Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μεγάλωσα πια


Μεγάλωσα πια. Δεν χάνω χρόνο δίνοντας εκατοντάδες δεύτερες ευκαιρίες σε ανθρώπους.

Ξέρω πλέον καλά πως όποιος αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία, σπάνια θα τη χρειαστεί.
Μεγάλωσα και δεν έχω υπομονή να μαντεύω όσα δε μου λες. Βαρέθηκα να μαντεύω. Θέλω να τα ακούσω και θέλω να τα δω.

Μεγάλωσα και θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους αληθινούς. Ανθρώπους που λένε αυτό που σκέφτονται και που σκέφτονται στ’ αλήθεια αυτό που λένε. Θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους καθαρούς και διάφανους.

Η μοναξιά δε με φοβίζει, όπως με φόβιζε παλιότερα. Περνάω καλά με τον εαυτό μου και έχω πλέον συνειδητοποιήσει πως είμαι καλύτερα μόνη μου παρά με κακή παρέα.
Τους ανθρώπους πλέον δεν τους ξεχωρίζω από τα λόγια και τις υποσχέσεις- τους ξεχωρίζω από τα μάτια. Και εμπιστεύομαι επιτέλους την κρίση μου. Γιατί η πρώτη μου εντύπωση είναι συνήθως η σωστή. Πάντα ήταν. Τα μάτια δε λένε ψέματα. Αυτά εμπιστεύομαι.

Δε μου παίρνει πια ένα χρόνο ολόκληρο για να καταλάβω τι είναι και τι δεν είναι ένας άνθρωπος. Έμαθα να βλέπω, βλέπεις- όχι απλώς να κοιτάζω. Έμαθα να παρατηρώ και να μη χαραμίζω τον καιρό μου. Μου δόθηκε το δώρο του χρόνου.

Μεγάλωσα και ξέρω πλέον καλά πως ο άνθρωπος που κουτσομπολεύει τους πάντες σε εμένα, πίσω από την πλάτη μου θα κουτσομπολεύει και εμένα. Ο άνθρωπος που ζηλεύει και θέλει το κακό του άλλου -ακόμα και αν μου δείχνει πως είναι φίλος μου- θα ζηλεύει και θα θέλει και το κακό το δικό μου. Καταλαβαίνω πολύ περισσότερα πράγματα για έναν άνθρωπο από τον τρόπο που μιλάει εκείνος για τους άλλους παρά από τον τρόπο που μιλάνε οι άλλοι για εκείνον. Δεν ακούω τι λένε οι άλλοι.

Ξέρω πλέον καλά πως ο άνθρωπος που πρόδωσε και συνεχίζει να προδίδει, θα προδώσει κάποια στιγμή και εμένα. Και αυτούς τους ανθρώπους τους έκανα πέρα. Και νιώθω πιο καθαρή και πιο ελαφριά από ποτέ.

Μεγάλωσα και θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους που δε συμβιβάζονται με το άσχημο και το άδικο, που ονειρεύονται έναν κόσμο καλύτερο. Θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους όμορφους. Από μέσα. Ανθρώπους που σκέφτονται και που μπορούμε να μιλήσουμε. Και ανθρώπους που μιλάμε χωρίς πολλά πολλά λόγια. Ανθρώπους που μπορώ να κάθομαι δίπλα τους σιωπηλή και να μην νιώθουμε την ανάγκη να γεμίσουμε τη σιωπή. Αλλά, όταν τη γεμίζουμε, μιλάμε στ’ αλήθεια.

Μεγάλωσα πια για τα «έλα μωρέ, δεν πειράζει». Πειράζει και παραπειράζει. Το είπαμε τόσες φορές αυτό το «δεν πειράζει» που πείραξε όλο μας το είναι. Και συνηθίσαμε να δεχόμαστε πράγματα που μας τρώνε από μέσα. Αλλά η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις με καταστάσεις που πειράζουν και να παραμένεις σιωπηλός. Μεγάλωσα και σέβομαι πλέον πολύ τον εαυτό μου για να παραμένω σιωπηλή.

Δεν αντέχω πια τις ανούσιες σχέσεις, τις περιττές συζητήσεις και τις επιβεβλημένες επικοινωνίες. Δεν αντέχω να ακούω κούφια «σ’ αγαπώ», να βλέπω ψεύτικα χαμόγελα και να πιστεύω τα «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» που τα παρασέρνει ο χρόνος και τα παίρνει ο διάολος. Δεν αντέχω κούφιους ανθρώπους, νεκρούς από μέσα και βρώμικους που προσπαθούν με βρωμίσουν και εμένα. Δε βλέπω πια ανθρώπους που δε θέλω να δω, δε δουλεύω για ανθρώπους που δε σέβομαι και δεν πιστεύω στο κρυμμένο καλό των ανθρώπων που μου δείχνουν πάντα την κακή τους πλευρά. Θέλω μόνο τα ουσιαστικά. Και, κάπως έτσι, είμαι επιτέλους ελεύθερη.

