Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Πραγματοποίηση Επιχειρησιακής άσκησης στα πλαίσια Σχεδίου Έκτακτης Ανάγκης «ΣΩΣΤΡΑΤΟΣ»


Πραγματοποίηση Επιχειρησιακής άσκησης στα πλαίσια Σχεδίου Έκτακτης Ανάγκης «ΣΩΣΤΡΑΤΟΣ»
Η Νοσοκομειακή Μονάδα Έδεσσας του Γ.Ν. Πέλλας, έχει επιλεγεί από το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας (Ε.Κ.ΕΠ.Υ), προκειμένου να πραγματοποιήσει σε συνεργασία με εμπλεκόμενους Φορείς και Υπηρεσίες, επιχειρησιακή άσκηση ετοιμότητας την 7 Ιουνίου 2017 και συγκεκριμένα για την αντιμετώπιση εκδήλωσης ισχυρού σεισμού στην Περιοχή της Έδεσσας.
Για την πραγματοποίηση της άσκησης έχει δεσμευτεί όλος ο χώρος που βρίσκεται δεξιά από την Κεντρική Είσοδο του Νοσοκομείου.
Ως εκ τούτου από 6-6-2017 ως 7-6-2017 η κίνηση των οχημάτων, τόσο κατά την είσοδο όσο και κατά την έξοδό τους από το Νοσοκομείο, θα γίνεται αποκλειστικά από τη διαδρομή που βρίσκεται αριστερά μετά την κεντρική είσοδο, με μόνη εξαίρεση την κίνηση των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ και λοιπών οχημάτων που κατευθύνονται προς το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών.
Ευχαριστούμε για την κατανόηση.




                                                                       Εκ της Διοικήσεως

Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας : «Παρακολουθούμε και επεμβαίνουμε για την καταγραφή των ζημιών και την αποζημίωση των πληγέντων παραγωγών της Πέλλας»


Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά: «Παρακολουθούμε και επεμβαίνουμε για την καταγραφή των ζημιών και την αποζημίωση των πληγέντων παραγωγών της Πέλλας»



Μετά τις πρόσφατες έντονες βροχοπτώσεις σε περιοχές της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας δόθηκε εντολή από την Αν. Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου –Αηδονά για επιτόπιους ελέγχους από τους γεωπόνους της αρμόδιας υπηρεσίας.

Συγκεκριμένα, την Τρίτη, 30 Μαΐου 2017 πραγματοποιήθηκε επίσκεψη του γεωπόνου της Δ/νσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής Πέλλας  Σ. Μαρνασίδη, συνοδεία του Αντιδημάρχου Αλμωπίας Σ. Αβραμίκα και του γεωπόνου του οικείου Δήμου Π. Λαμπρίδη στα αγροκτήματα Σαρακηνών, Μεγαπλατάνου, Πολυκάρπης, Λουτρακίου, Όρμας, Φιλώτειας και Ίδας του Δήμου Αλμωπίας.

Πρόκειται για περιοχές που δεν είχαν ζημιωθεί σημαντικά από τον παγετό της προηγούμενης περιόδου. Κατά την αυτοψία που έγινε σε διάφορα αγροτεμάχια παρουσία των παραγωγών, διαπιστώθηκε ότι οι έντονες βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών του Μαΐου κατέστρεψαν τους καρπούς των κυριοτέρων παραγωγικών ποικιλιών, καθιστώντας τους μη εμπορεύσιμους.

Συγκεκριμένα, οι καρποί της ποικιλίας «Τσολακέϊκο» που καταλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις φυτεύσεων την τελευταία 15 ετία και τη φετινή χρονιά είχε υψηλό ποσοστό καρπόδεσης και μεγάλη παραγωγή, εμφάνισαν κατά την ωρίμανση σχίσιμο πλησίον του ποδίσκου και στην κορυφή τους και μαλάκωμα, σε ποσοστό 80-100%. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε σε όλες τις μεγαλόκαρπες ποικιλίες μέσης εποχής ωρίμανσης όπως οι «Giant Red», «Black Star», «Μπακιρτζέϊκα», «Φεροβία» αλλά και σε άλλες ποικιλίες όπως «crystalina», «Lapins» κ.α. Στις πρώϊμες ποικιλίες οι οποίες δεν συγκομίστηκαν λόγω της κακοκαιρίας, διαπιστώθηκε επίσης ολική καταστροφή των καρπών.

Επιπλέον, η διαλογή των καρπών στα διαλογητήρια είναι δύσκολη καθώς αυτοί εμφανίζουν και μετασυλλεκτικά προβλήματα με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η διάθεση του προϊόντος. Τα ίδια προβλήματα υπάρχουν και στις υπόλοιπες πεδινές περιοχές με κερασοκαλλιέργεια του δήμου Αλμωπίας, με αποτέλεσμα, μετά και τις ζημιές από παγετό στα ημιορεινά και ορεινά, η απομένουσα παραγωγή που θα παραχθεί αποκλειστικά από ποικιλίες όψιμης ωρίμανσης, να εκτιμάται σε 10-20% της δυναμικότητας του δήμου.


Μετά την αυτοψία των στελεχών της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής η Αν. Αντιπεριφερειάρχης κυρία Αηδονά απέστειλε επιστολή στον ΕΛΓΑ για τις ενέργειες του Οργανισμού προς άμεση καταγραφή και αποζημίωση των παραγωγών.

Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά: “Καλή επιτυχία στους υποψηφίους που συμμετέχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις”


Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά: “Καλή επιτυχία στους υποψηφίους που συμμετέχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις”


Καθ' ότι σε λίγες ημέρες χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες συμμετέχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, η Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά, με μήνυμά της εύχεται σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες καλή επιτυχία.

Επίσης, η κυρία Αηδονά, σε επικοινωνία που είχε με τον Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας Κωνσταντίνο Κούγκα ενημερώθηκε εκτενέστερα για την προετοιμασία των διαδικασιών, ώστε, όλα να κυλήσουν ομαλά το διάστημα των εξετάσεων.  Η κυρία Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας τόνισε ότι οι υπηρεσίες της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας παραμένουν σε ετοιμότητα για να συνδράμουν στην πραγματοποίηση των εξετάσεων εάν αυτό ζητηθεί.

Σε σύντομο μήνυμά της, η Αν. Αντιπεριφερειάρχης κυρία Αηδονά αναφέρει:

“Τις επόμενες ημέρες ξεκινάει η επίπονη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων, με τους μαθητές και τις μαθήτριες της Πέλλας να συμμετέχουν σε αυτές, προσπαθώντας να τελειώσουν επιτυχώς τις γραπτές δοκιμασίες και να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους. Είναι μια περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας κυρίως τα παιδιά, αλλά και οι γονείς και οι καθηγητές που τους στήριξαν όλη τη χρονιά, αγωνιούν και ελπίζουν για τη θετική έκβαση του “αγώνα” που έχουν δώσει όλοι μαζί το προηγούμενο διάστημα. Μέσα από σκληρή και διαρκή προσπάθεια οι στόχοι επιτυγχάνονται και οι κόποι ανταμείβονται. Εύχομαι σε όλους τους μαθητές και σε όλες τις μαθήτριες καλή επιτυχία”.                    

