Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2020

΄΄ Ερυθρό μελάνι η μνεία ΄΄, Παναγιώτα Καλογεράκου


Όταν οι λέξεις βγαίνουν σε απάνεμο λιμάνι
μην τις σταματάς, εκείνες ξέρουν
μπορεί το ταξίδι να ΄ ναι δύσκολο.
Μην τις κλαις!
θα βρουν προορισμό.

Τέλος.
Μια λέξη σαν όλες τις άλλες,
που σταλάζει νωθρά μέσα σου,
ωσότου λιμνιάσει η ανοχή.

Τέλος.
Πέντε φθόγγοι που σε σμίγουν
με μιαν ανωφέλευτη απορία.
Ποιός, άραγε ,ατένισε από τώρα μιαν Αρχή;

Τι σου είναι τελικά, η Απώλεια;
Αίσθημα εγωιστικό;
σύντροφος αιώνιος του πόνου;

Αίσθημα μοναχικό ο Πόνος.
Μόνος τον γεννάς.
Μόνος τον μεγαλώνεις.
Κι ύστερα τον αφήνεις να φύγει.

Κι η Χαρά μοναχική κι αυτή
Μοναχική κι λιγοστή.
Που σε αφήνει εκείνη πρώτη,
προτού δειλά εσύ την ψαύσεις.

Κι ο Χρόνος; Τι σου είναι ο Χρόνος:
Ξέθωρα τα απτά αφήνει
σε έναν πίνακα υποκαταστάτων ,
σε ένα κράμα μνήμης και λήθης.
Κι έτσι μένουν!

Κι η Συνήθεια ;
Τι αβάσταχτο φορτίο η συντροφιά της ,
όταν την κουβαλάς μέσα σου !
Κι όταν την πιάνεις απ'το χέρι;
Είναι ελαφρότερη νομίζεις η χειραψία;
Σε ξεγελάει με το σειρηνικό τραγούδι της .
σκιά για το ταξίδι κάθε Οδυσσέα.
Μην σε πλανεύει ο χορός της!
Σύντομα θα σε ξεβράσει η όασή της
κι η αρμύρα κόκκινο κρασί θα σε μεθύσει.
Κι έτσι τυφλός πώς θα γυρίσεις στην Ιθάκη;

Παναγιώτα Καλογεράκου








Το ρήμα σ’ αγαπώ



Το σ’ αγαπώ είναι μια ομολογία.

Ανάλογα με τον τρόπο ή τον τόνο που θα εκφραστεί διαλαλεί ένα αίσθημα εφορίας, πόνου, παροξυσμού, έκστασης, αγωνία, αδυναμίας.

Το σ’ αγαπώ είναι μια ικεσία. 
Προσμένεις πως ο άλλος ως δια μαγείας να συγχρονιστεί με τα δικά σου συναισθήματα και θα απαντήσει θετικά βγάζοντας σε από την αγωνία της αβεβαιότητας.

Το σ’ αγαπώ είναι μια απολυτότητα. 
Αν το πεις δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν είναι δυνατόν να σταματήσεις ν’ αγαπάς.

Γι’ αυτό αποφεύγεις να το ξεστομίσεις.
Φοβάσαι πως δεσμεύεσαι, πως δηλώνεις την επιθυμία να μείνεις μια ζωή με τον ίδιο άνθρωπο.

Όμως στην πραγματικότητα, όταν αγαπήσεις αληθινά, το μόνο που δεσμεύεις είναι ο εαυτός σου.

“Σ’ αγαπώ” δεν σημαίνει πως εγώ θα ζήσω μαζί σου, ό,τι κι αν συμβεί. 
Σημαίνει πως “ό,τι και να μας συμβεί, εσύ θα ζεις πάντα μέσα μου”.

Δεν δηλώνει κτήση, αυταπάρνηση, θυσία. Δεν κατακερματίζει τα προσωπικά θέλω. 
Δεν φοβάται να κινδυνέψει, να αφοσιωθεί, να αγκαλιάσει, να υποφέρει, να υπερβεί τον εαυτό του για χάρη εκείνου που αγαπά.

Δεν παίρνει πίσω την αγάπη του στην πρώτη δυσκολία ή αναποδιά.
Είναι δήλωση και πράξη ουσίας, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Κι όμως… συνεχίζεις ν’ αποφεύγεις το “σ’ αγαπώ”. 
Φοβάσαι πως ίσως κάνεις λάθος. Όμως, η αγάπη δεν κάνει λάθη. Εσύ κάνεις.

Αγαπάς αλλά συνηθίζεις να περνάς περισσότερο χρόνο με εκείνους που θέλεις λιγότερο. Ξοδεύεσαι σε ανούσιες στιγμές και αφήνεις τις αληθινές να προσπεράσουν.

Αγαπάς και θέλεις να σε αγαπούν με τον ίδιο τρόπο ενώ ξέρεις πως η αγάπη δεν μπαίνει σε καλούπια. 
Επιμένεις να τη θέλεις με τους δικούς σου όρους, τη δική σου λογική. Να την κάνεις να μοιάζει με τη δική σου αγάπη.

