Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Γιώργος Καρασμάνης: «Διορθώστε άμεσα τη σωρεία λαθών σε βάρος των ασφαλισμένων του ΕΦΚΑ»


 ΕΡΩΤΗΣΗ                                                                                                               ΑΘΗΝΑ 2/5/2017
Του Βουλευτή Πέλλας ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗ
Προς τον αρμόδιο Υφυπουργό Κοινωνικών Ασφαλίσεων: Αναστάσιο Πετρόπουλο
ΘΕΜΑ: «Διορθώστε άμεσα τη σωρεία λαθών σε βάρος των ασφαλισμένων του ΕΦΚΑ»
 Καθημερινώς, έχουμε και μία απόδειξη της προχειρότητας και του ερασιτεχνισμού, με τον οποίο η Κυβέρνηση νομοθέτησε (Ν. 4387/2016) και επιχειρεί να εφαρμόσει τον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), με τις επιπτώσεις βέβαια να υφίστανται αποκλειστικώς οι ασφαλισμένοι.
Πρόσφατο – και, ασφαλώς, όχι τελευταίο – κρούσμα, το γεγονός ότι δεν  λειτουργεί  σωστά  το σύστημα/πλατφόρμα του ΕΦΚΑ: Δεν έχει ¨ανοίξει¨ ακόμη ώστε  να δοθούν οι κλειδάριθμοι  που θα επιτρέπουν στους ασφαλιστικούς φορείς την πρόσβαση  για αλλαγές  στα  μητρώα των ασφαλισμένων. Αλλαγές απαραίτητες, για να διορθώνονται τα σωρηδόν λάθη που  παρατηρούνται, στις εντολές πληρωμής του ΕΦΚΑ   σε όλους τους ασφαλιστικούς κλάδους!

ΕΠΕΙΔΗ, κατ’ αρχήν είναι απαράδεκτο να επιχειρείται ερασιτεχνικά, βεβιασμένα πρόχειρα και αποσπασματικά η εφαρμογή ¨μεταρρυθμίσεων¨ σε έναν τομέα που αφορά στην ασφαλιστική κάλυψη – δηλαδή την ίδια τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών…
ΕΠΕΙΔΗ, είναι επιεικώς εξοργιστικό, να μην παρέχεται η δυνατότητα ΑΜΕΣΗΣ διόρθωσης εξόφθαλμων σοβαρών λαθών που συνεπάγονται τη χρέωση των ασφαλισμένων με υπέρογκες και εξωπραγματικές – μέχρι και διπλάσιες – εισφορές και μάλιστα σε καιρούς δεινής οικονομικής δυσπραγίας και φορολογικής αφαίμαξης…

ΚΑΛΕΙΤΑΙ ο αρμόδιος Υφυπουργός:
·       Να δώσει εντολή να ανοίξει άμεσα η πλατφόρμα για την διόρθωση της σωρείας των λαθών που καταταλαιπωρούν και αγανακτούν τους πολίτες.
·       Να δρομολογήσει επίσης άμεσα τις διαδικασίες για την βελτίωση και την εύρυθμη λειτουργία του όλου συστήματος, ως έχει υποχρέωση να πράττει μια ευνομούμενη Πολιτεία.

        Ο Ερωτών Βουλευτής



Γιώργος ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ

Η ΚΟΝΣΕΡΒΟΠΟΙΪΑ «ΚΡΟΝΟΣ Α.Ε.» ΑΡΧΙΖΕΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 2017


Η ΚΟΝΣΕΡΒΟΠΟΙΪΑ «ΚΡΟΝΟΣ Α.Ε.» ΑΡΧΙΖΕΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ  ΠΕΡΙΟΔΟ   2017ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΡΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΛΕΣΧΗ ΤΡΙΤΗ 09 ΜΑΙΟΥ 2017 ΣΤΙΣ 18:00.
ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΓΓΡΑΦΟΥΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ,ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΙΚΑ/ΟΓΑ, ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΗΤΡΩΟΥ  (Α.Φ.Μ.),ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΜΗΤΡΩΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Α.Μ.Κ.Α.), ΤΗ ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ ΤΟΥ ΟΓΑ (ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΟΓΑ), ΤΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ (ΟΛΑ ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΗ ΜΟΡΦΗ) ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΓΧΡΩΜΗ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΜΙΚΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜ/ΝΟ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ).
Από την «ΚΡΟΝΟΣ Α.Ε.»




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ  ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2017  ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΜΕΣ ΗΜΕΡΕΣ (ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ) ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΑΠΟ 08:00-16:00 ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ:

1)ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Ή ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ, 2) ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΙΚΑ Ή ΟΓΑ, 3) ΑΦΜ, 4) ΑΜΚΑ, 5) ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ ΤΟΥ ΟΓΑ (ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΟΓΑ), 6) ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ.

Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΛΕΙΤΕ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 23810-89795.



Από την «ΚΡΟΝΟΣ Α.Ε.»