Μεγάλωσα και έμαθα να αγαπώ σαν να υπάρχει αύριο. Γιατί το «σαν να μην υπάρχει αύριο» είναι το μόνο εύκολο.
Στον έρωτα, ο Άλλος δεν είναι ούτε το απωθημένο μου ούτε το δεδομένο μου. Βρίσκω τη μέση λύση. Και σέβομαι την παρουσία και τη σταθερότητα. Αυτό που πολύς κόσμος βαριέται είναι αυτό που εμένα με ιντριγκάρει. Αν με κάνεις να νιώσω ασφάλεια, θα σου δώσω την περιπέτεια που χρειάζεσαι.
Έμαθα να αγαπώ τα αμοιβαία. Και να αγαπώ ανθρώπους που με αγαπούν. Και να σέβομαι ανθρώπους που με σέβονται. Ψάχνω όσους με ψάχνουν.

Μεγάλωσα και δε χρησιμοποιώ ποτέ υποκατάστατα. Σοκολάτας, ζάχαρης, ανθρώπων, σχέσεων.
Μεγάλωσα και λέω «Όλα ή τίποτα». Το «τίποτα» τίποτα δεν μπορεί να μου κάνει. Το «λίγο», όμως, με σκοτώνει.

Δεν έχω ανάγκη να με συμπαθούν όλοι ούτε να με θεωρούν όλοι όμορφη. Δεν έχω ανάγκη να κάνω πράγματα που δε θέλω για να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο με τη συμπεριφορά μου. Δεν έχω ανάγκη να είμαι σε όλους συμπαθής. Δε θέλω να είμαι σε όλους συμπαθής. Με νοιάζει να μπορώ να σέβομαι εγώ τον εαυτό μου. Με νοιάζουν οι άνθρωποι που τους νοιάζω και εγώ. Αυτούς νοιάζομαι. Σε αυτούς θα δώσω τα πάντα.

Δεν στεναχωριέμαι πια στα γενέθλια, γιατί μεγάλωσα ακόμα ένα χρόνο και δεν πρόλαβα να κάνω όσα θα ήθελα. Στα γενέθλια χαίρομαι γιατί είναι ευλογία το να μεγαλώνεις. Συγκεκριμένα, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.

Μεγάλωσα και συνειδητοποίησα πως το δύσκολο δεν είναι να ξεχάσω το παρελθόν αλλά αυτό που είχα φανταστεί ως μέλλον. Και αυτό ακριβώς προσπαθώ να ξεχάσω. Και να φτιάξω ένα καινούριο. Ένα μέλλον που να μου ταιριάζει με όνειρα ολόδικά μου και όχι δανεικά, με όνειρα σημερινά και όχι ενός παλιού μου εαυτού. Μεγάλωσα και άλλαξα. Και άλλαξαν και τα όνειρά μου. Και σταμάτησα να μαζεύω παλιά μου όνειρα σαν ρακοσυλλέκτης.

Έχω μόνο τα καινούρια μου όνειρα και τα αγαπώ και τα προσέχω και τα φροντίζω κάθε μέρα.

Συνειδητοποίησα πως πολλές φορές δεν μπορώ να αλλάξω τις καταστάσεις, όσο κι αν προσπαθώ. Τότε είναι που μπορώ να αλλάξω τον εαυτό μου. Και να γίνω μια καλύτερη εκδοχή του. Και αυτό ακριβώς προσπαθώ κάθε φορά. Συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να κάνω πάντα αυτό που θέλω. Έχω, όμως, επιλογή. Και έτσι, δεν κάνω ποτέ αυτό που δε θέλω.
Μεγάλωσα και είμαι επιτέλους ελεύθερη.

Κείμενο: Λουκία Μητσάκου





ΠΗΓΗ...http://www.loukini.gr

Τα παιδιά του μέσου όρου


«Είμαι η Στέλλα Τ. και πηγαίνω στην Ε΄Δημοτικού. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με το σχολείο. Το μόνο που με ενθουσιάζει σε αυτό είναι οι φίλοι μου. Έχω πολλούς φίλους και περνάμε καλά. Κατά τα άλλα το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι βαριέμαι. Βαριέμαι να διαβάσω. Δεν είναι ότι δεν θέλω να μάθω. Απλά δεν θέλω να μάθω αυτά που μου λένε ότι πρέπει.
Κάθε φορά που έρχεται η στιγμή να πάρουμε ελέγχους στο σπίτι ζούμε στιγμές μεγαλείου. «Αφηρημένη», «δεν δείχνει ενδιαφέρον», « Το μυαλό της είναι αλλού», αυτά ακούει η μαμά μου από τη δασκάλα και της ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, όπως λέει, αν και εγώ το χρώμα της μια χαρά το βρίσκω. Κοκκινίλες πουθενά!
«Μα καλά βρε παιδί μου, τι θα κάνεις εσύ στη ζωή σου;»  και τότε της δίνω την απάντηση που πρέπει μαζί με την πίεση να της ανεβάζει και άλλα πράγματα, αλλά δεν είμαι και γιατρός για να τα προσδιορίσω: «Μπαλαρίνα». Λατρεύω το χορό. Είμαι πολύ καλή απ’ ό,τι λέει η μαντάμ Σόφη. Από πέρυσι, μάλιστα, με έβαλαν στο τμήμα με τα πιο προχωρημένα παιδιά. Πολύ δουλειά, πολύ κούραση, αλλά μου αρέσει.
Τι φταίω εγώ που δεν έχει το σχολείο μάθημα χορού, να πάρω όλα τα άριστα του κόσμου; Και η Λυδία η φίλη μου, δεν είναι και εκείνη πολύ καλή μαθήτρια. Αλλά το καλοκαίρι κέρδισε σε ένα πανευρωπαϊκό διαγωνισμό σκάκι τη δεύτερη θέση. Είναι δύσκολο το σκάκι εγώ ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω αυτό το παιχνίδι…»