Ωστόσο, καμιά αγάπη δεν είναι ποτέ η ίδια.

Αγάπη. Μια βαθιά τομή του Εμείς σε ένα ακέραιο Εγώ.

Κι ακόμη κι αν τύχει το Εμείς να χαθεί. Θα υπάρχει πάντα το Εγώ.

Εγώ (σ’) αγάπησα. Εγώ (σ’) αγαπώ.


Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα







Δάνειες λέξεις και η απόδοσή τους στα ελληνικά: ομιλείτε ελληνικά!


Ο δανεισμός στη γλώσσα δείχνει τις στενές σχέσεις μεταξύ των λαών, γι αυτό και δεν υπάρχει τίποτα πιο φυσιολογικό από αυτό για μια ζωντανή γλώσσα ενός λαού που εξελίσσεται.

Το βασικό χαρακτηριστικό των δάνειων λέξεων είναι ότι με την πάροδο του χρόνου και με τη συνεχή χρήση προσαρμόζονται στο σύστημα της νέας γλώσσας και μετατρέπονται. Όσον αφορά τη νεοελληνική, οι γλώσσες που άσκησαν τη μεγαλύτερη επίδραση πάνω της είναι η γαλλική και η αγγλοαμερικανική.

Χρησιμοποιούμε γαλλικές λέξεις για λεξιλόγιο που έχει να κάνει με: χρώματα, μόδα, μαγειρική, αυτοκίνητο, γράμματα και τέχνες, ψυχαγωγία, διακόσμηση, ενώ από την αγγλοαμερικανική συναντούμε λέξεις για το εξής λεξιλόγιο: οικονομία, τεχνολογία, αθλητισμός, ψυχαγωγία, τέχνη, κοινωνικό περιθώριο. Φυσικά λόγω τουρκοκρατίας έχουμε και πάρα πολλές λέξεις τουρκικής προέλευσης οι οποίες δεν κατηγοριοποιούνται και αφορούν όλο το φάσμα της καθημερινότητας, ενώ τα δάνεια από άλλες γλώσσες δεν είναι επίσης λίγα.

Σε αυτήν την ανάρτηση δεν θα εξετάσουμε τον ατέλειωτο κατάλογο με τις λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά και ορισμένες φορές δεν γνωρίζουμε καν ότι αποτελούν δάνεια, αλλά θα δούμε παρακάτω πώς θα μπορούσαμε να λέμε εναλλακτικά ξένες λέξεις που χρησιμοποιούμε πολύ συχνά. Φανταστείτε για παράδειγμα να μιλούσαμε όπως στους παρακάτω διαλόγους:

Μικροί διάλογοι στα ελληνικά!

Τα απλά της καθημερινότητας...
Ελένη: Πάω στην υπεραγορά (σούπερ μάρκετ). Χρειάζεσαι τίποτα;
Μάρθα: Θέλω κάτι γλυκό! Χμμ.. Πάρε μου ένα γεμιστό αρτοσκεύασμα σε σχήμα μισοφέγγαρου (κρουασάν)
Ελένη: Θα σου πάρω από το αρτοποιείο, θα πάρω και για μένα ένα φρέσκο αμφίψωμο (σάντουιτς).
Μάρθα: Άφησες τα ταχυφαγεία (fastfoods) και είπες να κάνεις υγιεινή διατροφή;!
Ελένη: Έτσι είναι. Τώρα τελευταία έχω μερικές ενοχλήσεις. Πρέπει να πάω για έναν προληπτικό έλεγχο (τσεκάπ).
Μάρθα: Πάντως φαίνεσαι υγιέστατη! Α να σου πω, θα μου κάνεις μια χάρη; Τώρα που θα βγεις έξω, μήπως μπορείς να περάσεις και από κάποιο φωτοτυπείο; Πρέπει να στείλω κάτι έγγραφα στη γραμματεία της σχολής με τηλεομοιοτυπία (φαξ).
Ελένη: Φυσικά, ούτε να το ρωτάς!
Μάρθα: Για κάποιον λόγο νιώθω ότι έχουμε κάνει ξανά αυτήν τη συζήτησή εδώ και όλα μου φαίνονται ίδια...
Ελένη: Λέγεται προμνησία (déjà vu) αλλά από την άλλη δεν είναι καθόλου απίθανο να έχουμε πει κάποια στιγμή στο παρελθόν τα ίδια!

Περί τεχνολογίας...
Γιάννης: Το κομπιούτερ (υπολογιστής) μου έχει πολλά προβλήματα τώρα τελευταία, νομίζω πως χρειάζεται να κάνω μορφοποίηση (format). Αν δεν φτιάξει, μάλλον θα χρειαστεί επισκευή (σέρβις).
Δημήτρης: Λες να έκανε κανένας εισβολέας υπολογιστικών συστημάτων τη ζημία (χάκερ);
Γιάννης: Δεν έχω ιδέα, ελπίζω πως όχι.
Δημήτρης: Μην ξεχάσεις να περάσεις τα δεδομένα σου πρώτα σε μια μεταφερόμενη κάρτα μνήμης (στικάκι). 
Γιάννης: Ναι, ήδη έχω περάσει κάποια αρχεία και τώρα θέλω να "κατεβάσω" μερικά αλλά βλέπω ότι δεν έχω σύνδεση στο διαδίκτυο (ίντερνετ). 
Δημήτρης: Να κάνω επανεκκίνηση τον διαποδιαμορφωτή (modem);
Γιάννης: Για δοκίμασε!

