Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Μια γυναίκα αποφασίζει να κάνει λίφτινγκ στο πρόσωπο για τα γενέθλιά της.. Ξοδεύει 3500 ευρώ και αισθάνεται ιδιαίτερα ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα.

3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
 ΄΄ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ΄΄ ΤΗΣ  ΔΗ.Κ.Ε ΑΛΜΩΠΙΑΣ

3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Απασχόληση, κοινωνικές υποθέσεις και κοινωνική ένταξη
Η ΕΕ προωθεί την ενεργό ένταξη και την πλήρη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία , σύμφωνα με την προσέγγιση της για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε σχέση με την αναπηρία. Η αναπηρία είναι θέμα που άπτεται των δικαιωμάτων του ατόμου και όχι της διακριτικής μεταχείρισης. Η προσέγγιση αυτή βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο της σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία , την οποία έχει προσυπογράψει η ΕΕ.
Η Ευρωπαϊκή Στρατηγική για τα Άτομα με Αναπηρία 2010-2020 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που εγκρίθηκε το 2010, βασίζεται στη σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία και λαμβάνει υπόψη την εμπειρία που αντλήθηκε από το σχέδιο δράσης για τα άτομα με αναπηρία( 2004-2010 ).

Η επίτευξη των στόχων αυτής της στρατηγικής επιδιώκεται μέσω δράσεων σε οκτώ τομείς προτεραιότητας:
1.      Προσβασιμότητα: αγαθά και υπηρεσίες προσβάσιμα για τα άτομα με αναπηρία και προώθηση της αγοράς υποβοηθητικών συσκευών.
2.      Συμμετοχή: Διασφάλιση για τα άτομα με αναπηρία όλων των  οφελών που απορρέουν από την ιθαγένεια της ΕΕ, άρση των εμποδίων για ίση συμμετοχή στη δημόσια ζωή και στις δραστηριότητες αναψυχής και προώθηση της παροχής ποιοτικών υπηρεσιών σε τοπικό επίπεδο.
3.      Ισότητα: Καταπολέμηση των διακρίσεων που οφείλονται στην αναπηρία και προώθηση των ίσων ευκαιριών.
4.      Απασχόληση: Σημαντική αύξηση του ποσοστού των ατόμων με αναπηρία που εργάζονται στην ανοιχτή αγορά εργασίας. Τα άτομα με αναπηρία αντιπροσωπεύουν το ένα έκτο του συνολικού ενεργού πληθυσμού της ΕΕ, αλλά το ποσοστό απασχόλησης τους είναι συγκριτικά χαμηλό.
5.      Εκπαίδευση και κατάρτιση: Προώθηση της εκπαίδευσης χωρίς αποκλεισμούς και της δια βίου  μάθησης για μαθητές και φοιτητές με αναπηρία. Η ίση  πρόσβαση στην ποιοτική εκπαίδευση και τη δια βίου μάθηση δίνει στα άτομα με αναπηρία τη δυνατότητα να συμμετέχουν πλήρως στην κοινωνία και να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής τους. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δρομολογήσει αρκετές εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες που απευθύνονται σε άτομα με αναπηρία , όπως μεταξύ άλλων, η ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ανάπτυξη της Ειδικής Αγωγής, καθώς και η συγκρότηση μια ειδικής ομάδας εργασίας για την εκπαίδευση και τη δια βίου μάθηση των ατόμων με αναπηρία.
6.      Κοινωνική Προστασία: προώθηση αξιοπρεπών συνθηκών ζωής , καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
7.      Υγεία: προώθηση της ίσης πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και συναφείς  δομές .
8.      Εξωτερική δράση: προώθηση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία στην πολιτική διερεύνησης της ΕΕ και στα διεθνή αναπτυξιακά προγράμματα.

           Δήμκου Γεωργία
           Κοινωνική Λειτουργός
            του ΚΔΑΠ με Α ΄΄ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ΄΄

Εκπαιδευτική-ενημερωτική εκδήλωση με θέμα: «ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ»

Το κέντρο εκπαίδευσης και κατάρτισης του ΕΛ.Γ.Ο. «ΔΗΜΗΤΡΑ» Σκύδρας  σε συνεργασία με την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας και τον Δήμο Σκύδρας στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του όσο αφορά την κατάρτιση και ενημέρωση του αγροτικού πληθυσμού θα πραγματοποιήσει εκπαιδευτική-ενημερωτική εκδήλωση  με θέμα: «ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ».
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του ΕΛ.Γ.Ο. «ΔΗΜΗΤΡΑ» Σκύδρας (2ο χιλ Μαυροβούνι –Έδεσσας) στις 07 Δεκεμβρίου  ημέρα Πέμπτη  και ώρα 17:00  και  θα αφορά παραγωγούς , γεωπόνους, καταναλωτές  καθώς και όλους τους φορείς   που δραστηριοποιούνται στον αγροτικό χώρο.
Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης θα αναπτυχθούν θέματα όπως:                   -  το θεσμικό πλαίσιο για την παραγωγή και διάθεση αγροδιατροφικών προϊόντων Οικοτεχνίας 
-  Διαδικασίες παραγωγής χειροποίητων παραδοσιακών προϊόντων στο εργαστήριο.
-  Παρουσίαση παρασκευής χειροποίητου τραχανά και γλυκού του κουταλιού.
-   η διατροφική αξία των χειροποίητων παραδοσιακών προϊόντων.
Μετά το πέρας των ομιλιών θα γίνουν δεκτές παρεμβάσεις, θα εισακουσθούν προβληματισμοί και ερωτήματα των ενδιαφερομένων-συμμετεχόντων. 
Θα ακολουθήσει δεξίωση όπου όλοι οι παρευρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να γευτούν εκλεκτά εδέσματα από τα παραδοσιακά προϊόντα της Πέλλας. 
Για την αρτιότερη διοργάνωση της εκδήλωσης παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να επικοινωνήσουν στα τηλέφωνα  2381089483  (υπεύθυνοι κ.Σιδηρόπουλος Μιχαήλ, κ.Θεοχαρόπουλος Ιωάννης).

Παρατείνεται η ημερομηνία λήξης, για την ανανέωση και την έκδοση των νέων Δελτίων και κουπονιών Μετακίνησης ΑμεΑ


Από τη Δ/νση Δημόσιας Υγείας & Κοιν. Μέριμνας Π.Ε. Πέλλας γίνεται γνωστό ότι παρατείνεται η ημερομηνία λήξης, για την ανανέωση και την έκδοση των νέων Δελτίων και κουπονιών Μετακίνησης ΑμεΑ (ΠΑΣΟ), έως την 29η Δεκεμβρίου 2017 .
Οι δικαιούχοι μπορούν να απευθύνονται και στα κατά τόπους Κέντρα Εξυπηρέτησης Πελατών  (Κ.Ε.Π.) των Δήμων τους.

                                                                           



ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ & ΚΟΙΝ. ΜΕΡΙΜΝΑΣ Π.Ε. ΠΕΛΛΑΣ

Κατάσταση Πληρωμής των δικαιούχων της Δράσης 3.1 Διατήρηση Απειλούμενων Αυτόχθονων φυλών αγροτικών ζώων για το έτος εφαρμογής 2015 (3ο έτος)


Ανάρτηση Καταστάσεων Πληρωμής  για την Δράση 3.1 Διατήρηση Απειλούμενων Αυτόχθονων φυλών αγροτικών ζώων, Μέτρο 10 του ΠΑΑ 2014-2020, ανειλημμένες υποχρεώσεις του Μέτρου 2.1.4. «Γεωργοπεριβαλλοντικές Ενισχύσεις» του ΠΑΑ 2007-2013,  για το έτος εφαρμογής 2015 (3ο έτος).

