Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η Ξιφιανή Αλμωπίας στην "Μακεδονική Ατζέντα" της Pella tv


Δείτε το εξόχως ενδιαφέρον αφιέρωμα της εκπομπής της "Πέλλα" Τηλεόραση Μακεδονική Ατζέντα στο χωριό Ξιφιανή του δήμου Αλμωπίας.

Ευχαριστίες στον δημοσιογράφο Χρήστο Δημητριάδη



Το ΚΚΕ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ στα 50 ΧΡΟΝΙΑ από τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ του 1967


Το ΚΚΕ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ  στα 50 ΧΡΟΝΙΑ από τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ του 1967


      Στα 50 χρόνια από τη Δικτατορία του 1967, η Τομεακή Επιτροπή Πέλλας του ΚΚΕ πραγματοποίησε εκδήλωση στο Πευματικό Κέντρο Γιαννιτσών  ( Αίθουσα Η/Υ ).
      Στο χώρο λειτούργησε βιβλιοπωλείο με πολιτικά, ιστορικά και λογοτεχνικά βιβλία από τις εκδόσεις της “Σύγχρονης Εποχής” και ανάμεσά τους η επίκαιρη πρόσφατη έκδοση που επιμελήθηκε το Τμήμα Ιστορίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο “Δικτατορία 1967 - 1974”.
      Ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο Μιχάλης Καλαϊτζής, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κ.Μακεδονίας του ΚΚΕ.
      Ξεχωριστή στιγμή στην εκδήλωση η συγκινητική αφήγηση του εξόριστου της αμερικανο-κίνητης χούντας συντοπίτη μας Αλέκου Συμεωνίδη.  Μίλησε για τη σύλληψή του αμέσως με την επιβολή της  δικτατορίας στις 21 Απρίλη και τον “γολγοθά”της εκτόπισης του σε Γιούρα και Λακκί της Λέρου για μια 4ετία. Στο ίδιο στρατόπεδο βρέθηκαν και τουλάχιστον άλλοι 17 Γιαννιτσιώτες, σύμφωνα με τη μαρτυρία του.

     Ο Μιχάλης Καλαϊτζής στην ομιλία του ανέφερε ανάμεσα σε άλλα :

      “Τα γεγονότα που προηγήθηκαν, όσα ακολούθησαν στη διάρκεια της δικτατορίας έως και τις μέρες κατάρρευσης και παράδοσης της σκυτάλης στην αστική κυβέρνηση Κ.Καραμανλή τον Ιούλη του 1974, προσφέρουν πλούσια συμπεράσματα, χρήσιμα στους σημερινούς εργατικούς & λαϊκούς αγώνες. Αποδεικνύουν ότι, προκειμένου η αστική τάξη να διασφαλίσει την απρόσκοπτη πορεία των συμφερόντων της, δεν διστάζει να καταφύγει σε κάθε αντιδραστικό μέσο, τη χρήσ οποιουδήποτε αντιλαϊκού εργαλείου ενάντια στην “απειλή” του λαϊκού κινδύνου, ενάντια στον “κομμουνιστικόν κίνδυνον δια την χώραν”.

      Οι εξελίξεις στα χρόνια της δικτατορίας και ο αντιδικτατορικός αγώνας επιβεβαίωσαν για μια ακόμη φορά, ότι πλατιές εργατικές, λαϊκές, νεολαιίστικες δυνάμεις μπορούν τελικά να αντιστέκονται, να αντιδρούν και να κινητοποιούνται και στις πιο δύσκολες συνθήκες της ωμής βίας και ανοικτής τρομοκρατίας.
      Το ΚΚΕ παρότι ήταν εκτός νόμου από το 1947 και χωρίς Κομματικές Οργανώσεις από το 1958, αποτέλεσε την ψυχή της αντιδικτατορικής πάλης. Δίπλα του έδρασε ηρωικά και είχε τη δική της μεγάλη συμβολή η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας ( ΚΝΕ ), που ιδρύθηκε μέσα στη χούντα το 1968. Έκαναν υπόθεση της οργανωμένης πάλης της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας την ανατροπή της χούντας και δεν την ανέθεσαν στον διεθνή καπιταλιστικό παράγοντα - Ευρωπαϊκό, Αμερικάνικο και γενικά ΝΑΤΟϊκό ή στις εγχώριες αστικές δυνάμεις, που την στήριξαν και την ανέχτηκαν.

     Στην ιδεολογία της χούντας ήταν κυρίαρχος ο πιο ωμός αντικομμουνισμός, προέβαλε ιδέες & συνθήματα, που είχαν χροιά φυλετικού εθνισιμού, χαρακτηριστικά που ωστόσο δεν είναι ξένα στην ιδεολογία και στα συνθήματα και κοινοβουλευτικών αστικών πολιτικών δυνάμεων. Είναι χαρακτηριστικά το σύνθημα “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”, η προγονοπλη-ξία και άλλα αντιεπιστημονικά, υποκριτικά, ηθικολογικά κηρύγματα, οι αντιλήψεις περί “εθνικοφροσύνης” και της “ευθύνης του Στρατού απέναντι στον κομμουνιστικό κίνδυνο”, που εμπεριέχονται στο ιδεολογικό οπλοστάσιο και αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων.

     Τα “Ιουλιανά” καλλιέργησαν το έδαφος για τη δικτατορία, δεν αποτελούσαν όμως τη γεννεσιουργό αιτία της. Σ'αυτήν οδήγησαν  οι ενδοαστικές αντιθέσεις σε ολόκληρο το πλέγμα του αστικού κράτους μετά τη θεμελίωσή του με τη Συνθήκη της Βάρκιζας και κύρια από το 1946. Εκδηλώνονταν αυτές σε συνθήκες αλληλεπίδρασης της διαπάλης ανάμεσα στο Σοσιαλιστικό και το Καπιταλιστικό σύστημα και των ενοϊΜπεριαλιστικών αντιθέσεων που οξύνονταν.
     Το 1967 οι συνταγματάρχες ενήργησαν με την ανοχή των μηχανισμών των ΗΠΑ, που τους στήριξαν σε όλη τη διάρκεια της 7ετίας. Οι σταθερά φιλοαμερικανικές, ΝΑΤΟϊκές & αντικομ-μουνιστικές τους εξυπηρετούσαν την επιθετική πολιτική τους ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και διασφάλιζαν τα οικονομικά συμφέροντά τους στη Μεσό-γειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Ήταν καθοριστική η αρνητική της παρέμβαση με το πραξικόπημα στην Κύπρο και τη μετέπειτα Τουρκική εισβολή.

      Η οικονομική πολιτική της χούντας ήταν συνέχιση της πολιτικής των αστικών κομμάτων που προηγήθηκαν, της ΕΡΕ & της Ένωσης Κέντρου, με τροποποίηση προς το ευνοϊκότερο του Νομοθετικού πλαισίου χρηματοδότησης και φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου, κύρια του εφοπλιστικού και ναυπηγοεπισκευαστικού, που ήταν και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της. Ενδεικτική της ταξικής οικονομικής πολιτικής της δικτατορίας η πορεία αύξησης των καπιταλιστικών κερδών κατά 186% την περίοδο 1961-1971, ενώ την ίδια περίοδο οι μισθοί & τα μεροκάματα των εργαζομένων, που το 1961 αποτελούσαν το 34,5% του ιδιωτικού εγχώριου εισοδήματος ανέβηκαν το 1971 μόνο κατά 6%.