Της μοδός...
Χρύσα: Το Σάββατο έχω να πάω σε έναν γάμο και πρέπει να φροντίσω για το βάψιμο, δεν έχω κανονίσει τίποτα!
Παναγιώτα: Μην αγχώνεσαι, έχω να σου προτείνω μια πολύ καλή ψιμυθιολόγο (μακιγιέρ).
Χρύσα: Ναι αλλά τώρα δεν είναι λίγο αργά; Θα έχει χρόνο;
Παναγιώτα: Μην ανησυχείς, η Μαρίνα μου έλεγε τις προάλλες ότι έχει επίδοση (ρεκόρ) τρεις νύφες αλλεπάλληλα (σερί). Έχεις βρει τι να φορέσεις;
Χρύσα: Ναι απλά δεν είμαι σίγουρη για το πανωφόρι (παλτό). Έχω βρει ένα ταιριαστό (ασορτί) με τα υποδήματα (παπούτσια). Αν είναι, όταν πάω σπίτι θα δοκιμάσω κάτι και θα σου στείλω μια αυτοφωτογραφία (selfie), για να μου πεις τη γνώμη σου.
Παναγιώτα: Έγινε φίλη μου, θα περιμένω! Πάντως διανύουμε περίοδο εκπτώσεων, οπότε μπορείς να βγεις και για ψώνια.
Χρύσα: Ναι και η αλήθεια είναι ότι θέλω να κάνω αγορές για να φύγει το άγχος (shopping therapy).

Έτσι, να περνά η ώρα!
Ιωάννα: Βαριέμαι! Βάζουμε να δούμε καμιά ταινία έρευνας; (ντοκιμαντέρ)
Πέτρος: Έχεις καμιά καλή κατά νου;
Ιωάννα: Έχω βρει μια που δείχνει το πως οι αυτοματοποιημένες συσκευές (ρομπότ) απειλούν τις θέσεις εργασίας. Σκέψου, για παράδειγμα, τον εαυτό σου! Μπορεί στο μέλλον να χάσεις τη δουλειά σου γιατί οι σερβιτόροι ενδέχεται να είναι περιττοί! Όλα μπορεί να γίνονται με αυτοεξυπηρέτηση (self-service).
Πέτρος: Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον ανθρώπινο παράγοντα! Άλλη πρόταση;
Ιωάννα: Πάμε να δούμε στον κινηματογράφο μια ταινία που μου πρότεινε η Άννα! Είναι η πρώτη δημόσια προβολή σήμερα (πρεμιέρα).
Πέτρος: Τι πραγματεύεται;
Ιωάννα: Απέθαντους (ζόμπι)
Πέτρος: Πάω να διαβάσω ένα βιβλίο καλύτερα!

Γνωριμίες...
Κώστας: Με τι ασχολείσαι;
Δήμητρα: Με την τέχνη της δερματοστιξίας (τατουάζ)
Κώστας: Πολύ ενδιαφέρον! 
Δήμητρα: Είχα ως ερασιτεχνική απασχόληση (χόμπι) τη ζωγραφική, αλλά πάνω στο σώμα είναι ακόμα πιο ωραίο και διαφορετικό. Εσύ; Με τι ασχολείσαι;
Κώστας: Είμαι φυσικοθεραπευτής. 
Δήμητρα: Άρα είσαι ειδικός (εξπέρ) στη χειρομάλαξη (μασάζ)! 
Κώστας: Είναι αρκετά πιο περίπλοκο απ' αυτό... 
Δήμητρα: Θα ήθελα να ακούσω περισσότερα αλλά δυστυχώς πρέπει να φύγω γιατί με περιμένουν. Θέλεις να κανονίσουμε μια συνάντηση (ραντεβού);
Κώστας: Με μεγάλη μου χαρά!

Κείμενο: Σοφία Τατίδου





Πηγή: philologikitheorisi.blogspot.gr

Άγχος θανάτου


Σύμφωνα με τον Επίκουρο «Ουδέν προς ημάς ο θάνατος» δηλαδή ο θάνατος δεν έχει καμία σχέση μαζί μας, οπότε δεν πρέπει να μας τρομάζει.

Μετά τον θάνατο δεν έχουμε καμία αίσθηση, ούτε νιώθουμε λύπη ή πίκρα γι αυτό και δεν πρέπει να τον φοβόμαστε, εξάλλου όταν είμαστε παρόντες ο θάνατος απουσιάζει και όταν αυτός έρθει εμείς έχουμε φύγει, όπως διαπιστώνει ο Επίκουρος. Όμως παρόλα αυτά η συνείδηση του εαυτού μας και της ζωής συνοδεύονται με την συνείδηση του θανάτου.