Πόσα άραγε παιδιά φοιτούν στα σχολεία μας που τα ταλέντα τους και οι ικανότητές τους χάνονται σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που κυνηγάει την επιτυχία του μέσου όρου; Πόσοι μαθητές έχουν δεξιότητες που καταπνίγονται και ακυρώνονται σε ένα πλαίσιο που επιβραβεύει μόνο επιτυχίες σε μαθηματικά, γλώσσα και γεωγραφίες;
Θα μου πείτε, πολύ λογικά, ότι το σχολείο δεν μπορεί να έχει τόσες εκπαιδευτικές ενότητες; Σωστό και δίκαιο. Θα έπρεπε όμως να είχε έναν άλλο τρόπο προαγωγής της μάθησης και αξιολόγησής της.

Με την παρούσα κατάσταση, βάζουμε στην άκρη ένα ταλέντο σε οποιοδήποτε τομέα, το υποβαθμίζουμε και κρίνουμε και κατακρίνουμε, βάσει των επιδόσεων στα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο. Είναι τόση η επένδυση που κάνουμε στην αξία της μάθησης στο σχολείο, που τυφλωνόμαστε από αυτή και αφήνουμε τα παιδιά μας να μαραζώνουν γιατί δεν καταλαβαίνουν τις εξισώσεις ή τη διαφορά του επιθετικού προσδιορισμού από το κατηγορούμενο.
Είναι λίγο σαν την ιστορία με το σχολείο των ζώων που φοιτούσε ένα παπί, το οποίο κολυμπούσε με τρομερή δεξιοτεχνία και ταχύτητα και ένας λαγός που έτρεχε σαν τον άνεμο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους, που περιελάμβανε την παρακολούθηση όλων των μαθημάτων, το παπί δεν μπορούσε να κολυμπήσει πλέον τόσο καλά γιατί οι μεμβράνες των ποδιών του είχαν φθαρεί από το υποχρεωτικό για την τάξη του μάθημα τρεξίματος και ο λαγός κατήντησε πιο αργός από χελώνα γιατί τα πόδια του καταπονήθηκαν από το υποχρεωτικό μάθημα κολύμβησης.
Δεν απαιτώ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα περιλαμβάνει στο αναλυτικό του πρόγραμμα, μπαλέτο, μουσική, αθλητισμό, τέχνες κλπ κλπ. Απαιτώ όμως ένας σχολείο που δεν θα κατακερματίζει την αυτοεκτίμηση των παιδιών μόνο και μόνο επειδή δεν ενδίδουν σε ένα πρόγραμμα που απευθύνεται στο μέσο όρο.
Οι άνθρωποι, δεν είναι μέσοι όροι. Τα παιδιά καταρρακώνονται και ματαιώνονται, όταν αντιμετωπίζονται με αυτό τον τρόπο. Όμως ο ορυμαγδός μιας κοινωνίας,  και συγκεκριμένα της ελληνικής, που θέλει τον άριστο μαθητή και  το καλό παιδί, δίνοντας έμφαση στις σχολικές επιτυχίες και αδιαφορώντας για τις άλλες ικανότητες των παιδιών, το μόνο που καταφέρνει είναι να διαλύει την αυτοεκτίμηση τους.
Ουδείς αναμάρτητος, ούτε η γράφουσα, αλλά είναι καλό να έχουμε κάπου στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας την περίπτωση αυτή που το σχολείο θέλει να αναπτύξουμε συγκεκριμένες μόνο δεξιότητες. Να λάβουμε συγκεκριμένες πληροφορίες. Ας δώσουμε όμως στα παιδιά μας τη σημασία και το ενδιαφέρον για τις πραγματικές ικανότητές τους και ας τα βοηθήσουμε, όπως μπορούμε, να μην γίνουν ένα παπί που κολυμπάει μέτρια και τρέχει εξίσου μέτρια, και ένας λαγός που κάνει ακριβώς… το ίδιο.


Αλεξία Μπακοπούλου




ΠΗΓΗ...http://www.themamagers.gr

" Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος ..." Νίκος Καζαντζάκης


Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία. 