    Το ΚΚΕ συνεχίζει και θα εντείνει την πάλη του ενάντια στον εθνικισμό και το σωβινισμό, κατά των ναζιστών της Χρυσής Αυγής και άλλων εθνισιστικών πολιτικών ομάδων, που έχουν τον ίδιο πολιτικό στόχο με άλλες αστικές πολιτικές δηλ. τη διαιώνιση του βάρβαρου καπιταλι-στικού συστήματος.

    Στις 24 Ιούλη1974 το ΚΚΕ ήταν το μοναδικό κόμμα, που έθεσε ανοικτά & καθαρά τη θέση, ότι η αλλαγή ήταν “προϊόν συμφωνίας ανάμεσα στη Χούντα, τις ΗΠΑ, τους άλλους βασικούς εταίρους του ΝΑΤΟ και τους αστούς πολιτικού με επικεφαλής τον Κ.Καραμανλή” και με την έγκριση της τότε ΕΟΚ.

    Σήμερα  - 50 χρόνια μετά - το ΚΚΕ τιμά τους αγώνες του λαού ενάντια στη Χούντα, τον ηρωισμό & την αυταπάρνηση των αγωνιστών της αντιδικτατορικής πάλης, που έβαλαν το δικό τουςλιθαράκι στη λαϊκή πάλη και τον αγώνα για κοινωνική πρόοδο και λαϊκή ευημερία, για συνδικαλιστικές και γενικότερα δημοκρατικές ελευθερίες, για το δικαίωμα να αποφασίζει ο λαός με κριτήριο το δικό του συμφέρον.


Επίσκεψη Νίκου Παππά στον Αρχάγγελο - επίσκεψη σε κερασώνες που επλήγησαν από τον παγετό- Προσπάθειες για επίλυση προβλημάτων του Αρχαγγέλου


Ο Γιάννης Σηφάκης στον Αρχάγγελο κατά την επίσκεψη του Ν. Παππά:  
Επίσκεψη μαζί με τον Υπουργό Νίκο Παππά σε κερασώνες που επλήγησαν από τον παγετό 
Απόλυτη ανάγκη οι επενδύσεις για τυποποίηση και συσκευασία του κερασιού, να μην φεύγουν χύμα τα αγροτικά προϊόντα της Πέλλας 
Προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος με το επιχειρησιακό πρόγραμμα της Ομάδας Παραγωγών «Το Πάϊκο»
Μεγάλη προσπάθεια για επίλυση του εργοσήμου για τους εποχιακούς εργάτες από την Αλβανία και τις ρυθμίσεις για τα «στέκια»
Να αξιοποιηθεί η νομοθεσία για την κατοχύρωση των εκχερσωμένων δασικών εκτάσεων
Ο Γιάννης Σηφάκης ενημερώνοντας τον Υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής Νίκο Παππά για τα προβλήματα του Αρχαγγέλου είπε τα εξής:
O Αρχάγγελος είναι ένα ιδιαίτερα παραγωγικό χωριό που παράγει το 28% του κερασιού της χώρας
Δυστυχώς ακόμη το κεράσι πουλιέται χύμα σε εμπόρους σε τιμές από 1 € ως 1,5 € το κιλό. Υπάρχουν δυνατότητες με χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας να μειωθεί το κόστος παραγωγής. Όμως το σοβαρότερο πρόβλημα είναι η απουσία τυποποίησης και συσκευασίας για να προστίθεται αξία στο προϊόν και η τιμή παραγωγού να πολλαπλασιαστεί. Είναι πραγματική ευκαιρία να γίνει τώρα μονάδα τυποποίησης και συσκευασίας από Οργάνωση Παραγωγών με χρήση των προγραμμάτων του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης.  
Για να συμβεί αυτό είναι απαραίτητο να λυθεί το πρόβλημα της Ομάδας παραγωγών κερασιών  Αρχαγγέλου «Το Πάϊκο», ένα χρονίζον πρόβλημα 6 ετών στο επιχειρησιακό πρόγραμμα που είχε αναλάβει η ομάδα παραγωγών την τριετία 2009-2010-2011. 
Ενώ το πρόστιμο ( λόγω μη επίτευξης των στόχων για την τελική αναγνώριση της ομάδας παραγωγών) σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό κανονισμό έπρεπε να είναι επιστροφή του 50% των χρημάτων που είχε λάβει την πρώτη χρονιά ( με δεδομένο ότι δεν είχε ευθύνη για την μη επίτευξη των στόχων που συνέβη λόγω των καιρικών φαινομένων που έφεραν ακαρπία που διαπιστώνεται με επίσημη βεβαίωση του ΕΛΓΑ) το πρόστιμο που εκλήθη να πληρώσει πριν τρία χρόνια είναι το 100% όσων είχε λάβει. Το πρόβλημα δεν λύθηκε επί προηγούμενων κυβερνήσεων ( αν και πέρασε Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης από την Πέλλα) και κληρονομήθηκε στην παρούσα κυβέρνηση. Έχουν γίνει ενέργειες 1,5 έτους χωρίς αποτέλεσμα. Τώρα γίνεται εκ νέου προσπάθεια από τον βουλευτή στο Υπουργείο και τον ΟΠΕΚΕΠΕ για την λύση του.
Γίνεται μεγάλη προσπάθεια από τον βουλευτή και άλλους βουλευτές της Βόρειας Ελλάδας για να λύσουμε το πρόβλημα των εποχιακών εργατών γης ( 3-5 μήνες) με καταγωγή από Αλβανία για να μπορούν να ασφαλίζονται με εργόσημα. Αυτό θα είναι προς όφελος των ίδιων των αγροτών ( θα απαλλάσσεται από την εφορία τους όλο αυτό το κόστος που είναι περί το 40% του τζίρου τους), ο αγρότης θα έχει ασφαλισμένους τους εργάτες του, θα είναι προς όφελος του ΕΦΚΑ, των εσόδων από φορολογία ( αφού το χρήμα αυτό φεύγει αφορολόγητο μέσα  στις «κάλτσες» κλπ στην Αλβανία και η αστυνομία που θα ξέρει ποιος είναι που. Έγιναν διαδοχικές συναντήσεις αυτές τις βδομάδες με Πετρόπουλο, Αντωνοπούλου, ΥΠΑΑΤ, μεταναστευτικής πολιτικής, εξωτερικών για να λυθεί. Το ίδιο επιδιώκει ο βουλευτής και για τα «στέκια» που είναι παράνομοι ή ημιπαράνομοι χώροι συγκέντρωσης κερασιών ( σε άλλα χωριά και ροδακίνων κλπ) που ( με τον τρόπο που λειτουργούν χωρίς άδειες, χωρίς ρυθμίσεις ποιος μπορεί να έχει στέκι και με τι προδιαγραφές) δημιουργούν αθέμιτο ανταγωνισμό με τους συνεταιρισμούς και τις ομάδες και οργανώσεις παραγωγών.
Θεσμοθετήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα η μείωση του τιμήματος ( στο ¼ της αντικειμενικής αξίας ή της αγοραίας αξίας) και σε 100 δόσεις για την κατοχύρωση της ιδιοκτησίας στους αγρότες που εκχέρσωσαν δασικές εκτάσεις πριν το 1975 ( ημερομηνία ψήφισης του Συντάγματος που απαγορεύει την πώληση δασικών γαιών) ή εναλλακτικά την έγκριση επέμβασης σε δασική έκταση για αγροτική χρήση με υποπολλαπλάσιο τίμημα.
Από το 1975 ως το 2007 δίδεται η δυνατότητα να πάρουν έγκριση επέμβασης σε δασική έκταση για αγροτική χρήση.
Η έγκριση επέμβασης σε δασική έκταση για αγροτική χρήση μεταγράφεται νόμιμα στο υποθηκοφυλάκιο και κληρονομείται. 
Με αυτήν την ρύθμιση αποκτούν ιδιοκτησία επί εκχερσωμένων εκτάσεων ή δικαίωμα χρήσης που δεν είχαν μέχρι σήμερα. 
Στο πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης του Νομού προτείνουμε την μελέτη βελτίωσης γεωμετρικών στοιχείων του δρόμου από τον Αρχάγγελο μέσω Σκρά και Αξιούπολης προς την ΠΑΘΕ. Θα μπορούσε η μελέτη του να χρηματοδοτηθεί από το διασυνοριακό πρόγραμμα ΙΝTERREG. 
Η κατασκευή αυτού του έργου θα δώσει σοβαρή πρόσβαση του Νομού στην έξοδο προς FYROM από τους Ευζώνους ( Η Πέλλα δεν έχει τελωνείο λόφω του αναγλύφου) και θα δώσει την δυνατότητα στους κατοίκους του Αρχαγγέλου και όλης της ανατολικής Αλμωπίας να πηγαίνουν στην Θεσσαλονίκη σε 40΄ 


Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κοίτα την αμαρτία που φεύγει…


Το βήμα μας βαρύ

Tα λόγια μας μεγάλα
Στάλα Θεού
Κοίτα την αμαρτία που φεύγει…

Πού να πάει η νιότη το σκέφτεσαι;
Άραγε θα μείνουμε εδώ;
Ή  χανόμαστε πάλι;

Κι οι σκέψεις 
Χθεσινές απολαύσεις
Ερωτικά ραντεβού
Κι αγκαλιές μεθυσμένες

Εδώ θα με βρεις
Ξανά και ξανά
Να παίζω στο δικό σου το κύμα.

 Πόπη Κλειδαρά





"Το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ" - Τάσος Λειβαδίτης


Δεν θα το μάθεις.

Μπορεί να ήσουν ό,τι πιο όμορφο αγάπησα,
μα θα κρύψω τα λόγια μου πίσω απ' τα χείλη
και δεν θα το μάθεις.

Κι αν οι λέξεις, χωρίς να το θέλω ξεφύγουν,
θα τις ψιθυρίσω τόσο σιγά
που δεν θα τις ακούσεις.

Θα ξέρεις πως για μένα ήσουν μια απλή γνωριμία
κι ας ήσουν για μένα η ζωή μου.

Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω
γι'αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί μες στην ομίχλη,
αλλά μου είναι απαγορευμένο 
να πω το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ...









Φράχτες του μυαλού


Τα όρια θα είναι πάντα ίδια, το μέχρι που θα φτάσεις είναι άλλη ιστορία.

Άλλα τα φυσικά όρια και άλλα αυτά του μυαλού.

Μα στους δικούς σου φράχτες θα χτυπάς όσος και αν είναι ο μισθός σου.

Όποια και αν είναι η κυβέρνηση οι φράχτες σου δεν πρόκειται να εξαφανιστούν από μόνοι τους.

Λόγω αυτών συμβαίνουν τα γεγονότα της ζωής σου, όχι λόγω εξωτερικών παραγόντων.

Αντίθετα οι φράχτες μας διαμορφώνουν μαζικά τους εξωτερικούς παράγοντες!

Περίεργοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, μυστήριοι ή απλά φοβισμένοι;

Η λύση είναι μπροστά μας ,μα συνήθως τη κλωτσάμε, φωνάζοντας πως θέλουμε τη λύση!

Συνήθως παραδινόμαστε στο ύπουλο επαναλαμβανόμενο εικοσιτετράωρο, στο άχρωμο οχτάωρο.

Μας κατατρώνε τα θέλω μας και όσο τα θάβουμε, μας αρρωσταίνουν.

Καμιά φορά κάνουμε αυτό που πρέπει σύμφωνα με τους φράχτες μας.

Καμιά φορά το κάνουμε για πάντα.

Καμιά φορά αυτοκτονούμε δισεκατομμύρια φορές κάνοντας πράγματα που σιχαινόμαστε, ζώντας μια ζωή που μας αηδιάζει.

Μα πάντα φοβόμαστε τον θάνατο. Και ναι τον φοβόμαστε γιατί είναι πιο έντιμος από την αναμονή ζωής, είναι τελικός.

Γιατί χάνεται και η παραμικρή ελπίδα ότι κάποτε θα αρχίσουμε να ζούμε.

Λοιπόν, τι μου συγκρίνεις μωρέ; Ποιο θαύμα μπροστά στο να φτάνεις εκεί που μπορείς;

Ποια γιορτή, ποια ηδονή απέναντι στο να είσαι εξ ολοκλήρου ο εαυτός σου;

Ένας άνθρωπος που αναλαμβάνει την ευθύνη απέναντι στον εαυτό του και στον κόσμο.

Ένας μαχώμενος, νικητής.

Σπάει φράχτες και αξίζουν οι μέρες του.

Δεν υποκύπτει στην ανθρώπινη παγίδα του βάλτου, μεταμορφώνεται , εξελίσσεται. Ξεχωρίζει μες το θάνατο.

Και αν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι συγκεντρώνονταν; Πώς θα ήταν;

Θα ήταν ζωή μάλλον. Θα ήταν δικαιοσύνη υποθέτω, αλληλεγγύη, δημιουργία, αγάπη.

Ένα διασκεδαστικό ταξίδι, ένα δώρο!

Έτσι φαντάζομαι τη ζωή μου, το μοναδικό μου ταξίδι, το καθορίζω.

Παίρνω θέση. Μιλάω. Προσπαθώ. Γεύομαι. Αγαπώ.



Swth RiaMk






ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Η δικτατορία των «θέλω»


Αν οι παππούδες μας ζούσαν ανελεύθερα κάτω από το βάρος των «πρέπει», εμείς στενάζουμε κάτω από το βάρος της ελευθερίας που μας προσφέρουν τα «θέλω» μας...