ΧΑΡΑ, ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η "ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ" ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


       Λύση στον …πονοκέφαλο κάθε γονιού, όσον αφορά τις  παιδικές εκδηλώσεις  και τα πάρτι των παιδιών του, δίνει το Εργαστήρι Έκφρασης «Κόκκινη Κλωστή», με την ενεργό συμμετοχή των μικρών φίλων στο θέατρο, το κουκλοθέατρο, το παραμύθι και τα εικαστικά.
Στο χώρο του εργαστηρίου της , που είναι  φτιαγμένος με έμπνευση, αγάπη και μεράκι ,η  « Κόκκινη Κλωστή»   προσφέρει στα παιδιά χαρά, διασκέδαση και  συμμετοχή στο ταξίδι για τους τόπους του παραμυθιού. 
«…Στα μονοπάτια του παιχνιδιού και με οδηγό  την αφήγηση, τη  φαντασία  και τη μουσική τα παιδιά ταξιδεύουν σε τόπους μακρινούς, τόπους παραμυθένιους…. Εκεί  συναντούν εξωτικά πουλιά με κρυμμένα μυστικά και ιππότες σε κάστρα μυθικά. Λύνουν γρίφους μαγικούς και  ανακαλύπτουν κρυμμένους θησαυρούς…»
Μουσική, χορός, πολύχρωμα πανιά, πινέλα και χρώματα, κέφι, δημιουργικότητα, φαντασία, παιχνίδι με το θέατρο και το παραμύθι…. είναι από τα βασικά υλικά που συνθέτουν την διασκέδαση τους.
«Τα παιδιά σε κάθε  πάρτι, δεν είναι απλοί θεατές μιας παράστασης, αλλά συμμετέχουν ενεργά στο θέατρο, το ταξίδι και το παιχνίδι» αναφέρει η υπεύθυνη του εργαστηρίου Χάρις Γερολουκά,  και προσθέτει
 «Φιλοσοφία μας είναι η δημιουργική συμμετοχή και απασχόληση των παιδιών μέσα σε μια παιδαγωγική και ασφαλή συνθήκη, που τους δίνει την ελευθερία και τη χαρά να γιορτάζουν και να μαθαίνουν παίζοντας.
 Η «Κόκκινη κλωστή», με  εμπειρία 12χρονων,υποστηρίζει μικρές και μεγάλες εκδηλώσεις, παιδικά πάρτι, τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών στις βαφτίσεις, χριστουγεννιάτικες και αποκριάτικες εκδηλώσεις και γενικά κάθε είδος παιδικής εκδήλωσης .Συνεργάζεται με επαγγελματίες ξυλοπόδαρους, ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργούς, ενώ επαγγελματίας ηχολήπτης-Dj υποστηρίζει τις εκδηλώσεις με μουσική.
Οι γιορτές και τα πάρτι  διοργανώνονται στο χώρο του εργαστηρίου της «Κόκκινης Κλωστής»  ή στο χώρο που επιθυμούν οι γονείς.
Η ομάδα του εργαστηρίου της «Κόκκινης Κλωστής» αποτελείται από εμψυχώτριες παιδαγωγούς με μακρόχρονη εμπειρία στο χώρο των παιδικών εκδηλώσεων.    
Το κάθε πρόγραμμα σχεδιάζεται και υλοποιείται προσαρμοσμένο στις ανάγκες της κάθε ηλικιακής ομάδας παιδιών.
Η ομάδα του εργαστηρίου της «Κόκκινης Κλωστής»  προσφέρει την  δυνατότητα παρουσίασης παιδικών παραστάσεων (θέατρο-κουκλοθέατρο), όπου ο ρόλος των παιδιών είναι ενεργητικός , συμμετέχουν, παίζουν και μέσα από την εμψύχωση που ακολουθεί μετά την παράσταση, κινητοποιούνται για να εκφραστούν.
    

www.kokkiniklosti.gr,e-mail: kokkini.klosti@yahoo.gr.Πανδώρου 88, Κάτω Πετράλωνα .Τηλ: 210 3421541,  694422263

"Τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί" - Του Αντώνη Σουρούνη


Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα.

Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα-Γιώργης που μας τα ‘δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα.

Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου και μπόρεσα να την αγκαλιάσω.

Τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες ώσπου να χαθεί, γιατί θ’ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο.

Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε.

Για να το δει κανείς έπρεπε να φάει ξύλο. Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου΄ αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. Το φαϊ ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα.

Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις.

Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγγουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένους τους είχε κλέψει την καρδιά.

Τα σπίτια δεν είχαν κλειδιαριές, αλλά κανείς δεν έμπαινε από μόνος του, έπρεπε να πας εσύ να ανοίξεις την πόρτα, για να καλωσορίσεις το μουσαφίρη.

Οι άνθρωποι ήταν κι αυτοί λίγοι κι αυτά που θέλανε ήταν τόσο μικρά, που στέλναν εμένα να τους τα φέρω.

Τα μυαλά τους ήταν και μικρά και στενά και λίγα. Το άκουγα που το λέγανε συνέχεια ο ένας στον άλλο, «στενόμυαλος είσαι», «μικρό μυαλό έχεις», «τα μυαλά σου είναι λίγα». Μου το λέγανε κι εμένα που ήμουν και μικρός και λίγος, πως το κεφάλι μου είναι άδειο και δεν έχει κουκούτσι μυαλό μέσα.