" Ασφαλιστικά & Φορολογικά Αγροτών- ΕΦΚΑ και αλλοδαποί εργάτες γης - Απασχόληση με εργόσημα και ΑΠΔ" Ημερίδα από τον Α.Φ.Ο.Σ. Αλμωπίας «Η ΕΝΩΣΗ»


     Ο Α.Φ.Ο.Σ. Αλμωπίας «Η ΕΝΩΣΗ» καλεί τα μέλη του Συνεταιρισμού και της Ομάδας Παραγωγών σε Ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 06-06-2017 ώρα 6μ.μ. στα γραφεία του Συνεταιρισμού στο 1ο χιλ. Αριδαίας – Τσακώνων , για ενημέρωση στα παρακάτω θέματα :

·         Ασφαλιστικά & Φορολογικά Αγροτών
·         ΕΦΚΑ και αλλοδαποί εργάτες γης
·          Απασχόληση με εργόσημα και ΑΠΔ

     Ομιλητής ο κ. Στογιαννίδης Ιωάννης
     ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ.

·         Μέτρο 10.1.08 
  Εφαρμογή της μεθόδου σεξουαλικής σεξουαλικής σύγχυσης των μικρολεπιδοπτέρων (Κομφούζιο).
·         Μέτρο
"Μείωση της ρύπανσης νερού από γεωργική δραστηριότητα» ή αλλιώς το γνωστό σε όλους τους παραγωγούς Πρόγραμμα Νιτρορύπανσης ".
·         Σχέδια Βελτίωσης

Ομιλητής ο κ. Γραμματικού Ευάγγελος
ΓΕΩΠΟΝΟΣ




                                                                                            Για τον
                                                                                  Α.Φ.Ο.Σ. Αλμωπίας
                                                                                                Ο
                                                                                          Πρόεδρος

                                                                               Μπερμπέρης Παντελής

Ίδρυση Επώνυμης Έδρας Ποντιακών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης


Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά:
«Η διαχρονική συμβολή του Ποντιακού Ελληνισμού στην ανάπτυξη του Τόπου επισφραγίζεται με την ίδρυση Επώνυμης Έδρας Ποντιακών Σπουδών στο Α.Π.Θ.»

Στην εκδήλωση εγκαινίων της ίδρυσης Επώνυμης Έδρας Ποντιακών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης παραβρέθηκε η Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά, εκπροσωπώντας και τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα.

Η κυρία Αηδονά σε δήλωσή της τόνισε τη συμβολή του Ποντιακού Ελληνισμού σε πολλούς τομείς της οικονομικής δραστηριότητας και του πολιτισμού και συνεχάρη όλους τους συντελεστές για την ιδέα ίδρυσης  της πανεπιστημιακής έδρας καθώς και για την υλοποίηση αυτής.

Ακολουθεί η δήλωση της Αν. Αντιπεριφερειάρχη κυρίας Αηδονά:

«Νιώθω ιδιαίτερη τιμή που παραβρέθηκα στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ., εκπροσωπώντας την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σ’ αυτήν την ιστορική στιγμή των εγκαινίων ίδρυσης Επώνυμης Έδρας Ποντιακών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μετέφερα τους θερμούς χαιρετισμούς του Περιφερειάρχη κ. Απόστολου Τζιτζικώστα ο οποίος δεν κατέστη δυνατό να παραβρεθεί, αλλά παρακολουθεί στενά όλα τα δρώμενα που αφορούν τις διεκδικήσεις και την προβολή των θεμάτων του Ποντιακού Ελληνισμού.  

Μοιράστηκα με τους παρευρισκόμενους τη χαρά και την ικανοποίηση της δικαίωσης ενός αιτήματος όχι μόνο των Ποντιακών Σωματείων, αλλά όλων όσων γνωρίζουν τη σπουδαιότητα και τη σημασία που έχει η διάσωση, η έρευνα και η ανάπτυξη του ποντιακού πολιτισμού για την Ελλάδα και την παγκόσμια κοινότητα.  

Η δημιουργία της έδρας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δημιουργεί μία νέα προοπτική για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Με τη λειτουργία της νέας έδρας, αναδεικνύεται ο σημαντικός αναπτυξιακός ρόλος της Περιφέρειας για την Νοτιανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, αντλώντας από την ιστορική και διαχρονική συμβολή του Ποντιακού Ελληνισμού στο εμπόριο, στις τέχνες και στα γράμματα. 

Ο Πόντος υπήρξε από την αρχαιότητα σπουδαίο διαμετακομιστικό κέντρο για τα περιζήτητα προϊόντα της Ανατολής τα οποία, από τον Εύξεινο Πόντο, μεταφέρονταν στις αγορές της Δύσης. Επίσης, με τις εκατοντάδες των εκκλησιών, μοναστηριών, σχολείων, εργαστηρίων και σχολών του, υπήρξε σημαντικό κέντρο του πνεύματος και των επιστημών. Στην Ποντιακή διάλεκτο αναγνωρίζουμε την υψηλή παιδεία που καλλιεργήθηκε από τον Ποντιακό Ελληνισμό μέχρι την εποχή του βίαιου ξεριζωμού. Η νέα έδρα Ποντιακών σπουδών που εγκαινιάστηκε σήμερα, αναμένεται να έχει μία σημαντική συμβολή στην επιστημονική διερεύνηση και κεφαλαιοποίηση του σπουδαίου αυτού πολιτισμικού «θησαυρού».  

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες μου σε όλους τους συντελεστές και στυλοβάτες που συμμετείχαν στην πρωτοβουλία ίδρυσης της Επώνυμης έδρας. Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλουμε στον Ιβάν Σαββίδη, Πρόεδρο του ομώνυμου Φιλανθρωπικού Ιδρύματος,  που πρωτοστάτησε στην υλοποίηση της ιδέας. Επίσης, στη διοίκηση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που αγκάλιασε το εγχείρημα, δίνοντας πνοή και όραμα στον νέο θεσμό. 

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να τονίσω ότι οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως «άλλοθι» για την μη πραγματοποίηση καινοτόμων και ρηξικέλευθων έργων. Ιδιαίτερα σήμερα, που ο κόσμος βιώνει μία πραγματικότητα ραγδαίων κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων και αλλαγών, η ελληνική κοινωνία χρειάζεται να αναλάβει πρωτοβουλίες εξωστρέφειας, δημιουργώντας γέφυρες επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με τη διεθνή κοινότητα. 

Ως Ελληνίδα και ως Πόντια εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου και συγχαίρω τους εμπνευστές και δημιουργούς της νέας πανεπιστημιακής έδρας ενώ, παράλληλα, δηλώνω υπερήφανη που ο Ποντιακός Πολιτισμός κατέχει πλέον μία περίοπτη θέση στην Ελληνική Ακαδημαϊκή Κοινότητα».

Ευχαριστήριο από το Νηπιαγωγείο Προμάχων


   Οι μαθητές και το εκπαιδευτικό προσωπικό του νηπιαγωγείου Προμάχων ευχαριστούν θερμά  τον Διοικητή του Αστυνομικού τμήματος Αριδαίας κ.κ Γάκη Ευάγγελο, για την ενημέρωση που πραγματοποίησε στους μαθητές για θέματα κυκλοφοριακής αγωγής, στα πλαίσια των σχολικών δραστηριοτήτων αγωγής υγείας, έπειτα από πρόσκλησή μας.

"Η μοναξιά..." Κατερίνα Γώγου



Η μοναξιά...

δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.

Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γής - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά- 
ξυπνήστε πρωί.

Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

Κατερίνα Γώγου.