Ανακοινώνεται ότι σήμερα Παρασκευή 01/12/2017 αναρτήθηκε στον χώρο ανακοινώσεων της Δ/νσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Π.Ε. Πέλλας (2ος όροφος , Διοικητήριο, 'Εδεσσα) και στο Γραφείο Αγροτικής Οικονομίας Αριδαίας (Αγροτικό Κτηνιατρείο, 1Ο χλμ. Αριδαίας – Τσακώνων)  Κατάσταση Πληρωμής των δικαιούχων της Δράσης 3.1 Διατήρηση Απειλούμενων Αυτόχθονων φυλών αγροτικών ζώων για το έτος εφαρμογής 2015 (3ο έτος), προκειμένου να λάβουν γνώση οι ενδιαφερόμενοι.
Οι καταστάσεις περιλαμβάνουν 14 δικαιούχους .
Επισημαίνεται ότι η υποβολή ενστάσεων πραγματοποιείται εντός πέντε (5) εργάσιμων ημερών από την ημερομηνία της πρώτης ανάρτησης, σύμφωνα με το αριθμ. 114358/14-11-2017 Εγχειρίδιο  διαδικασίας ελέγχου-έγκρισης πληρωμής του ΟΠΕΚΕΠΕ. Για οποιαδήποτε πληροφορία οι δικαιούχοι και ενδιαφερόμενοι μπορούν απευθύνονται   στο Γραφείο Αγροτικής Οικονομίας Αριδαίας (Αγροτικό Κτηνιατρείο, 1Ο χλμ. Αριδαίας – Τσακώνων, τηλ. 2384021330).

                                                                                                                        Ο Δ/ΝΤΗΣ

                                               

                                                                                                            ΤΡΥΦΩΝ ΤΣΑΝΤΑΚΗΣ

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ: "Τα ευχολόγια δεν κρύβουν τη βαρβαρότητα ΕΕ και κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κατά των αναπήρων"


Τα ευχολόγια δεν κρύβουν τη βαρβαρότητα ΕΕ και κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κατά των αναπήρων.
Στη συζήτηση για την «Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Αναπηρία» παρενέβη ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σωτήρης Ζαριανόπουλος σήμερα στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, τονίζοντας τα παρακάτω:
«Τα ευχολόγια της έκθεσης του Ευρωκοινοβουλίου για την αναπηρία, παρότι ξεκινούν με βάση πραγματικά προβλήματα, τελικά  έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα : το σύστημα δεν αφήνει έξω από τα θύματά του ούτε τους ανάπηρους των οποίων η κατάσταση χειροτερεύει, σαν αποτέλεσμα της πολιτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυβερνήσεων. Με στόχο : «ψίχουλα» για τις περιπτώσεις ακραίας φτώχειας και δραστικές περικοπές στην ικανοποίηση των ιδιαίτερων αναγκών των αναπήρων.
Καταντά δε πρόκληση για την Ελλάδα όπου μεθοδεύονται από κουαρτέτο και κυβέρνηση νέες περικοπές σε συντάξεις, επιδόματα και άλλες παροχές αναπηρίας, μεθοδευμένα πετσοκόβονται τα ποσοστά αναπηρίας από τις κρατικές υπηρεσίες, υποχρηματοδοτούνται και κλείνουν κρατικές δομές για αναπήρους.  Ο νεόκοπος όρος «λειτουργική αναπηρία» χρησιμοποιείται σαν κόφτης αναγκαίων παροχών, για «ενεργό γήρανση» και των αναπήρων δηλ. δουλειά όσο αντέχουν.   
Μπροστά στην εκμετάλλευση των αναγκών των αναπήρων από ιδιωτικά συμφέροντα με την επίκληση της «προσβασιμότητας στην αγορά» απαιτείται οργανωμένη πάλη για ολοκληρωμένο αποκλειστικά κρατικό σύστημα προστασίας των αναπήρων, ικανοποίησης όλων των αναγκών τους».


30/11/2017                                    
Η ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Η σαρωτική εφηβεία της μέσης ηλικίας ή αλλιώς τα χαμένα όνειρα που «επιστρέφουν και ζητούν εκδίκηση»


Επειδή ο άνθρωπος ρέπει στην αμεριμνησία και τη νωθρότητα, συνεχώς αναβάλλει τις σοβαρές αποφάσεις του, τις βαθιές τίμιες εκτιμήσεις του, την αυτοκριτική και τους απολογισμούς του, για τότε που δε γίνεται πια να τις απωθήσει. Γιατί έρχεται ένας καιρός, ευτυχώς, που οι εκτιμήσεις τούτες, οι απολογισμοί, οι αυτοκριτι­κές, δεν αναβάλλονται: Δεν πάει άλλο!

Μια τέτοια κρίσιμη χρονική καμπή είναι και για τη ζωή μιας γυναίκας η μέση ηλικία. Η καμπή τού «δεν πάει άλλο», του «τώρα ή ποτέ». Για να ακολουθήσει η επι­κίνδυνη όσο και εσφαλμένη εγκατάλειψη στο «ποτέ...» Όλα συνηγορούν σ' αυτά τα επώδυνα αισθήματα. Τα παιδιά ενηλικιώνονται και αυτονομούνται. Φεύγουν από το σπίτι για σπουδές, για τους δικούς τους έρωτες, για τις δικές τους παρέες, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συμβουλές της, τη φροντίδα της, τα παράπονα της, τις απειλές της. Φεύγουν με τρόπο ήπιο ή με τρόπο εμπόλε­μο και εκρηκτικό, ανάλογα- όμως φεύγουν. Οι γονείς της, νεκροί ή γερασμένοι, δεν έχουν πια την ισχύ να επη­ρεάζουν μυαλό και αισθήματα όπως παλιά. Ο σύζυγος, συχνά, δεν είναι ο άντρας που ερωτεύτηκε. Δοσμένος τώρα στα δικά του μονοπάτια, μπερδεμένος στον δικό του ψυχολογικό χάρτη, έχει γίνει με τον καιρό ένας αδελ­φός, ένας συγκάτοικος, ένα παθητικό κουτί παραπό­νων, ένας αποφασισμένος αντίπαλος, ένας ξένος. Την εγκατέλειψε ίσως από χρόνια, είτε συναισθηματικά εί­τε και συνολικά, και τον εγκατέλειψε κι αυτή. Οι φίλοι, είτε χαμένοι σε άλλες επιλογές είτε πληκτικά δεδομένοι, δεν μπορούν να βοηθήσουν. Ζουν τα δικά τους βάσανα.
Και τότε μια γυναίκα νιώθει μόνη. Έχει μάλλον το χρόνο να το παραδεχτεί πως είναι μόνη, πως ήταν μόνη από πολύ παλιά.

Μάρω Βαμβουνάκη, Ερωτευμένος Πολωνός (από το εξώφυλλο του βιβλίου)