Όμως οι πιο πολλοί ήταν πρώτοι σε κάτι. Στο σπίτι μας όλοι ήταν πρώτοι σε κάτι. Ο μπαμπάς μου στο τάβλι, η μάνα μου στο ράψιμο και στην καλοσύνη, η θεία μου, η αδερφή της, στην καπατσοσύνη, ο θείος μου στις μπουνιές, ο νονός μου στην ομορφιά, η νονά μου στην τσαχπινιά, η καημένη η Κίτσα στην ασχήμια και στην κουτσαμάρα, ο αδερφός της ο Κολώνας στο κρασί και στη μουντζούρα, ο παππούς μου στη σειρά για να πεθάνει και η γιαγιά μου πρώτη σε όλα.

Στα γράμματα ήταν τελευταία, ούτ’ ένα δεν ήξερε, όμως δεν την ένοιαζε, επειδή αυτή, έλεγε, διαβάζει τα μάτια και τις ψυχές, ενώ με τα γράμματα διαβάζεις μόνο τις παλιοπατσαβούρες.

Και οι φίλοι μου ήταν όλοι πρώτοι σε κάτι.

Άλλος στη μπάλα, άλλος στην εξυπνάδα, άλλος στις μπίλιες, άλλος στο πάλεμα, άλλος στο μάλωμα, άλλος στη δύναμη, άλλος στο τρέξιμο, άλλος στο πήδημα από ψηλά, άλλος στο πήδημα από χαμηλά, άλλος στις βρισιές, άλλος στις κλεψιές, άλλος στο σπάσιμο παραθύρων, άλλος στο παίδεμα σκυλιών, άλλος γατών κι άλλος στο παίδεμα των άλλων.

Ακόμα και πρώτο στην κουταμάρα είχαμε. Μερικοί ήταν πρώτοι σε δύο, σε τρία και παραπάνω πράματα, όπως ο Σερπετός, που ήταν πρώτος στα ψέματα, στην πάρλα και στην πονηράδα. Γι’ αυτό εξάλλου τον λέγαμε κι έτσι, επειδή ήταν ύπουλος και πονηρός σαν φίδι. Στο σχολείο ήταν τελευταίος, αλλά στο δρόμο κι αυτό για πρωτιά πιανόταν.

Προτού έρθει ο Αλιάμπρας στο μαχαλά μας ήταν και πρώτος στην εξυπνάδα, αλλά ήρθε εκείνος και του έφαγε τη θέση. Το Χέλι ήταν πρώτος όπου ήθελε, κι αυτό όχι μόνο γιατί ήταν ο πιο δυνατός, όχι μόνο γιατί είχε παρατήσει το σχολειό και δούλευε, όχι μόνο γιατί είχε γεννηθεί πρώτος απ’ όλους, αλλά και γιατί ήταν ο μόνος που είχε φιλήσει κορίτσι.

Όσοι δεν ήταν πρώτοι κάπου, ήταν πρώτοι φίλοι κάποιου πρώτου.

Όλοι εκτός από μένα. Εγώ δεν ήμουν πρώτος πουθενά και σε τίποτα. Θα μπορούσα να γίνω ο πρώτος μαθητής στη γειτονιά, αυτό το πόστο ήταν άδειο, όμως θα έπρεπε να ξεπατωθώ στο διάβασμα, άσε που θα γινόμουν και πρώτος στην ξεφτίλα.

Θα μπορούσα ακόμα να γίνω ο πρώτος στην πάστρα, μου άρεζε να πλένομαι και να φοράω καθαρά ρούχα, όμως ούτε αυτό γινόταν.

Όποιος τριγύριζε έτσι, ήταν σα να παρακαλούσε και να φώναζε, «Εδώ είμαι, λερώστε με, σας παρακαλώ, κυλήστε με στις λάσπες, χώστε με στα σκατά, να γίνω σαν κι εσάς».

Ένα πράμα υπήρχε χειρότερο από το να είσαι καθαρός, το να είσαι καθαρός και καλός μαθητής μαζί.

Καλύτερα να πέθαινες. Δε σε άφηναν σε ησυχία, σε ψάχναν όλη μέρα για να σε βρουν και να σε βρίσουν, να σε βρομίσουν, να σε πετάξουν στα βρομόνερα και στο τέλος να σε πλακώσουν στο ξύλο.


Aπόσπασμα από το βιβλίο του Αντώνη Σουρούνη, Το μονοπάτι στη θάλασσα, Εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 17-19.





ΠΗΓΗ...http://tvxs.gr

Μπορείτε να συγχωρέσετε; του ψυχολόγου Γιάννη Ξηνταρά


Η δύναμη της συγχώρεσης αναφέρεται πολύ συχνά στην “εργαλειοθήκη” της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας. Όχι άδικα. Το να μπορούμε να συγχωρέσουμε τους άλλους, είναι ένα ισχυρό μέσο για να πάμε παρακάτω την ζωή μας, να προχωρήσουμε χωρίς “κρατούμενα”, χωρίς “υποχρεώσεις”.

