Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Αγαπάω , από τον Νίκο Καββαδία


Αγαπάω τ’ ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο.

Τα θολά ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ’ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότην που είδαν μια βραδιά στ’ όνειρό τους,
να φανεί απ’ τα βάθη του απέραντου δρόμου.

Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ’ ασπροφτερό τους
Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά – αν ποτέ θα ‘ρθουν πίσω
αγαπάω, και θάθελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω

Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα…
αγαπάω σε τούτον τον κόσμο – ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ’ εμένα.

Νίκος Καββαδίας

"Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα;" - Από τις "Ιστορίες του κ. Κόινερ" του Μπρεχτ


Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα; ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ. Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;

- Το μεγάλο μυστικό του βλάκα, χμ, για να σκεφτώ λίγο… Ε… μάλλον ότι δεν του περνά καν από το μυαλό, δεν διανοείται ότι μπορεί για μια στιγμή να ‘χει άδικο. Κι αν του περάσει μια στάλα υποψίας από το μυαλό, γρήγορα τη διώχνει.

Αυτός βλαξ;

Ποτέ των ποτών. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, υπέροχα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός. Και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία. Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα.

Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.

Άραγε η βλακεία οδηγεί στην κακία ή η κακία οδηγεί στην βλακεία;  τον ρώτησαν.

Ούτε το ένα ούτε το άλλο .. Απάντησε ο κ. Κόινερ. Και τα δυο δεν είναι παρά συμπτώματα . Η βαθύτερη αιτία είναι η δυσανεξία απέναντι σε ένα Απύθμενο εσωτερικό κενό… Ο Βλάξ το Υποψιάζεται , αλλά καθώς αδυνατεί να το παραδεχτεί, το Απωθεί .Το παραγεμίζει είτε σωματικά -λαιμαργία-είτε στρεφόμενος προς τον εξωτερικό κόσμο : Με κακία. Προσπαθώντας να Επιβάλλει την εξουσία του ελπίζει να ξεχάσει την εσωτερική του κενότητα ..αλλά εκείνη επιστρέφει τα βράδια καθώς ετοιμάζεται να κοιμηθεί .. ή τα πρωινά λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει τα μάτια του . Φαύλος κύκλος.

Ποιες δραστηριότητες επιλέγει συνήθως ο Βλάκας ;

Επειδή είναι ανασφαλής επιλέγει δραστηριότητες που του δίνουν μια Ψευδαίσθηση παντοδυναμίας. Καθώς είναι περιορισμένος στην Βλακεία του διαθέτει και ορισμένα πλεονεκτήματα: Οργανωτικότητα , επιμονή και υπομονή, Τα καταφέρνει συνήθως να οικειοποιείται δουλειές άλλων. Εξάλλου διαθέτει και ένα σπάνιο χάρισμα : δεν έχει καθόλου την αίσθηση της Ευγνωμοσύνης .. Καθώς επίσης είναι και βλάκας δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάνει κάτι το κακό, καρπούμενος τον πνευματικό ή μη μόχθο , άλλων. Αυτό αποτελεί επισυνέπεια του ΜΥΣΤΙΚΟΥ  ΟΠΛΟΥ ΤΟΥ ΒΛΑΚΑ (βλ παραπάνω..)_


Ποια Ύπαρξη ενοχλεί περισσότερο τον Βλάκα ;

Η αλογόμυγα … Γιατί τον βάζει σε υποψίες αυτογνωσίας.

Ναι κύριε Κόινερ.. Αλλά γιατί από την άλλη η αλογόμυγα πάει και κολάει στα μούτρα του Βλάκα;

- Διότι δεν μπορεί να ανεχτεί την Βλακεία … Αυτή είναι η μοίρα της Αλογόμυγας .

Και γιατί ο Βλάκας παρόλο που είναι πιο δυνατός δεν εξοντώνει την Αλογόμυγα ;

- Γιατί είναι Βλάκας και Υπερβολικός . Προσπαθεί να την εξοντώσει με Κανονιές .. Μονό ένας βλάκας θα προσπαθούσε να εξοντώσει μια Αλογόμυγα με κανόνι…

- Και ποια θα ήταν η λύση;

Η λύση θα ήταν να έπαυε να είναι Βλάκας. Αλλά καθώς αυτό είναι αδύνατον δυστυχώς δεν υπάρχει λύση : Ούτε για τον Βλάκα αλλά και ούτε για την Αλογόμυγα …

Και δεν είναι Τραγικό για τον Βλάκα να πρέπει να υποφέρει διαρκώς την ενοχλητική του Αλογόμυγα ;

-Ε όχι και τόσο. Tι να πούνε και όσοι θα πρέπει να υποφέρουνε τον ΒΛΑΚΑ ;

Πως είναι δυνατόν ο Βλάξ να μην έχει ΚΑΘΟΛΟΥ την αίσθηση του χιούμορ;

- Στην ουσία η έκλειψη Χιούμορ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΒΛΑΚΑ. Διότι , αν είχε στοιχειώδη αίσθηση του Χιούμορ Δεν θα έπαιρνε και τον εαυτό του τόσο σοβαρά ,οπότε θα έπαυε νάναι και Βλάκας .

- Και ποια είναι τα πιο σημαντικά Χαρακτηριστικά της Βλακείας ; Ρώτησαν κάποτε τον κ Κόινερ.

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Απάντησε ο κ Κόινερ.

Πρώτα απ όλα ο Βλάξ δεν έχει καμιά ικανότητα μεταφορικής σκέψης .Τα παίρνει όλα Κ Υ Ρ Ι Ο Λ Ε Κ Τ Ι Κ Α…Έτσι αδυνατεί να καταλάβει ποτέ ο συνομιλητής του μεταφέρει μια άποψη άλλων από την άποψη του ιδίου του συνομιλητή του . Δεν μπορεί να αντιληφθεί την εντός εισαγωγικών φράση … Παράδειγμα : Λέει η Βίβλος : ”Ο Άφρων είπε : Δεν υπάρχει Θεός ” - και λέει ο Άφρων (δηλαδή ο Βλάξ):Είδατε ; Το λέει και η Βίβλος : Δεν υπάρχει θεός.

Δηλαδή τι θέλετε να μας πείτε κ Κόινερ; Ότι υπάρχει Θεός;

- Αγαπητό μου παιδί . Δεν ξέρω αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός . Εκείνο για το οποίο είμαι Βέβαιος είναι ότι η Ανθρώπινη Βλακεία είναι Ακατανίκητη ,

Κ Υ Ρ Ι Ο Λ Ε Κ Τ Ι Κ Α!!

ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΪΝΕΡ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ






Μενέλαος Λουντέμης, «Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει»


Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει. Τρέχει ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι,

δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά.

Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει.

Να πεις «όχι» στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ’ ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν’ ανοίξει.

Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο».»

Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε.

Όταν την έχουμε μας ξεφεύγει.

Χάνουμε την αίσθηση της.

Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν την χάσουμε.

Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες.

Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις.

Καν’την τραγούδια, ξενύχτια.

Καν’την βιβλία, αταξίες.

Μόνο μην την μοιρολογάς.

Είναι σαν να την βρίζεις.

Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει.


Μενέλαος Λουντέμης, «Τοτε που κυνηγούσα τους ανέμους»






Κ. Π. Καβάφης, «Ένας Γέρος»


Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος· με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.

Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθες.

Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα· και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! — την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση χαρά θυσίαζε.

Την άμυαλή του γνώσι κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

....Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται ο γέρος εζαλίσθηκε.

Κι αποκοιμάται στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.



Κ. Π. Καβάφης, «Ένας Γέρος» (Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

Οι άνθρωποι του Αυγούστου


Είτε μόνιμοι κάτοικοι είτε παραθεριστές, τους συναντάμε κάθε καλοκαίρι στο χωριό. Τους απαντάμε στον περίπατο, μας κερνάνε στο καφενείο, σμίγουμε στην ταβέρνα ή στο ζαχαροπλαστείο, γλεντάμε παρέα στις γιορτές και στα πανηγύρια.

Γεμίζει το χωριό με κόσμο κάθε Αύγουστο· «πότε ήρθατε; Θα καθίσετε μέρες;». Ζωντανεύει η πλατεία με τα χαχανητά και τα ξεφωνητά μας· παίρνει φωτιά το τάβλι, αποτελειώνουμε μια παρτίδα πρέφα που έμεινε στη μέση από πέρσι, δεν προλαβαίνει ο καφετζής να κουβαλά μεζέδες, τσικουδιές και καφέδες.

Ακόμη και το χορταριασμένο προαύλιο της εκκλησίας θα ξαναζήσει στιγμές δόξας, καθώς θα μαζευτούμε τα σκολινά πρωινά με τα καλά μας να σιγομουρμουρίσουμε τα νέα μας ενόσω μέσα ο παπάς θα μουρμουράει τα Βαγγέλια.

Συζητάμε για τον χειμώνα που πέρασε και για τα γονικά μας σπίτια που τα ξαραχνιάζουμε μία φορά τον χρόνο· απαριθμούμε τις φθορές τους και ανταλλάσσουμε τηλέφωνα μαστόρων για τις επισκευές.

Περπατάμε στα ρημαγμένα χωράφια μας και στις κλειστές μας γειτονιές, πονούμε για τα ξεραμένα μας πηγάδια και τις γκρεμισμένες ξερολιθιές, ανάβουμε τα καντήλια των προγόνων μας, ανιστορούμαστε τα παιδικάτα μας κι αναζητούμε τις συκιές, τις απιδιές και τις καρυδιές μας, με λαχτάρα να τις βρούμε στη θέση τους και να γευτούμε τα γεννήματά τους.

Κουβεντιάζουμε γι’ αυτούς που αρρωστήσανε ή φύγανε ξαφνικά μες στη χρονιά κι έμεινε κενή η γωνιά που συνήθιζαν να κάθονται στο καφενείο.

Πόσοι απομείνανε στο χωριό, ποια σπίτια ερημώσανε, ποιοι νέοι άνθρωποι φύγανε για τις πολιτείες ή για ξένες χώρες.

Μετράμε και τα κοπέλια που γεννήθηκαν, πόσοι φοιτούνε στο σχολείο, ποιοι δώσανε πανελλήνιες και περιμένουνε να βγούνε οι βάσεις, να πάνε για σπουδές.

Ξαφνιαζόμαστε με το πόσο μεγαλώσανε τα παιδιά συγγενών, φίλων και γειτόνων· αμείλικτοι χρονομέτρες τα παιδιά, βλέποντάς τα να βλασταίνουν και ν’ ανθίζουνε καταλαβαίνεις ότι πέρασε ένας ακόμα χρόνος από πάνω σου.

Κι έπειτα, επάνω που ξαναβρίσκουμε το σπίτι, το χωριό και τη ρίζα μας, αρχίζουνε τα κλειδαμπαρώματα κι οι αποχαιρετισμοί.

Φορτωνόμαστε με φρούτα και λαχανικά, κρασί και λάδι ή κανένα σφαχτό άμα βολέψει, να κουβαλήσουμε στην πολιτεία λίγη γεύση και μυρωδιά πατρίδας.

Πνίγουμε τα δάκρυά μας καθώς φιλιόμαστε και ανταλλάσσουμε ευχές, «να ‘μαστε καλά του χρόνου να ξανασμίξουμε», και τραβά ο καθείς για τη μοναξιά του, αφήνοντας τους συγχωριανούς μας στη δική τους.

Λευτέρης Κουγιουμουτζής





Να είστε πυγολαμπίδες στα σκοτάδια των ανθρώπων που αγαπάτε.



Διδακτική ιστορία:
« Mια φορά ένα φίδι άρχισε να κυνηγάει μια πυγολαμπίδα.
Ύστερα από τρεις μέρες αδιάκοπης καταδίωξης, χωρίς δυνάμεις πια, η πυγολαμπίδα σταμάτησε και μίλησε στο φίδι:
— Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;
— Δε συνηθίζω ν’ ακούω τα θηράματά μου, αλλά μια που θα σε καταβροχθίσω, μπορείς να ρωτήσεις.
— Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα;
— Όχι.
— Σου έκανα κανένα κακό;
— Όχι.
— Τότε γιατί θέλεις να με σκοτώσεις;
Αφού σκέφτηκε λίγο, το φίδι απάντησε:
— Επειδή δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις!»
Δε νομίζω να σοκάρεστε!  Ούτε να μη σας έχει συμβεί να νιώθετε ότι κάποιοι από τον περίγυρό σας άλλοτε αρκετά «μακρινοί» κι άλλοτε πολύ «κοντινοί» να δείχνουν με κάθε τρόπο -συγκαλυμμένα πολλές φορές μα και κάποιες εντελώς απροκάλυπτα-  πόσο πολύ ζηλεύουν τη λάμψη σας!
Ακόμη κι αν δε τους έχετε πειράξει ποτέ! Ακόμη κι ας ξέρουν ότι ούτε πρόκειται ποτέ να το κάνετε…
Δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί! που με τα μοχθηρά βλέμματά τους  μπορούν να φτάσουν στον πυρήνα της ύπαρξής σας καταστρέφοντας τη καλή διάθεσή σας και κάνοντάς σας ν’ αναρωτηθείτε για την καλοπροαίρετη στάση σας!
Μην πτοείστε! Και μη χαλιέστε!
Σε όσους δεν αντέχουν να σας βλέπουν να λάμπετε! κάντε τους δώρο την πλήρη αδιαφορία σας!
Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που ΔΕΝ αντέχουν τη λάμψη μας…
Το πρόβλημα είναι δικό τους!…
Να είστε πυγολαμπίδες στα σκοτάδια των ανθρώπων π’ αγαπάτε κι ας σας κυνηγούν πολλές φορές φίδια…
Κάποτε θα βαρεθούν,  ή θα σκάσουν απ’ το κακό τους, ή μπορεί και να δηλητηριαστούν στο ίδιο το δηλητήριό τους!

