της γενιάς.
 Και εκτός από τις απαθανατίσεις τρυφερών στιγμών για «ενθύμιο», μπορεί να γίνει ένα μέσο για εκφοβισμό και μια νέας μορφής βία: «Ο σεξουαλικός εκφοβισμός, με άλλα λόγια το sexual bullying, αποτελεί στοιχείο της καθημερινότητας για κάθε ηλικία» λέει η κ. Σμαρούλα Κυριαζίδη, σεξολόγος. «Το ζήτημα είναι η διαχείριση των ατόμων. Εάν ο εκφοβισμός εκφεύγει της διαχείρισης είτε από τον πομπό είτε από τον δέκτη, τότε ανάγεται σε σεξουαλική παρενόχληση, για παράδειγμα άγγιγμα-εφαψιομανία. Τα βίντεο και οι φωτογραφίες μπορούν να δημιουργήσουν φόβο, ντροπή και ενοχή και να υποχρεώσουν το άτομο να κάνει πράγματα που δεν επιθυμεί. Σε περαιτέρω επίπεδο, μπορούν να καθηλώσουν τη σεξουαλικότητά του, με τελικό αποτέλεσμα να αποφεύγει τη σεξουαλική πράξη σε μεγαλύτερες ηλικίες και σχέσεις στον πραγματικό κόσμο».
 «Πώς επηρεάζει τη σεξουαλικότητα η εύκολη πρόσβαση στο σεξ από τόσο μικρή ηλικία;» «Είναι γεγονός ότι το άτομο βρίσκει τη σεξουαλικότητά του μέσα από τον πειραματισμό. Στη σύγχρονη εποχή τα άτομα εκτίθενται σε μεγαλύτερο βαθμό στο σεξ όχι μόνο ως έννοια αλλά και ως πράξη, με πολύ περισσότερα μέσα. Τα ερεθίσματα είναι πολλά και καθημερινά και πλέον η σεξουαλική επαφή δεν αποτελεί ταμπού. Η κοινωνία η ίδια είναι σεξουαλική, πάντα ήταν, απλώς τώρα δεν ντρέπεται να το δείξει. Ωστόσο, τα διάφορα ερεθίσματα, μεταξύ των οποίων και το πορνό, δεν επηρεάζουν τη σεξουαλική ταυτότητα του ατόμου. Οποιαδήποτε σκέψη μπορεί να επηρεάζει το άτομο, αλλά το ζήτημα είναι τι επιλέγει να κάνει στην πραγματική ζωή. Η σκέψη αποτελεί φαντασίωση, η υλοποίηση της φαντασίωσης, όμως, αποτελεί την ουσία και τον πυρήνα της πραγματικότητας. Ο ερεθισμός του ατόμου που επιλέγει εκείνο να παραμείνει σε επίπεδο φαντασίωσης δεν αποτελεί σεξουαλικό προσανατολισμό». 

Η Μαριάννα είναι 18. «Η πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία ήταν στα 15, στη Γ' Γυμνασίου, συγκεκριμένα 4 Φεβρουαρίου, με έναν τύπο (ας τον πούμε Ι*) δύο χρόνια μεγαλύτερο από εμένα, άρα πιο έμπειρο» λέει. «Καθόλου "βολικά", δεδομένου ότι έγινε μες στο κρύο, σε μια παιδική χαρά όπου σύχναζα με τον φίλο μου, γιατί μέναμε και οι δύο με τους γονείς μας, οπότε ήταν δύσκολο έως ακατόρθωτο να έχουμε σπίτι ελεύθερο. Βγαίναμε 4 μήνες, ώσπου μια μέρα, πάνω στην ένταση της στιγμής, προχώρησε το όλο πράγμα, χωρίς προφυλάξεις.
 Δεν μπορώ να πω ότι με πίεσε να προχωρήσουμε, το είχαμε συζητήσει πρωτύτερα και ήξερε ότι ήμουν έτοιμη. Την ίδια εποχή που άρχισα να έχω σεξουαλικές επαφές με τον Ι*, το σχολείο αποφάσισε να διοργανώσει ημερίδα με θέμα τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των εφήβων. Εκεί ήταν που έμαθα περισσότερα πράγματα για το σεξ, την αντισύλληψη και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Μέχρι τότε, η μόνη πηγή ενημέρωσης ήταν ό,τι άκουγα ή έβλεπα στην τηλεόραση, καθώς το θέμα "σεξ" δεν με ενδιέφερε, ώστε να κάτσω να ψάξω από μόνη μου πράγματα γύρω από αυτό.
 Στον χώρο του σχολείου δεν έκανα ποτέ κάτι. Πενθήμερη δεν πήγα, αλλά ξέρω συμμαθητές μου που έκαναν σεξ, με πρώτη και καλύτερη την κολλητή μου, που δοκίμασε για πρώτη φορά one night stand με έναν τύπο από άλλο σχολείο ένα από τα βράδια που είχαν βγει. Φωτογραφία ή βίντεο δεν έχω βγάλει κατά τη διάρκεια του σεξ. Έχω, όμως, βγάλει after sex selfie με έναν τύπο που τον γούσταρα 3 χρόνια κι ένα βράδυ που είχαμε βγει, επιτέλους τον κατάφερα και ήρθε σπίτι μου και έγινε ό,τι έγινε. Μετά εκείνος κοιμήθηκε και δεν μπορούσα να μην απαθανατίσω το στιγμιότυπο, ότι το απωθημένο 3 χρόνων επιτέλους κοιμήθηκε στο κρεβάτι μου. Λάφυρο πολέμου αυτή η φωτογραφία.
 Φυσικά, δεν το ξέρει. Αυνανίζομαι αρκετά συχνά, 4-5 φορές την εβδομάδα, μερικές φορές ίσως και 3 φορές την ημέρα. Πάντα χωρίς βοηθήματα. Σεξ κάνω με τον σύντροφο που επιλέγω να είμαι και σε σχέση, με εξαίρεση τον "κύριο Απωθημένο" που προανέφερα. Αυτή την περίοδο είμαι σε σχέση, αλλά επειδή και οι δύο συγκατοικούμε με τους γονείς μας, είναι δύσκολο να μείνουμε μόνοι και να κάνουμε όσο σεξ θέλουμε και όσο συχνά θέλουμε, επομένως κατά προσέγγιση κάνουμε σεξ 2-3 φορές την εβδομάδα. Στο αυτοκίνητο, σε πάρκα ή στο σπίτι, όταν είναι άδειο, έστω και για λίγες ώρες. Τα sites που επισκέπτομαι για υλικό πορνό είναι τα παραδοσιακά, το Youporn, και αν δεν με καλύψει, αν δεν βρω δηλαδή αυτό που θέλω, ψάχνομαι στο Pornhub και το Brazzers. Το x-rated υλικό δεν θεωρώ ότι έχει επηρεάσει τις επιλογές μου στο σεξ. Το βλέπω τελείως διαφορετικά. Θα ψάξω να δω threesome, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα επέλεγα ποτέ να κάνω στην πραγματικότητα. Από την άλλη, βέβαια, θα μπορούσα να πω ότι με έχει εμπνεύσει και μου έχει δώσει ιδέες που τις προσαρμόζω στη σεξουαλική μου ζωή. 