Εγώ θα έλεγα πως είναι ελεύθερη, όμως εκείνη νιώθει πως είναι μόνη. Και αποτυχημένη. Και άδεια. Και κουρα­σμένη. Διότι η ελευθερία που τώρα επιτέλους — θέλει δε θέλει— της προσφέρεται, την απαλλάσσει μεν από δεκαετιών ασφυκτικά και παραμορφωτικά για την ψυ­χή καθήκοντα, αλλά τη βρίσκει απροετοίμαστη, απαίδευ­τη στο να μπορεί να αναγνωρίζει τα πραγματικά της συ­ναισθήματα. Πολύ ανίκανη να τα διαχειρίζεται. Δεν έχει μάθει άλλωστε να ασχολείται με τον εαυτό της, δεν είχε χρόνο ποτέ. Της τον λεηλάτησαν οι άλλοι κι εκείνη αυτονόητα τον παρέδωσε. Κοιτάει τώρα πίσω και βλέ­πει εκκρεμότητες. Ακρωτηριασμένες επιθυμίες. Ατρο­φικές απόπειρες. Προδοσίες. Σπανίως είναι ένας άλλος ο προδότης μας. Ο ίδιος ο εαυτός μας είναι που πρόδω­σε τον αληθινό εαυτό μας. Και τώρα, στη μέση ηλικία, αναγκάζεται να το υποπτευτεί αυτό. Να πονέσει. Να συντριβεί και να αποφασίσει τελειωτικά: Θα επανορ­θώσω ή θα αφεθώ στη φθορά; Θα αντλήσω από εμπειρίες, γνώση, αναγεννημένες λαχτάρες, νέα ελευθερία ή θα ακολουθήσει η καρδιά και το πνεύμα μου — τούτα τα εν δυ­νάμει αιώνια κομμάτια του είναι μου — το μαρασμό που βλέπω πάνω στο σώμα μου και μέσα στον καθρέφτη; Θα παραδοθώ στην ηδονή της τεμπελιάς, της αδράνειας και της γκρίνιας ή θα πετάξω σε ταξίδια ζωής, συναρπαστι­κά; Θα κλείσω το ημερολόγιο μου ή θα ξεφυλλίσω το τε­ράστιο βιβλίο της ζωής σε παρακάτω κεφάλαια; Θα νι­κήσει η τωρινή ευκολία της παραίτησης ή η δύσκολη προοπτική της δράσης; Το εύκολο που με τον καιρό θα γίνεται όλο και πιο επαχθές ή το δύσκολο που με τον καιρό γοητεύει και λυτρώνει; […..]

Τα χαρτάκια με τις επιθυμίες

Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ γράφει πως Ευτυχία είναι η εκπλή­ρωση κάποιας παιδικής επιθυμίας. Γι' αυτό ο πλούτος δίνει τόσο ελάχιστη ευτυχία. Το χρήμα δεν είναι επιθυ­μία της παιδικής ηλικίας.
Σε μια ομάδα ατόμων πάνω από σαράντα χρόνων έδωσα αυτήν ακριβώς την ερώτηση και ζήτησα να θυ­μηθούν τον παλιό, παιδικό, νεανικό κόσμο τους και να μου απαντήσουν γραπτά και ανυπόγραφα. Κανένα πρέ­πει, καμιά εικόνα τους να μην επηρεάσει δηλαδή ένα τόσο σημαντικό και ευαίσθητο ταξίδι στην ενδοσκόπη­ση. Ελάχιστοι απάντησαν πως είχαν πραγματώσει το παι­δικό όνειρο τους. Κι όμως! Ήταν τόσο απλά και εφικτά τα περισσότερα από εκείνα τα παιδικά όνειρα που μου έγραψαν στα χαρτάκια: Ήθελα να γίνω δάσκαλος. Για­τρός. Νοσοκόμα. Πιλότος. Ιεραπόστολος. Μαμά. Τα κρά­τησα και τα έβαλα στο συρτάρι μου, σ' ένα φάκελο που γράφει απ' έξω: Τα χαρτάκια με τις επιθυμίες. Τα κοιτώ με θλίψη, με νοσταλγία, και ξαναθυμάμαι την κουβέντα του Τσέχωφ: «Θεέ μου, πόσο κοντά απ' την ευτυχία περ­νάει ο άνθρωπος...» Ακόμα, ο ίδιος ο Φρόιντ είπε: «Πάει καιρός που ανακάλυψα ότι χρειάζεται απλώς λίγο θάρ­ρος για να εκπληρωθούν επιθυμίες, θεωρούμενες μέχρι τότε ανέφικτες».
Λίγο θάρρος! Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε: Καλοσύνη χωρίς δύναμη δεν είναι καλοσύνη. Όποιος φοβάται ζει μισή ζωή.

Ο λόγος όμως που έβαλα την ομάδα να μου γράψει τις παλιές επιθυμίες της δεν ήταν για να τους στενοχω­ρήσω. Να συγκρίνουν αυτό που τώρα έχουν μ' εκείνο που τότε ήθελαν, και να απογοητευτούν. Ο λόγος μου ήταν πιο υγιής και ζωηρός από την αυτοκριτική, την αυτομομφή και τη στάσιμη πίκρα. Ήθελα να σκεφτούν μό­νοι τους πως ίσως υπάρχει καιρός. Ειδικά τώρα, σ' αυτή την ηλικία που, επιμένω, είναι επίσης μια ηλικία απε­λευθέρωσης —γι' αυτό άλλωστε οι άνθρωποι τρομάζουν τόσο απ' αυτήν —, μπορούν να επανορθώσουν κάτι απέ­ναντι στον παραπονεμένο, θυμωμένο, αυθεντικό τους εαυτό που κακοποίησαν. Να προσπαθήσουν τώρα να κάνουν κάτι από εκείνο που τότε επιθυμούσαν. Κι αν όχι ακριβώς εκείνο, κάτι παραπλήσιο, συγγενικό, που θα ξεδιψάσει την περιφρονημένη λαχτάρα και θα δώσει χαρά και δύναμη. Χαρά που είναι η γεύση του Παρα­δείσου.



The Artist's Mistress by Charles Sims RA RWS, 1873-1928.

[……] Αν σε ηλικία ώριμη και δύσκολη, μια γυναίκα —αλλά και άντρας, γιατί, ως γνωστόν, η κλιμακτήριος αφορά και στα δύο φύλα, μόνο που οι άντρες κρύβουν πιο συ­στηματικά και πιο νοσογόνα τα αισθήματα τους και δεν τα μαθαίνουμε - συνεχίζει να υποφέρει επί χρόνια με τα κλασικά συμπτώματα της δυσθυμίας, της κατάθλι­ψης, της παραίτησης, των ψυχοσωματικών, της υστερίας, κι όλα όσα χαρακτηρίζουν την κλιμακτήριο, είναι επει­δή, ξανά, κάτι αρνείται να κάνει για τον εαυτό της σω­στά. Θάβει ξανά τη νέα, μεγάλη της ευκαιρία. Είναι που δεν αξιοποιεί τη νέα πρόταση για ζωή αληθινή, ζωή δι­κή της, του πεπρωμένου της, και αυτοπροδίδεται πάλι. Ο εαυτός της, έστω και αργότερα, έστω και μέσα σε γκρί­ζο σκηνικό, την καλεί σπαραχτικά να συμφιλιωθούν, να συνομιλήσουν, να ενωθούν, να υπερβούν τον χρόνιο δι­χασμό που τους τυράννησε.

Είναι υπεύθυνη για το πώς θα ανταποκριθεί στην κλή­ση, πολύ περισσότερο υπεύθυνη από τότε, κατά τη φουρ­τουνιασμένη της, ερωτευμένη, άπειρη, καταπιεσμένη από γονείς, νιότη. Και το ξέρει. Γι' αυτό θυμώνει, πικραίνε­ται, απελπίζεται και το ρίχνει στις διάφορες επιφανεια­κές φυγές: στα χαρτιά, στο φαγητό, στα ψώνια, στο άψυ­χο σεξ, στις γελοίες προσωρινές ερωτοδουλειές, στις πλαστικές εγχειρίσεις, στο κουτσομπολιό. Όμως το να φεύγεις απ' τον εαυτό σου είναι προσπάθεια μάταιη. Όσο του φεύγεις τόσο εκείνος σε αλυσοδένει και σε τραβάει με βία πίσω. Όλο και πιο θυμωμένος.

Και πάλι εσύ αποφασίζεις. Σε όλα και για όλα αποφασίζεις εσύ. Ακόμα και για το θάνατο σου εσύ αποφα­σίζεις, υποστηρίζουν κάποιες αρχαίες διδασκαλίες. Και ο θάνατος είναι πολλών ειδών. Για να θυμηθούμε εκεί­νο το εύστοχο: «Πέθανε στα είκοσι του και τον έθαψαν στα ογδόντα πέντε του».

Τα αποσπάσματα προέρχονται από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Ο Παλιάτσος και η Άνιμα», εκδόσεις Ψυχογιός





Ένα παιδί που τρώει ξύλο νιώθει άχρηστο, ανεπαρκές.