Της Χριστίνας Ζαμπούνη.





ΠΗΓΗ...http://www.anapnoes.gr

Κάθε φέτα από καρπούζι


Δύσκολα κι εκείνα τα χρόνια. Φτωχικά. Όταν όμως τα κοιτάζεις από μια απόσταση, καταλαβαίνεις πως ο χρόνος έχει τη μοναδική ικανότητα να ξεθωριάζει καθετί στενάχωρο, να λειαίνει τις τραχιές γωνίες του και να τονίζει με φωτεινά χρώματα τις στιγμές που συνδέονται με ιδιαίτερα γεγονότα, με γιορτές ή διακοπές. Στην τελευταία λέξη ο νους ακουμπάει πάντα στον Αύγουστο, διότι αυτόν τον μήνα παραθέριζαν όσοι ήταν τυχεροί και είχαν ένα χωριό ή κάποιον να τους φιλοξενήσει.
Στην οικογένειά μου νιώθαμε διπλά τυχεροί. Εκτός από χωριό, είχαμε κολλήσει και το μικρόβιο του ταξιδευτή, ποιος ξέρει από ποιον, κι έτσι ταξίδια κι εκδρομές δε μας έλειπαν. Τα οικονομικά μας πενιχρά. Από ανέσεις, τίποτα σπουδαίο. Ένα φιατάκι είχαμε όλο κι όλο και με αυτό «οργώναμε» την Ελλάδα. Την ηπειρωτική, αφού ο πατέρας ούτε ήθελε να ακούσει για τη νησιωτική. Η ιδέα ότι εξαρτιόταν από ένα πλοίο που θα του όριζε τη διάρκεια παραμονής του στο μέρος, του προκαλούσε πανικό. Ξεκινούσαμε λοιπόν για μέρη άγνωστα κι όπου μέρα μας, όπου νύχτα μας. 
Σε αυτά τα ταξίδια είχαμε ανακαλύψει τα ωραιότερα ξενοδοχεία. Ξενοδοχείο «Η Αμμουδιά», «Η Ελιά», «Ο Πλάτανος». Όλα ευάερα, ευήλια και πλήρως εναρμονισμένα με το περιβάλλον. Το πρωί μας ξυπνούσε ο ήλιος και το βράδυ μάς κοίμιζαν τ’ αστέρια. Και τι αστέρια! Ξαπλώναμε ανάσκελα και τα κοιτούσαμε, κάνοντας τα πιο όμορφα ταξίδια ανάμεσα στους άλλους γαλαξίες, νιώθοντας ταυτόχρονα προνομιούχοι γι’ αυτή την πολυτέλεια. Τι να λέμε, ξενοδοχεία πολλών αστέρων, όχι ψέματα. Τώρα καταλαβαίνω πως, όποιος έχει μάθει από μικρός να στροβιλίζεται στη μαγεία των αμέτρητων αστεριών, μίζερος του φαίνεται στη μετέπειτα ζωή του ο χορός με πέντε αστέρια μόνο. Αυτό είναι νόμος, αν και οι νόμοι συχνά έχουν και τα παραθυράκια τους. 
Κάποιος Αύγουστος ήταν, όταν ξεκινήσαμε για ένα τέτοιο ταξίδι στην κεντρική Μακεδονία. Το πρώτο του πρωινό μας βρήκε να φορτώνουμε το αυτοκίνητό μας με αποσκευές και προμήθειες σε τροφές. Αν είχε φωνή το έρμο, ποιος ξέρει τι θα μας έσουρνε, έτσι που το είχαμε καταντήσει σαν παραγεμισμένο ντολμά. Το πορτ μπαγκάζ ασφυκτιούσε, η οροφή θαρρείς και βούλιαζε από τα αμέτρητα σακίδια πάνω στη μεταλλική του σχάρα και σαν να μην έφταναν αυτά, είχαμε και δυο μεγάλα καρπούζια στα πόδια μας. Τα καρπούζια ήταν η αγαπημένη και μόνιμη συντροφιά μας στα ταξίδια, αφού παντού βρίσκαμε πηγές και τρεχούμενα νερά που τα κρατούσαν δροσερά. Το φιατάκι μας, παρά το φόρτωμα, αποδείχτηκε μουλάρι και όχι μόνο δεν παραπονέθηκε αλλά αντιθέτως μια μέρα μας οδήγησε και στον Παράδεισο. Οι ταμπέλες βέβαια τον ανέφεραν ως Άγιο Νικόλαο της Νάουσας, απόδειξη ότι κι αυτές μπορούν να γίνουν πεζές καμιά φορά. 
Ήταν ένα ειδυλλιακό μέρος, κατάφυτο από αιωνόβια και δροσερά πλατάνια. Μαζί με το ποτάμι που κυλούσε πλούσιο και γάργαρο, σχημάτιζαν μια δροσερή αγκαλιά από αυτές που μόνο η φύση μπορεί να χαρίσει. Το νερό του υπερβολικά παγωμένο. Λίγο να ακουμπούσες μέσα τα πόδια κι ένιωθες αμέτρητες βελόνες να τα κεντούν κοντά κοντά. 
Τριγύρω οι σκηνές έμοιαζαν με πολύχρωμα λουλούδια, θαρρείς κι είχαν ανοίξει τα πέταλά τους για να υποδεχτούν τους τουρίστες, που είχαν έρθει από κάθε γωνιά της Ευρώπης, με σκοπό να απολαύσουν τις ομορφιές της χώρας μας. Τακτοποιηθήκαμε κι εμείς στο ξενοδοχείο «Το Ποτάμι» όσο καλύτερα γινόταν, πιάνοντας παρακαλώ και τη «σουίτα». Έτσι ονομάσαμε το σημείο που κατασκηνώσαμε, λόγω της προνομιακής του θέσης. Βρισκόταν σ’ ένα τρίγωνο στεριάς, εκεί που τα νερά του ποταμού ενώνονταν σχηματίζοντας ένα μικρό δέλτα, εκεί που τρία πλατάνια διασταύρωναν τα κλαδιά τους, προσφέροντάς μας την καλύτερη σκιά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο πατέρας ήταν να ρίξει τα καρπούζια μέσα στο ποτάμι για να είναι παγωμένα. Όσο η μητέρα ετοίμαζε το φαγητό, εμείς τα παιδιά τρέχαμε από δω κι από κει φορώντας ένα βρακί μονάχα και κάναμε παρέα με τα υπόλοιπα παιδάκια που δεν ήξεραν γρι ελληνικά κι εμείς ούτε λέξη από τη γλώσσα τους. Καταφέραμε όμως να συνεννοηθούμε, γιατί τα παιδιά πάντα βρίσκουν τον τρόπο. 