Δεν έχω δοκιμάσει να κάνω σεξ με γυναίκα και πιστεύω πως ούτε πρόκειται. Μου αρέσουν τα γυναικεία χαρακτηριστικά, τα μεγάλα στήθη, οι καλοσχηματισμένοι γλουτοί και τα θαυμάζω σε άλλες γυναίκες, αλλά μέχρι εκεί. Δεν με ελκύουν σεξουαλικά τα άτομα του ίδιου φύλου. Εσκεμμένα δεν χρησιμοποιώ τα social media ή οποιοδήποτε app για να βρω σεξουαλικό σύντροφο, αν και άτομα που γνώρισα μέσω αυτών εντέλει με προσέλκυσαν και ερωτικά (η πρώτη επικοινωνία που είχα με τον Ι* ήταν μέσω facebook). Τον τελευταίο χρόνο είχα δύο σχέσεις, άρα δύο συντρόφους. Προφυλάξεις δεν χρησιμοποιούσα πάντα.
 Με τρεις συντρόφους μου χρησιμοποιούσα αραιά και πού προφυλακτικά, κοινή συναινέσει, ενώ με άλλους δύο σε κάθε επαφή. Μάλιστα, εάν τύχαινε και κάποιος από τους δυο μας δεν είχε μαζί του προφυλακτικά, δεν κάναμε καθόλου σεξ, όσο και να θέλαμε. Πιστεύω ακράδαντα ότι ανάμεσα στο σεξ και τον έρωτα υπάρχει διαφορά. Για μένα, έρωτα κάνεις με έναν άνθρωπο για τον οποίον έχεις βαθιά αισθήματα, που σου έχει βγει αβίαστα να έρθεις σε σαρκική επαφή μαζί του, νιώθεις ότι το κορμί του φτιάχτηκε για να "κουμπώσει" με το δικό σου. Έρωτα κάνεις με αυτόν που μετά την όλη πράξη θα σε φιλήσει, θα σε πάρει αγκαλιά, τα κορμιά σας θα μείνουν εκεί να μαρτυρούν πως έχετε ολοκληρωθεί ως άνθρωποι, δεν θα κοιτάξει να σουλουπωθεί και να φύγει. Για να υπάρξει έρωτας, πρέπει να υπάρχει και εγκεφαλικό σεξ. Σεξ θεωρώ ότι είναι καθαρά η σαρκική επαφή, η πράξη που ικανοποιεί τα ανθρώπινα ένστικτα, απουσία συναισθημάτων.
 Σεξ μπορείς να βρεις πολύ εύκολα να κάνεις, ακόμα και με κάποιον που είδες ένα βράδυ σε ένα μπαρ και σου άρεσε πάρα πολύ. Βέβαια, δεν το υποτιμώ, γιατί είτε έρωτα κάνεις είτε σεξ, το ίδιο πράγμα αποζητάς: την απόλυτη ηδονή. Δεν έχω καταλήξει αν είναι εύκολο ή δύσκολο να κάνεις μια σχέση, είμαι βέβαιη, πάντως, πως θέλει πολλή προσπάθεια για να κρατηθεί. Προσωπικά, πάντα ήμουν υπέρ των σχέσεων και μου αρέσει αυτή η ασφάλεια, η οικειότητα και όλα τα άλλα καλά που προσφέρει μια μόνιμη σχέση. Θέλω μια σταθερότητα στη ζωή μου, ειδικά με τον ερωτικό μου σύντροφο, γιατί κατά τα άλλα έχω μια αρκετά ρευστή ζωή, γεμάτη αλλαγές και εξελίξεις. Οπότε, το να είμαι με έναν άνθρωπο που τη ζει μαζί μου, δεν χάνει επεισόδια και άρα δεν χρειάζεται να εξηγώ σε νέους ανθρώπους τι συμβαίνει στη ζωή μου, είναι πολύ σημαντικό για μένα.