Λύο Καλοβυρνάς

«Όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις». Η ρήση του Κοέλιου φαντάζει εμπνευστική, ελπιδοφόρα, ενδυναμωτική, καθώς μας ενθαρρύνει να κυνηγήσουμε αυτό που θέλουμε και να το κάνουμε πραγματικότητα. Αρκεί να το θέλουμε αρκετά, ε; Εκεί δεν είναι το ζουμί;
Όχι, κατά τη γνώμη μου. Το πρόβλημα είναι στο ίδιο το «θέλω», όχι στο «πόσο πολύ». Πολύ συχνά μου έρχονται συμβουλευόμενοι που αναζητούν τα πραγματικά τους θέλω. «Να βρω αυτό που θέλω πραγματικά!» ζητούν με αγωνία, «όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι». Καλούμαστε να ανακαλύψουμε τα πραγματικά μας θέλω και να τα κυνηγήσουμε, και το σύμπαν θα μας σταθεί αρωγός. Και τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι, έτσι δεν πάει;
Οι παππούδες μας δεν είχαν την πολυτέλεια να πολυσκέφτονται τα θέλω τους. Συχνά δεν είχαν θέλω – δεν προλάβαιναν. Προτεραιότητα ήταν να βάλουν κάτι στο στόμα τους. Ωστόσο, ακόμα κι όταν τους έμενε χρόνος ύστερα από τον αγώνα επιβίωσης, τα θέλω τους ήταν πολύ σιγανά, σχεδόν άηχα. Μεγαλύτερη σημασία δεν είχε το δικό τους θέλω αλλά τα κοινωνικά πρέπει (που φυσικά μετατρέπονταν και σε προσωπικά πρέπει). Η κοινωνία στην οποία ζούσαν ήταν απείρως πιο αυστηρή ως προς το πώς έπρεπε να ζουν, τι δουλειά να κάνουν, ποιον να παντρεύονται, πότε, κοκ. Έμενε ελάχιστος χώρος όχι μόνο για να κυνηγήσουν τα θέλω τους αλλά ακόμα και για να τα ψυχανεμιστούν. Όποιος λοξοδρομούσε από τα πρέπει, τις κοινωνικές επιταγές, κινδύνευε να υποστεί χλεύη, κοινωνικό αποκλεισμό, τιμωρία, ακόμα και θάνατο.
Οι παλιότερες γενιές αντλούσαν ηθική ανταμοιβή, αξία και ευτυχία από το να εκπληρώνουν τα πρέπει τους. Virtue isits own reward, όπως λέει και το γνωμικό. Η εκπλήρωση του καθήκοντος έφερνε μεγάλα οφέλη.
Στη δική μας γενιά, αντιθέτως, το καθήκον έχει γίνει σχεδόν βρώμικη λέξη. Καθήκον είναι κάτι που σου έχουν φορτώσει οι άλλοι (η κακιά η κοινωνία) και πρέπει να το αποτινάξεις και να βρεις τα δικά σου θέλω (τα οποία θα κυνηγήσεις, παρέα με το σύμπαν κτλ κτλ).
Αν οι παππούδες μας ζούσαν ασφυκτικά και ανελεύθερα κάτω από το βάρος των άπειρων πρέπει που τους περιστοίχιζαν (ας έκαναν κι αλλιώς), εμείς στενάζουμε κάτω από το βάρος της ελευθερίας που μας προσφέρουν τα θέλω μας. Καλούμαστε να βρούμε τα δικά μας θέλω, όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι για μας. Ακούγεται τέλειο αλλά είναι δολερό.
Η ελευθερία που τόσο χουβαρντάδικα μας προσφέρουν τα θέλω μας είναι πλαστή. Διότι και τα θέλω μας από την κοινωνία εκπορεύονται. Μέσα σε αυτή κατασκευάζονται. Η έννοια του θέλω, η ατομική βούληση και η δύναμή της δεν είναι κατατεθειμένες μαζί με το κιλό στο Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών, όπου μπορούμε να τσεκάρουμε πόσο «αληθινές» είναι ή αν υπολείπονται σε γνησιότητα. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα θέλω μας και άρα το πώς τα βιώνουμε ποικίλει ανάλογα με την επικρατούσα φιλοσοφία. Το να θέλω σταθερή σχέση, παιδί, παρτούζες, λεπτότερο σώμα ή περισσότερα ταξίδια δεν είναι πανανθρώπινες διαχρονικές αλήθειες αλλά κοινωνικά κατασκευάσματα, όπως και τα πρέπει της εκάστοτε κοινωνίας.
Η επικρατούσα φιλοσοφία μας πείθει ότι τα θέλω μας είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας, κι όταν δεν πραγματοποιούνται νιώθουμε αδικημένοι – ή ανίκανοι, θαρρείς και τα πάντα εξαρτιούνται από εμάς.
Σαφώς ζούμε με πολύ μεγαλύτερη ελευθερία απ’ ό,τι οι παλιότερες γενιές κι αυτό είναι καλό. Μόνο που η ελευθερία φέρνει άγχος. Τα πρέπει μάς περιόριζαν, αλλά δεν μας άγχωναν – ξέραμε πού πάμε, υπήρχε χάρτης. Τα θέλω μας και η δολερή ελευθερία που υπόσχονται μάς έχουν γίνει βραχνάς. Ειδικά όταν πειθόμαστε ότι τα πάντα εξαρτιούνται από το πόσο πολύ θέλουμε κάτι.





"Η Μοναξιά" - Aldo Carotenuto


Η "συμβατική σχέση" δεν είναι υποκατάσταστο αλλά το ακριβώς αντίθετο της γνήσιας σχέσης. Σ' αυτήν τα λόγια είναι κυριολεκτικά κούφια, δεν έχουν καμιά εκφραστική δύναμη, αφού η αληθινή επικοινωνία περνάει μέσα από ένα βαθύ αίσθημα που δεν μπορεί να υπάρξει κάτω απ' αυτές τις συνθήκες.
Τέτοιες σχέσεις αποτελούν κανόνα στη ζωή όλων μας και γι' αυτό ζούμε γενικά σε καταστάσεις υποκρισίας, σε μια αδιάκοπη σχεδόν αλληλουχία ανταλλαγών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ασήμαντες αν δεν καταβάλαμε τόσο κόπο στην απελπισμένη προσπάθεια να σώσουμε τουλάχιστον τα προσχήματα, το φάντασμα της αληθινής σχέσης.

Η οδύνη όμως καιροφυλακτεί πάντα. Ακόμη κι όταν μας παρουσιάζεται η ευκαιρία να ζήσουμε μια αυθεντική σχέση, είμαστε τόσο ασυνήθιστοι σε κάτι τέτοιο, τόσο ανέτοιμοι, που από φόβο μήπως δεν μπορέσουμε να ανταποκριθούμε, υιοθετούμε ψεύτικη συμπεριφορά.