Φάγαμε και όταν ήρθε η ώρα για το φρούτο, ο πατέρας έκοψε το καρπούζι σε φέτες και πρόσφερε και στους άλλους κατασκηνωτές. Για τους μεγάλους, έγιναν συνώνυμες με τη φιλοξενία. Για μας τα παιδιά, με το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι απλό κι εμπνευσμένο από την ανάγκη μας για συναναστροφή. Λίγα κουκούτσια απ’ το καρπούζι, σημείο εκκίνησης το στόμα μας και στόχος ο κορμός ενός γέρικου πλάτανου, ήταν αρκετά για να αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο κάτι που όποιος δε διαθέτει φαντασία το θεωρεί άχρηστο. 
Αυτό το κέρασμα έγινε αφορμή να γνωριστούμε καλύτερα με όλους τους γείτονές μας. Λίγα ελληνικά από δω, λίγα αγγλικά από κει, λίγο η γλώσσα του σώματος, συνεννοηθήκαμε έστω και τσάτρα πάτρα. Και τι μάθαμε; Πως κι αυτοί είχαν κολλήσει το μικρόβιο του ταξιδευτή, μόνο που το δικό τους τους οδηγούσε και πέρα από τα σύνορα της χώρας τους. Στην Ελλάδα έρχονταν συχνά γιατί τους άρεσε ο τόπος και οι άνθρωποι. Ο Άγγλος ήταν θαρρώ που είπε, πως του είχε κάνει εντύπωση η αφθονία των φρούτων και των λαχανικών που υπήρχαν στη χώρα μας κι έδειξε το καρπούζι. Πρόσθεσε πως στη χώρα του το συγκεκριμένο φρούτο πουλιόταν με τη φέτα και μάλιστα ακριβά, γι’ αυτόν τον λόγο όταν μετά από μέρες φύγαμε από κείνον τον επίγειο παράδεισο, αφήσαμε το άλλο καρπούζι μέσα στο ποτάμι, δώρο στους γείτονές μας για να το ευχαριστηθούν, να το χορτάσουν. Ο επόμενος προορισμός μας εξάλλου ήταν η Ηλεία, η ιδιαίτερη πατρίδα των γονιών μου, με τον ατέλειωτο κάμπο και την αφθονία όλων των φρούτων και ιδιαίτερα των καρπουζιών. Άλλα παιχνίδια μας περίμεναν εκεί, άλλα κεράσματα, άλλες απολαύσεις με αυτόν τον ζουμερό καρπό της φύσης. 
Ταξιδεύαμε πια πιο ανάλαφροι, απαλλαγμένοι από κάμποσο βάρος. Ο πατέρας όμως δεν μπορούσε με τίποτα να χωνέψει αυτό που άκουσε την προηγούμενη μέρα: «Άκου να πουλιέται με τη φέτα το καρπούζι! Τι να σου κάνει μωρέ μια φέτα; Χορταίνεις με μια φέτα μοναχά; Νερό είναι. Μέχρι να τη βάλεις στο στόμα σου διαλύθηκε» έλεγε και ξαναέλεγε, φύσαγε και ξεφύσαγε. 
«Δίκιο έχεις. Τι να σου κάνει; Να φάει η οικογένειά σου, εσύ ή να φιλέψεις και κάποιον;» ακούω δίπλα μου τη φωνή ενός ηλικιωμένου. Δεν έχω καταλάβει πόση ώρα κάθομαι απέναντι από το ψυγείο του σούπερ μάρκετ και μπροστά στη θέα του μισού καρπουζιού, επαναλαμβάνω εκείνα τα λόγια. Παράξενο μου φαίνεται, έτσι όπως το βλέπω τυλιγμένο με μια διάφανη μεμβράνη, να φιγουράρει λες και είναι μουσειακό είδος. Να στέκει λειψό και μίζερο και να γίνεται η υποχρεωτική επιλογή του κουτσουρεμένου μισθού. Κάποιοι να μπορούν να το αγοράσουν, κάποιοι άλλοι όχι.
«Όλα τα πετσοκόψανε παιδί μου, το καρπούζι θα αφήνανε ολόκληρο;» ακούγεται πάλι η φωνή του, λες και κάνει διάλογο με τις σκέψεις μου. 
Μα εμένα με πονάει να το βλέπω έτσι. Ίσως επειδή κάθε φέτα που λείπει και το αφήνει μισό, είναι σαν να στερεί από το αύριο τις αναμνήσεις του τώρα. Να τις αφήνει άνυδρες, θαμπές και ξινισμένες, σαν το καρπούζι το κομμένο που μένει έξω από το ψυγείο. 
Κι όμως αυτό το φρούτο το έχω συνδέσει με την αφθονία και με κάμπους κατάμεστους από την παρουσία του. Με ταξίδια κι εκδρομές. Μπολιασμένο κι αυτό με το μικρόβιο του ταξιδευτή, να γυρίζει πόλεις και χωριά και να υπόσχεται απολαύσεις. Να περνά από τις γειτονιές, να μαζεύονται οι γείτονες κοντά του και να οι κουβέντες, να τα αστεία! 
Να χαιρετάει η τροφαντή του σάρκα με έναν ήχο υπόκωφο στο άγγιγμα της παλάμης του κάθε αγοραστή. 
Να γελάει η σκληρή του η φλούδα με εκείνο το χορταστικό τρίξιμο στην επαφή με το μαχαίρι. 
Να τρέχουν οι ζουμεροί χυμοί του πάνω σε μουτράκια παιδικά και τα κουκούτσια του να γίνονται αφορμή για παιχνίδια ομαδικά, απλά, ξέγνοιαστα.
Κάθε φέτα του να ξυπνάει ολόκληρα καλοκαίρια και να αφήνει τους ζαχαρωμένους χυμούς να κυλούν και να χαϊδεύουν ηδονικά τις στιγμές.
Όσο να πεις, μια γλύκα τη χρειάζονται κι αυτές για να φωλιάσουν στο σεντούκι του χρόνου όμορφα φτιασιδωμένες και από κει, να στάζουν σταγόνα σταγόνα τη δροσιά τους στις θύμησες.