Τι σημαίνει όμως συγχωρώ; Πως αντιλαμβανόμαστε την έννοια της συγχώρεσης; Ας δούμε πρώτα την ετυμολογία της λέξης: Το ρήμα συνχωρώ είναι σύνθετο, από τις λέξεις “συν+χώρος”, δηλαδή να μπορώ να “χωρέσω και...”, να “χωρώ και αυτό...”. Στην πράξη η συγχώρεση προϋποθέτει συναισθηματικό και ψυχικό χώρο για να τοποθετήσουμε μέσα σ'αυτόν ότι μας συνέβη.

Χρειάζεται να βρούμε την δύναμη, την ψυχική δύναμη, να συμπεριλάβουμε στην ιστορία της ζωής μας τις άσχημες εμπειρίες που μας έχουν πονέσει, μας έχουν πληγώσει. Αυτό δεν αφορά μόνο την σχέση μας με τους άλλους, αφορά και ότι νιώθουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό! Μάλιστα είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να συγχωρούμε και τον εαυτό μας!

Ίσως κάποιες φορές είναι σημαντικότερο να ξεκινήσουμε από αυτό... Συγχωρώ σημαίνει αποδέχομαι, δεν αντιστέκομαι στα δεδομένα των γεγονότων. Αυτό που συνέβη δεν μπορεί να αλλάξει, ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ότι έγινε- δυστυχώς- δεν μπορεί να ξεγίνει. Όσο επώδυνη και αν είναι μια τέτοια αλήθεια, είναι για το δικό μας καλό να την αποδεχτούμε.

Βέβαια προσοχή: Συγχωρώ δεν σημαίνει απαραίτητα, συμφωνώ. Αποδέχομαι δεν σημαίνει συνυπογράφω! Ούτε χρειάζεται να χαιρόμαστε ή να μην λυπόμαστε για ένα “κακό” που μας βρήκε! Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο... Για την ακρίβεια χρειάζονται και τα δύο: Χρειάζεται να βιώσουμε τα συναισθήματα μιας απώλειας, να αφεθούμε, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κλάψει, να πονέσει, ακόμα και να υποφέρει, “έτσι κι αλλιώς αυτό είναι που μας συμβαίνει αυτήν την στιγμή”, αλλά με τον χρόνο, ωφελεί να μπορέσουμε να συγχωρέσουμε εαυτόν ( και αλλήλους) για αυτό που έγινε... Να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, να συνεχίσουμε να προχωράμε εμπρός.

Διαφορετικά κινδυνεύουμε να καθηλωθούμε στην απώλεια, στο πρόβλημα, σε καθετί που μας κρατά προσκολλημένους στα γεγονότα, σε μία κουβέντα, μία στραβή ματιά... Είναι κρίμα, μερικές ζωές να μένουν στάσιμες, να χαραμίζονται, αδυνατώντας να προχωρήσουν. Είναι κρίμα η ζωή να περνά και να χάνεται...

Θέλει μεγαλείο ψυχής η συγχώρεση, όμως είναι για καλό. Πρώτα απ' όλα το δικό μας καλό. Γιατί το καλό επιστρέφει πάντα και όπως είπε πρώτος ο μεγάλος υπαρξιστής φιλόσοφος Φ.Νίτσε: “ Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς!”.


Γιάννης Ξηνταράς

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα Ψυχολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην συνέχεια εκπαιδεύτηκα στην Προσωποκεντρική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία στο Κέντρο Εκπαίδευσης στην Προσωποκεντρική Προσέγγιση (Κ.Ε.Π.Π & Strathclyde University, U.K). Επαγγελματικά, συνεργάστηκα με: Το Ειδικό Παιδαγωγικό Κέντρο "Αργώ", στον Πειραιά, το Νοσοκομείο παίδων “Αγία Σοφία” και το Ευγενίδειο Θεραπευτήριο του Πανεπιστημιου Αθηνων.
Από το 2005 εργάζομαι Ιδιωτικά ως Ψυχολόγος, ενώ από το 2007 έχω την Επιστημονοκή Ευθύνη στο Κέντρο Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης ''επαφή'', στον Σταυρό Αγίας Παρασκευής. Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.

«Να με αγαπάς»


Ακόμα και αν είναι λάθος
ακόμα και αν ο χρόνος είναι λίγος
να με αγαπάς
ακόμα και αν όλοι λένε ότι δεν αξίζει.

Ακόμα και αν το τώρα είναι η τελευταία στιγμή
να με αγαπάς
ακόμα και αν η ζωή είναι όμορφη
και δεν την αντέχω
ακόμα και αν η θάλασσα καταπιεί τα βουνά.

Ακόμα και αν τελειώνει η υπομονή σου
να με αγαπάς
ακόμα και αν νομίζω ότι δεν το θέλω
γιατί σε εσένα ξεκινά και τερματίζει η αγάπη.

Γιατί μόνο αυτό γνωρίζω από εσένα
το εμπιστεύομαι όσο τίποτα άλλο στον κόσμο
γιατί αυτό με δένει μαζί σου
και το νιώθω ως απόλυτο.

Να με αγαπάς.
Ακούς;
Θέλω να το ακούσει ο νους.
Η καρδιά!
Όλη η ύπαρξή σου.

Να με αγαπάς
γιατί έτσι μου βγάζεις τον καλύτερό μου εαυτό
στρογγυλεύουν οι γωνίες μου
χωρώ πιο εύκολα στον χώρο.