Το άγχος θανάτου είναι ο φόβος του θανάτου που εκδηλώνεται έμμεσα σαν γενικευμένη ανησυχία είτε μεταμφιεσμένη σε άλλο ψυχολογικό σύμπτωμα. Ο αδιάλειπτος φόβος για τον θάνατο σύμφωνα με τον Επίκουρο είναι η πηγή της δυστυχίας. Τα λόγια του Επίκουρου δικαιολογούνται αν σκεφτούμε πως βιώνει ο κάθε άνθρωπος τον φόβο του για τον θάνατο, θα παρατηρήσουμε μια ποικιλία αντιδράσεων, άλλοι έχουν ξεκάθαρο άγχος θανάτου, άλλοι είναι τόσο τρομαγμένοι που κάθε ευτυχές γεγονός τους φαίνεται μάταιο, άλλοι ζουν παρακινδυνευμένα, άλλοι αγωνίζονται να αφήσουν το όνομα τους στην ιστορία, άλλοι ψάχνουν σύντροφο και συνοδοιπόρο στη ζωή και στον θάνατο και πολλές άλλες αντιδράσεις που θα αναφέρω εκτενέστερα παρακάτω.

Μικρά γεγονότα όπως η απώλεια μιας δουλειάς, ενός στόχου, ενός ονείρου, ένας χωρισμός, ένα ατύχημα αλλά και μεγαλύτερα όπως η απώλεια ενός κοντινού προσώπου είναι ικανά να ενεργοποιήσουν τις σκέψεις μας γύρω από τον θάνατο. Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι ο θάνατος είναι σαν ένα χρέος που οφείλει στη φύση και είναι αναπόφευκτο γεγονός όμως στην πραγματικότητα οι άνθρωποι προσπαθούν με κάθε τρόπο να απομακρύνουν τον θάνατο και αδυνατούν να φανταστούν τον θάνατο του ίδιου τους του εαυτού.

Για τον θάνατο άλλου προσώπου ως ‘πολιτισμένο όν’ ο άνθρωπος αποφεύγει να μιλήσει μπροστά του, μόνο τα παιδιά δεν διστάζουν να τον αναφέρουν. Όταν έρθει ο θάνατος σε κοντινό, συγγενικό πρόσωπο τότε του δίνουμε έναν τυχαίο χαρακτήρα και τον απογυμνώνουμε από το γνώρισμα της αναγκαιότητας. Απέναντι στον νεκρό ο άνθρωπος συμπεριφέρεται ιδιόμορφα, συγχωρεί αδικίες και αναφέρει μόνο αρετές. Στην πραγματικότητα μπροστά στον θάνατο του άλλου όλοι σκεφτόμαστε τον δικό μας θάνατο, πενθούμε για την απώλεια του άλλου και σκεφτόμαστε την δική μας απώλεια, την κατάσταση της ανυπαρξίας.

Το άγχος για τον θάνατο μας απασχολεί κυρίως στην ενήλικη ζωή και ιδιαίτερα μετά την αρχή της τέταρτης δεκαετίας της ζωής μας. Ωστόσο ο θάνατος απασχολεί τον άνθρωπο σε όλη την διάρκεια της ζωής του για διαφορετικό λόγο και με διαφορετική ένταση σε κάθε φάση και στην παιδική ηλικία και στην εφηβεία. Με μια πιο ψυχαναλυτική ματιά ο θάνατος απασχολεί τον άνθρωπο και στην βρεφική ηλικία αφού η πείνα, ο πόνος και το κρύο είναι ανάγκες που ικανοποιούνται από την μητέρα στο νεογνό ενώ η μη ικανοποίησή τους δηλώνει απουσία της μάνας και αυξάνει το άγχος αφανισμού που οδηγεί σε κλάμα.

Σύμφωνα με ευρήματα ερευνών (Candito et al., 1993˙Acolet et al., 1993) τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους τα παιδιά έχουν υψηλά επίπεδα αδρεναλίνης και νοραδρεναλίνης που μειώνονται στο 3ο έτος και είναι αντίδραση του αυτόνομου νευρικού συστήματος ως αντίδραση ( fight-flight) απέναντι σε απειλή, αυτή η αντίδραση καθοδηγείται από το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όλος αυτός ο μηχανισμός fight-flight σχετίζεται με το άγχος του αφανισμού, τον μεγαλύτερο από όλους τους κινδύνους.