Όλα ή Τίποτα! Κι αυτό είναι δέσμευση


Ένας Ιταλός, πολύ φτωχός, αποφάσισε να βελτιώσει την άθλια ζωή του ζητώντας βοήθεια από τον αγαπημένο του άγιο. Πήγαινε λοιπόν κάθε πρωί στον ναό του Αγίου Αντωνίου και τον θερμοπαρακαλούσε: «Άγιε μου Αντώνη, στείλε μου σε παρακαλώ εκατό φλουριά! Αλλά να’ ναι εκατό, γιατί αν είναι έστω 99 δεν τα θέλω!». Αφού είχαν περάσει κάμποσες μέρες, συνέβη ένα πρωί να βρίσκονται εκεί κοντά δύο πολύ πλούσιοι φίλοι, οι οποίοι εξεπλάγησαν με την παράκληση - απαίτηση του φτωχού. Τους κίνησε το ενδιαφέρον και περίμεναν κάθε πρωί στον ναό τον παράξενο φτωχό και κάθε μέρα άκουγαν την ίδια παράκληση με την ίδια πάντα απαίτηση στο τέλος: «o cento, o niente», εκατό ή τίποτα.
Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να δοκιμάσουν τη συνέπεια του απαιτητικού φτωχού, καθώς είχαν διαφορετική άποψη για το αν ο φτωχός στ’ αλήθεια θα τηρούσε τον όρο που ο ίδιος έβαλε. Ο ένας είχε πειστεί πως ο φτωχός ήταν αδιάλλακτος, τόσο απόλυτα που εξέφραζε την απαίτησή του. Ο άλλος ήταν βέβαιος πως, στο χάλι που βρισκόταν, δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει οποιοδήποτε ποσόν του χαριζόταν. «Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος», ισχυρίστηκε. Έτσι, έβαλαν σ’ ένα σακκούλι 99 φλουριά κι ένα πρωί τα τοποθέτησαν μπροστά στο ιερό, εκεί που στεκόταν πάντα ο φτωχός και προσευχόταν. Όποιος από τους δύο κέρδιζε, θα έπαιρνε από τον χαμένο το μερίδιό του από τα 99 φλουριά συν 100 ακόμα. Έμειναν κρυμμένοι ώστε να μην πάρει τα χρήματα κανένας άλλος και περίμεναν.


Πράγματι, ο φτωχός ήρθε στην ώρα του κι επανέλαβε την ίδια προσευχή, ώσπου έπεσε το βλέμμα του στο σακκούλι. «Έχει γούστο…» σκέφτηκε και πήρε με λαχτάρα το δώρο του «αγίου» στα χέρια του, διαπιστώνοντας γεμάτος συγκίνηση πως όντως περιείχε χρήματα. Ευχαρίστησε τον άγιο και ένιωσε δικαιωμένος που δεν απογοητεύτηκε, αλλά επέμεινε ακούραστα και με πίστη. Εκεί που ετοιμαζόταν όμως να φύγει, ρίχνει μία καχύποπτη ματιά στο ιερό. «Δεν πιστεύω να μου την έσκασες, άγιε! Είπαμε εκατό, έτσι;». Κι αφού κανείς δεν του απάντησε, άνοιξε το σακκούλι και αφού μέτρησε τα φλουριά έχασε τη χαρά του. Μα γιατί να τον κοροϊδέψει έτσι ο άγιος;
«Ή εσύ έκανες λάθος ή εγώ δεν μέτρησα σωστά» μονολόγησε και μέτρησε τα νομίσματα ξανά και ξανά. Δεν υπήρχε αμφιβολία, ήταν 99. «Μα τι καρμίρης άγιος» σκέφτηκε, νιώθοντας προδομένος κι εξευτελισμένος. Αφού είχε ζητήσει 100 και είχε δηλώσει πως δεν θα δεχόταν ούτε ένα λιγότερο, θα κρατούσε τον λόγο του. Άφησε το σακκούλι κάτω και γύρισε να φύγει, αλλά δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από το αναπάντεχο δώρο. Για πόσο θα κατάφερνε ακόμα να επιβιώσει μέσα στην απόλυτη φτώχια του; Αλλά και τι ξευτίλα να αθετήσει τον λόγο του!
Κάνοντας ένα βήμα μπρος κι ένα πίσω για κάμποση ώρα, κουρασμένος και πεινασμένος, γονάτισε μπροστά στο ιερό, πήρε το σακκούλι στα χέρια του και κοίταξε ψηλά «Σ’ ευχαριστώ άγιε μου Αντώνη για τα 99 φλουριά. Τα παίρνω τώρα και θα έρθω ξανά να συνεννοηθούμε για το ένα που μου χρωστάς».

Ο πλούσιος που είχε στοιχηματίσει πως ο φτωχός θα υπέκυπτε, χαμογέλασε ευχαριστημένος και ετοιμάστηκε να λάβει πίσω τα φλουριά που είχε διαθέσει σε αυτό το πείραμα και 100 ακόμα! Εκείνος που έχασε, δεν αποδέχτηκε την ήττα του.
- Μα, δεν αθέτησε τον λόγο του, έλεγε και ξανάλεγε, θα έρθει ξανά και θα επιμείνει να πάρει και το ένα φλουρί που απομένει.
- Μπορεί και να ‘ρθει, είπε ο άλλος, αλλά εμείς δεν είμαστε εδώ να του το δώσουμε. Εκτός αν πιστεύεις, όπως κι ο φτωχός αγράμματος, πως θα του τα δώσει ο άγιος.
Έτσι, εκείνος που στοιχημάτισε στην συνέπεια του φτωχού, πλήρωσε το στοίχημα, αν και μέχρι σήμερα δεν είναι σίγουρος πως το είχε χάσει.
Εσείς τι λέτε;


(Παλιά ιστορία που μου διηγήθηκε κάποτε ηλικιωμένος φίλος μου, με τίτλο «o cento, o niente», την οποία είχε ακούσει από τον πατέρα του το 1915. Στην αυθεντική ιστορία ο πλούσιος παρατηρητής είναι ένας, και η ιστορία καταλήγει στο εξής ηθικό δίδαγμα: να μην σε τρομάζουν όσοι δείχνουν ανυποχώρητοι, γιατί η ζωή η ίδια τους οδηγεί στην υποχώρηση, κι ας μην το καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι). Δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ στον πειρασμό να τη διασκευάσω, ελαφρώς.