Να με αγαπάς
γιατί έτσι μπορώ και στέκομαι
γιατί η αγάπη σου είναι σαν του παράδεισου το νερό
δεν τελειώνει, πάντα θα με ξεδιψά.

Να με αγαπάς
γιατί μόνο αυτό έχω
μόνο αυτό με κάνει να αξίζω
να αποδέχομαι τον εαυτό μου
να με αγαπώ
να εξελίσσομαι.



Ιωάννης Ζουμπιάδης




"Η αλλαγή των πραγμάτων" - Bertolt Brecht


I

Κι ήμουνα γέρος, κι ήμουνα νέος ποτέ - πότε

Ήμουνα γέρος το πρωί καί το βράδυ νέος

Κι ήμουν παιδί πού θυμότανε τις λύπες του

Κι ήμουνα γέρος πού δεν είχε αναμνήσεις.

II

Ήμουν θλιμένος, όταν ήμουν νέος

Θλιμένος τώρα, γέρος πού είμαι

Πότε θa είμαι χαρούμενος λοιπόν;

Κάλλιο να μην άργήσω.

(1955)

 ****

Bertolt Brecht - Ποιήματα

Μετάφραση Μάριου Πλωρίτη





Η ερωτική ζωή των γυναικών στην αρχαία Ελλάδα


Η ερωτική ζωή, ανέκαθεν έπαιζε μεγάλο ρόλο σε μία κοινωνία και λειτουργούσε σαν ένας παράγοντας που καθορίζεται από την κουλτούρα, τα ήθη και έθιμα,(παράγοντες που και αυτοί με την σειρά τους,καθορίζουν και αυτοκαθορίζονται από την ίδια τη ζωή).
Μέσω της ερωτικής ζωής αναπτύσσεται μεγάλο μέρος του χαρακτήρα αλλά και των συναισθημάτων, τα οποία στο σύνολό τους, «δίνουν» κατευθύνσεις για να δημιουργηθεί η έννοια της διαφοροποίησης ή της ταύτισης. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, μπορούν να θεωρηθούν ως μία βασική δομή ενός πολιτισμού.
Οι πιο πολλές έρευνες επικεντρώνονται στην ερωτική ζωή των ανδρών στην αρχαία Ελλάδα, επειδή από εκεί έχουμε τις περισσότερες πηγές αλλά και γιατί ο ρόλος της γυναίκας στην αρχαία Ελληνική κοινωνία, ήταν πολύ πιο υποβαθμισμένος σε σχέση με τον ανδρικό.
Ο γάμος στην αρχαία Ελλάδα
Προετοιμασία γάμου στην αρχαία Αθήνα
Οι πιο πολλοί γάμοι γίνονταν με συνοικέσια εκείνη την εποχή. Η νύφη ήταν συνήθως 12-16 ετών, ενώ ο άνδρας 24-30. Παρ’ όλα αυτά μία άλλη κατηγορία γυναικών οι εταίρες (μορφωμένες πόρνες) δεν παντρεύονταν αλλά προσπαθούσαν με την γοητεία του μυαλού τους και με το σώμα τους να προκαλέσουν τους άνδρες.
Για μία απλή γυναίκα όμως,η τεκνοποίηση και ο γάμος ήταν η ολοκλήρωση του σκοπού της ζωής της. Το σπίτι ήταν το απόλυτο βασίλειο της, και όλη της η ζωή εκτυλισσόταν εκεί.  Μπορεί να ακούγεται ανιαρό και πολλοί θα ρωτήσουν: Τα κορίτσια και οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα δεν ένιωθαν τρομερά δυστυχισμένες με αυτή την απομόνωση; Όμως όςο κι αν σας εκπλήσσει, η απάντηση είναι αρνητική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς δεν ένιωσε έλλειψη για κάτι που δεν το γνώρισε ποτέ.
Πως μία αρχαία Ελληνίδα σαγήνευε έναν άντρα
Οι εταίρες σαν γυναίκες δεν απείχαν από τις σημερινές, όπως και τα γούστα των ανδρών δεν απείχαν από τα σημερινά. Γνωρίζουμε ότι στους άνδρες δεν άρεσε η γυναικεία τριχοφυΐα και ήθελαν τις γυναίκες να την αφαιρούν είτε τραβώντας τις τρίχες είτε καψαλίζοντας τες.
Εταίρα με άντρα
Το γνωρίζουμε άμεσα από τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (148 κ.ε.) : << Αν καθόμαστε σπίτι, καλοβαμμένες μες στο διαφανές το ζιπουνάκι μας, από κάτω γυμνές με ξυρισμένο νινί και περπατάμε κουνιστές οι άνδρες θα καυλώσουν. Οι άντρες θα μας λαχταρούν σαν μουρλοί. Εμείς τραβιόμαστε νωχελικά και δεν το δίνουμε. Ξέρω καλά θα τρέξουν για σπονδές στο άψε σβήσε.>>
Επίσης στην Λυσιστράτη ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί μία λέξη για να περιγράψει την φιλάρεσκη κίνηση των οπισθίων – περιπρωκτιώ.
Όμως μία παντρεμένη γυναίκα ζούσε σε καθεστώς απομόνωσης από τον έξω κόσμο και από την κοινωνία. Στην αρχαία Αθήνα ήταν συνηθισμένος ο εγκλεισμός των γυναικών μονάχα στο σπίτι που συνοδευόταν από την αγορά ενός σκύλου μολοσσού συνήθως, για να τις προσέχει.