Κάνοντας μια αναδρομή στον πρωτόγονο άνθρωπο θα δούμε ότι η συμπεριφορά του ήταν αντιφατική δηλαδή αφενός αντιμετώπιζε τον θάνατο σοβαρά, αφετέρου τον απέρριπτε και δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία. Ο τρόπος που αντιμετώπιζε τον θάνατο ενός ξένου προσώπου ήταν διαφορετικός από τον τρόπο που αντιμετώπιζε τον δικό του. Ο θάνατος του άλλου του φαινόταν σοβαρό γεγονός και διέβλεπε αυτόν ως μέσο εξόντωσης για τα άτομα που μισούσε ή θεωρούσε εχθρικά, δεν αισθανόταν τύψεις ούτε δισταγμό προκειμένου να προκαλέσει ο ίδιος τον θάνατο. Ήταν πιο άγριος κι από τα ζώα και σκότωνε εκούσια γι αυτό και η ιστορία κατά το μεγαλύτερο μέρος της περιλαμβάνει μια σειρά φόνων και δολοφονιών.άγχος θανάτου

Έτσι το ασαφές αίσθημα ενοχής που νιώθει η ανθρωπότητα για την πρωτόγονη περίοδο φαίνεται σε μερικές θρησκείες στην έννοια του προγονικού αμαρτήματος. Νύξεις υπάρχουν και στο δόγμα του χριστιανισμού εφόσον ο Χριστός αυτοθυσιάστηκε για την εξιλέωση της ανθρωπότητας από το αμάρτημα, σύμφωνα με την αρχή των αντιποίνων και το αμάρτημα θα έχει τότε τις ρίζες του σε κάποια αιματοχυσία. Και εφόσον το προπατορικό αμάρτημα στρεφόταν κατά του Θεού Πατρός, άρα το Πρωταρχικό έγκλημα της ανθρωπότητας ήταν η πατροκτονία του πρωτόγονου πατέρα της προϊστορίας η παράσταση του οποίου διατηρήθηκε και αμετάβλητη σε θεότητα.

Ο πρωτόγονος άνθρωπος φανταζόταν τον προσωπικό του θάνατο το ίδιο δύσκολο και απίθανο γεγονός όπως και ο σύγχρονος. Όταν πεθαίνει ένα συγγενικό πρόσωπο πρέπει να σκεφτεί ότι ο ίδιος δεν αποτελεί εξαίρεση όπως και κανένας. Ο θάνατος ενός αγαπημένου του προσώπου αποτελεί συγχρόνως μέρος του εγώ του αλλά και κάτι ξένο.

Σύμφωνα με την θεωρία των ενστίκτων ο Φρόυντ υποστήριζε ότι ο πρωτόγονος άνθρωπος στεκόταν τροπαιούχος μπροστά στο πτώμα του εχθρού αλλά η θέα του νεκρού αγαπημένου προσώπου του δημιουργούσε συναισθήματα σύγκρουσης. Δέχθηκε λοιπόν ένα συμβιβασμό, ενώ αποδεχόταν πως μπορεί να πεθάνει, αρνιόταν την πιθανότητα του τελικού αφανισμού του. Έτσι στράφηκε σε πεποιθήσεις για την ύπαρξη και άλλων μορφών ζωής μετά τον θάνατο. Οι θρησκείες έπειτα διακήρυξαν την μετέπειτα ζωή πολύτιμη και την παρούσα προπαρασκευαστικό στάδιο. Παράλληλα επέκτειναν τον παρελθόν, υποστηρίζοντας την ύπαρξη μεγάλου αριθμού προηγούμενων ζωών. Έτσι με την μετεμψύχωση ο θάνατος έχασε κάθε αξία, η άρνηση αυτή απέναντι στο θάνατο ανάγεται στην αρχαιότητα.

Ο θάνατος και ο ύπνος στην αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν δίδυμα αδέλφια αλλά και η λήθη συνδέεται με τον θάνατο. Το άγχος θανάτου σχετίζεται και με την απώλεια του μέλλοντος και με την απώλεια του παρελθόντος, δηλαδή την λήθη.

Αν σκεφτούμε ότι κάθε στιγμή που ζούμε δεν θα επαναληφθεί ξανά και ότι θα πάψει να υπάρχει , συνειρμικά θα οδηγηθούμε στην σκέψη ότι και η δική μας ανυπαρξία σημαίνει και λήθη της ύπαρξής μας για τον κόσμο που αφήνουμε πίσω μας. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο όλοι απασχολούνται με τον θάνατο είτε έκδηλα αφήνοντας τις ελπίδες σε μία θρησκεία και σε μεταθανάτιες μορφές ζωής αλλά και άδηλα μέσα από όνειρα, φαντασιώσεις, συμπτώματα.

Το άγχος θανάτου συνδέεται και με το πόσο έντονα έχει ζήσει κανείς την ζωή του, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι χρειαζόμαστε μία έντονη εμπειρία για να απολαμβάνουμε την καθημερινότητα και να πάψουμε να ασχολούμαστε με πράγματα δευτερευούσης σημασίας που μας φθείρουν. Η αίσθηση ότι κάποιος δεν έχει ζήσει την ζωή του, του δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερο άγχος θανάτου. Οι φράσεις του Νίτσε «Ανάλωσε τη ζωή σου» και «Πέθανε τη σωστή στιγμή» δηλώνουν την στάση που πρέπει να έχει ο άνθρωπος απέναντι στη ζωή και τον θάνατο.