Παροτρύνσεις για ξυλιές στα χεράκια, φωνές με έντονο ύφος, χειρονομίες προσβλητικές και τιμωρίες στη γωνία, αποτελούν κάποιες προσφιλείς, «ανώδυνες» τακτικές, που συστήνονται ελαφρά τη καρδία, ακόμη και από παιδαγωγούς, προκειμένου να συνετιστεί ένα παιδί, ένα νήπιο, ένα βρέφος που … «ενοχλεί».
Κι όμως, δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα, από την επιφανειακή προσέγγιση του.. «έλα, μωρέ τι πάθαμε με λίγο ξύλο;”
Το ξύλο που έχει δεχθεί ένα παιδί, αγαπητέ υποστηρικτή των «λίγων ξυλιών», πλημμύρισε κάποτε τον εγκέφαλό του με κορτιζόλη, την ορμόνη του άγχους, προκαλώντας αλλαγές μόνιμες στην εγκεφαλική φυσιολογία του.
Το έχει κάνει ψυχρό συναισθηματικά, αφού έμαθε στην πιο τρυφερή του ηλικία, πως ένας γονιός μπορεί να ταυτιστεί με τον τιμωρό του.
Το έκανε να νιώθει μόνο, με συναισθήματα οργής, μίσους, τα οποία στη συνέχεια έστρεψε στον εαυτό του, βιώνοντας ενοχή και ματαίωση.
Αλήθεια, όσοι νομιμοποιούν το ξύλο, μπορούν να συνάψουν πολύ στενές σχέσεις και να συνδεθούν συναισθηματικά;
Μπορούν να βιώσουν την απόλυτη εμπιστοσύνη προς οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο ον, αφού οι ίδιοι τους οι γονείς τους κακομεταχειρίστηκαν κάποτε;
Ένιωσαν ποτέ στην πραγματικότητα πολύ κοντά και οικεία με αυτούς τους γονείς, ή απλά περιορίστηκαν σε μια σχέση ψυχρή, σε μια σχέση σεβασμού;
Πώς μπορούν, άραγε, να χειριστούν τα ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα που πηγάζουν από μια ηλικία παιδική, γεμάτη ξύλο και ταπείνωση;
Και..αλήθεια, τι γίνεται με τις αγχώδεις διαταραχές που χτυπάνε συχνά την πόρτα, όσων είχαν βίαια παιδικά χρόνια;
Αγοραφοβία, κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, πηγάζουν συχνότατα από την παιδική κακοποίηση.
Αν και συχνά τα άτομα που έχουν κακοποιηθεί πολύ νωρίς στη ζωή τους, δεν έχουν αναμνήσεις από αυτό, ωστόσο, λειτουργεί η άδηλη μνήμη τους. Η άδηλη μνήμη λειτουργεί ασυνείδητα, εσωτερικεύοντας αυτόματα ορισμένες εξωτερικές καταστάσεις και αποθηκεύοντας συναισθήματα. Συνεπώς, τα τραυματικά γεγονότα καταγράφονται εκεί και υπάρχουν πάντοτε μέσα μας, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να τα ανακαλέσουμε συνειδητά. Ακόμη κι αν τα μικρά παιδιά, λοιπόν, δεν ανακαλούν μνήμες κακοποίησης ή ξύλου πριν την ηλικία των δύο περίπου χρόνων, τα σημάδια εντυπώνονται ανεξίτηλα πάνω τους, αφού τα βιωμένα συναισθήματα διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη δομή ολόκληρης της ψυχολογίας τους.
Όσο και αν αθώα κι επιπόλαια τείνουν να κρίνουν ορισμένοι τις ξυλιές ως κάτι αναίμακτο, για ένα παιδί δεν ισχύει ποτέ αυτό. Το ξύλο, εκτός από τη σωματική κακοποίηση, εμπεριέχει και τη συμβολική διάσταση της τιμωρίας, του «ευνουχισμού» της αυτονομίας, της προσβολής της προσωπικότητας, της αποκοπής από το συναίσθημα, της διατάραξης της αυτοεκτίμησης. Ένα παιδί που τρώει ξύλο νιώθει άχρηστο, ανεπαρκές, νιώθει θύμα και σε όλη του τη ζωή θα ακολουθείται, πιθανώς, από αυτήν την αίσθηση.
Παιδιά που έχουν κακοποιηθεί σωματικά, τείνουν να διαιωνίζουν τον φαύλο κύκλο της βίας, χτυπώντας συχνά τα δικά τους παιδιά. Υπάρχει εντυπωμένη μέσα τους η γονεϊκή συμπεριφορά που βίωσαν και αν δε δουλέψουν πολύ με τον εαυτό και το συναίσθημά τους, συχνά, ασυνείδητα σχεδόν, επαναλαμβάνουν έναν τρόπο διαπαιδαγώγησης κοντινό σε εκείνον που γνώρισαν: τη βία.
Κανένας δεν οφείλει μια καλή αγωγή στο ξύλο που έφαγε παιδάκι.
Είναι αξιέπαινοι οι άνθρωποι που μπόρεσαν, παρά τη βία που υπέστησαν, να αναπτύξουν αυτοσεβασμό, σχέσεις αγάπης, οικειότητας και εμπιστοσύνης.
Παιδιά συναισθηματικά ισορροπημένα είναι εκείνα, που μεγάλωσαν με τη νοοτροπία πως το σώμα τους αξίζει σεβασμό και αγάπη. Που έμαθαν πως κανείς δεν μπορεί να τα αγγίζει πάρα τη θέλησή τους και κανείς δεν μπορεί να τους αφήνει σημάδια, ασκώντας βίαιη εξουσία πάνω τους. Χαρούμενοι ενήλικες είναι εκείνοι που άκουγαν πως τα χεράκια τους είναι για να αγκαλιάζουν και να χαϊδεύουν κι όχι για να τιμωρούν και να πονάνε τους άλλους.
Κι αν κανείς ακόμη αναρωτιέται «τι έπαθε που έφαγε λίγο ξύλο ως παιδί», τότε σίγουρα εξωτερικά είναι μια χαρά. Τα εσωτερικά, όμως τραύματά του, μάλλον είναι ακόμη νωπά.
Η επιβολή σωματικού πόνου από τον γονιό σε οποιαδήποτε μορφή απαγορεύεται πλέον σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 3500/06.

Γράφει η Ηρώ Δημητρίου, Εκπαιδευτικός Π.Ε





«Εδώ ή αλλού». Κατερίνα Γώγου


Αγαπημένε.

Μπήκε αθόρυβα ο χειμώνας.

Ξυπόλητος μη με τρομάξει ή για το αντίθετο.

Έβγαλε μπουμπούκια η μοναξιά.

Οι εφημερίδες εδώ βγαίνουνε συχνά.

Τα νέα μου γνωστά.

Συνεχίζω τον εγκλεισμό μου.

Με μια κάμα στην καρδιά.

Εδώ ή αλλού.

Ζωντανή ή σκοτωμένη.

Αγαπημένε.

Αθώε ένοχε.

Αστεριών το λαμπρό τρεμάμενο φως.

Βία αρμονία.

Αγαπημένε μου.