Το δικό σου παιδί θα μαζέψει φράουλες;


Μία από τις μεγάλες χαρές που προσφέρει η ενασχόληση με τα ιδιαίτερα μαθήματα είναι η προσωπική σχέση με τον μαθητή, αν καταφέρεις να σε εμπιστευτεί. Το μεγάλο μειονέκτημα είναι η επαφή με κάποιους από τους γονείς.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απάντηση σε μία μητέρα. Θεώρησα πως έπρεπε να της πω ότι το παιδί της, που είναι ήδη 18 ετών, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή και πως, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε έστω και τώρα να το βοηθήσει να αντιληφθεί ορισμένα πράγματα. Με έναν πολύ αγενή τρόπο μου απάντησε πως το παιδί της προορίζεται για επιστήμονας και δεν έχει καμία ανάγκη να μάθει ταπεινές δουλειές. Όταν αναφερθήκαμε στις δουλειές του σπιτιού, μου είπε πως αυτές ήταν αποκλειστικά δική της αρμοδιότητα και τα παιδιά της θα έπρεπε να αφοσιωθούν στις σπουδές τους. Τέλειωσε τη μικρή της διάλεξη με το εξής: «Κι εσύ για να έχεις κάνει σπουδές, σημαίνει πως οι δικοί σου σε απάλλαξαν από όλα όσα θα σου αποσπούσαν την προσοχή. Το ίδιο κάνω για τα παιδιά μου. Δεν τα προορίζω να πάνε να μαζεύουν φράουλες με τους Πακιστανούς».
Καταλαβαίνετε πως η συνομιλία αυτή δεν πήγαινε καλά. Άλλη μία μητέρα που μεγαλώνει τα παιδιά της με φαντασιώσεις. Σκέφτηκα, όμως, να απαντήσω με αυτό το κείμενο, γιατί είναι πεποίθησή μου πως οι εμπειρίες του κάθε ανθρώπου είναι μαθήματα για όλους τους άλλους. Προσωπικά, γλίτωσα πολλές κακοτοπιές δίνοντας προσοχή στις εμπειρίες των άλλων.
Είμαι ακόμα λίγο θυμωμένη. Αλλά, ελπίζω στην ανοχή σας, καθώς αυτό δεν επηρεάζει το νόημα.

Λοιπόν, κυρία μου, λοιπές κυρίες και κύριοι,
 Θυμάμαι, πόσο καμάρωνα με τα μικρά μου ζυμαράκια, τα οποία φούρνιζε η νονά μου μαζί με τα υπέροχα ψωμιά της. Θυμάμαι τη μία ταλαίπωρη ντομάτα που μου έδινε η μάνα μου να ετοιμάσω, όταν έφτιαχνε γεμιστά. Ήταν η δική μου ντομάτα! Τώρα ξέρω ότι αυτά που έφτιαχνα τα έτρωγαν με το ζόρι, αλλά εγώ δεν έβλεπα την ώρα να μεγαλώσω και να φτιάχνω ψωμιά και γεμιστά σαν τα δικά τους! Και κάποτε χρειάστηκε να εργαστώ σε κουζίνα για να ζήσω.
Πριν ακόμα πάω στο Γυμνάσιο, ήξερα να ξεχωρίζω και να μαζεύω χόρτα, να φροντίζω τα κηπευτικά στον μικρό μας κήπο, να ξεχωρίζω τα φρέσκα θαλασσινά στην αγορά. Εκείνη την εποχή η μητέρα μου ήταν καμαριέρα σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Όταν δεν είχα σχολείο, με έπαιρνε μαζί της και είδα τι ακριβώς έκανε για να έρθουν τα χρήματα στο σπίτι. Την βοηθούσα και μου άρεσε. Όχι πάντα.
Λίγο μεγαλύτερη, μάθαινα πώς να σφίγγω τις χαλαρωμένες βρύσες. Να αλλάζω τις καμένες λάμπες, να τρίβω και να βάφω κάγκελα και τοίχους. Μεγαλώνοντας, ξόδευα πολύ λιγότερα χρήματα επισκευάζοντας τις απλές βλάβες μόνη μου. Και όταν χρειαζόταν ειδικός, καταλάβαινα αν κάνει σωστά τη δουλειά του και δεν γινόμουν θύμα κανενός επιτήδειου.

Οι γονείς ήταν εργάτες. Ύστερα μικροαστοί, καθώς κάποια στιγμή απέκτησαν ένα μαγαζί, στο οποίο εργαζόμουν από 9 ετών. Ήξερα να ζυγίζω, να δίνω ρέστα, να συναλλάσσομαι με τους πελάτες. Πότε μου άρεσε και πότε έπληττα. Αλλά, όταν τα πράγματα αγρίεψαν κι έπρεπε να δουλέψω οπουδήποτε, είχα το θάρρος να παρουσιαστώ οπουδήποτε. Και τα κατάφερα ικανοποιητικά και επέζησα και έβγαλα χρήματα, ώστε να σπουδάσω με δική μου δαπάνη αυτό που λαχταρούσα και να κάνω πια τη δουλειά που μου αρέσει. Διότι τα πράγματα ήρθαν ανάποδα και η οικογένεια διαλύθηκε κι εγώ βρέθηκα ολομόναχη. Ποιος θα μπορούσε να το προβλέψει; Αμέσως μετά, οι γονείς μου πέθαναν, για διαφορετικούς λόγους μέσα στον ίδιο χρόνο. Χάθηκε ακόμα και η ψευδαίσθηση της οικογένειας. Τι είχε μείνει; Τα μαθήματα ζωής που είχα πάρει. Αντί να πέσω στα πατώματα, αξιοποίησα όλα όσα είχα μάθει από αυτούς που έκαναν λάθη καθοριστικά για τη ζωή μου και τα οποία με βοήθησαν να ανατρέψω όλα τα προγνωστικά! Ήμουν ικανή να εργαστώ οπουδήποτε. Μέσα στη μεγαλύτερη καταστροφή που μπορεί να βρει ένα δεκαεξάχρονο παιδί, ήξερα τον τρόπο να επιβιώσω έντιμα. Να κερδίζω 10 και να ξοδεύω 8. Να κάνω δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα. Να κυνηγήσω το όνειρό μου και να το πετύχω, για να έχω τώρα εσένα κυρία μητέρα να μην καταλαβαίνεις πως οφείλεις να μεγαλώσεις παιδιά αυτόνομα και δυνατά!

Γιατί, βλέπεις; Κοίτα πώς τα έφερε ο καιρός! Τα παιδιά σου πρέπει να εργαστούν και δεν ξέρουν πώς και πού! Τα έμαθες να θεωρούν τη δουλειά ντροπή. Να περιμένουν πάντα έναν υπηρέτη να κάνει τις δύσκολες δουλειές και εσύ ήσουν ο υπηρέτης τους. Όχι η μητέρα τους. Η μητέρα είναι πάνω από όλα δασκάλα, σοφή και δυνατή δασκάλα για τα παιδιά της. Έχεις δει την ταινία που αφηγείται τη ζωή του τυφλού Ray Charles; Λέγεται «Ray». Δες την και επικεντρώσου στη σκηνή που η μητέρα αφήνει τον σχεδόν τυφλό γιο της (που ξέρει πως σύντομα θα τυφλωθεί εντελώς) να κινείται  μόνος του μέσα στο δωμάτιο. Παρατήρησε τη δύναμη και τον πόνο της, όταν πλησιάζει στη φωτιά και καίγεται. Και τον αφήνει να βιώσει τον πόνο. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έχει την ψευδαίσθηση πως είναι αθάνατη. Γνωρίζει πως ο γιος της κάποτε θα πρέπει να τα βγάζει πέρα μόνος του. Δες το και συλλογίσου!

Δεν ξέρω πώς να στο πω χωρίς να σε τρομάξω!
Αλλά, ένας νέος άνθρωπος που είχε γονείς full service, που δεν έπιασε ποτέ τη σκούπα στα χέρια του, που δεν ξέρει να φροντίσει τα ρούχα του, που δεν βγήκε ποτέ στη ζούγκλα των δημοσίων υπηρεσιών να πληρώσει έναν λογαριασμό, έστω με τα λεφτά των γονιών του, που όταν λείπει κάτι από το ψυγείο ουρλιάζει στη μάνα του, αντί να πάει να ψωνίσει,
δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ, να πάει να μαζέψει φράουλες για να ζήσει!
Και αν πάει, το σώμα του θα τον προδώσει σε λίγες ώρες.
Και αν αντέξει λίγο παραπάνω, θα καταρρεύσει ψυχολογικά.
Ο ασφαλέστερος τρόπος να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου είναι να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι άτρωτος, δεν είσαι αθάνατος. Μεγαλώνεις ανθρώπους που, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να καταφέρουν μόνοι τους. Και δεν ξέρεις ούτε το πότε ούτε υπό ποιες συνθήκες θα κληθούν να το κάνουν.