Έτσι όμως φτάνουμε σε αδιέξοδο. Από τη μια οι σχέσεις μας είναι συμβατικές, ψεύτικες και οδυνηρές κι από την άλλη οι γνήσιοι δεσμοί μάς κάνουν να πονούμε, γιατί απαιτούν μια συμπεριφορά βασισμένη στην αλήθεια που είναι δύσκολο να υποστηρίξουμε.

Σε μια "αληθινή σχέση" αυτό που φοβόμαστε να εκφράσουμε δεν είναι οι σκέψεις μας, γιατί αυτές, σαν κοινωνική "φλυαρία", δεν μας αγγίζουν, δεν μας εμπλέκουν στην απόκρυφη διάσταση της συνάντησης. Φοβόμαστε για τα αισθήματά μας που η πείρα μας έδειξε ότι συνήθως ποδοπατούνται.

Αυτά ωστόσο αντιπροσωπεύουν την πιο αληθινή έκφραση της ύπαρξής μας. Είμαστε αυθεντικοί μόνο στις παρορμήσεις της ψυχής που είναι πάντοτε ο καρπός, το αποτέλεσμα ενός απόλυτα προσωπικού βιώματος.

Επομένως είμαστε εξαιρετικά τρωτοί στην περιοχή των αισθημάτων, που γι' αυτό φυλάμε τόσο ζηλότυπα.

Όταν βρεθούμε μέσα σε μια αληθινή σχέση στην οποία καλούμαστε να αφήσουμε χώρο για τα πλέον απόκρυφα συναισθήματα, η συμπεριφορά μας καθορίζεται από το παρελθόν μας κι από το φόβο μήπως οι ευαισθησίες μας γίνουν αντικείμενο χλευασμού.

Θα θέλαμε να μοιραστούμε με τον άλλο τις βαθύτερες αλήθειες μας, αλλά φοβόμαστε να τις εκθέσουμε σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας, που μπορεί να μην τις κατανοήσει.

Έτσι λοιπόν, αυτό που συνήθως γίνεται, είναι να βιώνουμε τη μοναξιά ακριβώς επειδή προεξοφλούμε ότι η πλέον προσωπική έκφραση της ύπαρξής μας θα παρανοηθεί ή πάντως δεν θα κατανοηθεί από τον άλλο.

Η αληθινή επικοινωνία είναι αδύνατη, όχι επειδή μας λείπουν οι λέξεις, αλλά επειδή έχουμε αναπτύξει έναν ψυχικό κόσμο με απόλυτα ατομικές αξίες που δεν έχουν εξωτερικά σημεία αναφοράς.

[...] Να γιατί δίνουμε τόσο μεγάλη αξία στην ψυχική μας ανεξαρτησία. Μπορεί να περιγραφεί με πολλούς τρόπους, αλλά η ουσία είναι πάντα η ίδια.

Να καταφέρουμε να είμαστε "αδιάφοροι" απέναντι στη συμπεριφορά των άλλων, αλλά και άκρως ευαίσθητοι στις εσωτερικές μας εξεγέρσεις. Η ανάγκη αποδοχής και συναισθηματικής στήριξης από τα έξω παύει να υπάρχει όταν αποκτούμε την ικανότητα να "τρεφόμαστε" από τον εαυτό μας.

Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν αναφέρομαι στην συναισθηματική στειρότητα, δηλαδή στην έλλειψη συναισθηματικής κατανόησης του άλλου ή στην έλλειψη επαφής με την ανθρώπινη ύπαρξη κατά την ευρύτερη έννοια του όρου.

Πρόκειται για ένα άλλο είδος ελευθερίας που μας επιτρέπει να αντλούμε μέσα από μας τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να έχουμε ψυχική ευεξία και να είμαστε ανοιχτοί προς τους ομοίους μας.


Aldo Carotenuto, Έρως και Πάθος – Τα όρια της αγάπης και του πόνου (απόσπασμα)





«Μόνο απο τη λύπη σου» - Γιάννης Αγγελάκας


Θα έπινα απ’ τους φίλους μου

Το πιο πικρό ποτό

Και θα’ λεγα «Θεούλη μου, τι γλύκα, ευχαριστώ»

Και των ανθρώπων θα ’πινα τον πιο βουβό καημό

Και θα ’λεγα «Υπέροχο, βάλτε να ξαναπιώ»

Μόνο από τη Λύπη σου

Μονάχα από τη Λύπη σου

Με τίποτα απ’ τη Λύπη σου

Δεν θα ’θελα να πιω

Όλα τα φαρμάκια θα μπορούσα να τα πιω

Θα κατάπινα ποτάμια από δάκρυα και θυμό

Μόνο από τη Λύπη σου

Μονάχα από τη Λύπη σου

Με τίποτα απ’ τη Λύπη σου

Δεν θα ’θελα να πιω

Γιάννης Αγγελάκας

Έχει γίνει η μοναξιά το πιο πολύτιμο αγαθό;