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η ψυχή σου.

Άστρα, πουλιά, σπόροι μέσα στο χώμα, όλα υπακούουν. Και μόνο ο άνθρωπος σηκώνει κεφάλι και θέλει να παραβεί το νόμο και να μετατρέψει την υπακοή σε ελευτερία. Γι' αυτό κι απ' όλα τα πλάσματα του Θεού αυτός μονάχα μπορεί κι αμαρταίνει. Τι θα πει αμαρταίνει; χαλνάει την αρμονία.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...

Δέν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.

Πιστεύω στα αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω, πίσω από την άπαυτη ροή του, την απόλυτη ενότητα.

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα τ'ανθρώπου, να σπας τα σύνορα! Ν' αρνειέσαι οτι θωρούν τα μάτια σου!

Να πεθαίνεις και να λες:

Θάνατος δεν υπάρχει

Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος.

Αν δε δει ο Θεός χέρι ανθρώπου, δε βάζει μήτε κι αυτός το δικό του.

Σκύβω απάνω στο μερμήγκι, θωρώ μέσα στο γυαλιστερό μαύρο μάτι του το πρόσωπο του Θεού.

Θεός είναι η ακατάλυτη δύναμη που μεταμορφώνει την ύλη σε πνέμα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κομμάτι από το θεϊκό αυτό στρόβιλο και γι' αυτό κατορθώνει να μετουσιώνει το ψωμί και το νερό και το κρέας και να το κάνει στοχασμό και πράξη.

Δεν είναι νερό δροσερό ο Θεός, όχι, δεν είναι νερό δροσερό, να το πιεις, να δροσερέψεις. Είναι φωτιά, και πρέπει να περπατάς απάνω της. Κι όχι μονάχα να περπατάς, παρά, κι αυτό 'ναι το πιο δύσκολο, παρά και να χορεύεις!

Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!

Αυτόν που στέκει δίπλα σου μην τον θεωρείς δεδομένο. Σεβάσου τον.


Της Στεύης Τσούτση.

Είναι και κάποιοι άνθρωποι που τους έχεις πάντα για δεδομένους.
Στέκουν εκεί να σε ακούσουν, να σε στηρίξουν, να σε συμβουλεύσουν.
Είναι αυτοί που θα σε κρατήσουν να μην πέσεις, θα σε βοηθήσουν να μη βουλιάξεις.
Πάντα εκεί, πάντα δυνατοί για τις αδύνατες στιγμές σου.
Πάντα οι κυματοθραύστες σου στα ζόρια, τα εξιλαστήρια θύματα στα άδικά σου. Κι έχεις πολλά άδικα.
Γιατί τους ανθρώπους που θεωρείς δεδομένους δεν τους πολυσέβεσαι. Μπορεί να μη σου αρέσει να το ακούς αυτό αλλά είναι η αλήθεια.
Δεν τους σέβεσαι φίλε. Τους φωνάζεις, τους αδικείς, ξεσπάς πάνω τους τα ζόρια σου. Γίνεσαι απότομος, σκληρός. Ζητάς ολοένα και περισσότερα.
Ναι, εγωιστής γίνεσαι. Ακριβώς επειδή τους θεωρείς δεδομένους.
Και μες τη σιγουριά σου αυτή, ξεχνάς το βασικό.
Κανείς άνθρωπος, ποτέ, δεν είναι δεδομένος. Όλοι μπορούν να εκλείψουν από τη μια στιγμή στην άλλη, ιδίως όταν δεν έχουν το σεβασμό που πρέπει στον καθένα τους.
Ναι φίλε. Σεβασμό θέλει αυτός που σου στέκεται. Μήτε λεφτά, μήτε διάκριση, μήτε τίποτα.
Σ’αγαπά και σου στέκεται. Και θέλει το καλό σου. Αγάπα τον κι εσύ και μη μοιράζεις διαόλους. Μην του φορτώνεις τα άδικά σου, μη φέρεσαι σα να είσαι βέβαιος ότι θα είναι πάντα εκεί.
Γιατί μπορεί να έρθει μέρα που να μην είναι.
Μπορεί να γυρίσει μια μέρα και να σου ρίξει πέντε φάσκελα. Να σε παρατήσει.
Και καλά θα κάνει, εδώ που τα λέμε, αν δεν τον σέβεσαι. Καλά θα κάνει αν βλέπει ότι τον έχεις στανταράκι και γι’αυτό του “πεταματού” όπως λέει κι ο λαός.
Σεβασμό κι αγάπη θέλουν οι άνθρωποι που στέκουν δίπλα μας. Είναι νόμος.
Άσε τους εγωισμούς στην άκρη. Δεν είσαι τίποτα το σπέσιαλ για να μπορείς να φέρεσαι άσχημα. Κανείς δε σου δίνει το δικαίωμα, μην το παίρνεις από μόνος σου.
Πάρε ό,τι έχει να σου δώσει ο άλλος και πες ευχαριστώ. Κι ας είναι χωρίς λόγια. Ας είναι με ένα χαμόγελο, με ένα σφίξιμο του χεριού. Ας είναι ό,τι νάναι αρκεί να έρχεται από την καρδιά σου.
Αυτοί οι άνθρωποι που στέκουν δίπλα σου από αγάπη, δε θα σου ζητήσουν ποτέ ψωμί. Αρκούνται και σε ψίχουλα. Μην τους τα στερείς.
Σκέψου λίγο κι αυτούς, όχι μόνο την πάρτη σου…