Κατερίνα Γώγου
Από το βιβλίο «Τώρα θα δούμε τι θα κάνετε, Ποιήματα 1978-2002», εκδόσεις Καστανιώτη

Τέτοια ώρα στην πατρίδα…


Τέτοια ώρα στην πατρίδα ο ουρανός παίρνει το πιο γλυκό του χρώμα. Το ηλιοβασίλεμα ροδίζει τις πλαγιές των βουνών κι οι σκιές των ανθρώπων ξεθωριάζουν. Τέτοια ώρα κάθε μέρα, νοσταλγώ παράφορα τα ματωμένα δειλινά της δικής μου πόλης κι αφήνω τη σκέψη μου ελεύθερη να πετάξει κοντά της, σαν αποδημητικό πουλί που γυρνάει ξανά στον τόπο του…

Η μάνα, μια στοργική φιγούρα στ’ αγιάζι, κάθεται στο κατώφλι σ’ ένα καρεκλάκι και χαιρετάει λυπημένα τους περαστικούς.  Σαν παίρνει να μουχρώνει, μαζεύεται ν’ ανάψει το καντηλάκι της και να προσευχηθεί για τους ζωντανούς και τους νεκρούς της. Τώρα, που είμαι μακριά, θα προσεύχεται για μένα λίγο περισσότερο, σκέφτομαι, και με πιάνει το παράπονο. Τα παιδιά, τέτοια ώρα, παίζουν ακόμα στις αλάνες κι οι γυναίκες μαζεύουν τα ρούχα τ’ απλωμένα απ’ τα σχοινιά, να μην τα πιάσει η υγρασία της νύχτας. Οι άντρες παίρνουν το δρόμο για το καφενείο, να μοιραστούν το ουζάκι τους μ’ ένα γνωστό και ν’ ανταλλάξουν τα νέα τους. Τέτοια ώρα πλενόμουνα κι έβαζα το φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο για να κατέβω ν’ ανταμώσω κάνα φίλο, να πούμε τα δικά μας, να ξεχαστούμε... Η γυναίκα μου, σε λίγο, θα βγει να φωνάξει τα παιδιά κοντά της. Όλα συνεχίζουν να  γίνονται όπως πρώτα, σαν να είμαι κι εγώ εκεί, σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Εδώ όλα είναι διαφορετικά. Όμορφα, μα διαφορετικά. Είναι μια χώρα με φως και ήλιο που σε ζαλίζει, με ανθρώπους πρόσχαρους και χαμογελαστούς, μα ξένους…  Κι εγώ, το μόνο που έχω να κάνω μια τέτοια ώρα, είναι να κατέβω στην πλατεία, εκεί μπροστά στην εκκλησιά, για ν’ αλλάξω κάνα λόγο με τους δικούς μας, ν’ ακούσω λιγάκι τη φωνή μου, να μου περάσει η ώρα. Όταν είσαι μακριά απ’ τη χώρα σου, λαχταράς ν’ ακούς τη γλώσσα σου να τη μιλάνε κι άλλοι. Κανείς από μας, όμως, δεν έχει όρεξη για πολλά. Δυο τρεις κουβέντες, κανένα νέο απ’ την πατρίδα, κάποιος καινούργιος στην παρέα… Σαν πέσει το σκοτάδι μαζευόμαστε ένας ένας στη δικιά του γωνιά, με μοναδική συντροφιά τις αναμνήσεις μας, για ν’ αλαφρύνει ο λογισμός.

Ποτέ δε μου πέρναγε απ’ το μυαλό πως θα ξενιτευόμουνα, πως θα άφηνα παιδιά και γυναίκα πίσω. Ποτέ δεν το περίμενα πως θα μου λείπει τόσο η πατρίδα. Ο ουρανός της, οι δρόμοι της, τα σοκάκια της, οι άνθρωποί της, οι άνθρωποί μου.

Όταν δε δουλεύω, όλα τα βλέπω αλλιώς, με άλλο μάτι, πικραμένο. Κάθε απόγευμα ξεχειλίζει το στήθος μου από στενοχώρια, δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ το βάρος. Ειδικά όταν ανταμώνω με γυναίκες και παιδιά.  Σκέφτομαι τους δικούς μου και με πλακώνουν όλα. Τώρα κατάλαβα, πως είναι άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις. Άλλο να το ζεις από κοντά και να το νιώθεις στο πετσί σου.

Η δουλειά δε με τρομάζει. Ό,τι δουλειά κι αν κάνω μ’ αρέσει. Δεν έχω παράπονο. Ξεχνιέμαι, ξεφεύγει καλύτερα το μυαλό μου απ’ τα σοβαρά, απ’ τα στενάχωρα. Όταν κουράζομαι κοιμάμαι πιο εύκολα, αλλιώς ξαγρυπνάω όλη νύχτα με τα μάτια ανοιχτά κι ονειρεύομαι την πατρίδα και το σπίτι μου που με προσμένει να γυρίσω…

Σαν έρχεται η ώρα να μιλήσω με τη γυναίκα μου στο τηλέφωνο με πιάνει πανικός. Παλεύω μέσα μου να μη με καταλάβει.  Κι αυτή το ίδιο. Γλυκαίνει τη φωνή της, μα η ανάσα της δε με ξεγελά. Οι κοφτές ανάσες και οι αναστεναγμοί που προσπαθούμε να πνίξουμε, μας προδίδουν και τους δυο. Εκείνη μιλάει πιο πολύ, εγώ σωπαίνω. Μου λέει για τα παιδιά, για το σχολειό τους, για τους γείτονες και τους φίλους μας, για τη μάνα που όλο ρωτάει πότε θα γυρίσω. Σαν έρχεται η σειρά μου, δεν βρίσκω τι να της πω. Δεν έχω νέα ούτε παλιά. Η κάθε μέρα είναι ακριβώς ίδια με την προηγούμενη. Τίποτα δεν αλλάζει. Κι εκείνη, όμως, αποφεύγει να με ρωτάει πολλά. Μονάχα αν είμαι καλά νοιάζεται κάθε φορά κι η αγωνία ραγίζει τη φωνή της.

Όταν κλείνω το τηλέφωνο η καρδιά μου ηρεμεί, μα η ψυχή μου πλημμυρίζει θλίψη και νοσταλγία. Σκέφτομαι, τι θα κάνει αυτή την ώρα κι αρχίζω ξανά να  υποθέτω, σύμφωνα με τις παλιές μας συνήθειες… Τότε που ήμουνα κι εγώ εκεί. Τώρα, λέω με το νου μου, θα κλειδώσει την εξώπορτα, θα κάνει το σταυρό της μπροστά στο εικόνισμα κι ύστερα θ’ αναστενάξει βαθιά, να βγάλει από μέσα της όλες τις σκοτούρες της μέρας που πέρασε. Θα σβήσει το φως πίσω της και θα πάει πρώτα στο δωμάτιο των παιδιών να τα σκεπάσει καλά.  Ύστερα στο δικό μας. Θα ξαπλώσει στο κρεβάτι, θα χαϊδέψει το μαξιλάρι μου και θα γυρίσει την πλάτη της από την άλλη μεριά, να μην αισθάνεται την απουσία μου. Τέτοια ώρα στην πατρίδα όλα είναι ήσυχα, η νύχτα έχει σκεπάσει τα σπίτια και τους δρόμους με το μαύρο πέπλο της. Τέτοια ώρα, η γυναίκα μου κοιμάται κι ονειρεύεται πως είμαι δίπλα της… στην πατρίδα.



-

γράφει η Νίκη Μπλούτη




ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

«Κυρία, τι είναι σημαντικό στη ζωή;»


«Κυρία, τι είναι το πιο σημαντικό στη ζωή;»

Ο δωδεκάχρονος μαθητής μου είχε καταφέρει να με αιφνιδιάσει. Η ερώτησή του ήρθε εντελώς ξαφνικά και φυσικά, με έπιασε εντελώς απροετοίμαστη. Άφησα το βιβλίο που κρατούσα πάνω στο γραφείο του και τον κοίταξα.

«Τι εννοείς, αγάπη μου;»

«Εννοώ, τι είναι το πιο σημαντικό, οι γονείς, τα αδέλφια, οι φίλοι, ο άνθρωπος που θα παντρευτείς, τι;»

«Η απάντηση είναι διαφορετική για τον κάθε άνθρωπο, ο καθένας μας…»

«Για εσάς;»

Μάλιστα. Για μένα. Κανείς δε μου είχε κάνει ποτέ μια τέτοια ερώτηση. Πήρα τον χρόνο μου, όσο το παιδί με κοίταζε στα μάτια περιμένοντας την απάντησή μου.