Κατερίνα Νανοπούλου
Είμαι στο γραφείο και σκέφτομαι μήπως να πάω το βράδυ στο θερινό. Μπαίνω στην ιστοσελίδα του αθηνοράματος για να δω τι ταινίες παίζονται και στέλνω κατευθείαν στο ομαδικό chat που έχω με τις φίλες μου στο κινητό για να δω ποια μπορεί να έρθει το βράδυ. Μέσα σε λίγα λεπτά, έχουν όλες λάβει το μήνυμα και κανονίζουμε ποια ώρα και σε ποιο σινεμά βολεύει να πάμε. Μα τι ωραίο πράγμα που είναι η τεχνολογία σκέφτομαι!
Λίγες μέρες αργότερα είμαι στο σπίτι και έχω τόσο κακή διάθεση που το μόνο που θέλω είναι να κοιτάω το ταβάνι, να μην μιλήσω σε κανέναν και να μη δω κανέναν. Το ίδιο chat- ναι αυτό που ευγνωμονούσα τις προάλλες- αρχίζει να χτυπάει και να χτυπάει, χωρίς σταματημό. Οι αγαπημένες μου φίλες, έχουν πιάσει ψιλή κουβεντούλα (και πολύ καλά κάνουν) και μιλούν περί ανέμων και υδάτων. Αρχικά το κοιτάζω για να δω αν συμβαίνει κάτι επείγον και όταν διαπιστώνω ότι είναι μία απλή συζήτηση, το αφήνω στην άκρη και συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Η δόνηση από τα μηνύματα συνεχίζει, οπότε το βάζω στο αθόρυβο, αλλά το φως που αναβοσβήνει μου αποσπά την προσοχή από τις ρωγμές στο ταβάνι στις οποίες είχα επικεντρωθεί. Παίρνω το κινητό στα χέρια μου και πιάνω κουβέντα. Αντίο ταβάνι!
Αυτό που φοβάται περισσότερο ο άνθρωπος, κοινωνικό ον γαρ, είναι να μην μείνει μόνος του. Μαθαίνουμε μεγαλώνοντας ότι οι άνθρωποι πάνε πάντα σε δυάδες (σαν τους Χιώτες ένα πράγμα) ή κινούνται σε ομάδες. Αυτό είναι απόλυτα λογικό και υγιές, αφού είναι προσωπική ανάγκη των ανθρώπων να συναναστρέφονται με άλλους, να συζητούν, να μαθαίνουν, να γνωρίζονται και δημιουργούν σχέσεις και δεσμούς. Από την άλλη, το να μην μπορείς να έχεις ούτε μία στιγμή μόνος σου, δεν είναι λίγο περίεργο; Ή μήπως νομίζετε ότι όταν βρίσκεστε στο σπίτι σας χωρίς κάποια άλλη φυσική παρουσία, ότι είστε πραγματικά μόνοι σας; Γιατί αν το πιστεύετε, πλανάστε πλάνην οικτρά.
Το να μένει κανείς μόνος του, σημαίνει να μην γνωρίζει κάνει η Μαρία, που πίνει αυτή τη στιγμή ποτό ο Νίκος ή που έχει πάει διακοπές ο Μπάμπης. Κάθε φορά που ανοίγετε το κινητό σας, που μπαίνετε στο Facebook ή στο Instagram είναι σαν να προσκαλείτε όλους τους διαδικτυακούς σας φίλους μέσα. Σαν να τους ανοίγετε την πόρτα και να τους λέτε «παρακαλώ περάστε». Φυσικά αυτό δεν είναι πάντα κακό. Η μοναξιά είναι γενικά κακό πράγμα και μπορεί να δημιουργήσει αρνητικά συναισθήματα στο άτομα, αλλά το να μπορεί κάποιος να έχει λίγες στιγμές με τον εαυτό του όχι μόνο είναι απαραίτητο, αλλά του κάνει και καλό.
Είναι εκείνες οι στιγμές που μπορείς να σκεφτείς, να αναπολήσεις το παρελθόν, να ηρεμήσεις, να μην ανησυχείς για την δουλειά, να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να κάνεις μία μικρή ενδοσκόπηση και «αφουγκραστείς» τον εαυτό σου. Οι πιο δημιουργικές στιγμές συμβαίνουν όταν είναι κανείς εντελώς μόνος του. Ο πατέρας μου, με συμβούλευε πάντοτε πως όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να πας δυο βήματα πίσω, να κάτσεις λίγο μόνος σου και να σκεφτείς ήρεμα και ψύχραιμα ποιο είναι το επόμενο βήμα σου. Πώς θα μπορούσες να το κάνεις αυτό με το laptop ανοιχτό ή με την οθόνη του κινητού κολλημένη στο πρόσωπό σου; Είναι μερικές στιγμές που έχει την απόλυτη ανάγκη να νιώσεις το κεφάλι σου να αδειάζει εντελώς. Εκείνες τις στιγμές το ίντερνετ το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να σε γεμίσει με άχρηστες εικόνες και πληροφορίες. Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή.
Αυτό που πάντοτε προσπαθούσαμε να αποφύγουμε, αυτό που όλοι οι άνθρωποι τρέμουν έχει γίνει το πιο πολύτιμο αγαθό. Αυτές οι στιγμές που περνά κανείς με τον εαυτό του είναι σημαντικές και δεν πρέπει να τις σπαταλά γιατί είναι ελάχιστες. Δεν χρωστάτε σε κανέναν την προσοχή σας 24 ώρες το 24ωρο, ούτε οφείλετε να είστε πάντα «συνδεδεμένοι» ώστε να σας βρίσκουν όλοι. Κι εσείς από την πλευρά σας κάντε το δώρο στον εαυτό σας, να κλείσετε για λίγο όλες τις ηλεκτρονικές σας συσκευές και να περάσετε λίγο χρόνο, απλά κοιτώντας το απέραντο και το υπέροχο κενό που απλώνεται μπροστά σας.
Γιατί αν δεν μπορείτε να μείνετε έστω και λίγο μόνοι με τον εαυτό σας, αν δεν μπορείτε να σταθείτε για λίγο ακίνητοι μόνο με τις σκέψεις σας, τότε πώς μπορείτε να περιμένετε από κάποιον άλλον να το κάνει;





Για τους «τοξικούς» ανθρώπους άραγε τι γνωρίζουμε;


Ξέρουμε για τοξικά απόβλητα, τοξικά νερά, τοξικά φυτά, τοξικές τροφές. Για τους «τοξικούς» ανθρώπους άραγε τι γνωρίζουμε;
Κι όμως, υπάρχουν και «τοξικοί» άνθρωποι, όπως χαρακτηριστικά τους ονομάζουν οι επιστήμονες. Είναι αυτοί που απομυζούν όλη μας την ενέργεια, χαλούν μονίμως τη διάθεσή μας και με την παρουσία τους και μόνο μας εξαντλούν. Είναι μάλιστα ικανοί να βλάψουν όχι μόνο την ψυχική μας ισορροπία, αλλά και την ίδια μας την υγεία. Πώς θα τους αναγνωρίσουμε και πώς θα χειριστούμε την επιρροή που ασκούν πάνω μας;

Η επιστήμη είναι κατηγορηματική:
Όταν ο περίγυρός μας (φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς) είναι «τοξικός», τότε δηλητηριάζει τη ζωή μας αργά και σταθερά. Έρευνα του Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες έδειξε ότι οι «τοξικοί» φίλοι βλάπτουν σοβαρά την υγεία μας. Πιο συγκεκριμένα, όσοι συναναστρέφονταν με τέτοιου είδους ανθρώπους είχαν υψηλότερα ποσοστά φλεγμονωδών πρωτεϊνών (συγκεκριμένα, ιντερλευκίνης-6 και TNF υποδοχέα 2) στον οργανισμό τους, που έχουν ενοχοποιηθεί για την κατάθλιψη, τις καρδιοπάθειες, ακόμη και για διάφορες μορφές καρκίνου, συγκριτικά με όσους είχαν υγιείς φιλικές σχέσεις. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το ανθρώπινο σώμα παράγει περισσότερες φλεγμονώδεις πρωτεΐνες όταν συναναστρεφόμαστε με «τοξικούς φίλους».
Πότε κινδυνεύουμε;
Όταν ένας άνθρωπος μας προκαλεί συνεχώς νεύρα, θλίψη, αίσθημα κόπωσης, νύστα, άμεση ανάγκη για κατανάλωση υδατανθράκων ή μαλακών τροφών, όποια και αν είναι η φύση της σχέσης μας μαζί του (φιλική, συγγενική, ερωτική, επαγγελματική), πρέπει να βάλουμε όρια ή, αν η περίπτωσή του δεν παίρνει γιατρειά, ακόμα και να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας.
Πώς θα τους αναγνωρίσουμε
Είναι πάντα αρνητικοί.
Συνεχώς μας κρίνουν.
Γκρινιάζουν ακατάπαυστα.
Βλέπουν πάντα την κακή πλευρά της ζωής.
Έχουν μόνο κάτι δυσάρεστο να μας πουν.
Μας ανταγωνίζονται φανατικά.
Τους ευχαριστεί να μεμψιμοιρούν.
«Τρέφονται» από τη δική μας ζωή, γιατί δεν έχουν δική τους.
Είναι νάρκισσοι και τους ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός τους.
Η σχέση μας, λοιπόν, με τέτοιους ανθρώπους μάς «αρρωσταίνει» κατά κάποιον τρόπο. Εδώ, βέβαια, πρέπει να διευκρινιστεί ότι μπορεί να έχουν ένα μόνο από τα παραπάνω χαρακτηριστικά ή και περισσότερα, σε πολύ έντονο όμως βαθμό, σε σημείο δηλαδή που να επηρεάζουν τη ζωή μας, να ρουφούν κυριολεκτικά όλη μας την ενέργεια, και συχνά να μας κάνουν δυστυχείς.