 Ο Πέτρος είναι 19. «Η πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία ήταν στα 17, ένα χειμωνιάτικο σαββατόβραδο, στο δικό της σπίτι. Μαζευόμασταν συχνά για ταινία με την παρέα. Αυτοί έφευγαν, εγώ εμένα τελευταίος. Μια, δυο, τρεις... έγινε» λέει. «Όταν έμαθα πρώτη φορά για το σεξ, ήμουν 12. Από συζητήσεις της παρέας μου – είναι 1-2 χρόνια μεγαλύτεροι από εμένα. Στο σχολείο δεν έκανα σεξ, ούτε στην πενθήμερη, αν και είχα την ευκαιρία. Ήμουν κολλημένος αλλού. Ασφαλώς και οι συμμαθητές μου έκαναν. Αρκετοί την περίμεναν πώς και πώς, ζούσαν γι' αυτή την εκδρομή. Έχει τύχει να βγάλω φωτογραφίες τον εαυτό μου γυμνό και κατά τη διάρκεια του σεξ. Στην αρχή τις έσβηνα χωρίς να τις δω. Από τις κατοπινές, κάτι έχω κρατήσει. Το έκανα για τον χαβαλέ και για να δω πώς είναι. Γιατί όχι; Και βίντεο έχω δοκιμάσει, αλλά παραμένω στην αρχική μου άποψη, να το ζεις, όχι να το τραβάς.
 Αυνανίζομαι μέρα παρά μέρα. Ανάλογα και με τη σεξουαλική δραστηριότητα. Μπαίνω σε διάφορα sites με πορνό για να χαζολογήσω λίγο. Σίγουρα επηρεάζουν το μυαλό. Πάντα σε ελκύει το καινούργιο, το διαφορετικό, να δοκιμάσεις κάτι άλλο, έστω για λίγο. Σεξ με άντρα δεν έχω κάνει. Καθώς περνάει ο καιρός, αλλάζουν τα πράγματα. Λες "γιατί όχι;". Σκέφτεσαι διάφορα. Δεν το έχω επιχειρήσει. Είναι μέχρι να βρεις το κατάλληλο ταίρι γι' αυτό που θες. Το βρίσκεις συνήθως κατά τύχη και μετά η φαντασίωση βγαίνει από μόνη της.   Παρόλο που τα social media επιτελούν πλέον και αυτόν το ρόλο, δεν τα χρησιμοποιώ με αυτό τον τρόπο, για να κάνω σεξ δηλαδή. Σίγουρα μπορείς να καυλαντίσεις μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Εξάλλου, πλέον φτιάχνουν και "καριέρες".
 Είχα και σχετική εμπειρία μέσα από το instagram. Μου ήρθε direct και για να περάσει η ώρα μίλησα. Η συνέχεια είναι γνωστή. Θεωρώ ότι το από κοντά δεν θα χάσει ποτέ την αξία του. Το συναίσθημα εκείνης της στιγμής δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Στην αρχή μού είχαν δώσει να καταλάβω ότι έχει αξία ο αριθμός και κάπως το κυνηγούσα. Τελικά, κατάλαβα ότι δεν έχει. Το να είσαι ποιοτικός για σένα, αυτό αξίζει. Προφυλάξεις παίρνω και πρέπει! Αλλά όχι πάντα. Παίζεις με τη φωτιά, αλλά η αίσθηση του σεξ χωρίς προφυλακτικό δεν έχει καμία σχέση. Πάντα κάπου χάνεις και κάπου κερδίζεις. Άλλο σεξ και άλλο έρωτας. Ο έρωτας θα γίνει κάποια στιγμή σεξ. Σκληρό. Άγριο. Είναι πολύ πιο δύσκολο το σεξ να γίνει έρωτας. Στον έρωτα κυριαρχεί το συναίσθημα, "μιλάει" στην καρδιά σου, στα συναισθήματα, στο μυαλό σου. Στο σεξ είναι διαφορετικά. Πες το ανθρώπινη ανάγκη, πες το ψυχική ηρεμία, πες ότι θες να ξεδώσεις, πες το όπως θες, αλλά είναι διαφορετικά. Ο συνδυασμός σκοτώνει!
 Αυτή την περίοδο δεν έχω σχέση λόγω καταστάσεων που υπάρχουν στη ζωή μου. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις σχέσεις στην εποχή μας. Η σχέση θέλει θυσίες, θέλει να ρίξεις λίγο τον εγωισμό σου, θέλει τύχη, θέλει να μην υπάρχουν θέματα από προηγούμενες καταστάσεις, θέλει πολλά... Σε συνδυασμό με θέματα δουλειάς, άλλων υποχρεώσεων, ειδικά μέσα από τα social, γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Ακραίο είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ή δεν έχεις ξανασχοληθεί μαζί του. Όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στο κρεβάτι του, αρκεί να το δέχεται ο εκάστοτε σύντροφος. Σίγουρα το αίμα με σοκάρει, όπως και το ξύλο, σε επίπεδο να πηγαίνεις στο νοσοκομείο από τραύματα – είχα μια γνωστή... Πιο μικρός, μου είχε σπάσει το προφυλακτικό την ώρα που τελείωνα (ήταν στα 4 σε δημόσιο χώρο) και εκείνη τη στιγμή πέρασε και αμάξι... Είναι από τα χειρότερα συναισθήματα που έχω νιώσει. Δεν ήξερα και πάρα πολλά για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου περιστατικού. Περνάνε 1.000 σκέψεις και εικόνες από το μυαλό σου». 