Εσύ, λοιπόν, που τα παιδιά σου είναι ακόμα μικρά, αντί να τους πετάς στα μούτρα το κινέζικο χαζοπαίχνιδο από τα Τζάμπο, παίξε μαζί τους δουλεύοντας. Σκουπίστε, μαγειρέψτε, καθαρίστε τα τζάμια μαζί! Για τα παιδιά, παιχνίδι είναι κι αυτό. Και αν κάποιες στιγμές δυσανασχετούν, αγνοήστε το. Σημασία έχει πως θα γνωρίζουν πώς να ζήσουν, όποια τροπή και αν πάρουν τα πράγματα. Θα έρθει μια μέρα που η ευγνωμοσύνη τους για σας, θα τους χαρίσει τόση ευτυχία, που τίποτα, μα τίποτα δεν μπορέσει να τους την πάρει! 







"Όταν έρχεσαι σε μένα" Maya Agelou


Όταν έρχεσαι σε μένα

 Όταν έρχεσαι σε μένα, απρόσκλητος
 Νεύοντας μου
 Σε αλλοτινά δωμάτια
 Εκεί που υπάρχουν οι αναμνήσεις
 Προσφέροντάς μου, σαν σε παιδί, μια σοφίτα,
 Συναντήσεις ελάχιστων ημερών,
 Στολίδια κλεφτών φιλιών,
 Ψεύτικα κοσμήματα από δανεικές αγάπες,
 Μπαούλα μυστικών λέξεων,
 ΚΛΑΙΩ.


 (Όταν έρχεσαι σε μένα, της Maya Angelou, από τη συλλογή ποιημάτων Just Give Me a Cool Drink of Water 'fore I Diiie, 1971) 

Ποιήτρια, συγγραφέας, ηθοποιός, στέλεχος της Αμερικανικής Κίνησης για τα Πολιτικά Δικαιώματα. Η Μάγια Αγγέλου, έφυγε σε ηλικία 86 ετών στο σπίτι της, στη Βόρεια Καρολίνα. Ήταν η πρώτη αφροαμερικανίδα συγγραφέας που κατάφερε να μπει στην ελίτ των ευπώλητων εκδόσεων της Αμερικής ενώ κυκλοφόρησε δημοφιλείς δίσκους με ποιήματά της. Ήταν φίλη με τον Malcolm X και τον Martin Luther King και εξελίχθηκε σε εμβληματική προσωπικότητα των πολιτικών δικαιωμάτων, τη δεκαετία του 60. Το ελληνικό επίθετό της προέρχεται από τον πρώτο της γάμο με Έλληνα (με τον οποίο εμφανιζόταν ως χορευτικό ντουέτο τη δεκαετία του 50). Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί και Τα δυνατά πουλιά της επαγγελίας (από τις εκδ. Πατάκη). 





Πηγή: www.doctv.gr

“Κεχριμπάρι" του Αλέξανδρου Κυπριώτη


«Πες “κεχριμπάρι”, ρε μαλακισμένο!»
«Κκ… κκκ… κ…»
«Πες “κεχριμπάρι”, ρε μαλακισμένο!»
«Κκ… κκκ… κ…»
«“Κε-χρι-μπά-ρι”. Πες το, ρε μαλακισμένο!»
Το «μαλακισμένο» δεκαεφτά χρονών άντρας. Ο «πες το, ρε μαλακισμένο» εβδομήντα δύο χρονών, γέρος άνθρωπος. Κι εκείνο το μεσημέρι ο γέρος καθόταν με τους φίλους του στο καφενείο. Όλοι τους, παροπλισμένοι πια, να θυμούνται το ένα ταξίδι εδώ και τ’ άλλο ταξίδι εκεί, και τις ομορφιές του κόσμου που είχανε γνωρίσει. Και τώρα στα σκατά. Τόπος μικρός, λίγες οι ηδονές. Να κάθονται στο καφενείο και ν’ αγναντεύουνε τη θάλασσα και να χαζεύουν τους λιγοστούς περαστικούς.

Από μπροστά τους περνούσε και το «μαλακισμένο» εκείνο το μεσημέρι. Γύριζε απ’ το σχολείο, μόνο του. Πίσω του και μπροστά του παρέες δύο και τριών και περισσότερων παιδιών. Κι εκείνο μόνο του. Ο γέρος το φώναξε μόλις το είδε να περπατάει με σκυμμένο το κεφάλι. «Ρε μαλακισμένο!» του φώναξε άγρια. Το «μαλακισμένο» κοντοστάθηκε αλλά δε σήκωσε το κεφάλι. Μια παρέα παιδιών γύρισε και κοίταξε προς το καφενείο καθώς το προσπερνούσε. Μετά κοντοστάθηκαν κι εκείνα τα παιδιά και περίμεναν να δούνε τι θα γίνει. «Ρε μαλακισμένο!» ξανακούστηκε ο γέρος, πιο αγριεμένος αυτή τη φορά. Το «μαλακισμένο» ακίνητο, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.

«Άσ’ το, βρε καπετάνιε, να πάει τον δρόμο του. Μην το παιδεύεις το παιδί».
«Δουλειά σου, εσύ! Ρε μαλακισμένο! Τσακίσου κι έλα εδώ, που σου μιλάω», είπε και πετάχτηκε όρθιος ο γέρος.
Το «μαλακισμένο» ακίνητο, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.
Τότε η παρέα των γέρων σηκώθηκε όλη απ’ το τραπέζι. Ένας θαρραλέος πήγε να κάνει μια κίνηση να ηρεμήσει τον «πες το, ρε μαλακισμένο», αλλά εκείνος τον έσπρωξε με το χέρι του. Δύο άλλοι έκαναν νόημα στον θαρραλέο να τον αφήσει. Τον άφησε, αλλά κανείς τους δεν ξανακάθισε στο τραπέζι. «Πάμε, ρε σεις, να φύγουμε από δω!» ακούστηκε ένας πιο θαρραλέος. «Κι εσείς, ρε, άντε σπίτια σας! Τι μου σταθήκατε μες στη μέση του δρόμου, άντε σπίτια σας!» είπε ένας άλλος, που θάρρεψε κι εκείνος, στα παιδιά που είχαν σταματήσει για να δούνε γι’ άλλη μια φορά το «μαλακισμένο» να το κάνει ρεζίλι ο γέρος.
Κι αρχίσανε να φεύγουν όλα τα παιδιά. Κάποια γυρίζανε όμως πού και πού και κοιτάζανε πίσω κάθε φορά που ακούγανε εκείνο το «Ρε μαλακισμένο, έλα εδώ, που σου μιλάω, σου είπα!» Κι απ’ όλους τους μεγάλους και όλους τους μικρούς ένας μόνο δεν έφυγε.
Ερχότανε πίσω απ’ όλα τα παιδιά και είχε μείνει τελευταίο. Από κείνη την άνοιξη που είχε χαθεί κι όταν το βρήκανε το πήγανε στο νοσοκομείο με το σκάφος του λιμενικού κι ύστερα ο αστυνόμος πήγαινε για δυο τρεις μέρες επίσκεψη στη μάνα του, κανένα από τ’ άλλα τα παιδιά δεν του έκανε παρέα. Μόνο του πήγαινε στο σχολείο, μόνο του καθότανε στο θρανίο, μόνο του γύριζε στο σπίτι. Σαν το «μαλακισμένο». Αλλά όλοι μιλούσαν πίσω απ’ την πλάτη του. Τόπος μικρός, λίγες οι ηδονές.
Μόνο εκείνο δεν έφυγε. Πλησίασε το «μαλακισμένο» και το σκούντηξε στην πλάτη. Και το «μαλακισμένο» προχώρησε. Αυτό μόνο χρειάστηκε. Ένα σκούντημα στην πλάτη και προχωρήσανε μαζί. Κι όταν ακούστηκε ένας θόρυβος απ’ το τραπέζι και τις καρέκλες να πέφτουν κάτω, κανένα από τα δύο τα παιδιά δεν γύρισε το κεφάλι. Ούτε το «μαλακισμένο» ούτε το άλλο, το «χαλασμένο».