«Για μένα το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η οικογένεια. Μόνο που ως οικογένεια δεν εννοώ μόνο τους ανθρώπους με τους οποίους μας συνδέουν δεσμοί αίματος. Οικογένεια μπορεί να νιώθεις κι έναν παιδικό σου φίλο με τον οποίο έχετε μεγαλώσει σαν αδέλφια… Ό,τι πιο σημαντικό για μένα είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να είσαι 100% αυθεντικός και να εισπράττεις την αγάπη και την αποδοχή τους. Κατάλαβες ή σε μπέρδεψα;»

«Νομίζω ότι κατάλαβα. Εσείς έχετε και άλλους ανθρώπους εκτός από την πραγματική σας οικογένεια που τους νιώθετε έτσι;»

«Ναι. Έχω μια φίλη με την οποία γνωρίζομαι 17 χρόνια. Την νιώθω αδελφή μου, είναι κάτι παραπάνω από κολλητή.»

«Φοβάστε ποτέ μήπως σας πληγώσει ή σας προδώσει κάποιος τόσο αγαπημένος;»

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό μου. Έκανα μια παύση, ήπια λίγο νερό, ανασυγκροτήθηκα και συνέχισα.

«Ναι, φοβάμαι. Ο φόβος είναι κομμάτι της ζωής μας. Όσο κι αν θα ήθελα να σου πω ότι δε με τρομάζει αυτή η σκέψη, δε θα στο πω, γιατί θα ήταν ψέμα.»

«Καλύτερα που είστε ειλικρινής.»

«Κι εγώ έτσι νομίζω.»

Χαμογελάσαμε και οι δύο και συνεχίσαμε το μάθημά μας.

Όλοι πιστεύουν ότι οι δάσκαλοι έχουν τη δύναμη να διαπλάθουν τις προσωπικότητες των παιδιών και δεν τους αδικώ. Έτσι είναι. Έχουμε μεγάλη δύναμη στα χέρια μας και είναι ευλογία το να μπορούμε να τη χρησιμοποιούμε σωστά.

Μήπως, όμως, η διαδικασία λειτουργεί και αντίστροφα; Ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές που με τις ερωτήσεις τους σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τόσο βαθιά μέσα σου, σαν να είναι οι καλύτεροι και οι πιο έμπειροι ψυχοθεραπευτές που θα μπορούσες να συναντήσεις στον δρόμο σου…

Αφήνομαι στους μαθητές μου να με διαπλάσουν. Εμπιστεύομαι τη ματιά τους, την κρίση τους, την «ακτινογραφία» από την οποία με περνάνε μόλις μπαίνω στην τάξη. Εμπιστεύομαι τις αγκαλιές τους, την άδολη αγάπη τους, τις δύσκολες ερωτήσεις τους, την επιθυμία τους ν’ ανακαλύψουν τον κόσμο.

Αν κάπου υπάρχει ένα κλειδί για την ευτυχία, σίγουρα τα χέρια που το κρατάνε είναι παιδικά.



_

γράφει η Ζωή Ναούμ





ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Πέρασαν μέρες και μέρες


Πέρασαν μέρες και μέρες
άλλοτε μ' έναν κουρασμένο ήλιο
άλλοτε με περαστικά σύννεφα
ή με μια βροχή δραπέτη, που 
όλο έφευγε απ' τον γκρίζο ουρανό
κατέβαινε μέσα σε λούκια και
υδρορροές σπιτιών σαν να 'θελε
να ψυχογραφήσει τους ανθρώπους.

Πέρασαν μέρες και νύχτες
ταυτοπρόσωπες η μία με την άλλη
κι ας άλλαζαν οι εποχές
με κοινό σημείο αναφοράς τη μοναξιά
σε κάθε εποχή
με φεγγάρι ή χωρίς

τη μοναξιά που έγινε επαίτης
για ένα άγγιγμά σου

τη μοναξιά που πέθανε μέσα
στα δάχτυλά σου.


Ελευθερία Θάνογλου
από τη συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Της παράθλασης




ΠΗΓΗ...http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/

-Πες μου κάτι όμορφο. -Ελευθερία.


1)Ελευθερία είναι η απουσία της σκλαβιάς , της δουλείας, του εγκλεισμού, οποιονδήποτε δεσμών

2)Ελευθερία θα πει να πετάς με τους ρυθμούς σου στο ύψος που θέλεις

3)Η ελευθερία αν δεν έχει όρια είναι τυραννία

4)Ο άνθρωπος την βιώνει σε στιγμές όπως η γέννηση του. Βγαίνει απ’ τα σπλάχνα της μάνας του κατακόκκινος και ματωμένος, φοβισμένος και δεν έχει ιδέα που βρίσκεται. Ξέρει μόνο να κολυμπάει. Εκείνο το πρώτο κλάμα είναι αποτέλεσμα της πρώτης πνοής ελευθερίας.

5)Όλοι ισχυρίζονται πως την ποθούν αλλά λίγοι μπορούν να την σηκώσουν στους ώμους τους

6)Να μπορείς να διαλέξεις, να έχεις μια κάποια ευχέρεια βρε παιδί μου σε κάτι. Σε οτιδήποτε. Ελευθερία είναι επιλογή. Επιλογή ΣΟΥ

7)Ταξίδι χωρίς προδιαγεγραμμένη διαδρομή, χρόνος χωρίς ρολόγια , πρωινά χωρίς ξυπνητήρια

8)Όχι φόβος. Κανένας φόβος. Καθόλου φόβος.

9)Όταν με ρωτάνε αν είμαι σε σχέση ή ελεύθερος δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το διαζευκτικό μόριο. Δεν το χωράει το μυαλό μου αυτό το ή που διαχωρίζει τις δυο κατηγορίες ως καταστάσεις που αποκλείουν η μια την άλλη.
Δεν μπορώ να καταλάβω πως αν ξυπνάω στην αγκαλιά κάποιου δεν είμαι ελεύθερος. Αν τα χείλια μου ανακαλύπτουν το νόημα της ζωής στα δικά σου.
Αν έχω μισές αγωνίες, λύπες, χαρές, συγκινήσεις, εμπνεύσεις γιατί ότι μ αγγίζει το μοιράζομαι μαζί σου. Αλλά ξέρεις κάτι; Τελικά έχω διπλάσιες. Καρδιά μου αυτός ο κόσμος είναι χαζός. Μάλλον δεν ξέρουνε πολλά για τον έρωτα.
Δεν είναι και της μόδας η αποκλειστικότητα, την οικτίρουνε πια σαν να ναι φυλακή. Ένα δεν καταλαβαίνουν. Πως μπορώ να αγγίξω όλα τα κορμιά του κόσμου, να φιλήσω όλα τα χείλια. Μπορώ. Αλλά δεν θέλω. Μέχρι να μάθουν να αγαπούν δεν τους μιλάω για μας. Δεν μπορούν να το συλλάβουν.