Πηγή: www.lifo.gr

ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ ΤΕΛΟΣ



Ίσως το μεγαλύτερο λάθος μας, είναι ότι ξεχάσαμε, και νιώσαμε θεοί.
Τόση πρόοδος, τόση γνώση, τόση εξέλιξη. Τόση δύναμη…
‘’Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Να ετοιμαστούμε για τα πάντα’’.
Μεγαλώσαμε με αυτή την νοοτροπία. Ζήσαμε με αυτήν την νοοτροπία. Και μάθαμε με τη σειρά μας, στα παιδιά μας την ίδια νοοτροπία αυτή.
Και χαθήκαμε…
Χαθήκαμε γιατί, όση πρόοδος, όση γνώση, όση εξέλιξη, όση δύναμη, δεν είναι, και δεν θα είναι αρκετές ποτέ.
Γιατί θα είναι πάντοτε εκεί.
Αδυσώπητος, κρύος, ωμός, δίκαιος ως προς την καθολικότητά του.
Ο θάνατος.
Θα ναι εκεί, την φθαρτότητα να την υπενθυμίζει. Με τον πιο άσχημο τρόπο. Στο τέλος του κάθε δρόμου.
Και όχι.
Δεν σημαίνει αυτό, ότι η πρόοδος πρέπει να σταματήσει.
Δεν σημαίνει αυτό, πως από τον αγώνα, ή τα όνειρα, πρέπει να παραιτηθούμε.
Να φέρουμε ξανά στο νού μας πρέπει. Παλεύοντας. Ασταμάτητα.
Να φέρουμε ξανά στο νου μας…
Πως θεοί δεν είμαστε.
Και πως ως άνθρωποι, η φύση μας είναι, να θρώσκωμεν στα άνω…



Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
http://e-psyxologos.gr/apelpisias-telos/

ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΜΑΧΙΩΤΙΣΣΑ ΓΙΑΓΙΑ



Το ραντεβού μας ήταν προκαθορισμένο για τις 4 το απόγευμα.Με τις διάφορες ασχολίες μας, αναχωρήσαμε λίγο καθυστερημένα και ένα σχετικό άγχος μας κατέλαβε.Μαζέψαμε άρον άρον τα χαρτιά μας και τα κασετόφωνα και κατευθυνθήκαμε προς το σπίτι της κυρα Μαρίας στην νότια πλευρά του χωριού.Θα πηγαίναμε να μιλήσουμε με μια ηλικιωμένη γυναίκα του χωριού.Να μας εξιστορήσει την ζωή της.
Οδηγώντας γρήγορα κατηφορίσαμε το στενό δρόμο, παρακάμπτοντας κάποιους κανόνες του κ.ο.κ. φοβούμενοι μην τυχόν ακυρωθεί η συνάντησή μας.
Φτάσαμε έξω από το τυπικό διώροφο αγροτικό σπίτι της κυρα Μαρίας.Μας περίμενε έξω στην περιποιημένη, γεμάτη όμορφα λουλούδια αυλή.Ένα ασπρόμαυρο γατάκι μπλεκόταν συνεχώς στα πόδια της.Μας άνοιξε την εξώπορτα με ένα μεγάλο καλοσυνάτο χαμόγελο.
-"Ελάτε, καλωσορίσατε".

Το φουστάνι της το τυπικό ντόπιο παραδοσιακό, που φορούν οι περισσότερες "παλιές" γυναίκες του χωριού, να φτάνει μέχρι τους αστραγάλους. Μια πολύχρωμη ποδιά με δυο μικρές τσεπούλες στη μέση, δείγμα ότι κάτι ετοίμαζε στη κουζίνα.Ένα μαύρο τσεμπέρι κάλυπτε το κεφάλι της,κρύβοντας τα λιγοστά άσπρα της μαλλιά.Δυο χρυσά μικρά σκουλαρίκια διακρίνονταν στα αυτιά της, πιθανόν και τα μόνα κοσμήματα που είχε στη ζωή της.Κάτω από τις παντόφλες φαίνονταν τα χειροποίητα παρδαλά πασούμια (πίνκες) που φορούσε.Το ανάστημά της γύρω στα 1.70μ,λίγο γειρτό, σημάδι από τα δύσκολα χρόνια που πέρασε στη ζωή της.Το πρόσχαρο πρόσωπό της γεμάτο ρυτίδες.Τα γαλάζια της μάτια ,λίγο ξεπλυμένα από το πέρασμα των χρόνων, μαρτυρούν ότι κάποτε υπήρξε μια όμορφη κοπέλα.

-"Ελάτε παιδιά, κοπιάστε στο φτωχικό μου" μας είπε και κατευθύνθηκε προς το ισόγειο, όπου διακρίνονταν από την ανοιχτή πόρτα η κουζίνα-καθιστικό.
Διασχίζοντας το μικρό πλακόστρωτο πεζόδρομο της αυλής,βλέπεις δεξιά κι αριστερά όλα τα πράματα περιποιημένα και τακτοποιημένα, δείγμα νοικοκυροσύνης.
Στο μακρόστενο υπόστεγο της αυλής τα ξύλα για τον χειμώνα, υποδηλώνουν ότι είναι προετοιμασμένη για το κρύο.
Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο και αμέσως μας συνεπήρε η μυρωδιά της χορτόπιτας που ψήνονταν στην "μασίνα".Μια ανεπαίσθητη ζέστη μας έκανε να χαλαρώσουμε ευχάριστα.
Η κυρα Μαρία αφού μας έβαλε να καθίσουμε κατευθύνθηκε προς τον πάγκο της και μετά από ένα λεπτό εμφανίστηκε με τον κλασσικό δίσκο.Το γλυκό κουταλιού που μας πρόσφερε, εξαφανίστηκε μονομιάς κάνοντας τον ουρανίσκο μας να ζητάει κι άλλο.