Ο Αλέξανδρος Κυπριώτης είναι μεταφραστής και συγγραφέας. Από τις εκδόσεις Ίνδικτος κυκλοφορεί το βιβλίο του Μ’ ένα καλά ακονισμένο μαχαίρι. Ιστορίες ανθρώπων.






ΠΗΓΗ...http://diastixo.gr

"Θάλαμος Ανιάτων" της Μαρίας Καρδαρά


Η Μαριάννα είναι κατάκοιτη. Στο σώμα της ανοίγουν πληγές που πονούν και βρομάνε. Αθεράπευτες πληγές και ατέλειωτος πόνος. 
Όμως σαν μια ελπίδα, σαν δυνατότητα, θέλει να φέρουν το πιάνο της να παίξει ένα ρέκβιεμ ή κάτι πολύ εύθυμο, έστω.
«Αδερφή, γιατί δεν έφεραν το πιάνο μου;»
Η νοσοκόμα δεν της απαντάει.
Η Μαριάννα ξαναρωτάει: «Αδερφή, δεν ακούς; Θέλω να φέρουν το πιάνο μου. Το πιάνο μου!»
Η νοσοκόμα πάει κοντά της και της λέει σιγά: «Σκάσε».
«Απαιτώ ευγένεια!» φωνάζει η Μαριάννα. «Απαιτώ να φέρουν το πιάνο μου».
«Εδώ είναι νοσοκομείο», λέει η νοσοκόμα, «δεν είναι αίθουσα συναυλιών...»
«Θα το συζητήσω με τον γιατρό. Ο γιατρός ξέρει τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής».
«Για ποια θεραπεία μιλάτε; Εδώ είναι ο θάλαμος ανιάτων. Εδώ μέσα είναι τριάντα άνθρωποι κατάκοιτοι. Η μουσική τούς λείπει;»
«Θάλαμος ανιάτων;» απόρησε η Μαριάννα. «Ώστε με πέταξαν τα παιδιά μου;»
«Και οι άλλοι άνθρωποι είναι», είπε η νοσοκόμα.
«Άνθρωποι, δε λέω», είπε η Μαριάννα, «όμως εγώ είμαι καθηγήτρια του πιάνου, είμαι τραγουδίστρια, εγώ δίδαξα μουσική σε πολλούς νέους. Γιατί δεν φέρνουν το πιάνο μου;»
«Γιατί εδώ είναι ο θάλαμος ανιάτων», είπε η νοσοκόμα.
«Αδερφή, είμαι γιομάτη πληγές – ξέρεις ποιος με πλήγωσε; Δεν θυμάμαι να με χτύπησαν, να με πυροβόλησαν... Δεν θυμάμαι πώς έγιναν όλα. Αδερφή, βάλε μια κουλούρα στη μέση μου. Δε με λυπάσαι, αδερφή;»
«Σας έβαλα μαξιλάρι», είπε η νοσοκόμα.
«Αδερφή, πονάω! Αδερφή!» 
«Θα περάσει ο γιατρός και του λέτε πού πονάτε».
«Φρίκη!» είπε η Μαριάννα. «Όλη τη νύχτα βρόμαγαν τα πόδια κάποιου. Ευτυχώς εγώ δεν βρομάω... όμως η βρόμα έβγαινε από το κρεβάτι μου. Είχατε βάλει κάποιον στο κρεβάτι μου; Βρόμαγε σαν πτώμα. Βάλατε στο κρεβάτι μου ένα πτώμα! Όλη τη νύχτα βρόμα, δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Και το φεγγάρι γιόμισε πληγές – βρόμαγε και το φεγγάρι... Αδερφή, γύρισέ με στο πλάι. Πονάω, αδερφή!»
«Τώρα θα πιείτε το τσάι σας», είπε η αδερφή.
Χάρηκε η Μαριάννα. «Θα πιω το τσάι μου... Με λίγο γάλα, παρακαλώ. Αδερφή, τη ρόμπα μου να σηκωθώ. Θα πιω το τσάι μου στο τραπέζι... Τις γαλάζιες παντοφλίτσες μου, παρακαλώ... Αδερφή, τη ρόμπα μου, τις παντοφλίτσες μου... Αδερφή, βοήθησέ με να σηκωθώ. Δεν ακούς, αδερφή; Θα πιω το τσάι μου στο τραπέζι!»
«Κυρία Μαριάννα, θα πιείτε το τσάι σας στο κρεβάτι, έχω δέσει τις πληγές σας. Αν σηκωθείτε, θα λυθούν οι επίδεσμοι και θα χυθείτε...»
«Αδερφή, με τρομοκρατείς, θα διαμαρτυρηθώ...»
«Σε ποιον;» είπε σαρκαστικά η νοσοκόμα.
«Στον οικογενειακό μου ιατρόν».
«Ας έρθει ο οικογενειακός σας ιατρός να σας σηκώσει εκείνος... Παλιόγρια, θα πιεις το τσάι σου;»
Η Μαριάννα κλαίει σιγά και λέει σιγά: «Με τα δάκρυα θα εκτονωθώ. Και ευτυχώς που δεν βάφτηκα ακόμα... Ευτυχώς που δεν έβαψα τα μάτια μου ακόμα...»
«Θα πιεις το τσάι σου;» είπε η νοσοκόμα θυμωμένη.
«Αδερφή», είπε η Μαριάννα, «είσαι πολύ σκληρή».
«Κυρία Μαριάννα, εσύ είσαι σκληρή που σαπίζεις ζωντανή. Σεις όλοι δω μέσα οι κατάκοιτοι που σαπίζουτε. Και να κάνουτε ό,τι σας λέω!»
Η Μαριάννα απτόητη. «Και τι ξέρεις εσύ τι πρέπει να κάνω εγώ; Τι ξέρεις;»
«Εγώ», λέει η νοσοκόμα, «ξέρω πως πρέπει να πιεις το τσάι σου, αν θέλεις να ζήσεις καμιά μέρα ακόμα».
«Και πού είναι γραμμένο πως με ένα τσάι μπορείς να ζεις μια μέρα;»
«Αν δεν πιεις το τσάι σου, θα το δώσω στο άλλο κρεβάτι», είπε η νοσοκόμα.
«Και φταίω εγώ, παιδί μου, που αρρώστησα; Φταίω εγώ;»
«Και ποιος φταίει;» ρώτησε η νοσοκόμα. «Σεις φταίτε! Η δική σας σάρκα λιώνει και βρομάει».
«Αδερφή, μου δίνετε την πούντρα μου;»
«Αργότερα», είπε η νοσοκόμα. «Τώρα μοιράζω το τσάι».
«Φοβάμαι», είπε σιγά η Μαριάννα. «Αδερφή, φοβάμαι...»
«Τι φοβάσαι;» είπε η νοσοκόμα. «Τον ύπνο φοβάσαι;»
«Ύπνος είναι; Ώστε ύπνος... ύπνος... ε, λοιπόν όλη νύχτα δεν έκλεισα μάτι. Δεν ήρθες να μου αλλάξεις τις γάζες, να με πλύνεις λιγάκι...»
«Αυτό έπρεπε να το κάνει η νυχτερινή, γιατί δεν της φωνάξατε;»
«Όλη τη νύχτα φωνάζαμε... Πόσοι είπες είμαστε, τριάντα δεν είπες;»
«Τριάντα είπα. Οι είκοσι πέντε είναι γέροι-γέροι και οι πέντε μεσήλικες».
«Ναι», λέει η Μαριάννα, «αυτοί οι νέοι βλαστήμαγαν όλη τη νύχτα. Τόσο φώναζαν, που είπα θα σηκωθούν και θα τα σπάσουν όλα».
Η νοσοκόμα γέλασε. «Όλοι εδώ μέσα είναι κατάκοιτοι, πώς να σηκωθούν; Αν μπορούσαν να σηκωθούν, δεν θα έβαζαν τριάντα ανθρώπους σε έναν θάλαμο! Θα πρόσεχαν οι Διοικήσεις!»
Τριάντα φωνές πονεμένες: «Μας βασανίζουν οι Διοικήσεις! Μας βασανίζουν οι Διοικήσεις! Όταν είσαι αδύναμος, όλο και κάποια Διοίκηση σε αρπάζει απ' τον λαιμό. Οι Διοικήσεις μάς βασανίζουν!»
Η νοσοκόμα έτρεξε να φέρει τον γιατρό. Οι κατάκοιτοι προσπαθούσαν να σηκωθούν και η βρόμα στον θάλαμο αυξήθηκε. Και οι ίδιοι που βρόμαγαν δεν άντεχαν και φώναζαν: «Μας βασανίζουν τα Διοικητήρια!»
Η Μαριάννα φώναζε πιο δυνατά από όλους: «Οι Διοικήσεις δεν επιτρέπουν να φέρουν το πιάνο μου. Θέλω να φέρουν το πιάνο μου να παίξω ένα ρέκβιεμ για όλους. Και μετά κάτι πολύ χαρούμενο για την αγάπη του καθένα».
Οι κατάκοιτοι όλοι: «Να φέρουν το πιάνο να παίξει η Μαριάννα. Το πιάνο! Να τραγουδήσει η Μαριάννα!»
Στον θάλαμο μπήκε ο γιατρός και είπε: «Ησυχία!»
Ο γιατρός φορεί μάσκα και κίτρινα λαστιχένια γάντια.
Η Μαριάννα γελάει. «Συγγνώμη, γιατρέ, κατάδυση θα κάνετε; Απ' όσο θυμάμαι...»
«Μην ενοχλείτε τον γιατρό!» τη διακόπτει η νοσοκόμα. «Ο γιατρός θέλει ησυχία να σας εξετάσει». Και λέει μέσα της: Κι εγώ πρέπει να φορέσω μάσκα. Και οι κατάκοιτοι να φορέσουν μάσκες. Όλοι να φορέσουμε μάσκες.
Η Μαριάννα απλώνει το χέρι της για χειραψία στον γιατρό, ο γιατρός κάνει πως δεν καταλαβαίνει, η Μαριάννα κλαίει σιγά. Η νοσοκόμα ξεσκεπάζει τη Μαριάννα, ο γιατρός κοιτάζει το πληγιασμένο σώμα.
«Σκέπασέ τη», λέει στη νοσοκόμα.
Η νοσοκόμα τη σκεπάζει με το βρόμικο σεντόνι.
«Γιατρέ, πώς με βλέπετε;» ρώτησε η Μαριάννα με κάποιο λυγμό.
«Καλά, καλά, όλα θα πάνε καλά», είπε ο γιατρός.
«Θα πεθάνω, γιατρέ;»
«Δεν είπα κάτι τέτοιο...»
«Οι πληγές μου βρομάνε. Γιατί βρομάνε;»
«Φυσική κατάσταση», είπε αδιάφορα ο γιατρός.
«Γιατί δεν με θεραπεύετε, γιατρέ; Δεν υπάρχουν φάρμακα για μας;» είπε με παράπονο η Μαριάννα.
«Τη θεραπεία την ορίζει ο γιατρός», είπε η νοσοκόμα. «Κοιμήσου!»
«Ο άρρωστος θέλει να θεραπευτεί», ανταπάντησε η Μαριάννα. «Χωρίς φάρμακα, πώς θα γίνω καλά;»
«Κάποτε δεν υπάρχουν φάρμακα», είπε η νοσοκόμα.
«Ανίατη αρρώστια δεν υπάρχει, γιατί με εγκαταλείπουν;» φωνάζει η Μαριάννα. «Θέλω να φέρουν το πιάνο μου... Θέλουμε ψυχαγωγία!»
Και σα να ήταν το σύνθημα της εποχής, οι ανίατοι φώναζαν: «Θέλουμε ψυχαγωγία! Ψυχαγωγία!»