Πολλές φορές και η σκέψη του αναπόφευκτου του θανάτου εμποδίζει τον άνθρωπο να ευχαριστηθεί την ζωή του ή του δημιουργεί μια αίσθηση ματαιότητας . Η θεωρία της αιώνιας επανάληψης που διατύπωσε ο Νίτσε στο «τάδε έφη Ζαρατούστρα» και η ιδέα να ξαναζήσει κάποιος για μια αιωνιότητα με τον ίδιο τρόπο που έζησε, σίγουρα μπορεί να ταρακουνήσει έναν άνθρωπο και να τον κάνει να αναλογιστεί πώς πραγματικά ζει. Ο στόχος του Νίτσε είναι να μας δείξει ότι δεν πρέπει να στρεφόμαστε σε ασήμαντες ανησυχίες αλλά να ζούμε έντονα, δηλαδή να έχουμε την ευθύνη για το πώς έχουμε διαμορφώσει την ζωή μας και όχι να την τοποθετούμε σε άλλους. Και το δέντρο περνάει δυνατές καταιγίδες και όμως βυθίζει τις ρίζες του στη γη , ψηλώνει και δυναμώνει, άλλη μια άποψη του Νίτσε για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την ζωή μας και τα όποια προβλήματα συναντάμε.

Ακέστορες Στη Σαμαρκάνδη( ένας ροκ μύθος)

Σ’ένα χωριό περίεργο μα και καλά κρυμμένο
Μύθος αρχαίος γράφτηκε, θυμίζει τραγωδία
Στη Σαμαρκάνδη νόμιζε πως θα σωθεί αν πάει
Που νά’ξερε ο δύστυχος, ο Χάρος τι θα κάνει…

Κάπου θ’ακούσεις να μιλάν, τη μοίρα ν’αναφέρουν
Πως ειν’ γραμμένη εκεί ψηλά παράδειγμα σου φέρνουν
Για ένα νιο που έκανε μια βόλτα στο παζάρι
Και του’λαχε να βρει μπροστά του το Χάρο με δρεπάνι

Αντίκρισε το Χάροντα και τό’βαλε στα πόδια
Και στο καλύβι έτρεξε περνώντας απ’τα αλώνια
Μένει χλωμός, κατάχλωμος και τη γυναίκα πιάνει
Να την προλάνει να της πει τι σκέφτεται να κάνει

Έχω ακουστά για ένα χωριό στα πέρατα του κόσμου
Εκεί θα πάω να κρυφτώ κάτω από φύλλα δυόσμου
Κι ελπίζω μέσα μου βαθιά να μη σκεφτεί να ψάξει
Εκεί τριγύρω στα βουνά, στ’άστρο που θα χαράξει

Μα η κυρά του οργίστηκε δεν ήταν πεπεισμένη
Το Χάρο πήγε για να βρει, φεύγοντας θυμωμένη

Τι έγινε ρε Χάροντα για πες μου τι συμβαίνει
Τί θέλεις απ’τον άντρα μου γιατί αυτός σωπαίνει

Εγώ απλά τον κοίταξα, περίεργα, το λέω
δεν του’πα όμως τίποτα γιατί ήταν φοβισμένος
Εντύπωση μου έκανε που ήταν στο παζάρι
Γιατί αύριο τον περίμενα εκεί… στη Σαμαρκάνδη.

Κείμενο: Έλενα Λεβεντάκη, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια






Πηγή: psycho-logia.gr

Charles Baudelaire - «Η επιθυμία για περιγραφή»


«Δυστυχισμένος ίσως ο άνθρωπος, ευτυχισμένος όμως ο καλλιτέχνης που η επιθυμία τον συγκλονίζει!

Φλέγομαι από επιθυμία να περιγράψω εκείνη, που τόσο σπάνια εμφανίστηκε μπροστά μου και που τόσο γρήγορα χάθηκε, σαν ένα ωραίο ποθητό πράγμα πίσω από τον ταξιδιώτη που τον καταπίνει η νύχτα.

Πόσος καιρός πέρασε κιόλας που εξαφανίστηκε...

Θα την παρομοίαζα μ΄ έναν μαύρο ήλιο, αν ήταν δυνατό να διανοηθούμε ένα μαύρο αστέρι που σκορπά το φως και την ευτυχία.

Αλλά μας φέρνει ευκολότερα στο νου το φεγγάρι, που δίχως άλλο τη σημάδεψε με τη φοβερή επίδρασή του... όχι το λευκό φεγγάρι των ειδυλλίων, αλλά το δυσοίωνο και μεθυστικό φεγγάρι, που είναι κρεμασμένο στο φόντο μιάς θυελλώδους νύχτας και το σπρώχνουν τα σύννεφα που τρέχουν... όχι το γαλήνιο και διακριτικό φεγγάρι που επισκέπτεται τον ύπνο τών αγνών ανθρώπων, αλλά το ξεριζωμένο απ’ τον ουρανό, το νικημένο και ανυπόταχτο φεγγάρι, που οι Θεσσαλές Μάγισσες εξαναγκάζουν αλύπητα να χορεύει πάνω στο τρομοκρατημένο χορτάρι!

Μέσα στο μικρό μέτωπό της κατοικούν η άκαμπτη θέληση και αγάπη για τη λεία.