"Λοιπόν κυρα Μαρία για πες μας για σένα, για τα παλιά τα χρόνια, πώς ήταν, πώς τα περνούσατε?"


Αφήνοντας το δίσκο στον πάγκο και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, κάθισε σε ένα μικρό σκαμνάκι δίπλα στη "μασίνα" , έχοντας μας απέναντί της.

-"Αχ βρε παιδιά μου, τι να σας πω;
Ήταν δύσκολα τα χρόνια που περάσαμε.Φτώχεια και πολλές δυσκολίες.Δεν είναι όπως σήμερα που τα έχετε όλα στα πόδια σας.
Η οικογένειά μου ήταν πολύτεκνη.Ήμασταν επτά αδέλφια, εγώ και άλλοι έξι αδελφοί.Τα δύο μου αδέλφια πέθαναν μικρά και δεν τα θυμάμαι καθόλου.Τότε δεν είχαμε γιατρούς , ούτε φάρμακα.Δουλεύαμε στα χωράφια.Λίγα χωράφια,μόνο για να φυτέψουμε τα φασόλια και τις πατάτες της οικογένειας.Είχαμε και λίγες κατσίκες και δυο αγελάδες, ίσα ίσα να έχουμε γάλα και τυρί.
Λίγα σιτάρια βάζαμε, τα θερίζαμε με το δρεπάνι και τα αλέθαμε στο νερόμυλο του χωριού για να έχουμε ψωμάκι.
Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός , αλλά πάντα φρόντιζε να έχουμε να φάμε.Μαζί με τα αδέλφια μου δούλευαν όλη μέρα, παλεύοντας για να τα βγάζουμε πέρα.Εγώ πιο πολύ καθόμουν στο σπίτι για τις οικιακές δουλειές".

-"Σχολείο πήγες κυρα Μαρία?" ρωτήσαμε.


-"Μέχρι την τρίτη δημοτικού"
απάντησε μηδιώντας.

"Τότε τα χρόνια δεν μας επέτρεπαν πολυτέλειες.Ειδικά τα κορίτσια ήταν ταγμένα να κάνουν οικογένεια και να γεννάνε παιδιά.
Έτσι κι εγώ μόλις έγινα 16 χρονών , οι γονείς μου με αρραβώνισαν με τον μακαρίτη τον άντρα μου.Μου έκαναν προξενιό και επειδή ήταν καλή οικογένεια, με "έδωσαν".
Στα 17 μου παντρεύτηκα έχοντας για προίκα ένα σεντούκι με τα απαραίτητα χειροποίητα κιλίμια και κεντήματα.Φτωχικά πράματα, όχι όπως τώρα.Α και λίγες λίρες που μάζεψαν τα αδέλφια μου.Με αυτά τα λιγοστά στήσαμε το σπιτικό μας με τον άντρα μου.Δουλέψαμε σκληρά στα χωράφια και με πολύ οικονομία και στερήσεις καταφέραμε να μεγαλώσουμε τα δυο μας αγόρια.Κάναμε και ένα μικρό δάνειο και φτιάξαμε αυτό το σπιτάκι,Δόξα τω Θεό".
Το βλέμμα της σκοτείνιασε και μπορούσαμε να διακρίνουμε  το πόσο δύσκολα χρόνια πέρασε αυτή η καλοσυνάτη γυναίκα, αλλά και όλοι οι παππούδες μας.

-"Πώς διασκεδάζατε εκείνα τα χρόνια?" ρωτήσαμε, προσπαθώντας να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα.


Το βλέμμα της άλλαξε μονομιάς.

-"Δεν είχαμε και πολλά γλέντια εκείνα τα χρόνια.Μόνο σε κάνα γάμο πηγαίναμε και στο πανηγύρι του χωριού που είχαμε "όργανα" στην πλατεία στις 27 Οκτωβρίου του Αγίου Δημητρίου.
Εκεί βγαίναμε και εκεί χορεύαμε ,όλο το χωριό.
Τον χειμώνα που δεν είχε δουλειές να κάνουμε στα χωράφια,τα κρύα βράδια μαζευόμασταν στα συγγενικά σπίτια και κάναμε "πουτπριέτκα".Κεντούσαμε την προίκα μας και κουτσομπολεύαμε οι γυναίκες, ενώ οι άντρες έλεγαν τα δικά τους , με τα ουζάκια τους και τα τουρσιά.Φτωχικά πράματα, αλλά ήταν ωραία".

-"Τώρα πώς τα περνάς κυρα Μαρία? "


Το πρόσωπό της άλλαξε , σαν να προσγειώθηκε στην πραγματικότητα.Πήρε ένα νηφάλιο ήφος και συνέχισε.