Γραμμή στο χέρι


Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Την φιλάω κάθε βράδυ. Την προσέχω να μη μου κοπεί, να μην καεί κατά λάθος, να μη μου μολυνθεί. Για καιρό πίστευα πως ήταν φτιαγμένη σε λάθος χέρι. Πως κάποιος, κάτι, δεν ξέρω κι εγώ, τη ζωγράφισε στη λάθος μεριά. Το δεξί μου θα έπρεπε να την έχει, σκεφτόμουν. Το "καλό". Μα ύστερα κατάλαβα πως ούτε το χέρι  μου ήτανε δικό μου και πως ούτε είχα το δικαίωμα αυτής της κτητικότητας πάνω σε τούτη τη γραμμή που για λίγο πάρκαρε στα μέρη τα δικά μου και πως ακόμα και η γέννησή της είχε το δικό της αποτύπωμα θέλησης.

Αποφάσισα, αν και δεν είναι καθόλου εύκολο, να δεχτώ πως ετούτη η μικρή γραμμή δε θέλει τίποτε άλλο από αγάπη και ελευθερία. Αγάπη και ελευθερία πάνε μαζί; με ρώτησε κάποτε μια άλλη γραμμή δική μου. Για χρόνια ανήμερο θεριό κραύγαζα πως δε γίνεται να συμπλέουν. Αν αγαπάς, θα στερηθείς μέρος από εκείνη. Αν είσαι ελεύθερος δε θα μπορέσεις να αγαπήσεις ολοκληρωτικά. Μα κοίτα πώς τα ‘φερε ο διάολος χρόνος, η ζωή και κατάλαβα πως αν πραγματικά αγαπάς, τότε η ελευθερία είναι μονόδρομος.

Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Μα κάθε που μεγαλώνει πάνω μου, νιώθω πως τούτο που ξεκορμίζει από πάνω μου είναι και αυτό που με ορίζει. Πως όσο μακραίνει τόσο επιμηκύνω τη δική μου γραμμή. Πως όσο καταλαβαίνω την ατομικότητά της, την μοναδικότητά της, τόσο δυναμώνω τον δικό μου εγωισμό και τόσο αναγνωρίζω το μοναδικό της δικής μου ύπαρξης.

Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Μα ό,τι πιο δικό μου είχα ποτέ μου σε αυτή τη ζωή γεννήθηκε από τούτη τη χαρακιά που δε μου ανήκει…



(Στη Ν)
Μάχη Τζουγανάκη





Οι πιο κουλές διασκευές του Trooper που έγιναν ποτέ


Οι Maiden μας έχουν σημαδέψει. Τέλος. Τους αγαπάμε. Τέλος. Αλλά και τους Maiden πρέπει να έχουν σημαδέψει (και εκτελέσει) οι παρακάτω διασκευές.

 Όλα ξεκίνησαν με την πρώτη διασκευή που άκουσα στο εν λόγω άσμα, από τους Horcattica. Αγνώστων λοιπών στοιχείων και ιντερνετικής παρουσίας, απολαύστε τους:


Για όσους η φωνή του Bruce Dickinson φαίνεται softcore, πάρτε τη βοθροέκδοση των Vital Remains!

Eίναι Σαββατόβραδο, είσαι 12 χρονών και βαριέσαι; Ρίξε μια διασκευή! Έξτρα bonus το μικρό σου αδερφάκι που κάνει headbanging σαν τη Σαμάρα από το the Ring!

Κι αν συνδυάζεις την παραλία μόνο με φάση why don’t you take my ganja away, υπάρχει κι η ρέγγε version!


Σκα και σπάστε τα!

Και για το τέλος, ουδέν σχόλιον... Πόνεσαν τα μάτια και τ’ αυτιά μου, κερνάω μπύρες όποιον αντέξει να το ακούσει ολόκληρο...






ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Να φοβάσαι τη στιγμή που θα σκοτώσεις την αγάπη για να μην την δεις να πεθαίνει


Λένε πως η αγάπη στο τέλος πάντα κερδίζει. Λένε πως τίποτα και κανένα κακό δεν μπορεί να την νικήσει. Επίσης λένε πως η Κοκκινοσκουφίτσα ξεγέλασε τον λύκο και πως η Χιονάτη ήταν παρθένα σε ένα σπίτι με εφτά άντρες.

Το «κακό» πάντα κερδίζει, deal with it.

