Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

"Πρόμαχοι. Ξημερώνει Δεκαπενταύγουστος, Παναγιά." Της Βάσως Ρουμελή


Ξεκίνησα από Αριδαία για την αγρυπνία στους Προμάχους. Ξημερώνει 15 Αύγουστος, Παναγιά.
 Μεγάλη μέρα για την χριστιανοσύνη, μεγάλη μέρα για την χώρα μου. Ποτισμένη με την Ευλογία Της. Τορπιλισμένη από ανθρώπινες φθορές και πάθη…
 Αγαπώ την Παναγιά από μικρό κορίτσι. Πάντα θυμάμαι να την αποκαλώ Μεγάλη μάνα. Σε κάθε χαρά, σε κάθε αγωνία, σε κάθε φόβο και θρήνο…Δεν είναι τυχαίο ότι την κόρη μου την έταξα Μαρία. 
Έχω στο αυτοκίνητο και τα κορίτσια μου, την μικρή και την μεγάλη. Την κόρη και την μαμά μου. Χαμογελώ από ηρεμία και σκέφτομαι πολλά…. Σε μία κρίση αμφιβολιών και ανισορροπίας είχα μαλώσει με τον Θεό. Του είπα θέλω την ελευθερία μου και όχι την τυπολατρία.
 Ερχόσουν αγαπημένε Βάιε να με πάρεις σε αγρυπνίες στον Αρχάγγελο και σου έλεγα χαρακτηριστικά: «αδερφούλη μου, έχω πάει σε τόσες θείες  λειτουργίες από μικρή που έχω ξεχρεώσει»… Όταν τόλεγα φαίνεται ότι  γελούσε το σύμπαν όλο! Πήγαινες με τον κολλητό σου τον Τάσο και μούλεγες: «Θα ρθει η ώρα σου, πάλι μικρή επαναστάτρια». Πως μαγικά το κατάφερες από μακριά, απορώ. Έφυγες απρόσμενα, ξαφνικά και ο χώρος που σε βρίσκω είναι το μοναστήρι του Αγίου Ιλαρίωνα. Πάντα έκανες το δικό σου καλέ μου, πάντα…
Έφτασα στο προορισμό μου. Θεέ μου τι μυρωδιές,  τι φως ανέσπερο στην σκοτεινή πλάση, εκεί που τ’ άστρα ενώνονται με τις γυναικείες ψαλμωδίες. Ο ναός υπό το φως μόνο των κεριών λάμπει γιορτινά.
  Σε βλέπω, είσαι εσύ μπροστά μου, εκεί στο ψαλτήρι, ντυμένος στα λευκά, όπως κι η ψυχή σου. Λευκός άγγελος, μου κλείνεις το μάτι. «Έτσι κερδίζεται ο παράδεισος», μου λες. «Στον αγώνα, στην νηστεία, στην προσφορά.» Μου χαμογελάς έτσι όπως μοναδικά εσύ χαμογελάς.

 ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ  αδερφέ.. Υπό την Σκέπη Της…

 Σε ευχαριστώ!   


Βάσω Ρουμελή.

Με «Έπαινο για το σύνολο της παράστασης» και υπέροχες εμπειρίες στις αποσκευές της επέστρεψε η Θεατρική Ομάδα της Νεανικής Σκηνής από την Κόρινθο


Με «Έπαινο για το σύνολο της παράστασης»  και υπέροχες εμπειρίες στις αποσκευές της επέστρεψε η Θεατρική Ομάδα της Νεανικής Σκηνής από την Κόρινθο-Μετά την πρόκριση, η διάκριση!

Η  νεοσύστατη Νεανική Σκηνή του Εδεσσαϊκού Θεάτρου με το έργο του Ανδρέα Φλουράκη «ΚΟΚΚΑΛΑ» συμμετείχε στο 15ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου που πραγματοποιήθηκε από 1-10 Αυγούστου στο Δημοτικό Θέατρο Αρχαίας Κορίνθου. Το Φεστιβάλ διοργανώθηκε από το Δήμο Κορινθίων και το Κορινθιακό Θέατρο «Βασίλης Ρώτας» , αποτελεί θεσμό για την πόλη της Κορίνθου επί σειρά ετών και είχε διαγωνιστικό χαρακτήρα. Συμμετείχαν 10 Θεατρικές ομάδες από την Ελλάδα και την Κύπρο, που διακρίθηκαν μεταξύ δεκάδων αιτήσεων συμμετοχής και διαγωνίζονταν μεταξύ τους διεκδικώντας διακρίσεις και βραβεία. Αξίζει να σημειωθεί πως για πρώτη φορά συμμετείχε Νεανική Σκηνή στο συγκεκριμένο Φεστιβάλ, όπως επίσης για πρώτη φορά, το Εδεσσαϊκό Θέατρο εκπροσωπήθηκε από τη Νεανική και όχι από την Κεντρική Σκηνή σε Φεστιβάλ Πανελλήνιας εμβέλειας και κύρους, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την θετική ανταπόκριση τόσο της κριτικής επιτροπής όσο και του Κορινθιακού κοινού.