Ωστόσο, στο κάτω μέρος αυτού του απειλητικού προσώπου, οπου δυο κινούμενα ρουθούνια αναπνέουν το άγνωστο και το αδύνατο, ξεπηδάει με μια απερίγραπτη χάρη, το γέλιο ενός μεγάλου, κόκκινου και άσπρου, και γλυκύτατου στόματος, που φέρνει στο νου το θαύμα ενός θεσπέσιου λουλουδιού που άνθισε μέσα σ΄ένα ηφαιστειογενές έδαφος.

Υπάρχουν γυναίκες που εμπνέουν την επιθυμία να τις νικήσεις και να τις απολαύσεις... αλλά αυτή εδώ σου γεννάει τον πόθο να πεθάνεις αργά κάτω απ’ το βλέμμα της.


Charles Baudelaire - Η επιθυμία για περιγραφή




Virginia Satir - «Μη φοβάσαι το θυμό»

«Από τη γέννηση ως το θάνατο, οι άνθρωποι δεν παύουν να βιώνουν άπειρα συναισθήματα – φόβο, πόνο, ανημποριά, θυμό, χαρά, ζήλια και αγάπη – όχι γιατί είναι σωστά, αλλά γιατί απλώς τα νιώθουν.
Το ν’ αφήσεις τον εαυτό σου να έρθει σ’ επαφή με κάθε πλευρά της οικογενειακής σου ζωής, μπορεί να προκαλέσει ριζικές βελτιώσεις της κατάστασης. Πιστεύω πως οτιδήποτε μπορεί να συζητηθεί και να γίνει αντιληπτό σαν κάτι ανθρώπινο.
Ας εξειδικεύσουμε το θέμα μας. Ας πάρουμε το θυμό. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως ο θυμός αποτελεί απαραίτητο ανθρώπινο συναίσθημα έκτακτης ανάγκης. Επειδή ο θυμός καμιά φορά ξεσπάει με καταστροφικές πράξεις, ο κόσμος νομίζει πως ο ίδιος ο θυμός είναι καταστρεπτικός. Δεν καταστρέφει ο θυμός, μα η πράξη που προέρχεται απ’ αυτόν.
Ας εξετάσουμε ένα ακραίο παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι σε φτύνω. Αυτό, πιθανόν εσύ να το νιώσεις σαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Να το νιώσεις σαν επίθεση και να αισθανθείς άσχημα για τον εαυτό σου και θυμωμένος εναντίον μου. Μπορεί να θεωρήσεις τον εαυτό σου αντιπαθητικό (υπήρχε κανείς άλλος λόγος να σου επιτεθώ;) Αισθάνεσαι πληγωμένος, με μειωμένη αυτοεκτίμηση, μόνος και ίσως χωρίς φίλους. Αν και φέρεσαι με θυμό, αισθάνεσαι πληγωμένος – πράγμα για το οποίο δεν έχεις παρά αμυδρή αντίληψη. Πώς θα δείξεις τι αισθάνεσαι; Τι θα πεις; Τι θα κάνεις;
Έχεις επιλογές. Μπορείς να με φτύσεις και συ. Μπορείς να με χτυπήσεις. Μπορείς να κλάψεις και να με παρακαλέσεις να μην το ξανακάνω. Μπορείς να μ’ ευχαριστήσεις. Μπορείς να το βάλεις στα πόδια. Μπορείς να εκφραστείς με ειλικρίνεια και να μου πεις πόσο θυμωμένος είσαι. Τότε πιθανότατα θα μπορέσεις να έρθεις σ’ επαφή με την αίσθηση της προσβολής και να μου μιλήσεις γι’ αυτό. Τότε θα μπορέσεις να με ρωτήσεις πώς έγινε και σ’ έφτυσα.
Οι κανόνες σου θα σε οδηγήσουν με ποιο τρόπο να εκφράσεις την αντίδρασή σου. Αν οι κανόνες σου επιτρέπουν τις ερωτήσεις, μπορείς να με ρωτήσεις και να καταλάβεις. Αν οι κανόνες σου δεν επιτρέπουν τις ερωτήσεις, μπορεί να μαντέψεις και ίσως να μαντέψεις λαθεμένα. Το φτύσιμο μπορεί να εκφράζει πολλά και διάφορα. Μπορείς να αναρωτηθείς: μ’ έφτυσε γιατί δεν της άρεσα; Επειδή είναι θυμωμένη μαζί μου; Επειδή νιώθει απογοητευμένη απ’ τον εαυτό της; Από κάποιο ακούσιο μυϊκό σπασμό; Μ’ έφτυσε γιατί ήθελε να την προσέξω; Αυτές οι πιθανότητες μπορεί να φαίνονται παρατραβηγμένες, αλλά για σκέψου τις λίγο. Δεν είναι καθόλου παρατραβηγμένες.
Ας μιλήσουμε λίγο ακόμη για το θυμό γιατί είναι πολύ σημαντικός. Δεν είναι βίτσιο, αλλ’ ανθρώπινη συγκίνηση, άξια σεβασμού και χρήσιμη σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Κανένας άνθρωπος δεν περνάει τη ζωή του δίχως ν’ απαντήσει μερικές έκτακτες καταστάσεις κι όλους μάς έχει κάποτε κυριέψει ο θυμός.