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ





Πολύτιμο δώρο


-Κύριε Ανδρέα ετοιμάσου, έρχεται το δωράκι σου.
-Επιτέλους! Πρώτα θα πέθαινα και μετά θα ερχόταν.
-Έλα μη μου γκρινιάζεις και σε λίγο θα βγεις περδίκι από δω μέσα. 
-Ποιος το στέλνει, ξέρουμε; 
-Α! Είναι σεμνός ο θαυμαστής, δε θέλει δημοσιότητα. 
Η νοσοκόμα κρέμασε ψηλά τη φιάλη με το αίμα κι αφού ψηλάφισε προσεκτικά τη φλέβα, τοποθέτησε χωρίς βιασύνη τη βελόνα. Το κόκκινο υγρό άρχισε αμέσως το ταξίδι του με έναν αργό αλλά σταθερό ρυθμό, για να φτάσει τη σωστή στιγμή στον προορισμό του και να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Αφετηρία του, η διάθεση κάποιου για προσφορά. Οι αποσκευές του φορτωμένες δώρα. Ένα φιλί ζωής. Ένα όνειρο μεγαλύτερο. Μια ελπίδα παραπάνω. Ένα χαμόγελο αισιοδοξίας περισσότερο. Στην ετικέτα τους, μια παύλα. Ανώνυμος ο δότης. Στο εισιτήριο σφραγισμένη η ένδειξη «Δωρεάν».
Το βλέμμα του κύριου Ανδρέα έμεινε καρφωμένο στη φιάλη και οι ερυθρές σταγόνες που έπεφταν αργά, έμοιαζαν να μεταφέρουν μηνύματα μυστικά και κωδικοποιημένα. Κάθε σταγόνα κι ένα μήνυμα από τον δότη προς τον παραλήπτη. Κάθε μήνυμα και μια τρυφερή συνομιλία ανάμεσα σε δυο αγνώστους. Ένα ραντεβού στα τυφλά ανάμεσα σε λευκούς τοίχους, με ένα κέρασμα άλικο κι ένα «στην υγειά σου» από καρδιάς. Παρά τα εβδομήντα του χρόνια, ποτέ δεν το έβανε ο νους ότι θα χρειαζόταν να γίνει δέκτης μιας τέτοιας προσφοράς και ούτε φυσικά είχε σκεφτεί να προσφέρει ο ίδιος κάτι ανάλογο. Και να που τα ’φερε η ώρα, να βρίσκεται με μια βελόνα στο χέρι και να κυλάει μέσα της ζωή, κομμάτι από τη ζωή ενός αγνώστου που νοιάστηκε γι’ αυτόν χωρίς να τον γνωρίζει. Ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό, λες και τα συναισθήματα που βίωνε, από τη στιγμή που μπήκε στο νοσοκομείο, τυλίγονταν σε κουβάρι κι εναλλάσσονταν από την αγωνία στην ανακούφιση και από τη χαρά στην ευγνωμοσύνη. Σκέψεις πολλές και ερωτήματα, απ’ αυτά που έρχονται απρόσκλητα κάτι τέτοιες δύσκολες ώρες και ζητούν απαντήσεις, του κρατούσαν συντροφιά.
-Ποιος είσαι φίλε μου; 
-Τι σημασία έχει;
-Να μην ξέρω ποιος μου προσφέρει το δώρο;
-Τι θα αλλάξει;
-Πες το ψέματα! Είσαι άντρας ή γυναίκα;
-Εσύ τι θα προτιμούσες; 
-Μου φτάνει που είσαι άνθρωπος. 
-Στα λόγια μου έρχεσαι.
-Πες μου μόνο, τι σε ώθησε σε αυτή την προσφορά; 
-Η αγάπη.
-Δεν με ξέρεις. 
-Η αγάπη φωλιάζει στις ψυχές όχι στα πρόσωπα.
-Όπως και να έχει αφιέρωσες χρόνο. 
-Δέκα λεπτά μόνο. 
-Πόνεσες.
-Ένα απλό τσίμπημα ήταν.
-Έβαλες σε κίνδυνο την υγεία σου για μένα.
-Ώπα φίλε! Με υπερεκτιμάς και δε μου αξίζει. Δεν είμαι κάποιος που θα έβαζε σε κίνδυνο την υγεία του για κάποιον άλλον. Και για να εξηγούμαστε. Ό,τι σου έδωσα ήταν από το περίσσευμά μου. Σε λίγη ώρα το αναπλήρωσα. 
-Είμαι γέρος πια. Πώς θα στο ανταποδώσω;
-Να θυμάσαι αυτή τη στιγμή. Κι όταν βγεις με το καλό, μίλα για μένα στα παιδιά σου, στα εγγόνια σου. Μίλα στον κόσμο. Πολλοί αγνοούν. Υπόσχεσαι;
-Υπόσχομαι.
Η φιάλη άδειασε κι η νοσοκόμα εμφανίστηκε χαμογελαστή. 
-Παραμιλάς κύριε Ανδρέα; 
-Μπα! Έπιασα κουβέντα με τον ανώνυμο θαυμαστή μου.
-Φαίνεται πως ήταν φλύαρος, σε βλέπω ζαλισμένο, του είπε κι έκλεισε το μάτι στον γιατρό που στεκόταν δίπλα του.
-Με μένα μιλούσες κυρ Ανδρέα. Με ρωτούσες και σου απαντούσα. Είπαμε ότι θα νιώσεις εξάντληση μετά τη μετάγγιση αλλά εσύ νομίζω το παράκανες λιγάκι, του είπε γιατρός και τον χτύπησε φιλικά στον ώμο.
Εκείνος κοίταξε γύρω του σαστισμένα και η ματιά του πότε έπεφτε πάνω στον γιατρό και πότε πάνω στην άδεια φιάλη αίματος. Ένιωθε κουρασμένος και λίγο πριν κλείσει τα βλέφαρα για να ξεκουραστεί, ζήτησε να τη φέρουν κοντά του. Η νοσοκόμα του έκανε το χατίρι και αφού την τοποθέτησε πάνω σ’ ένα δίσκο, την ακούμπησε στο τραπεζάκι που βρισκόταν δίπλα του. Εκείνος την κοίταξε βουρκωμένος κι αφού άγγιξε με το χέρι τη μεριά της καρδιάς, ψέλλισε με συγκίνηση: «Σε ευχαριστώ φίλε μου γι’ αυτό το πολύτιμο δώρο κι ας μη σε ξέρω».