10)Μπορείς να πας στην εκνευριστική γειτόνισσα και να της πεις πως δεν σε σέβεται καθόλου και σου έχει σπάσει τα νεύρα;
Μπορείς να πας στο αφεντικό και να του πεις πως είναι μαλάκας γιατί κάθεται όλη μέρα και ενώ εσύ σκοτώνεσαι στη δουλειά δεν σου δίνει άδεια για τα γενέθλιά σου;
Μπορείς να μην ξαναπάς στις ηλίθιες οικογενειακές συναντήσεις με όλη την φαμίλια που δεν σταματά να σε συγκρίνει με τον επιτυχημένο ξάδελφο και να σε προτρέπει να του μοιάσεις;
Μπορείς να μπεις στο σουπερμάρκετ και να βγεις μόνο με όσα έγραφε η λίστα σου; Μπορείς να αποτύχεις, να απολυθείς, να κοπείς σε ένα μάθημα;
Mπορείς να φύγεις αύριο για μια εκδρομή; Μπορείς να αντισταθείς στον ήχο του κινητού; Μπορείς να ζήσεις στην πόλη που θέλεις;
Είσαι όσο λεύτερος μπορείς κι αν μπορείς είσαι λεύτερος

11)Η ελευθερία έχει πολλά στάδια. Δεν τα ξέρω όλα και μάλλον δεν θα τα μάθω ποτέ. Το φαντάζομαι σαν μια σκάλα με άπειρα σκαλοπάτια. Το τελευταίο (αν και έχω τις αμφιβολίες μ αν κι αυτό δεν σε βγάζει σε μια άλλη σκάλα) είναι αυτό που κάποιοι το ονομάζουν θέωση, άλλοι παράδεισο, άλλοι αυτοπραγμάτωση . Για ένα όμως είμαι σίγουρη. Πως ξεκινάει απ’ το μυαλό

12)Οι νόμοι υπάρχουν γιατί δεν ξέρουμε να διαχειριζόμαστε την ελευθερία μας

13)Την αναζητάς απελπισμένα στο άγαλμα της μεγαλούπολης ,στην πλατεία της μοιρασμένης πρωτεύουσας, στον μονότονο βηματισμό των στρατιωτικών παρελάσεων, στις υποσχέσεις των σωτήρων, κάνοντας ζάπινγκ σε τηλεσκουπιδοντενεκέδες. Ανεβαίνεις τρέχοντας στην ταράτσα του σπιτιού σου και κάτω απ’ το φως των αστεριών συλλογιέσαι την επόμενη αργία. 24 ώρες ελευθερίας.!!!!

14)Ελευθερία είναι να βγεις απ’ το κουτί. Από όλα τα κουτιά. Να μπορείς να τα δεις από μακριά, από πάνω από κάτω. Να μπορείς να τα διαλύσεις να τα αναδιαμορφώσεις

15)Ο άνθρωπος συνέλαβε τη έννοια της ελευθερίας την πρώτη φορά που φόρεσε χειροπέδες

16)Όταν είσαι σε κελί τουλάχιστον συνειδητοποιείς πως τα κάγκελα παραβιάζουν την ελευθερία σου.

17)Ελευθερία είναι η αρμονική μη ύπαρξη ορίων

18)Η γυναίκα ξεκινάει να είναι ελεύθερη όταν πάψει να φοβάται μην την αποκαλέσουν πουτάνα

19)Μην με ζαλίζεις με τεχνικές, ρυθμούς και ομοιοκαταληξίες. Ας είναι ο στίχος μου. Τουλάχιστον αυτός, ας είναι ελεύθερος

20)Την διεκδικούμε συνεχώς-τη δική μας και δεν διστάζουμε να την καταπατήσουμε όταν είναι του διπλανού και να την ξεζουμίσουμε όταν είναι του ξένου

21)Αν εξαιρέσεις το ότι αν δεν είσαι πλούσιος δεν αγοράζεις ό,τι θέλεις, δεν κάνεις ό,τι δουλειά σου κατέβει , το ότι μένεις σπίτι Σάββατο βράδυ γιατί δεν έχεις μια , κάτι παιδάκια που δεν έχουν χρόνο να παίξουν γιατί ράβουν τις σόλες στα πανάκριβα παπούτσια σου σ’ ένα πλοίο κάπου στη μέση του πουθενά και μερικές χιλιάδες που ψοφολογάνε απ την πείνα έχουμε ελεύθερη οικονομία.

22) Καθόμουν σε ένα κρασάδικο που έπαιζε Χαρούλη κατεβάζοντας ρακόμελα με ένα φίλο. Γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία. Πάντα μου άρεσε να περνάω χρόνο με τον τζιβάτο φίλο μου. Ειδικά όταν βράδιαζε. Είχε πάντα να μου διηγηθεί ιστορίες βγαλμένες από ταινία.
-Δεν θα πιω άλλο
-…(ο ήχος που παράγεται όταν αέρας εξάγεται από ένα κλειστό στόμα με τη γλώσσα έξω, προσδίδει εικόνα πεντάχρονου που εκνευρίζεται ή ειρωνεύεται)
-όχι όχι άλλο
-…
-Καλά καλά άλλο ένα
-Πες μου μια όμορφη λέξη
-Τι λέξη; Δεν ξέρω
– Πες μια όμορφη λέξη ρε
– Ελευθερία
Στρέφει λίγο το βλέμμα του αλλού, με κοιτάει χαμογελώντας και λέει
-Ωραία..ας πιούμε σ’ αυτό, στην ελευθερία λοιπόν…
Φέρνουμε κοντά τα ποτήρια μας και τσουγκράμε
-Ρε συ πoιο νομίζεις πως είναι το πιο ελεύθερο πράγμα πάνω στη γη;
-Τα παιδιά φυσικά και οι καλλιτέχνες. Και το λιγότερο ελεύθερο ο άνθρωπος

23)Στο σχολείο κάναμε μαθηματικά. Στην αριθμητική μπορώ να πω ότι ήμουν καλή. Όταν μετά μπήκαμε στην άλγεβρα και τους φανταστικούς αριθμούς κάπου το ψιλοέχασα. Στο πρώτο μάθημα είχαμε κάνει πρόσθεση. 1+1=2 Η δασκάλα μας παρουσίασε την απάντηση σαν επιστημονική αλήθεια. Δεν ανέφερε καμία εξαίρεση. Κι όμως έκανε λάθος. Την συνάντησα μερικά χρόνια μετά. Ήταν η πρώτη μου «σοβαρή» σχέση. Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα για την ορθολογικότητα του συλλογισμού μου. Πρέπει να τον παρακολουθήσεις μέχρι το τέλος.
1ελεύθερος άνθρωποςΧ+1 ελεύθερος άνθρωποςΨ*=0ελευθερία *Ψ υπερβολική ζήλεια:Χ

24)Η άφεση ενός ανθρώπου, συναισθήματος, ζώου, κλπ που βρισκόταν υπό κάποιου είδους περιορισμό

25)Η ελευθερία εμφανίζεται μέσα στους αιώνες όταν στις καρδιές των καταπιεσμένων ανάβει η σπίθα της επανάστασης και εξαφανίζεται με τη συσσώρευση εξουσίας

26)Πέρα από στίχους, τραγούδια, άρθρα στο σύνταγμα και πανό δεν τη βλέπω πουθενά γύρω μου

27)Αν ήταν τραγούδι θα ‘ταν απαγορευμένο. Ή στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαμε να τραγουδάμε 2-3 σειρές σε ειδικές περιπτώσεις

28)Ελευθερία είναι να μην φοβάσαι να ζήσεις, να πεθάνεις, να μιλήσεις, να επιλέξεις

29)Ελευθερία είναι σύνθημα σε πορείες , συμβολισμός σε ποιήματα, στόχος ενώσεων και καταστατικών χαρτών και το πολύχρωμο περιτύλιγμα μιας ξένης καταπίεσής