-"Δόξα τω Θεό είμαστε πολύ καλά.Το ένα μου παιδί έχει την οικογένειά του στην πάνω γειτονιά, και ο μικρότερος ζει εδώ στον επάνω όροφο.Και οι δύο με φροντίζουν και μου χάρισαν και εγγόνια.
Εγώ παίρνω μια μικρή σύνταξη του ΟΓΑ και βοηθάω όσο μπορώ τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.Έχω λίγα προβλήματα με τα αρθριτικά μου, αλλά τα χρόνια είναι πολλά.Κάνω υπομονή, τι να κάνω;"
Η επόμενη ώρα πέρασε δείχνοντάς μας παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που τις φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού, μέσα σε ένα μεγάλο μεταλλικό κουτί, λες και εκεί μέσα φύλαγε όλη την ζωή της.

Κρατώντας την αξιοπρέπειά της και με αργές κινήσεις σηκώθηκε και άνοιξε το πορτάκι της μασίνας.Η μυρωδιά της χορτόπιτας απλώθηκε στον χώρο, σπάζοντας τα ρουθούνια μας.Με κινήσεις επαγγελματία την τεμαχίζει και μας προσφέρει από ένα τριγωνικό κομμάτι.

-"Δοκιμάστε λίγο .Φτωχική είναι αλλά ελπίζω να σας αρέσει".
Η πίτα εξαφανίστηκε σε λίγα λεπτά και το βλέμμα μας εγκαταστάθηκε ένα μόνιμο ηλίθιο χαμόγελο.
Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι έξω άρχισε να νυχτώνει.Ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα.

Ευχαριστώντας την κυρα Μαρία μαζέψαμε γρήγορα τα χαρτιά με τις σημειώσεις μας και βγήκαμε έξω.Η ψύχρα που μας χτύπησε στα πρόσωπα, μας επανέφερε στην πεζή πραγματικότητα.

Καληνυχτώντας την, συνειδητοποιήσαμε το πόση δύναμη ψυχής έχουν αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι, που με τόσο δύσκολες συνθήκες κατάφεραν τόσα πολλά πράματα στη ζωή τους.Το πόσο δυνατοί ήταν και κατάφεραν να μεγαλώσουν τις επόμενες γενιές, δίνοντας τους εφόδια , διδάγματα και ανεξίτηλες αξίες.
Και ξέρουμε, ότι το χωριό μας είναι γεμάτο από τέτοιες κυρα Μαρίες!

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΕ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ ΣΤΑ ΟΡΕΙΝΑ ΒΟΣΚΟΤΟΠΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ.


Ο στρυφνός ήχος του ρολογιού, σπάει τη νεκρική σιγή του δωματίου.Μετά βίας ανοίγω τα βλέφαρα, που υπακούν απρόθυμα.Ρίχνω μια κλεφτή ματιά.Οι δείκτες δείχνουν 5.00 το πρωί.Σηκώνομαι νωχελικά σκουντουφλώντας σε ότι έβρισκα μπροστά μου.Μια γουλιά καφέ, το απαραίτητο(?) τσιγάρο,το σακίδιο στον ώμο και ξεκινώ για το σπίτι του Πέτρου.
Σήμερα θα πάω μαζί του στο βουνό, κοντά στα σύνορα, όπου έχει το μαντρί με το κοπάδι τα πρόβατα.
Θα περάσω μια τυπική ημέρα ενός τσοπάνη-κτηνοτρόφου.

Πηγαίνοντας προς το σπίτι του, από όπου και θα αναχωρήσουμε,έξω στο χωριό δεν κινείται τίποτα.Είναι σκοτάδι ακόμη.Κάπου κάπου στο βάθος, κάποιος κόκορας προσπαθεί να λαλήσει.Στη στροφή για το σπίτι δυο γάτες μαλώνουν σε ένα σωρό από αποφάγια.
Φτάνω στο διώροφο σπίτι ,το περιτοιχισμένο από όμορφες τριανταφυλλιές γύρω γύρω και η πρωινή ψύχρα να τρυπάει το σώμα μου.
Το σπίτι είναι φωταγωγημένο, σημάδι ότι ο Πέτρος βρίσκεται επί ποδός πολέμου , προετοιμάζοντας το μεγάλο αγροτικό αυτοκίνητο με προμήθειες.Ανοίγοντας τη μεγάλη αυλόπορτα, αντικρίζω τον Πέτρο και τη γυναίκα του να τελειώνουν το φόρτωμα του αγροτικού.
"Καλημέρα, καλώς τον" μου λένε σχεδόν ταυτόχρονα με μια φωνή.
Είναι ένα τυπικό ζευγάρι γύρω στα 50 τους.Ο Πέτρος είναι ένα ψηλό ξερακιανό παλικάρι ,ψημένο από μικρό παιδί στη δύσκολη αυτή δουλειά.Η γυναίκα του Μαρία , μια ξανθιά κοπέλα με τα μαλλιά της πιασμένα πίσω, μιλάει συνεχώς, υπενθυμίζοντας στον σύζυγό της όλες τις λεπτομέρειες, μην τυχόν ξεχάσει τίποτα.Στο πλατύσκαλο του σπιτιού στέκεται ακουμπισμένη στα κάγκελα η κυρα Ελένη,ελέγχοντας αφ υψηλού τα δυο παιδιά της.Δεσποτική μορφή, συνταξιούχος τώρα με κάποια προβλήματα υγείας, συμμετέχει πιο πολύ ψυχικά στην προσπάθεια της οικογένειας για επιβίωση.
"Λοιπόν έτοιμοι; πάμε σιγά σιγά; έχουμε μακρύ δρόμο" λέει ο Πέτρος και με μια κίνηση μπαίνει στο αυτοκίνητο.Ανασκουμπώνομαι και παίρνω κι εγώ τη θέση μου δίπλα του.
Το μεγάλο αγροτικό βρυχάται λες και τα 150 άλογα μέσα του αρνούνται να υπακούσουν.Με έναν δυο ελιγμούς του Πέτρου βρισκόμαστε ήδη έξω από το σπίτι, ξεκινώντας για το μαντρί.Ρίχνοντας μια ματιά πίσω , διακρίνω την Μαρία να μας κουνάει το χέρι και στο βάθος τη μητέρα του να μας σταυρώνει, δίνοντας την ευχή της και κάνοντας μια προσευχή μέσα της να πάνε όλα καλά.
Αφήνουμε το χωριό πίσω μας κατευθυνόμαστε προς βορά ,κοντά στα σύνορα.Το μεγάλο αυτοκίνητο καταπίνει τα χιλιόμετρα οδηγώντας μας στον προορισμό μας.Ήδη ανεβήκαμε αρκετά ψηλά και αφού περάσαμε μια περιοχή με πυκνά δέντρα που μας έκρυβαν τη θέα, βγήκαμε σε ένα άνοιγμα.Το θέαμα πίσω μας μοναδικό.Στα πόδια μας πιάτο, εκτείνονταν όλη η επαρχία Αλμωπίας.Καρατζόβα.Μια αραιή ομίχλη καλύπτει όλη την κλειστή λεκάνη.Μπορείς να διακρίνεις όλα τα χωριά, αραδιασμένα, σαν κάποιο μαγικό χέρι να τα τοποθέτησε.Τα σπίτια σαν μικρά σπιρτόκουτα που στεγάζουν μέσα ,καημούς, βάσανα, χαρές, λύπες.