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ





Ποντιακό θέατρο στο Δασάκι Αριδαίας


Αυτοί που μυρίζουν νυχτολούλουδο


«Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα. Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό…
Μιλάει για αυτούς που μένουν πάντα παιδιά, για ανθρώπους που τα’ χουνε χαμένα
και μετράνε ρυτίδες σε λευκά κελιά». – Διάφανα Κρίνα

Τριγύρω φως… άπλετο, καθαρό, διάφανο, αδυσώπητο φως. Σαρώνει τα πάντα καθώς ξεχύνεται άπλετο σε καρδιές, ματιές, χαμόγελα. Πηγή ζωής, γεννά χαρά, σου προσφέρει μέθη γλυκιά, να στροβιλίζεσαι αιωνίως στον μακάριο χορό του. Σε έλκει. Σε ζεσταίνει κάτι παγερά πρωινά που τα σύννεφα ξέχασαν να παραμερίσουν στην καρδιά σου για να βγει ο ήλιος στο παράθυρο σου.

Έμαθες να το αποζητάς… σε εκπαίδευσαν να το αγαπάς, να το κυνηγάς με κάθε τίμημα, μπροστά αυτό και ξοπίσω του εσύ, σωστό λαγωνικό. Όλη αυτή η λάμψη είναι τόσο θελκτική. Τη ζητάς απεγνωσμένα σε όσους τη φέρουν αβίαστα και τη σκορπίζουν ολούθε γενναιόδωρα, όπως σκορπίζεται το τριανταφυλλένιο άρωμά τους στον αέρα και σου ημερεύει τη ψυχή σε κάνει να φωτίζεσαι. Και εσύ πλάι τους, άξιο αντίγραφο της δικής τους ανόθευτης λιακάδας. Και δένεσαι μαζί τους και γίνονται μικροί θεοί στα μάτια σου, αδιαφιλονίκητοι νικητές στο βάθρο της ασήμαντης ζωής σου.

Και είναι και οι άλλοι, αυτοί που έχουν οσμή νυχτολούλουδου. Αυτοί που το φως τους είναι θαμπό και δεν ζεσταίνει την καρδιά σου, μονάχα ξεγυμνώνει με τις αδύναμες δεσμίδες του τις σκοτεινές γωνιές της. Είναι τα ξωτικά του κόσμου αυτού, που έχουν ξεβραστεί τυχαία στις όχθες της ανθρωπότητας, λαθρεπιβάτες σε αυτή τη ζήση. Πορεύονται στις σκιές με πυξίδα μονάχα τα ίχνη της σελήνης. Λουφάζουν σε ζοφερές γωνιές και αποτραβιούνται γιατί τρομάζουν με το φως των υπολοίπων, μα πρωτίστως για να μην τρομάξεις εσύ με το δικό τους έρεβος.

Βλέπεις, παρόλη την παράταιρη φύση τους, διατηρούν ακόμη την ταπεινότητα να σέβονται τον ανθρώπινο φόβο στο βλέμμα σου. Είναι αερικά, που αιωρούνται ανάλαφρα τριγύρω σου περιτριγυρισμένα από πυκνή ομίχλη. Έχουν ζωστεί ένα μαύρο σύννεφο και το περιφέρουν αγόγγυστα, έχουν αιχμαλωτίσει θάλασσες στο βλέμμα τους και τυφώνες στο κεφάλι τους.

Θα ακούσεις να τους αποκαλούν λοξούς, περίεργους, αλλόκοτους και τρελούς, κάποιοι ίσως τους φωνάξουν ποιητές και άλλοι απελπισμένους, μην ξεγελαστείς… μην τρέξεις να κρυφτείς μακριά τους… μα μην πλησιάσεις και επικίνδυνα κοντά τους, αν δεν αντέχεις να αναμετρηθείς μαζί τους. Στη μάχη αυτή δεν θα σε προσελκύσουν, θα σε μαγνητίσουν, δεν θα σε γοητεύσουν, θα σε σαγηνεύσουν. Μην προσμένεις να σου πλέξουν ανθοστόλιστα δεσμά για να σε κρατήσουν ισόβια κοντά τους, παρά μόνο να σου δείξουν μονοπάτι κρυφό, λουσμένο στο φεγγαρόφωτο, που θα σε οδηγήσει μακριά από την αιχμαλωσία και την εξάρτηση, μακριά από τους ίδιους.

Και όταν γλιστρήσουν αθόρυβα από πλάι σου, αφήνοντας τα χέρια σου πληγωμένα από την απώλεια, μην τους αναζητήσεις σε γνώριμα μέρη και ξεφτισμένες αγκαλιές, κοίταξε απλά στον χορταριασμένο κήπο σου ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι, θα τους δεις να ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα νυχτολούλουδα, στολίζοντας τη νύχτα με τη μελαγχολία της μυρωδιάς τους.

Αλεξάνδρα Προβατίδου





Υπάρχουν λέξεις που πάντα θα κρατάς, όταν ξεμείνεις από τη σιωπή


Υπάρχουν λέξεις που στο όνομά τους ξαγρυπνάς
Και ένας βαρύς απόηχός τους συντροφεύει τα όνειρά σου
Τις τρομαγμένες κινήσεις σου γεννούν
τις μέρες που το βάρος τους σε έχει κατακλύσει με φόβο.