Δες το λογικά, για να θέλει κάποιος να κάνει κακό κάτι πάει στραβά μαζί του. Μπορεί να είναι υπέρμετρα εγωιστής, μπορεί να μην στέκει στα λογικά του, μπορεί απλά να είναι… κακός ή μπορεί όλα τα παραπάνω.

Δεν πιστεύω στην εκδίκηση όμως πολλοί πιστεύουν. Λες κι ο πόνος διώχνει τον πόνο, το ένα δάκρυ στεγνώνει το άλλο κ.ο.κ. Ποτέ δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που αισθάνονται όμορφα όταν εκδικούνται. Κατανοώ τα ένστικτα όμως αδυνατώ να πιάσω το συναίσθημα. Τι άρρωστη ικανοποίηση είναι αυτή; Πως ο πόνος τους άλλου διώχνει τον δικό σου; Πως γίνεσαι καλά αν ο άλλος πονάει περισσότερο;

Ίσως έχει να κάνει με την αδυναμία να αγαπήσουν οτιδήποτε. Ίσως η αδυναμία αυτή καλύπτεται με το μεγαλοφυές: «πονάω λιγότερο από τον άλλο άρα δεν πονάω». Γενικότερα το έχουν αυτό πολλοί άνθρωποι. Όποιος δεν μπορεί τα καλύτερα αρκείται στο να εντοπίζει τα χειρότερα και στερεώνει πάνω τους τον θρόνο της μετρίως μέτριας υπεργαματοσύνης του.

Άρρωστος εγωισμός από άρρωστους ανθρώπους που όσο και να θες δεν τους παλεύεις.

Γενικότερα το κακό δεν το παλεύεις. Σκέψου ό,τι ξέρεις, ό,τι νιώθεις, ό,τι αισθάνεσαι, όλους τους ηθικούς και ψυχικούς φραγμούς που σου φωνάζουν πως κάποια πράγματα απλά δεν πρέπει να τα κάνεις.

Τα σκέφτηκες;

Ωραια, ξέχασε τα όλα τώρα και βάλε στην θέση τους 3 χιλιάδες τόνους άρρωστου εγωισμού και σκατοψυχιάς.

Έβαλες; Μπράβο! το ‘χεις.

Τώρα αφενός με βγάζεις απο την δύσκολη θέση να το παίξω για άλλη μια φορά ξερόλας αφεταίρου μπορείς μόνος σου ακριβώς να καταλάβεις γιατί το κακό είναι ανίκητο και στην πράξη η αγάπη πάντα χάνει.

Άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να νιώσουν, να αγαπήσουν, δεν γίνεται να επιδιώκουν τον πόνο κάποιου άλλου. Δεν μπορεί να χαίρονται με τίποτα λιγότερο από αυτό το θαύμα που νιώθουν στα στήθη τους.

Επίσης έχουν αδύνατα σημεία τα οποία κατά μια τραγική ειρωνία (ω ναι, το σύμπαν έχει χιούμορ, για την ακρίβεια μαύρο) είναι η ίδια η δύναμη τους: Οι άνθρωποι που αγαπούν και ο,τι έχει να κάνει με αυτούς.

Βλέπεις όταν αγαπάς κάποιον αγαπάς με ένα περίεργο έμμεσο τρόπο κι ότι υπάρχει και κινείται γύρω του, τα ελαττώματα του, τα ψεγάδια του, τους ανθρώπους του, τα προβλήματα του. Επίσης όταν αγαπάς κάποιον τρέμεις γι’αυτόν. Κι όποιος μπαίνει στον αγώνα φοβισμένος τι κάνει; ΧΑΝΕΙ!

Θα μπορούσαμε να πούμε δηλαδή ότι πολλές φορές η αγάπη χάνει από τον ίδιο της τον εαυτό!

Ποιός είπε ότι η αγάπη φέρνει πάντα γέλιο; Μάλλον ο ίδιος που είπε ότι όλα τα νικά. Ένα νόμπελ μην ξεχάσουμε να δώσουμε στον άνθρωπο μην πάει ανεπιβράβευτη τόση σοφία.

Η αγάπη πάντα χάνει. Η αγάπη είναι αδυναμία, χωρίς να είναι κακό να έχεις αδυναμίες.

Η αγάπη είναι θάνατος κι ανάσταση τυλιγμένα στην συσκευασία του πιο όμορφου και ακριβού δώρου που φτιάχτηκε ποτέ.

Η αγάπη αν πήγαινε Λύκειο στην Αμερική θα κυκλοφορούσε με tattoo στο κούτελο ένα L ΝΑΑΑΑ (με το συμπάθειο).

Η αγάπη είναι looser αλλά αντέχει, δύσκολα πεθαίνει, μαζεύει τα κομμάτια της, γλύφει τις πληγές της και ξαναπαίζει. Και ξαναχάνει, και ξαναπαίζει. Παίζει κι ας ξέρει πως είναι τρωτή.