Αυτή η αντιμετώπιση έκανε τη γυναίκα στενόμυαλη και με πάρα πολύ περιορισμένη αντίληψη των πραγμάτων. Ένα ανέκδοτο που έχει διασωθεί αποδεικνύει του λόγου το αληθές : Όταν ένας εχθρός του βασιλιά Ιέρωνα τον προσέβαλε για την κακοσμία του στόματος του, τότε έτρεξε μανιασμένος στην γυναίκα του και την ρώτησε γιατί δεν του το είχε πει. Η γυναίκα έδωσε μία αποστομωτική απάντηση : << Νόμιζα πως έτσι μυρίζουν όλοι οι άνδρες>>.
Η σεξουαλική ζωή των γυναικών
Οι παντρεμένες γυναίκες δεν είχαν πολύ έντονη σεξουαλική ζωή και οι ανύπαντρες μηδενική (εκτός από τις εταίρες). Παρ’ όλα αυτά ο αθηναϊκός νόμος της εποχής, υποχρέωνε τον άνδρα να έχει σεξουαλική επαφή με την γυναίκα του τουλάχιστον 3 φορές το μήνα, ειδάλλως θα έπρεπε να τιμωρηθεί με πρόστιμο. Παρ’ όλα αυτά οι άνδρες προτιμούσαν την σεξουαλική παρέα των εφήβων παρά των γυναικών. Άρα οι γυναίκες μπορούσαν να καταφύγουν μονάχα σε μία λύση – τον αυνανισμό.
Ο αυνανισμός στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ταμπού, ούτε θεωρούταν κάτι κακό. Μονάχα η κατάχρηση του. Αν και η γυναικεία αυτοικανοποίηση δεν αναφέρεται συχνά στην αρχαία Ελλάδα (όπως και γενικά οι γυναίκες), έχουμε πληροφορίες όμως για τις βασικές τους προτιμήσεις.
Οι Ελληνίδες είχαν μεγάλη προτίμηση σε όργανα αυτοικανοποίησης  όπου τους αποκαλούσαν όλισβους ή βαυβώνες που ήταν ομοιώματα πέους. Κατασκευάζονταν κυρίως στη Μίλητο και εξάγονταν από κει σε όλο τον κόσμο. Μαθαίνουμε κυρίως από μία συζήτηση που βρίσκεται στις Φιλιάζουσες ή Ιδιάζουσες του Ηρώνδα, όπου 2 φίλες συζητούν αρχικά ντροπαλά και μετά εντελώς ανοιχτά για τον όλισβο. Η Μητρώ είχε ακούσει ότι η φίλη της Κοριττώ διαθέτει ήδη έναν όλισβο και ότι τον δάνεισε σε μία στενή της φίλη, πριν καν τον χρησιμοποιήσει η ίδια. Η φίλη της που λέγεται Εύβουλη τον έδωσε αυθαίρετα σε μία άλλη φίλη της. Η Μητρώ ανυπομονεί να δανειστεί το όργανο και ζητά από την Κοριττώ να περιγράψει τον τεχνίτη, ούσα ενθουσιασμένη με τους υπέροχους ολίσβους που κατασκευάζει. Μόλις δίνει τις κατάλληλες πληροφορίες η Μητρώ τρέχει να αγοράσει και η ίδια έναν όλισβο.
Γυναίκα με ολίσβους
Ουσιαστικά η γυναικεία ερωτική ζωή με εξαίρεση τις λεσβίες της εποχής και της εταίρες ήταν αρκετά μονότονη σε αντίθεση με την ανδρική όπου ο κάθε άνδρας σύναπτε σχέση με έναν έφηβο μέχρι το τέλος της εφηβείας του, έχοντας τη σχέση εραστή – ερωμένου όπου είχε σαν καθήκον την επιμόρφωση του εφήβου από έναν ώριμο άντρα , σε όλους τους τομείς για να γίνει ένας επιτυχημένος πολίτης συμπεριλαμβανομένου προφανώς και του έρωτα. Βέβαια αν η σχέση εραστή ερωμένου συνεχιζόταν μετά την ενηλικίωση του εφήβου θεωρούταν τραγελαφικό και άξιο κοροϊδίας.
Η αρχαία Ελληνική κοινωνία ήταν μία πραγματικά παράξενη κοινωνία που θα έσπαγε τα ταμπού πάρα πολλών κοινωνιών μέχρι και σήμερα, τουλάχιστον στον ανδρικό πληθυσμό. Αυτή η κοινωνία βασιζόταν στο όμορφο και στην τελειότητα όπως οι ίδιοι όριζαν. Ο σκοπός της να αναδείξει το κάλλος και την εγκεφαλική ανωτερότητα, διότι για να θεωρείσαι επιτυχημένος στην αρχαία Ελλάδα και ιδίως στην Αθήνα έπρεπε ο άνδρας να ήταν όμορφος, έξυπνος και ρωμαλέος για να εκφράζει το πρότυπο του άριστου πολίτη.
Η γυναίκα να είναι μία καλή σπιτονοικοκυρά και καλή μητέρα επιτελώντας τον σκοπό της, παράγοντας ανθρώπινο δυναμικό που θα στήριζε την πόλη στο μέλλον. Και ο συνδυασμός αυτών μαζί με όλες τις παραξενιές της πραγματικά αξιοπερίεργης αυτής νοοτροπίας, οδήγησε στην δημιουργία της δημοκρατίας που είναι μέχρι σήμερα το λίκνο του Δυτικού πολιτισμού.