Υπάρχουν λέξεις που σαν ανέμελους ήχους, δίχως βαρύτητα, για λίγο κρατάς
Και ύστερα φεύγουν, σα να μην ήρθαν ποτέ
Ούτε ένα χάδι, ένα χαιρέτισμα δεν άφησαν στο βλέμμα σου
Ίσως κάποτε έρθουν ξανά…
Όταν θα γίνεις φιλόξενος μαζί τους…

Υπάρχουν λέξεις που πάντα θα κρατάς, σαν επιπλέον ρούχο σου
Όταν ξεμείνεις… και ξεγυμνωθείς από τη σιωπή…
Όταν στερέψει η ζωή σου από εμπειρίες
Ίσως θα είναι δανεικές
Ίσως κάπου γνώριμες από παλιά.

Υπάρχουν λέξεις που στο στόμα σου κατοικούν, δίχως να γνωρίζεις
Σε διατάζουν, μα εσύ δεν το ξέρεις
Κάπου, κάποιος, κάποτε, ίσως σου τις έφερε.
Έχουν δύναμη αυτές οι λέξεις
Τη δύναμη της δικής σου άγνοιας
και ξέρουν να σε οδηγούν…

Υπάρχουν λέξεις που σε βαραίνουν και θα σε βαραίνουν,
οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν.
Και ασφυκτιάς όσο και αν τις αγνοείς.
Βαραίνουν τα βηματά σου, τη νηφάλια σκέψη σου
Ζουν μέσα σου, όσο παλεύεις μαζί τους, γεμάτος φόβο.

Κρυσταλλία Μπακοπούλου





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Ο Κριστιάν Μεντί στον Αλμωπό Αριδαίας


Η διοίκηση του Αλμωπού είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την απόκτηση του 26χρονου επιθετικού Christian Mendy (Κριστιάν Μεντί) με θητεία στην ΑΠΕ Λαυρεωτική, Βύζας Μεγάρων (Β’ Εθνική), Ντακάρ Σενεγάλης.
 Τον καλωσορίζει στην οικογένεια της ομάδας μας και του εύχεται υγεία, δύναμη και πολλές επιτυχίες.

    Με τιμή το Δ.Σ 
 Αλμωπού Αριδαίας 

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Ευχαριστήριο των Ακριτών Αλμωπίας στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Αριδαίας


ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Ο Πολιτιστικός Λαογραφικός Όμιλος Ακρίτες Αλμωπίας ευχαριστεί θερμά την Πυροσβεστική Υπηρεσία Αριδαίας για την άμεση ανταπόκρισή της στο κάλεσμα μας, η οποία έφτασε σε 2 λεπτά από την κλήση μας, σβήνοντας τοπική εστία φωτιάς που δημιουργήθηκε την Κυριακή 20 Αυγούστου στο Ανοικτό Θέατρο Δασάκι λίγο πριν την έναρξη των εκδηλώσεων,  

Ευχαριστήριο μήνυμα από τον Πολιτιστικό Λαογραφικό Όμιλο "Ακρίτες Αλμωπίας"


ΑΚΡΙΤΕΙΑ 2017
Ο Πολιτιστικός Λαογραφικός Όμιλος Ακρίτες Αλμωπίας με τη λήξη των εκδηλώσεων Ακρίτεια 2017, θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά τους χορηγούς του χωρίς τη στήριξη των οποίων δε θα ήταν δυνατή η πραγματοποίηση του διημέρου.
Ευχαριστίες εκφράζει και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ της περιοχής τα οποία με προθυμία φρόντισαν για την προβολή των εκδηλώσεων.
Επίσης θα ήθελε να ευχαριστήσει τους προσκεκλημένους που τίμησαν με την παρουσία τους την πολιτιστική συνάντηση αλλά και όλον τον κόσμο που παρακολούθησε τις εκδηλώσεις του διημέρου αγκαλιάζοντάς τες με αγάπη.
Ακόμη ο ΠΛΟ Ακρίτες Αλμωπίας ευχαριστεί τα χορευτικά τμήματα όλων των Συλλόγων για τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων: την Εύξεινο Λέσχη Αλμωπίας, τον Μορφωτικό Σύλλογο Μηλιάς, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λουτρακίου «Το Πόζαρ», τον Μορφωτικό Σύλλογο Νεοχωρίου και τον Μ.Σ. Προμάχων «Οι Πρόμαχοι» που συμμετείχαν στην πρώτη ημέρα των εκδηλώσεων το 12ο Καρατζοβίτικο Πανηγύρι.
Τον Σύλλογο Ανατολικής Ρωμυλίας Γιαννιτσών, το Σωματείο Εστία Ρουμλουκιωτών και τον Σύλλογο Κρητών Βρακοφόρων Μακεδονίας για τη συμμετοχή τους στο 26ο Λαογραφικό Σεργιάνι της δεύτερης ημέρας και φυσικά το χορευτικό τμήμα των Ακριτών Αλμωπίας καθώς και όλα τα μέλη που με εθελοντισμό εργάστηκαν σκληρά όλες τις ημέρες για την πραγματοποίηση των εκδηλώσεων.


Τέλος να θυμίσουμε ότι η κλήρωση του τυχερού λαχνού των 500 ευρώ θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τα 4 τελευταία ψηφία του Λαϊκού Λαχείου στην κλήρωση της Τρίτης 22/08/2017 (τηλ. επικοινωνίας: 6972553268)     

Πρόσκληση Συμμετοχής στην Πανελλήνια Λαμπαδηδρομία Αιμοδοσίας και στην Εθελοντική Αιμοδοσία


ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ (ΔΗ.Κ.Ε.Α.)
Πρόσκληση Συμμετοχής στην Πανελλήνια Λαμπαδηδρομία Αιμοδοσίας και στην Εθελοντική Αιμοδοσία