Ένα δυνατό ταρακούνημα με επανέφερε στην τάξη.Αφήσαμε τον ομαλό δρόμο και πιάσαμε ένα δύσβατο ανηφορικό δρομάκι, που ίσα ίσα χωρούσε το αυτοκίνητο.Δεξιά κι αριστερά του δρόμου θεόρατες οξιές με κιτρινισμένα φύλλα, φθινόπωρο γαρ, προσπαθούν να μας αγγίξουν με τα κλαδιά τους.Στο νου μου ήρθε αμέσως ο δον Κιχότης και  σαν σύγχρονος Σάντσο Πάντσο ακούμπησα ασυναίσθητα το σακίδιο μου, ποιος ξέρει γιατί.
Το βαρύ όχημα αγκομαχώντας πλησίαζε στο τελικό προορισμό μας.Η μουσική που έπαιζε στο κασετόφωνο, παραδοσιακά εντόπια, σου έδινε την αίσθηση, ότι γύρισες τα χρόνια πίσω, στην εποχή των προπάππων σου.Ο δρόμος όσο πήγαινε και στένευε και νόμιζα ότι σε κάποιο σημείο τα πυκνά δέντρα θα μας καταπιούν.Και ξάφνου.....
Ως δια μαγείας όλα ανοίγουν.Θαρρείς κι ένα αόρατο χέρι τα εξαφάνισε όλα και άνοιξε η γη.Βρεθήκαμε σε μια τεράστια ανοιχτωσιά.Μια τεράστια έκταση εκτείνονταν μπροστά μας.Ένα   πολύχρωμο λιβάδι με ψηλά χόρτα, σαν ένα ουράνιο τόξο μας καλωσόριζε.

"Σχεδόν φτάσαμε" μου λέει ο Πέτρος ανάβοντας ένα τσιγάρο επιβραβεύοντας έτσι τον εαυτό του, μετά από τη δίωρη οδήγηση.
Στο βάθος του λιβαδιού μπορούσα να διακρίνω το μαντρί, χωμένο σε μια συστάδα δέντρων.Ένα μικρό ξύλινο οίκημα, το μοναδικό δείγμα πολιτισμού στην περιοχή, δέσποζε στο κέντρο και απο την καμινάδα του μια στήλη καπνού μαρτυρά την ύπαρξη ανθρώπων.Λίγα μέτρα παραπέρα ήταν η στάνη ,μια πρόχειρη ξυλοκατασκευή με λαμαρίνες από πάνω για να προφυλάσσει τα ζωντανά από τη βροχή.

Φτάνοντας , μια ομάδα σκυλιών μας υποδέχεται γαβγίζοντας χαρούμενα, γλείφοντας τις ρόδες και κάνοντας προσπάθειες να σκαρφαλώσουν στη καρότσα.
"Καλώς τους" ακούγεται η φωνή του μπάρμπα Τάκη.
Είναι ο πατέρας του Πέτρου, ο οποίος μένει σχεδόν όλο το καλοκαίρι με τα πρόβατα στο βουνό.Γύρω στα εβδομήντα, με ευθυτενές παράστημα,φορώντας μια κάπα για την πρωινή δροσιά, κι ένα πλούσιο μουστάκι, βγαλμένος θαρρείς από μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη.
Αφού μας καλωσόρισε και μετά το σχετικό ξεφόρτωμα των προμηθειών, μας παρότρυνε να ξεκινήσουμε .

"Λοιπόν μπάρμπα Τάκη πώς πάει; Για πες μου για τη φετινή χρονιά, πήγαν όλα καλά;" ρώτησα ανοίγοντας το κασετόφωνο, όχι τόσο για να ηχογραφήσω τη φωνή του, όσο για να μπορέσω να συλλάβω όλη αυτή τη πρωινή μελωδία, που παιζόταν γύρω μας.Τα αγριοπούλια στα δέντρα, τα βελάσματα των προβάτων και τα γαβγίσματα των σκυλιών.Όλα τόσο αρμονικά δεμένα στην φύση, που και η καλύτερη μουσική συμφωνία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί.