Oscar Wilde – “Η ώρα της κρίσεως”


Και έπεσε σιωπή την Ώρα της Κρίσεως και ο Άνθρωπος γυμνός στάθηκε εμπρός στο Θεό…
Και ο Θεός άνοιξε το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου…

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο…

“Η ζωή σου ήταν κακή, έδειξες σκληρότητα σ’εκείνους που χρειάστηκαν τη συνδρομή σου και σ’ εκείνους που χρειάστηκαν βοήθεια φέρθηκες με πικρία και σκληρότητα. Οι φτωχοί σου φώναξαν και δεν άκουσες έκλεισες τα αυτιά σου στη φωνή των βασανισμένων Μου. Καταχράστηκες την κληρονομιά των ορφανών και έστειλες τις αλεπούδες στον αμπελώνα του γείτονά σου. Πήρες τον άρτο των παιδιών και στα σκυλιά τον έδωσες για να τον φάνε, και τους λεπρούς Μου που ζούσαν ειρηνικά στους βάλτους και Με δόξαζαν, τους οδήγησες στις λεωφόρους και πάνω στη γη Μου από την οποία σε έπλασα έχυσες αίμα αθώων…”

Και ο άνθρωπος απάντησε…
“Αυτά τα έκανα…”

Και ο Θεός άνοιξε πάλι το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου…

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο…

“Η ζωή σου ήταν κακή. Την ομορφιά που σου έδειξα έψαχνες να τη βρεις και το καλό που σου έκρυψα το προσπέρασες. Οι τοίχοι του δωματίου σου ήταν ζωγραφισμένοι με εικόνες κι από την αποτρόπαια κλίνη σου σηκωνόσουν με τον ήχο φλάουτου. Έχτισες επτά βωμούς για τα αμαρτήματα που υπέφερα και έφαγες από αυτό που δεν πρέπει να φαγωθεί, και η πορφύρα των ενδυμάτων σου ήταν κεντημένη με τα τρία αμαρτήματα της αισχύνης. Τα είδωλά σου δεν ήταν ούτε από ασήμι ούτε από χρυσό που διαρκούν μα από σάρκα που πεθαίνει. Μόλυνες τα μαλλιά τους με αρώματα και έβαζες στα χέρια τους ρόδια. Μόλυνες τα πόδια τους με ζαφορά και έστρωνες χαλιά για να πατούν. Μόλυνες τα μάτια τους με αντιμόνιο και με μύρρα άλειφες το σώμα τους. Υποκλινόσουν ως το πάτωμα μπροστά τους και στον ήλιο τοποθέτησες τους θρόνους των ειδώλων σου. Έδειξες στον ήλιο την αισχύνη σου και στη σελήνη την παραφροσύνη σου…”

Και ο άνθρωπος απάντησε…
“Και αυτό το έκανα…”

Και Τρίτη φορά άνοιξε ο Θεός το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου…

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο…

“Κακή ήταν η ζωή σου. Με κακό ανταπέδωσες το καλό και με αδικία την καλοσύνη. Δάγκωσες τα χέρια που σε τάισαν και περιφρόνησες το στήθος που σε θήλασε. Αυτός που ερχόταν σε σένα με νερό έφευγε διψασμένος και τους ληστές μου που σε έκρυψαν τη νύχτα στις σκηνές τους τους πρόδωσες πριν ξημερώσει. Τον εχθρό σου που σε ευσπλαχνίστηκε τον παγίδεψες με ενέδρα και το φίλο που πορεύτηκε μαζί σου τον πούλησες και την Αγάπη την ανταπέδιδες με Πόθο…”

Και ο Άνθρωπος απάντησε και είπε…
“Και αυτά τα έκανα…”

Και ο Θεός έκλεισε το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου και είπε… “Θα σε στείλω σίγουρα στην Κόλαση…”

Και ο Άνθρωπος φώναξε… “Δε μπορείς…”

Και ο Θεός είπε στον Άνθρωπο… “Και για ποιο λόγο δεν μπορώ να σε στείλω στην Κόλαση…”

“Γιατί πάντα στην κόλαση έζησα” απάντησε ο Άνθρωπος…

Και έπεσε σιωπή την Ώρα της Κρίσεως…

Και ύστερα από λίγο μίλησε ο Θεός και είπε στον Άνθρωπο…
“Βλέπω πως δεν μπορώ να σε στείλω στην Κόλαση. Θα σε στείλω στον Παράδεισο…”

Και ο Άνθρωπος φώναξε… “Δε μπορείς…”

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο… “Και για ποιο λόγο δε μπορώ να σε στείλω στον Παράδεισο;”