Μην φοβάσαι να χάσεις, η παρτίδα έχει πολλά παιχνίδια. Να φοβάσαι την στιγμή που δεν θα θες να παίξεις για να μην χάσεις. Να φοβάσαι την στιγμή που θα την σκοτώσεις εσύ για να μην την δεις να κινδυνεύει να πεθάνει.

Αγάπα, γέλα, κλάψε, τσαλακώσου, βούτα στα σκατά και βγες κολυμπώντας στους αφρούς!
Χάσε, αλλά μην τους αφήσεις να σε σκοτώσουν, κράτα ό,τι νιώθεις ζωντανό για να’χεις να ξαναπαίξεις!

via Kostis ♥





Κερδίστε ένα iPhone7 στο "6ο Φράγμα Πάρτι"


Κυκλοφόρησαν οι λαχνοί της λαχειοφόρου αγοράς από το "6ο Φράγμα Πάρτι".

Ο κάθε λαχνός στοιχίζει 1 ευρό και ο τυχερός θα κερδίσει ένα iPhone7.

Διατίθενται από μέλη του διοργανωτή ΑΣ Πρόμαχοι και από κεντρικά καταστήματα των Προμάχων.



Ευχαριστήριο του διευθυντή του Γυμνασίου Προμάχων Στάθη Πασόη στα Προμαχιώτικα Νέα


Δημήτρη θέλω να σε ευχαριστήσω ιδιαιτέρως για τη στήριξη και την προβολή του Σχολείου μας, όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τα Προμαχιώτικα Νέα.

Πρόβαλες το Σχολείο, όχι μόνο σ’ όλη την Ελλάδα αλλά και σε κάθε γωνιά του πλανήτη

Πασόης Στάθης


Σ.σ.
Ήταν μεγάλη τιμή και τύχη για το σχολείο, τους μαθητές και τους κατοίκους εν γένει του χωριού, το δημιουργικότατο "πέρασμα" ενός εργατικού, ταπεινού και δοτικού εκπαιδευτικού, όπως είναι ο κύριος Πασόης, το ήθος του οποίου πρέπει να παραδειγματίσει όλους. Ο πήχης έχει τοποθετηθεί πολύ ψηλά και το Γυμνάσιο του χωριού μας, δικαιωματικά βρίσκεται στην κορυφή της εκπαιδευτικής πυραμίδας της πατρίδας μας.
Εγώ προσωπικά τον ευχαριστώ εκτός από την τιμή της φιλίας του, και για την αγαστή συνεργασία, όλα αυτά τα χρόνια, κατά την οποία πραγματοποιήσαμε πολλά, δημόσια και "ιδιωτικά". 

Δημήτρης Σαλαμάνης.

Δύο θέσεις για εργασία ορισμένου χρόνου στο κέντρο υγείας Αριδαίας


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Από το Δήμο Αλμωπίας ανακοινώνεται ότι αναρτήθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων του Δήμου, η ΣΟΧ 1/2017, με ΑΔΑ : ΩΓΒ3ΟΡΕΠ-542,  για τη σύναψη ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ( ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΩΝ Ή ΕΠΕΙΓΟΥΣΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ) για ανάγκες καθαριότητας των Κέντρων Υγείας και Μονάδων Υγείας του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας ( Π. Ε. Δ. Υ.) της 3ης Υ. Πε. Μακεδονίας και συγκεκριμένα:

ΠΙΝΑΚΑΣ Α : ΘΕΣΕΙΣ ΕΠΟΧΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ( ανά κωδικό θέσης)
Κωδικός θέσης
Υπηρεσία
Έδρα Υπηρεσίας
Ειδικότητα
Διάρκεια σύμβασης
Αριθμός θέσεων



119



ΠΕΔΥ- ΚΥ ΑΡΙΔΑΙΑΣ


ΑΡΙΔΑΙΑ
ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ Ν. ΠΕΛΛΑΣ


ΥΕ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ
Από την ημερομηνία υπογραφής της σύμβασης και όχι πέραν της 31-12-2018
2
( 30 ώρες απασχόλησης εβδομαδιαίως ή 28 ώρες απασχόλησης εβδομαδιαίως )


Πληρ.: ΥΠ. ΥΓΕΙΑΣ – 3η  ΥΓΙΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
                                    Νικολέτα Κασιδιάρη
                                 ΤΗΛ.: 23133-20579
                                 FAX:  23133-20508
                              e-mail:  daad7@3ype.gr