Ο Δήμος Αλμωπίας σε συνεργασία με την Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση Αλμωπίας (ΔΗ.Κ.Ε.Α.) συμμετέχουν στην 15η Πανελλήνια Λαμπαδηδρομία Συλλόγων και Φορέων Εθελοντών Αιμοδοτών της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών (ΠΟΣΕΑ).
Η Πανελλήνια Λαμπαδηδρομία Συλλόγων & Φορέων Εθελοντών Αιμοδοτών είναι μια εκδήλωση της ΠΟΣΕΑ,  η οποία πραγματοποιείται από το 2002 και θεσμοθετήθηκε από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας. Σκοπός της Ομοσπονδίας είναι μέσα από συνεχείς προσπάθειες και δραστηριότητες  να αναπτύξει  πανανθρώπινες ιδέες, με κυρίαρχη αυτή της Εθελοντικής Αιμοδοσίας, με στόχο να ευαισθητοποιήσει φορείς και πολίτες.
Μέσω αυτής της προσπάθειας, ο θεσμός της Πανελλήνιας Λαμπαδηδρομίας Εθελοντών Αιμοδοτών, δίνει την δική της φλόγα αγάπης και ξεκινάει το ταξίδι της σε όλη την Ελληνική Επικράτεια, κάνοντας στάση και στην Αριδαία. 
Εκτός από την τελετή αφής της φλόγας, θα πραγματοποιηθεί το πρωί της Τρίτης 5ης Σεπτεμβρίου Εθελοντική Αιμοδοσία  στο Κέντρο Υγείας Αριδαίας  από τις 09.00 έως τις 13.00.
Όσον αφορά στην τελετή Αφής της «Φλόγας Αγάπης», ξεκίνησε το ταξίδι της την 12η Αυγούστου 2017 στo Ξυλόκαστρο και συνεχίζει την διαδρομή της σε πόλεις και χωριά φτάνοντας στο Δήμο Αλμωπίας, την Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017.
Το πρόγραμμα θα είναι το ακόλουθο:
-Υποδοχή της Φλόγας σε τέσσερις εισόδους της πόλης: Διέλευση της φλόγας από λαμπαδηδρόμους μέσα στην πόλη, και  τερματισμός στην  Κεντρική Πλατεία της Αριδαίας
-Τελετή λήξης: «Άναμμα της Φλόγας» στην Κεντρική Πλατεία Αριδαίας
Στα πλαίσια της πρωτοβουλίας αυτής, καλούμε όλους εσάς να κατανοήσετε την ιδιαιτερότητά της και να συμμετέχετε στην Εθελοντική Αιμοδοσία που θα πραγματοποιηθεί!

Πιθανές Διαδρομές της Φλόγας:
Ξιφιανή – Άλωρο – Αριδαία
Γαρέφι – Πρόμαχοι –  Σωσάνδρα – Αριδαία
Πολυκάρπη –Τσάκωνες – Αριδαία
Ριζοχώρι – Εξαπλάτανος – Αριδαία
Λουτράκι – Πιπεριά – Αριδαία

Η έναρξη της λαμπαδηδρομίας θα γίνει στις 17:00μ.μ
Στη λαμπαδηδρομία λαμβάνουν μέρος:
-Σύλλογοι Εθελοντών Αιμοδοτών
-Πολιτιστικοί – Αθλητικοί Σύλλογοι
-Εθελοντικοί Σύλλογοι
-Σύλλογοι και Ομάδες που ενεργοποιούνται μέσω των αιμοδοσιών
-Πολίτες
-Κοινωνικοί φορείς
Την εκδήλωση στηρίζουν το ΕΚΑΒ και η Ελληνική Αστυνομία.


Ευχαριστήριο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Αριδαίας

                                              
E Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Η Διοίκηση και το προσωπικό της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Αριδαίας ευχαριστεί θερμά τους κατοίκους της Τ.Κ Αλώρου, τον Πρόεδρο της,  Παπαδόπουλο Δημήτριο και τον Αντιδήμαρχο Αλμωπίας Τσιμτσιρίδη  Γεώργιο, που με την  συνδρομή τους και την διάθεση των γεωργικών ελκυστήρων συνετέλεσαν τα μέγιστα για την κατάσβεση πυρκαγιάς στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου Αλώρου στις 18/08/2017.



  Ο Διοικητής

    Απόστολος Ν. Κώνστας  
                 Επιπυραγός

Η ΔΗ.Κ.Ε. ΑΛΜΩΠΙΑΣ εντάχθηκε στο πρόγραμμα χρηματοδότησης των Ληξιπρόθεσμων για την εξόφληση χρεών παρελθόντων ετών


Μετά από στοχευμένες, προγραμματισμένες και μεθοδευμένες προσπάθειες, η ΔΗ.Κ.Ε. ΑΛΜΩΠΙΑΣ με απόφαση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, εντάχθηκε στο πρόγραμμα χρηματοδότησης των Ληξιπρόθεσμων για την εξόφληση χρεών παρελθόντων ετών, που προήλθαν ουσιαστικά από τη συγχώνευση των δύο Επιχειρήσεων με τον Καλλικράτη.
Αυτό σημαίνει, ότι ουσιαστικά μέχρι τέλος του έτους 2017 η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Αλμωπίας θα έχει εξοφλήσει όλες μα όλες τις υποχρεώσεις της προς τους επαγγελματίες - πιστωτές συμπολίτες μας, φυσικά με όλες τις διαδικασίες που προβλέπονται από το Νόμο.
Θα είναι πλέον μια Επιχείρηση που θα μπορεί να οραματίζεται το μέλλον της βελτιώνοντας όλες τις υποδομές της στις Δομές που διαχειρίζεται και διοικεί.
Θέλω σ' αυτήν τη δύσκολη και όμορφη προσπάθεια που ξεκίνησε και κατέληξε θετικά να ευχαριστήσω τους συνεργάτες μου διοικητικούς υπαλλήλους της ΔΗ.Κ.Ε.Α. και κυρίως τον κ. Τουμανίδη Κωνσταντίνο, να ευχαριστήσω το Λογιστικό γραφείο ¨ASF ACCOUNTING IKE¨ που μας υποστηρίζει και συνεργάζεται με τη ΔΗ.Κ.Ε.Α. σε θέματα οικονομικής φύσης και τέλος θέλω να ευχαριστήσω το συμπολίτη μας Βουλευτή κ. Σηφάκη Ιωάννη, που σε όλη αυτήν την προσπάθεια ήταν παρόν σε καθημερινή επικοινωνία, παρακολουθώντας και δείχνοντας το πραγματικό του ενδιαφέρον για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.
Θέλω επίσης να τον ευχαριστήσω και για το ενδιαφέρον του να παραχωρηθεί το ιδιοκτησιακό του ΚΔΑΠμεΑ " ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ" με απόφαση του Κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΑΕΔ στο Δήμο Αλμωπίας για δεκαετή χρήση, ώστε να μπορούμε να εντάξουμε το κτήριο σε πρωτοποριακό πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης μέσω του ΕΣΠΑ.
Όλα αυτό μας κάνουν να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον της Επιχείρησης που με σωστή διοίκηση και διαχείριση θα δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στον Κοινωνικό της ρόλο με επίκεντρο τον Άνθρωπο.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗ.Κ.Ε.Α
                   ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...