WHO IS WHO
Ας τους γνωρίσουμε, όμως, από πιο κοντά, ώστε να μπορέσουμε να οργανώσουμε καλύτερα την άμυνά μας απέναντί τους:
1. Ο drama queen
Ο χαρακτήρας τους μπορεί να μας εξουθενώσει, καθώς αυτοί δεν αναφέρουν απλώς, ούτε διηγούνται τις καθημερινές τους ιστορίες, αλλά τις ερμηνεύουν. Και γι’ αυτό θέλουν κοινό να ακούει, να θαυμάζει, να μένει με το στόμα ανοιχτό και να χειροκροτεί. «Το κρυολόγημά τους κράτησε ένα μήνα και παρά τρίχα δεν τους οδήγησε στον θάνατο», «Το μεγάλο κύμα που είδαν φέτος στην παραλία ήταν τσουνάμι»: Περιγράφουν το καθετί που τους συμβαίνει με υπερβολές που και οι ίδιοι τελικά ίσως τις έχουν πιστέψει. Ζουν ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα και δίνουν τη δική τους παράσταση.
Πώς να προστατευτούμε Όταν δεν συναναστρεφόμαστε συχνά έναν τέτοιον άνθρωπο, μπορεί και να μας διασκεδάζει, όταν όμως πρόκειται για κάποιον πολύ δικό μας με τον οποίο βλεπόμαστε συχνά ή ακόμα χειρότερα ζούμε μαζί του, τότε αυτή η σχέση κουράζει πολύ. Δεν μπορούμε να ανήκουμε συνεχώς στο διαδραστικό κοινό που χειροκροτεί, συμπάσχει και αφήνει επιφωνήματα θαυμασμού. Βγαίνουμε, λοιπόν, όσο πιο γρήγορα γίνεται από αυτό το θέατρο του παραλόγου.
2. Ο γκρινιάρης
Η γκρίνια, ειδικά όταν προέρχεται από πολύ κοντινούς μας ανθρώπους που ζουν στο σπίτι ή στη δουλειά μας, μπορεί να στοιχειώσει τη ζωή μας. Η σχέση μας μαζί τους καταντάει μονότονη, κουραστική και σε πολλές περιπτώσεις δυσβάσταχτη. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατες έρευνες, η συστηματική γκρίνια μπορεί να προκαλέσει σε όσους την υφίστανται μέχρι και αλλοιώσεις στους νευρώνες του εγκεφάλου που σχετίζονται με την επεξεργασία και την επίλυση προβλημάτων.
Πώς να προστατευτούμε Δυστυχώς σε αυτού του είδους τις σχέσεις δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Συχνά η γκρίνια μετατρέπεται σε συμπεριφορά ρουτίνας που μπορεί και να τη συνηθίσουμε, όχι όμως χωρίς κόστος, καθώς διαταράσσει την ψυχική μας ηρεμία. Γι’ αυτό, παίρνουμε βαθιές ανάσες και ριζικές αποφάσεις.
3. Ο νάρκισσος
Είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρξει κανείς με νάρκισσους, καθώς έχουν μειωμένη ενσυναίσθηση. Δεν βάζουν σχεδόν ποτέ τον εαυτό τους στη θέση των άλλων, λόγω έλλειψης συναισθηματικής κατανόησης, αλλά και γιατί είναι επικεντρωμένοι στις δικές τους ανάγκες, στις οποίες δίνουν σταθερά προτεραιότητα, και πολύ συχνά αγνοούν τα όρια των άλλων. Για έναν νάρκισσο τα πάντα περιστρέφονται γύρω από εκείνον. Γι’ αυτό επιζητά άπληστα την προσοχή των άλλων και λαχταρά συνεχώς τον θαυμασμό τους.
Πώς να προστατευτούμε Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι προσδοκίες μας πρέπει να είναι ρεαλιστικές. Μην περιμένουμε πολλά από έναν νάρκισσο, γιατί θα απογοητευτούμε. Η σχέση αυτή είναι μονόπλευρη. Αν το πάρουμε απόφαση και δεν επενδύσουμε σε αυτήν, τότε δεν έχουμε να χάσουμε και πολλά. Αν όμως δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να τον απομακρύνουμε.
4. Ο ζηλιάρης-ανταγωνιστικός
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της προσωπικότητας είναι να υποβαθμίζει τον δικό μας τρόπο ζωής και να εξυψώνει τον δικό του. Αυτοί οι χαρακτήρες μάς ανταγωνίζονται συνέχεια, στη δουλειά, στις επιτυχίες, στα χρήματα, στην προσωπική ζωή. Είναι εκείνοι που λένε πολλά και κάνουν λίγα. Είναι ιδιαίτερα επικριτικοί σε οτιδήποτε μας δίνει χαρά ή μας καταξιώνει. Υποτιμούν τα προτερήματά μας, ζηλεύουν τη σχέση μας με άλλους ανθρώπους.
Πώς να προστατευτούμε Αν η κατάσταση είναι ανυπόφορη, τους βγάζουμε τελείως από τη ζωή μας. Αν όμως μας συνδέουν με αυτούς δεσμοί αγάπης ή αλληλεξάρτησης, τότε πρέπει αρχικά να κατανοήσουμε ότι η ζήλια που εκδηλώνουν οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να οφείλεται σε βαθύτερες δυσλειτουργικές δομές της προσωπικότητάς τους και γι’ αυτό ίσως χρειάζονται πιθανότατα τη βοήθεια κάποιου ειδικού.
5. Το θύμα
Μια τέτοια προσωπικότητα μπορεί στην κυριολεξία να μας εξουθενώσει. Αυτοί οι τύποι ανθρώπων από το πρωί μέχρι το βράδυ κλαίγονται, μονολογούν και μουρμουρίζουν για τα δεινά που τους συμβαίνουν. Βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο και ποτέ μισογεμάτο. Κάθε φορά που προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε, εκείνοι θα βρουν ένα «αλλά…». Μπροστά τους βλέπουν συνεχώς εμπόδια. Στη μνήμη τους ανακαλούν αποκλειστικά τα δυσάρεστα γεγονότα. Έχουν να μας διηγηθούν μόνο «ιστορίες δυστυχίας», με αποτέλεσμα να «μαυρίζουν» και τη δική μας ζωή. Η κάθε επαφή μαζί τους μας μεταμορφώνει σε ένα ψυχικό ράκος. Η προσωπικότητά τους είναι τόσο θλιβερή, που μας καταβάλλει. Δεν είναι μόνο ότι δεν είναι ευχάριστοι στην παρέα, αλλά αυτή η απαισιόδοξη στάση επηρεάζει και τη δική μας ζωή.
Πώς να προστατευτούμε Πιστεύουν ότι έχουν γεννηθεί άτυχοι και ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον τους. Έτσι είναι ο χαρακτήρας τους και γι’ αυτό δεν πρέπει να τους παίρνουμε στα σοβαρά. Τους αφήνουμε να λένε αυτό που θέλουν. Δεν πασχίζουμε να βρούμε λύσεις στα προβλήματα που μας αναφέρουν, γιατί απλούστατα δεν ψάχνουν λύσεις. Θέλουν απλώς να τα πουν, να εκτονωθούν, κι εμείς να τους ακούσουμε. Αν μάλιστα συμφωνήσουμε και μαζί τους, μπορεί να μείνουν ευχαριστημένοι. Αν δεν μπορούμε να ξεκόψουμε τελείως από αυτούς, ας αραιώσουμε τουλάχιστον τις πολλές επαφές μαζί τους.