"Τι να σου πω μπρε παιδί μου" απαντάει.
"Για μας τους τσοπάνηδες τα πράματα είναι σχεδόν ίδια κάθε χρονιά.Το καλοκαίρι ανεβαίνουμε εδώ στα βουνά, όπου υπάρχει φρέσκο χορτάρι, και τον χειμώνα κατεβαίνουμε στο στάβλο στο χωριό.Φέτος ήταν καλή χρονιά. Πουλήσαμε αρκετό γάλα, βγάλαμε το τυρί μας, τα πρόβατα αναπαράχθηκαν σωστά και δόξα τω θεό είμαστε καλά.Πέρυσι είχαμε πολλά προβλήματα από κάποια αρρώστια χάσαμε μερικά ζώα, και ο λύκος μας " πήρε" δέκα κεφάλια.Βλέπεις εδώ είναι άγρια τα πράματα, αλλά με τη βοήθεια του θεού τα καταφέρνουμε".
"Πως είναι το εισόδημα; βγαίνει μεροκάματο; το κράτος βοηθάει;" ρώτησα .

"Όλα πρέπει να τα κάνεις με μέτρο στη ζωή.Οικονομία και καλή διαχείριση.Την άνοιξη πουλάμε τα προβατάκια για το Πάσχα, παραδίνουμε το γάλα μας στον έμπορο, φτιάχνουμε τυρί, μυζήθρα είναι και η επιδότηση από το κράτος , δόξα τω θεό..Βέβαια έχουμε πολλά έξοδα και αρκετά προβλήματα, είναι μια δουλειά βρώμικη και καθημερινή, πολλές φορές αργούμε να πάρουμε τα λεφτά, αλλά κάνουμε υπομονή και περιμένουμε".

Σηκώνεται απότομα σκουντώντας ένα μικρό σκυλάκι που μπλεκόταν όλη την ώρα στα γόνατά του  και κατευθύνεται μέσα στην καλύβα.Σε λίγο ξαναβγαίνει κρατώντας σε ένα τσίγκινο ταψί τρεις κούπες γάλα.Δίπλα μερικές χοντροκομμένες φέτες ψωμί αλειμμένες με μυζήθρα.
"Ελάτε να τσιμπήσουμε λίγο γιατί πρέπει να φύγω να βοσκήσω το κοπάδι" λέει με προστακτικό ύφος.
Υπάκουσα πρόθυμα και ορκίζομαι, εκείνη την γεύση ,την τόσο νόστιμη, και αγνή, δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Λίγα λεπτά αργότερα, παίρνει τον τουρβά του με λίγο κέικ, που του φέραμε, βάζει νερό γάργαρο στο παγούρι του, από την διπλανή πηγή και με μια βροντερή φωνή δίνει το σύνθημα στο κοπάδι , ότι αναχωρούν.Τα πρόβατα μαθημένα, υπακούν τυφλά και παίρνουν το μονοπατάκι κατηφορίζοντας για βοσκή.
Εγώ με τον Πέτρο θα μείνουμε στο καλύβι.Πρέπει να φορτώσουμε το γάλα στο αυτοκίνητο, για να το πάρουμε κάτω στο χωριό να το παραδώσουμε στον έμπορο.Αφού φορτώθηκαν τα μεγάλα ειδικά για γάλα βαρέλια και νιώθοντας τον ιδρώτα να βγαίνει ο Πέτρος με παρότρυνε να τον ακολουθήσω.
Λίγο παρακάτω ακουγόταν τα νερά του ποταμού που έρεε .Φτάνοντας στις όχθες του μου δείχνει μια περιφραγμένη πρόχειρα περιοχή, όπου υπήρχαν δεκάδες τενεκέδες με φρέσκο τυρί.

"Είναι σχεδόν έτοιμο το τυρί.Σε λίγες ημέρες θα το πάμε στα ειδικά ψυγεία, όπου και θα ωριμάσουν για τρεις μήνες , μέχρι να πουληθούν. Εδώ η θερμοκρασία είναι κατάλληλη , μέχρι να τα κατεβάσω".
Τελειώσαμε.Η αποστολή μας έφτασε στο τέλος της για σήμερα.Ο Πέτρος πρέπει να κατέβει να παραδώσει το γάλα και κατόπιν να πάει στο χωράφια να τα προετοιμάσει για σπορά.

Κατηφορίζοντας τον δρόμο για τη βάση μας,ανάμικτα συναισθήματα σε κυριεύουν.Θαυμάζεις τη δύναμη αυτών των απλών ανθρώπων, βλέπεις το μεγαλείο ψυχής στην αγνότητά τους και νιώθεις υπερήφανος για τους συντοπίτες σου.
Αυτοί είναι που κρατούν ζωντανό το χωριό, παλεύοντας σε τόσο αντίξοες συνθήκες, αρνούμενοι την εύκολη λύση της εσωτερικής μετανάστευσης.
Σε αυτή την εσχατιά της Ελλάδας , αυτοί , όπως και οι προγονοί τους, υπομένουν καρτερικά, μοχθώντας για να θρέψουν την οικογένεια για να κρατήσουν την φλόγα του Ελληνισμού στα τελευταία  σύνορα.




ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...