ΠΗΓΗ...http://diastixo.gr

«Πάνω σ’ ένα ξένο δέντρο» της Ανθούλας Δανιήλ


O sidus clarum puellarum, o porta clausa, fons hortorum,     
cella custos unguentorum,cella pigmentaria

Umberto Eco, Το όνομα του Ρόδου

Παίζοντας με έναν τίτλο του Γιώργου Σεφέρη, που και εκείνος έπαιξε με έναν στίχο του Ιωακείμ Ντιμπελαί,  μπήκα στο πάρκο μου και είδα τα δέντρα. Δέντρα που χρόνια έβλεπα και ποτέ δεν παρατήρησα. Βιαστικά πάντα περνώντας και ποτέ προσέχοντας. Μέχρι που μια εικόνα με άρπαξε σαν το σφαχτό στο τσιγκέλι. Και έκατσα και είδα και μελέτησα. Δηλαδή έναν πίνακα, που είχε δέντρα, ένα όμως κυριαρχούσε. Αυτό που θα ’θελα να πάω κοντά του και να το χαϊδέψω, να νιώσω την τραχιά του κορμού του υφή στα χέρια μου. Να χωθώ στο ρηχό κούφωμα που έφτιαχνε από τη μια του μεριά. Να δω από μέσα, να αισθανθώ την ερωτική αγκαλιά του, να με χωρέσει και να με δέσει στη ρίζα του που έχει κάτω από το χώμα εξαφανισθεί. Να βρω τι είμαι. 