Οδηγός επιβίωσης
Το συναίσθημα συνήθως θολώνει τη λογική και την κρίση μας και έτσι οι σχέσεις μας φτάνουν στα άκρα. Το πρώτο βήμα είναι να δούμε καθαρά αν υπάρχουν στη ζωή μας τέτοιου είδους άνθρωποι. Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν, πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε. Για να συμβεί αυτό όμως, είναι πολύ σημαντικό να απενοχοποιηθούμε, να μη νιώθουμε τύψεις – άλλωστε οφείλουμε να υπερασπιστούμε και τη δική μας υγεία. Δυστυχώς, σε αυτές τις περιπτώσεις τα περιθώρια επιλογής δεν είναι πολλά. Η λύση συνήθως πρέπει να είναι ριζική: Ή τους απομονώνουμε από τη ζωή μας και γλιτώνουμε ή τους ανεχόμαστε με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Όταν είναι φίλοι μας, όσο δύσκολο κι αν είναι, πρέπει να οπλιστούμε με αποφασιστικότητα και να διαλύσουμε τη φιλία. Η φιλία άλλωστε είναι επιλογή μας και η επιλογή δεν είναι υποχρεωτικό να μας πληγώνει. Αν όμως είναι οι γονείς, τα αδέρφια ή ο σύντροφός μας, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα αγαπημένα και κοντινά μας πρόσωπα δεν μπορούμε να τα απομονώσουμε. Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν και κάθε φορά που τα βλέπουμε να γεμίζουμε με αρνητική ενέργεια. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους αποδεχτούμε, αλλά να θέσουμε όρια. Να τους μιλήσουμε με ευθύτητα και να τους δώσουμε, όσο γίνεται, να καταλάβουν ότι δοκιμάζουν τα όριά μας και ότι κάποια στιγμή η υπομονή μας θα εξαντληθεί.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΝ κ. ΕΛΕΝΗ ΚΑΤΣΑΜΠΑ, MSc, κλινική ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια γνωσιακής-συμπεριφοριστικής κατεύθυνσης, συνεργάτιδα της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία».





ΠΗΓΗ...http://www.vita.gr

"Πρόβατο" (Pink Floyd)


Ο δίσκος Animals των Pink Floyd του 1977 είναι ελαφρά βασισμένος στο βιβλίο του George Orwell "Η Φάρμα των Ζώων". 
Περιγράφει τρεις διαφορετικές τάξεις στην κοινωνία ως τρία διαφορετικά ζώα: τα επιθετικά σκυλιά, τα αδίστακτα και δεσποτικά γουρούνια και τα ανόητα και τυφλά υπάκουα πρόβατα.
  Όμως ενώ το βιβλίο αναφέρεται στον σταλινισμό, ο δίσκος είναι μια κριτική του καπιταλισμού, όπως μπορούμε να καταλάβουμε και από το εξώφυλλο που απεικονίζει ένα σταθμό ηλεκτρικής ενέργειας (Battersea) στη νότια πλευρά του Τάμεση στο Λονδίνο. 
Ο δίσκος φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει μια κεντρική ιδέα η οποία περιγράφει την "προφανή κοινωνική και ηθική κατάπτωση της κοινωνίας, παρομοιάζοντας την ανθρώπινη κατάσταση με αυτή των απλών ζώων". 

Όλο το δίσκο μπορείτε να τον ακούσετε εδώ.

Ακολουθούν το τραγούδι "Πρόβατο" και οι στίχοι (σε ελληνικά και αγγλικά).   



Απελπισμένα περνάτε το χρόνο σας στο λιβάδι 
 Μόνο αμυδρά μια επίγνωση μιας κάποιας ανησυχίας στον αέρα 
Καλύτερα να προσέχεις
 Μπορεί να υπάρχουν σκυλιά εδώ γύρω 
Έχω κοιτάξει πάνω από τον Ιορδάνη ποταμό, και έχω δει: 
Τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται.

Τι κερδίζεις προσποιούμενος ότι ο κίνδυνος δεν είναι πραγματικός 
Πράοι και υπάκουοι ακολουθείτε τον αρχηγό 
Σε καλά περπατημένους διαδρόμους προς την κοιλάδα του χάλυβα
 Τι έκπληξη.

Το σοκαρισμένο βλέμμα του τέλους στα μάτια σας 
Τώρα τα πράγματα είναι πραγματικά αυτά που φαίνονται 
Όχι, αυτό δεν είναι κακό όνειρο

Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου, δεν θα θελήσω 
Με βάζει να ξαπλώσω 
Μέσα από χλοερές βοσκές με οδήγησε δίπλα από τα σιωπηλά νερά
 Με φωτεινά μαχαίρια αυτός θα ελευθερώσει ψυχή μου.

Με έκανε να κρεμαστώ από γάντζους σε υψηλές θέσεις 
Με μετέτρεψε σε παϊδάκια αρνιού 
Γιατί ιδού, είχε μεγάλη δύναμη και μεγάλη πείνα
 Πότε θα έρθει η μέρα που εμείς οι ασήμαντοι

Μέσω ήσυχου προβληματισμού και μεγάλης αφοσίωσης 
Θα κατακτήσουμε την τέχνη του καράτε
 Ιδού, θα ξεσηκωθούμε
 Και τότε θα κάνουμε τα μάτια του κτηνοβάτη να δακρύσουν

Με βελάσματα και γογγυσμούς πέσαμε στο λαιμό του με μια κραυγή
 Κύματα από τρελαμένους εκδικητές
Βαδίζοντας χαρωπά από το σκοτάδι στο όνειρο

 Άκουσες τα νέα;
Τα σκυλιά είναι νεκρά 
Καλύτερα να μείνεις στο σπίτι 
 Κάνε όπως σου λένε
 Φύγετε από το δρόμο, αν θέλετε να γεράσετε.





ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...