“Γιατί ποτέ, και με κανένα τρόπο δε μπόρεσα να τον φανταστώ”, απάντησε ο Άνθρωπος…

Και έπεσε σιωπή την Ώρα της Κρίσεως…


"Εκείνο που δεν έχω… " - Fabrizio De André


Εκείνο που δεν έχω είναι ένα άσπρο πουκάμισο,
εκείνο που δεν έχω είναι ένα μυστικό στην τράπεζα.
Εκείνο που δεν έχω είναι τα πιστόλια σου,
για να κατακτήσω τον ουρανό, για να κερδίσω τον ήλιο.
.
Εκείνο που δεν έχω είναι να την βγάλω καθαρή,
εκείνο που δεν έχω είναι αυτό που δεν μου λείπει.
Εκείνο που δεν έχω είναι τα λόγια σου
για να κερδίσω τον ουρανό, για να κατακτήσω τον ήλιο.
.
Εκείνο που δεν έχω είναι ένα ρολόι που να πηγαίνει μπροστά,
για να πηγαίνω γρηγορότερα από τον χρόνο και να είμαι σε κάποια απόσταση.
Εκείνο που δεν έχω είναι ένα σκουριασμένο τραίνο,
για να με μεταφέρει πίσω εκεί που ξεκίνησα.
.
Εκείνο που δεν έχω είναι ένα χρυσό δόντι.
Εκείνο που δεν έχω είναι ένα ωραίο δείπνο.
Εκείνο που δεν έχω είναι ένα μεγάλο λιβάδι
για να τρέξω πιο γρήγορα από την μελαγχολία.
.
Εκείνο που  δεν έχω είναι τα χέρια μου στο σώμα σου.
Εκείνο που δεν έχω είναι μια διεύθυνση στην τσέπη.
Εκείνο που δεν έχω είσαι εσύ με το μέρος μου.
Εκείνο που δεν έχω είναι να σε ξεγελάσω στο παιχνίδι.
.
Εκείνο που δεν έχω είναι ένα άσπρο πουκάμισο.
Εκείνο που δεν έχω είναι να την βγάλω καθαρή.
Εκείνο που δεν έχω είναι τα πιστόλια σου
για να κατακτήσω τον ουρανό, για να κερδίσω τον ήλιο.
.
Εκείνο που έχω είναι…»







ΠΗΓΗ...https://asteritiko.wordpress.com

"Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σαν μοναδική ευκαιρία" - Χρόνης Μίσσιος


“Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σαν μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστο μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και μεις τι κάνουμε, ρε αντί να τη ζήσουμε?

Τι την κάνουμε? Τη σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πως είναι σχέσεις?

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πως να οργανώσεις τα συναισθήματα…

Έτσι, μ’αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες?

Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…

Όλα, όλα τα αφήνουμε για το άυριο που δεν θα ‘ρθει ποτέ…

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς… Όμως το αφήσαμε για αύριο…

Για να πάμε που?

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Ξέρεις γιατί?

Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχθές απ’την ταράτσα για να μην πεθάνει.

Ήρθανε να την πάρουν και η Μαρία είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της και τι άκουσα τον παπά να λέει: “Χους ει και εις χουν απελεύσει”. Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια…”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου “Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε?”





Εδεσσαϊκό Θέατρο: Το Εφηβικό Εργαστήρι στην Ανθοέκθεση του Δήμου Έδεσσας


«Το Εφηβικό Εργαστήρι στην Ανθοέκθεση»

Ο Δήμος Έδεσσας και η ΔΗ.Κ.Ε.Δ.Ε. διοργανώνουν για 20η χρονιά φέτος την Ανθοέκθεση στο ειδυλλιακό φυσικού κάλους πάρκο των καταρρακτών. Από τη γιορτή των λουλουδιών που θα διαρκέσει από 12-21 Μαίου δεν θα μπορούσε να λείπει το Εδεσσαϊκό Θέατρο το οποίο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν θα συμμετέχει με δρώμενα από το Εφηβικό Εργαστήρι. Ήδη αυτό το διάστημα, τα παιδιά με την καθοδήγηση της Θεατρολόγου Ηρώς Γεωργίου, προετοιμάζονται για να τα παρουσιάσουν στους επισκέπτες της πόλης μας, με συμπρωταγωνιστές τους το κέφι και τη δροσιά της Άνοιξης. 

«Συγχαρητήρια από το το Δ.Σ. στο ΕΠΑΛ Έδεσσας»

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Εδεσσαϊκού Θεάτρου εκφράζει τα θερμά του συγχαρητήρια στη θεατρική ομάδα του 1ου ΕΠΑΛ Έδεσσας για την διάκριση της στη 5η θεατρική Άνοιξη Εφήβων Γυμνασίων και Λυκείων Ημαθίας, Πιερίας και Πέλλας που πραγματοποιήθηκε στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Βέροιας. Οι μαθητές με την σκηνοθετική επιμέλεια της καθηγήτριας τους κας Δέσποινας Σεμερτζίδου, παρουσίασαν την Τετάρτη 26 Απριλίου 2017 το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Αυτός που λέει ναι κι αυτός που λέει όχι» και απέσπασαν Έπαινο πρωτοεμφανιζόμενης ομάδας.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...