Και τότε θυμήθηκα ένα άλλο ξένο δέντρο, τη «Φλαμουριά» του Franz Schubert, απ’ τα μαθητικά μου χρόνια: «Βουΐζαν τα κλαδιά της σαν να μου κράζαν: “Ω, κοντά μου πάντα μείνε, θα βρεις γαλήνη εδώ”». Παλιά, οι ερωτευμένοι εχάραζαν στη φλούδα τα ονόματά τους και από εκεί κανένας μπάτης δεν μπορούσε να τα σβήσει. Σήμερα τα γράφουνε στον υπολογιστή και μ’ ένα πάτημα κουμπιού delete, πάνε, έφυγαν για τον Καιάδα του Κυβερνοχώρου. Στο δέντρο όμως; Θα πληγώσεις βαθιά τη σάρκα του για να καταφέρεις να εξαφανίσεις το όνομα κάτω από  πολλαπλές  χαρακιές. Μα τότε θα ’ναι οι πληγές το σημάδι που θέλησες να κρύψεις ή να γδάρεις: ένα  petimento, όχι με μπογιές, όχι σε καμβά, αλλά σε κορμό δέντρου, μ’ ένα σουγιά, χαράζεις το αγαπημένο όνομα, ένα τιμαλφές που θα ισχύει για πάντα, ακόμα και για τότε που δεν θα ισχύει πια. Και μπήκα στο πάρκο και είδα το δέντρο και έσυρα την παλάμη μου πάνω του, σαν να ’θελα να κάνω χειρογλυπτική. Ήταν κάπως αλλιώτικο. Σαν μεταφυσικό. Πυκνά φουντωτό πάνω, πανύψηλος κορμός, στητός, στεγνός, τραχύς και δυνατός, κουφωτός και γυμνός κάτω, σχηματίζοντας με το έδαφος ένα τεράστιο Δέλτα ή ένα γιγάντιο Λάμδα, με στυλωμένα σθεναρά τα δυο του σκέλη που διαφέντευαν την είσοδο στη μήτρα του δέντρου ή της γης. Σαν από κει να έμελλε να δω την Περσεφόνη. Σαν να ’ταν εκεί η «πύλη» για το πέρασμα στον μυστικό και κρυφό θάλαμο των αρωμάτων.

Το πάρκο όλο στα μάτια μου πήρε μια ιδέα ιδιωτικού παραδείσου. Στην άκρη της εικόνας ένα νεαρό ζευγάρι, αναβαπτισμένο από τον έρωτά του σε μοντέρνους πρωτοπλάστους, πιασμένο από το χέρι, περπατούσε στην άκρη του πλάνου, αποτελώντας μια μικρή λεπτομέρεια, της οποίας το ασφαλές λες και βεβαίωναν δυο πουλιά που πετούσαν από πάνω, ζευγαρωμένα και αυτά σε αρμονικό σχηματισμό, σαν ιδανική παραλλαγή των δύο ερωτευμένων ή σαν φτερωτοί αγγελιοφόροι του Δία που επισκοπούσαν από ψηλά για να αναφέρουν ότι όλα καλά λίαν. Ή πάλι μπορεί  και να ’ταν οι ψυχές ή η ιδέα εκείνων που περπατούσαν κάτω, σαν για να δείχνουν την ανταπόκριση του ουρανού με τη γη. Τη γη που πατούσαν και του ουρανού που πετούσαν.  
Και τότε σκέφτηκα τον καλλιτέχνη. Ποια να ’ταν άραγε η αφορμή να φιλοτεχνήσει μια τέτοια εικόνα; Και ποια ήταν η αιτία; Βέβαια ήξερα ότι στην τέχνη τίποτα δεν μπαίνει τυχαία και όλα έχουν τη σημασία τους. Οιπραγματικοί καλλιτέχνες δεν υποτιμούν τίποτε. Είναι υποχρεωμένοι να καταλαβαίνουν τα πάντα και όχι να τα κρίνουν, έλεγε ο Αλμπέρ Καμύ. Κι εγώ προσπαθούσα να  καταλάβω. Έκανα την περιέργεια φιλοτιμία και αισθάνθηκα ότι «μπήκα στο νόημα της μυρσίνης όπου φυγοδικούν οι ερωτευμένοι», που λέει και ο Ποιητής. Και τότε παρατήρησα ότι όλα έμοιαζαν να με κοιτούν με νόημα. Η φαινομενική απλότητα και ηρεμία ήταν επικάλυψη μιας έντασης που τη διέκρινε κανείς στις βίαιες πινελιές στου ουρανού το μπλε το εξωπραγματικό, θαρρείς και έκαναν προσπάθεια να κρύψουν τον Θεό που ήταν πίσω τους. Τα ανατριχιασμένα δέντρα έμοιαζαν με πράσινους αχινούς. Ο κορμός τους είχε παγώσει σε μια συστροφή σαν σε ερωτικό σπασμό. Όλες οι αισθήσεις ήταν σε υπερένταση. Κατά τα άλλα, γαλήνη. Τα μικρά φυτά διάκοσμος παραμυθίας. Στα παγκάκια δεν καθότανε κανείς. Το δέντρο στο κέντρο. Το Λάμδα ολοζώντανο και ανοιχτό, καλεστικό στις ευτυχίες, έτοιμο να με αφομοιώσει και να με καταπιεί, πιο και από της Ιλιάδας επικίνδυνο. Ήταν το δέντρο που σισύριζε και που χρησμολογούσε σαν κάψα έτοιμη να σκάσει και να εκτινάξει το μήνυμα παντού πως όλα στον κόσμο γίνονται και ξαναγίνονται και φεύγουν και ξανάρχονται ή μήπως ήμουν εγώ σε μια γλυκιά παραίσθηση που αφέθηκα κι ενδίδω;  Ήταν το δέντρο της γνώσεως; Ήταν του έρωτα; Το δέντρο που έδινε ζωή ή μήπως του θανάτου που την έπαιρνε πίσω; Ένα ρίγος μου θέρισε τα σπλάχνα και τότε ένοιωσα καλά ότι η φύση που όλοι περιφρονήσαμε, ολοζώντανη και θαλερή με διεκδικούσε, «να βρω γαλήνη εδώ», άκουγα μέσα μου το παλιό τραγούδι. Δεν ήταν του κόσμου μας το πάρκο τούτο· ήταν της ουτοπίας. Όσο για το δέντρο, πήρε στα μάτια μου πια τέτοιες διαστάσεις που έμελλε σαν τον Ιακώβ να σκαρφαλώσω, με τους αγγέλους να παλέψω το μαύρο άνθρωπο που ήμουν και με τους  θεούς να συνομιλήσω, σαν «Κόρη του Ευθυδίκου» εγώ.

Δεν πρόλαβα… Ένα σκυλί γαύγισε πλάι μου, θόρυβος αυτοκινήτων από τον δρόμο, φρένα που έτριξαν και νευρικά κορναρίσματα τράβηξαν τον πέπλο της στοχαστικής μου αναπόλησης κι αμέσως το πάρκο γέμισε με κόσμο, αραχτό στα παγκάκια ή βιαστικό που πηγαινοερχόταν, παιδάκια που παίζαν, πλανόδιους μουσικούς και κανείς δεν έβλεπε το δέντρο μου κι εμένα που οι  σκέψεις μου είχαν μπερδευτεί στις ρίζες του κι ήταν αδύνατο να ξεχωρίσουν. Τότε θυμήθηκα τον Χένρυ Μίλλερ που έλεγε ότι ο προορισμός δεν είναι ποτέ ένας τόπος, αλλά ένας νέος τρόπος να βλέπει κανείς τα πράγματα. Κι εγώ απέμεινα να κοιτάζω τον πίνακα.  






ΠΗΓΗ...http://diastixo.gr

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...