30)Μετά από τόσα χρόνια μου δώσαν την ελευθερία μου και δεν ήξερα τι να την κάνω, έτσι την πούλησα για δυο ασημένια βραχιόλια που κοσμούν τους καρπούς μου.

~~~~~~~~~~~~

Το κείμενο γράφτηκε απ’ την Παναγιώτα Ζ
Η φωτογραφία είναι απ’ την ταινία του Ανγκ Λι, Έτσι πήραμε το Γούνστοκ.





ΠΗΓΗ...https://sanejoker.info

Ήρθε η ώρα να ξανασηκωθώ! (ένα γράμμα για μικρά και… μεγάλα παιδιά!)


Ήρθε η ώρα να ξανασηκωθώ. Έπεσα όπως τα μικρά παιδιά. Έκλαψα λίγο παραπάνω, έμεινα για λίγο παραπάνω κάτω. Όμως όλα είναι αντίθετες δυνάμεις, όσο παραπάνω έμεινα κάτω με τόση μεγαλύτερη δύναμη θα σηκωθώ. Θα σταθώ όρθια θα γεμίσω θα έχω άλλες αντοχές. Δεν ξέρω γιατί αισθανόμαστε ενοχή γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε πως μες στην ζωή είναι να πιάσουμε πάτο. Μόνο έτσι μπορούμε να αντικρίσουμε την κορυφή. Αντίθετες δυνάμεις. Το καλό και το κακό. Αγαπάμε τον εαυτό μας μονάχα όταν δεν έχουμε άλλη λύση. Όταν είναι θέμα επιβίωσης. Και τότε ξάφνου όλα τα κομμάτια μπαίνουν στην θέση τους, όλα αποκτούν ροή.

Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές το θέμα είναι πως θέλουμε να κλείσουμε τα μάτια να μείνουμε εκεί ακίνητοι και να περάσει ο χρόνος. Ο χρόνος για τον οποίο κάποιοι σκοτώνουν προδίδουν πουλάνε την ψυχή τους για λίγο χρόνο παραπάνω.. Έτσι απλά εμείς θέλουμε να τον αφήσουμε να τον χαρίσουμε- να τεμπελιάσουμε- να μην τον χρησιμοποιησουμε-να μην συγχωρήσουμε-όλο να μην….και γιατί;Επειδή νιώθουμε ότι είναι φορτίο, επειδή μας παρασύρει η ρουτίνα, επειδή μας στιγματίζει μια στεναχώρια, επειδη θυμωνουμε, επειδη ζηλευουμε. Όλα θα υπάρξουν αλλά τα κακά συναισθήματα δεν θα τα αφησουμε ποτε να γινουν αρχηγοι μας. Το μεγαλύτερο δώρο ο μεγαλύτερος σύμμαχος και φίλος σε στιγμές αδυναμίας γίνεται ο μεγαλύτερος εχθρός.

Αναπάντεχα όλα αποκτούν μυρωδιά, χρώμα μουσική. Τον ρυθμό να μην χάνεις. Εάν η ζωή σου έχει ρυθμό και ξαφνικά η παύση που προκαλείς είναι μεγάλη και άηχη τότε χάνεις την μελωδία. Χάνεις τα βήματα σου, όμως ένα χτύπημα και αρκεί. Αρκεί να ξανασηκωθείς και τότε όλα θα ναι πιο ταχτοποιημένα και εσύ πιο έτοιμος να συγχωρήσεις εσένα –την παύση σου και να πας παρακάτω.

Παιδιά μου… όπως προσπάθησα να σας μάθω στον ελάχιστο χρόνο… από όλα κάτι έχουμε να πάρουμε, από δύσκολες συνεργασίες, από ανθρώπους που δεν μας καταλαβαίνουν, από τις αποτυχίες μας. Όλα είναι γνώση. Από μια κατάσταση που μας πιέζει…το θέμα δεν είναι να πούμε εγώ δεν μπορώ. Η μεγαλύτερη νίκη έρχεται όταν πούμε εγώ δεν μπορώ αλλά θα προσπαθήσω γιατί ίσως μπορέσω τελικά. Και τότε σίγουρα θα μπορέσεις. Στόχευσε στα αστέρια ακόμα και αν δεν τα φτάσεις, σίγουρα θα δεις ουρανό.

Πιο δυνατούς από ποτέ σας είδα όταν με πιάνατε και μου λέγατε ‘’Κυρια δυσκολεύτηκα πολύ με τον Κώστα αλλά κέρδισα, τα κατάφερα και κάναμε πολύ καλή δουλειά’’. Εκεί ήξερα Φρειδερίκη πως είσαι ένα βήμα πιο κοντά να αντιμετωπίσεις την ζωή. Εκεί ένιωθα πως τα πήγα καλά ως δασκάλα.

Όσο και να θέλουμε να σας βάλουμε σε γυάλα από αγάπη για να μην σας πειράξει ποτέ κανείς, τόσο εσείς μεγαλώνετε και η υποχρέωση και της πρώτης οικογένειας αλλά και της δεύτερης -του σχολείου- είναι να σας κανουμε δυνατά και καλά παιδιά. Παιδιά που θα εκφράζονται και δεν θα φοβούνται συνεχώς. Παιδιά που θα έχουν υγεία! Ψυχική και σωματική. Παιδιά που θα σέβονται πρώτα από όλα τον εαυτό τους και μετά όλους τους άλλους ανθρώπους… όλους τους διαφορετικούς ανθρώπους.

Όσο και να κλείσεις τα μάτια προσμένοντας να έρθει το αύριο όσο πιο γρήγορα γίνεται, τόσο χαλάς την εξωτερική ροή γιατί αυτή υπάρχει και εσύ δεν την ακολουθείς και τότε η ισορροπία χάνεται και εσύ νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. Η στιγμή που ανακαλύπτεις την δύναμη είναι η στιγμή που παρακαλάς και λες μακάρι να είχα λίγη δύναμη παραπάνω και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι έχεις και είναι εκεί και σε κοιτάει και είναι λες και αναρωτιέται και σε κοιτάζει μ ένα ύφος: «μα καλά δεν με βλέπεις; Εδώ είμαι… γιατί με αγνοείς τόσο επιδεικτικά;». Έχω βαρεθεί να ακούω ότι δεν υπάρχουν θαύματα… ότι δεν γίνονται.

Εάν δεν είναι αυτό ένα μικρό θαύμα τότε ποιο είναι; Τα θαύματα υπάρχουν αλλά ποτέ δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα δούμε, ποτέ δεν έχουμε χρόνο γιατί αν τα παραδεχτούμε θα πρέπει να ξεβολευτούμε και δεν μας πολυβολεύει αυτό ούτε μας πολυαρέσει. Νιώθουμε μια ασφάλεια μέσα στον ανασφαλή εαυτό μας. Γι’αυτό παιδιά μου να θυμάστε να σηκώνεστε, να μην ξεχνάτε ποτέ να πιστεύετε σε θαύματα. Σας αγαπώ… πολύ… τον καθένα ξεχωριστά και για διαφορετικούς λόγους.

Να αγαπάτε τους εαυτούς σας. Να μην ξεχνάτε ποτέ πόσο πολύτιμοι είστε. Σας ευχαριστώ για όσα μου χαρίσατε! Ποτέ να μην ξεχνάτε να παλεύετε -να ονειρεύεστε- να αγαπάτε. Να μην συμβιβάζεστε, να ζητάτε από σας τον καλύτερο εαυτό σας.

Και εσείς γονείς, αυτό το γράμμα απευθύνεται πρωταρχικά σε σας, σε όλα τα παιδιά μικρά-μεγάλα. Να μην ξεχνάτε ούτε μισό δεύτερο της ημέρας το θαύμα. Το θαύμα που είναι στο πρόσωπο του Αναστάση, του Ταχιάρχη, του Νίκου, της Μαρίας, του Βολκάν της Μεριέμ… το θαύμα το δικό σας. Αγάπη παιδιά μου για να μείνει το πνεύμα σας όπως τώρα γεμάτο και αληθινό… όπως αυτό που έχετε τώρα στα 8 στα 9 στα δέκα σας χρόνια… Αγάπη για εσάς, για τους ανθρώπους, για όνειρα, για δουλειά, για διάβασμα και για παιχνίδι. Α γ ά π η! Εύχομαι να τα ξαναπούμε και να δω την χαρά στα πρόσωπά σας και τη γεμάτη ψυχή σας!

Με εκτίμηση η δασκάλα της θεατρικής Αγωγής
Νίκη Αρουσαλίδου, έτος 2017





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...