Όποιος θέλει να θεωραίται καλός άνθρωπος (και ποιος δεν το θέλει;) προσπαθεί να συγκρατήσει το θυμό του. Κανέναν όμως δεν ξεγελάει. Έχεις ποτέ δει κάποιον φανερά θυμωμένο να προσπαθεί να μιλήσει σαν να μην τρέχει τίποτα; Τεντωμένοι οι μυώνες, τα χείλια σφιγμένα, κοφτή η ανάσα του, αλλαγμένο το χρώμα του, μισόκλειστα τα μάτια τους, καμιά φορά κι ολόκληρο το σώμα του τεντωμένο.
Όσο περνάει ο καιρός, το άτομο, που ο κανόνας του λέει πως ο θυμός είναι κακός ή επικίνδυνος, συγκεντρώνει την ένταση πιο βαθιά μέσα του. Οι μυώνες, το πεπτικό σύστημα, ο καρδιακός ιστός, τα τοιχώματα των αρτηριών και των φλεβών σκληραίνουν, παρόλο που το εξωτερικό φαίνεται ήρεμο, ψύχραιμο και συγκρατημένο. Μόνο ένα στιγμιαίο ατσάλινο βλέμμα ή κάποιοι σπασμοί στο αριστερό πόδι δείχνουν τι πραγματικά αισθάνεται το άτομο.
Σύντομα εμφανίζονται όλες οι σωματικές εκδηλώσεις της αρρώστιας που προέρχεται από το εσωτερικό σφίξιμο, όπως είναι η δυσκοιλιότητα και η υψηλή πίεση. Έπειτ’ από ένα διάστημα, το άτομο δεν αντιλαμβάνεται πια το θυμό του, αλλά μόνο τον πόνο μέσα του. Τότε, μπορεί να πει ειλικρινά: «Δε θυμώνω. Μόνο που με πονάει η χολή μου». Τα συναισθήματα αυτού του ατόμου έχουν θαφτεί βαθιά, λειτουργούν ακόμα, μα πέρα από την ακτίνα της συνειδητής αντίληψης. Μερικοί άνθρωποι δε φτάνουν ως εκεί, αλλά δημιουργούν ένα βυτίο όπου αποθηκεύουν το θυμό τους. Το βυτίο γεμίζει και κάθε τόσο ξεσπάει με εκρήξεις για μικροπράγματα.
Πολλά παιδιά διδάσκονται πως είναι κακό να μαλώνει κανείς και να πληγώνει τους άλλους. Ο θυμός προκαλεί καβγάδες, άρα είναι «κακό πράγμα». Πάρα πολλοί δεχόμαστε το αξίωμα πως «για να μεγαλώσεις ένα καλό παιδί, να εξοστρακίσεις το θυμό». Είναι σχεδόν αδύνατο να υπολογίσεις πόσο μπορεί να βλάψει το παιδί αυτού του είδους η διδασκαλία.
Αν επιτρέπεις στον εαυτό σου να πιστεύει πως ο θυμός είναι φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα σε ορισμένες καταστάσεις, τότε θα μπορείς να τον σέβεσαι και να τον τιμάς, να τον παραδέχεσαι ελεύθερα σαν μέρος του εαυτού σου και να μάθεις πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να τον χρησιμοποιείς.
Αν αντιμετωπίσεις τα συναισθήματα του θυμού σου και τα φανερώσεις καθαρά και με ειλικρίνεια στο «φταίχτη», πολύς από τον «ατμό» θα εξαφανιστεί μαζί με την ανάγκη για καταστρεπτική αντίδραση. Εσύ επιλέγεις και έτσι μπορείς να νιώσεις ότι εσύ κυβερνάς τον εαυτό σου. Και συνεπώς να αισθανθείς ικανοποιημένος απ’ τον εαυτό σου. Οι σχετικοί κανόνες της οικογένειας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό, αν θα μπορέσεις ή όχι να ωριμάσεις μαζί με το θυμό σου ή αν θα αφεθείς να πεθαίνεις από λίγο κάθε φορά εξαιτίας του.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Virginia Satir, Πλάθοντας Ανθρώπους, εκδ. Κέδρος.
Η Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Βιρτζίνια Σατίρ (26 Ιουνίου1916-10 Σεπτεμβρίου 1988) υπήρξε από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Διεθνούς Εταιρίας Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας και ταξίδεψε σε πολλές χώρες, όπου δίδαξε και ίδρυσε παρόμοιες εταιρίες. Ήταν μία από τους πρωτεργάτες και τους σημαντικότερους εκπροσώπους τόσο της συστημικής προσέγγισης στην οικογενειακή θεραπεία όσο και του Κινήματος του Ανθρώπινου Δυναμικού (Human Potential Movement). Εκτός από το Πλάθοντας ανθρώπους, στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της: Τα πολλά σου πρόσωπα, Κατανόησε τον εαυτό σου και Ανθρώπινη επικοινωνία.




Πηγή: www.doctv.gr

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...