Τσιμτσιρίδης Γεώργιος

Αντιδήμαρχος  

Εδεσσαϊκό Θέατρο: Τα «Κόκκαλα» με πορεία την Κόρινθο


Τα «Κόκκαλα» με πορεία την Κόρινθο

Με τους καλύτερους οιωνούς ξεκινά το ταξίδι της η Θεατρική ομάδα της Νεανικής Σκηνής με προορισμό την Κόρινθο. Το εξαιρετικό κείμενο «Κόκκαλα» του Ανδρέα Φλουράκη πήρε σάρκα και οστά επί σκηνής τον προηγούμενο Νοέμβρη και παρουσιάστηκε στη μαθητική κοινότητα και το Θεατρόφιλο κοινό της πόλης, κερδίζοντας τις εντυπώσεις.
 Με την καθοδήγηση της Θεατρολόγου Ηρώς Γεωργίου, οι πρωταγωνιστές, έφηβοι στο σύνολό τους, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, ζωντανεύοντας τους ήρωες του συγγραφέα. Ξεδίπλωσαν το υποκριτικό τους ταλέντο και σε συνδυασμό με τη φρεσκάδα της νιότης τους, απέδωσαν το κείμενο στο έπακρο. Ένα έργο που αφορά στους προβληματισμούς των σημερινών εφήβων, ένα έργο διαφορετικό από όλα όσα έχει παρουσιάσει το Εδεσσαϊκό Θέατρο και αυτή η μοναδικότητα του αποτέλεσε το έναυσμα της αίτησης συμμετοχής και της θετικής ανταπόκριση της από την κριτική επιτροπή του 15ου Πανελληνίου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Κορίνθου.
Η παρουσίαση του έργου έχει προγραμματιστεί από τους διοργανωτές για την Τρίτη 8 Αυγούστου στο Δημοτικό Θέατρο Αρχαίας Κορίνθου ενώ αξίζει να σημειωθεί πως το Φεστιβάλ έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Η αποστολή είναι καθ’ όλα έτοιμη καθώς το προηγούμενο διάστημα η Θεατρική ομάδα δημιούργησε τις προϋποθέσεις μιας αξιοπρεπούς παρουσίας.
 Το Διοικητικό Συμβούλιο θα εκπροσωπήσει στην Κόρινθο η Πρόεδρος κα Δέσποινα Οτουντζίδου η οποία θα συνοδεύσει την αποστολή.

Ευχαριστήριο του Διευθυντή του Γυμνασίου Προμάχων Πασόη Ευστάθιου


ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Με τη λήξη της θητείας μου, ως Διευθυντή του Γυμνασίου Προμάχων, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, όσους συνεργάστηκα τα έξι τελευταία χρόνια. 
     Όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας (εκπαιδευτικούς - μαθητές - γονείς - συλλόγους γονέων και κηδεμόνων),  τους τοπικούς φορείς αλλά και τους επαγγελματίες του χωριού, για την άψογη συνεργασία που είχαμε κατά τη διάρκεια της εξαετούς θητείας μου στο Γυμνάσιο Προμάχων.

 Εύχομαι καλή σχολική χρονιά στους συνάδελφους εκπαιδευτικούς, στους μαθητές των σχολείων  Προμάχων και  Σωσάνδρας,  υγεία στους κατοίκους των δύο χωριών και καλή θητεία στο νέο Διευθυντή του Γυμνασίου Προμάχων, κύριο Ρέτζιο Νικόλαο.

Πασόης Ευστάθιος
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής

Ο Αλέξανδρος Μεντής στον Αλμωπό Αριδαίας


Η διοίκηση του Αλμωπού είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την απόκτηση του 23χρονου μέσου Αλέξανδρου Μεντή από τον Απόλλωνα Παραλιμνίου Γ΄ Εθνική (26 συμμετοχές, 3 γκολ) με θητεία σε  Κ20 Πανσερραϊκού, Βυζάντιο Κοκκινοχώματος, Εθνικό Σιδηροκάστρου και Οδυσσέα Αναγέννησης Σερρών τον οποίο εντάσσει και καλωσορίζει στην μεγάλη οικογένεια του. Του ευχόμαστε υγεία και δύναμη με πολλές επιτυχίες. 

    Με τιμή το Δ.Σ 
 Αλμωπού Αριδαίας 

Στη συντήρηση του κτιρίου και των εγκαταστάσεων του δημοτικού καταστήματος Εξαπλατάνου (πρώην Δημαρχείου) προχωρά ο Δήμος Αλμωπίας


ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΞΑΠΛΑΤΑΝΟΥ

Στη συντήρηση του κτιρίου και των εγκαταστάσεων του δημοτικού καταστήματος Εξαπλατάνου (πρώην Δημαρχείου) προχωρά ο Δήμος Αλμωπίας, στα πλαίσια της ισόρροπης ανάπτυξης και του σεβασμού προς τη δημόσια περιουσία.

Η σχετική μελέτη περιλαμβάνει εργασίες ελαιοχρωματισμού των εσωτερικών επιφανειών των γραφείων και των διαδρόμων τόσο στο ισόγειο, όσο και στον πρώτο όροφο. Επίσης, θα γίνει ελαιοχρωματισμός στο εξωτερικό του κτιρίου. Παράλληλα, θα γίνει αντικατάσταση των σπασμένων κεραμιδιών και των σάπιων υδρορροών.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο συγκεκριμένο κτίριο στεγάζονται υπηρεσίες του Δήμου Αλμωπίας.

Η συνολική προϋπολογιζόμενη δαπάνη των εργασιών είναι 7.000 ευρώ (με το Φ.Π.Α.).

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...