Την Τρίτη 8 Αυγούστου 2017 δίπλα στο φεγγαρόλουστο Ιερό του Απόλλωνα της Αρχαίας Κορίνθου, οι νεαροί πρωταγωνιστές της παράστασης με την αύρα τους, τη δροσιά της νιότης τους, τη ζωντάνια τους και το πηγαίο ταλέντο τους, δίκαια κέρδισαν τις εντυπώσεις και το ένθερμο χειροκρότημα των θεατών που κατέκλυσαν το υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο, μεταξύ των οποίων ο Βουλευτής Κορινθίας κος Γεώργιος Τσόγκας και ο Δήμαρχος Κορινθίων κος Αλέξανδρος Πνευματικός, ο οποίος συνεχάρη προσωπικά όλους τους συντελεστές. Χαιρετισμό απηύθυνε ο Πρόεδρος του Κορινθιακού Θεάτρου «Βασίλης Ρώτας» κος Παύλος Καράγιωργας που καλώς όρισε την Θεατρική ομάδα ενώ αμέσως μετά την παράσταση στη σκηνοθέτιδα του έργου «ΚΟΚΚΑΛΑ» κα Ηρώ Γεωργίου που συνόδεψε την αποστολή, απονεμήθηκε το «Αναμνηστικό Δίπλωμα Συμμετοχής»

Πριν την έναρξη της παράστασης τιμήθηκε για την προσφορά του στο Θέατρο, την Τέχνη και τα Γράμματα ο Κορίνθιος Σκηνοθέτης και Ιστορικός κος Βασίλης Ξύδης, ο οποίος στη διάρκεια του γεύματος που παρατέθηκε στην Θεατρική ομάδα από τους διοργανωτές, προσέφερε στην Πρόεδρο του Εδεσσαϊκού Θεάτρου κα Δέσποινα Οτουντζίδου, το Λεύκωμα του με τίτλο «ΠΑΛΑΙΑ και ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ 1850–1980 / Φωτογραφικό Χρονικό ενός και πλέον Αιώνα».

Την Πέμπτη 10 Αυγούστου, το Φεστιβάλ ρίχνει αυλαία με το έργο του Αριστοφάνη «Εκλησιάζουσες» από τον θίασο του Κ.Θ.Β.Ρ. (παρουσίαση άνευ διαγωνισμού) και ακολούθως ανακοινώθηκαν  τα αποτελέσματα της κριτικής επιτροπής, που αποτελούνταν από τους κ.κ  Τώνη Λυκουρέση (Πρόεδρος Κριτικής Επιτροπής-Σκηνοθέτης, Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών), Νίκο Πιέρρο (Πολιτικός Μηχανικός, Ιστορικός Ερευνητής, Αντιπρόεδρος Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών, Μέλος του Κ.Θ.Β.Ρ.), Κορνηλία Κουντούρη (Καθηγήτρια Μουσικής, Εκπαιδευτικός), Μαρία Μαρρή (Θεατρολόγος, Εκπαιδευτικός) και Παγώνα Τσαλπαρά (Ερασιτέχνης ηθοποιός, Μέλος του Κ.Θ.Β.Ρ.) 

«Ο «Έπαινος για το σύνολο της παράστασης» αποτελεί τιμητική διάκριση για το Εδεσσαϊκό Θέατρο η οποία επιβεβαιώνει και ενισχύει την εμπιστοσύνη του Διοικητικού Συμβουλίου στην Νεανική Σκηνή. Η Διοίκηση του Εδεσσαϊκού Θεάτρου επιθυμεί να εκφράσει την απόλυτη ικανοποίηση της, συγχαίρει την Θεατρολόγο κα Ηρώ Γεωργίου που επιμελήθηκε την παραγωγή (Σκηνοθεσία, Σκηνογραφία, Ενδυματολογία κλπ) και τους νεαρούς ηθοποιούς- Αμπατζή Ιωάννα, Γούλιο Δημήτρη, Κούκου Μάρα, Τσιφλίδη Ιερεμία και Χαλινίδη Τάσο για τις εξαιρετικές ερμηνείες τους καθώς και τον Γιάννη Μαδενλίδη για την συμβολή του στην παράσταση και τους ευχαριστεί που στήριξαν το βασικότερο στόχο του Εδεσσαϊκού Θεάτρου, αυτόν της αξιοπρεπούς εκπροσώπησης του συλλόγου στο Φεστιβάλ. 

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στο Δήμο Κορινθίων, στο Κορινθιακό Θέατρο «Βασίλης Ρώτας» και στον Πρόεδρο κο Παύλο Καράγιωργα για την υπέροχη διοργάνωση και φιλοξενία. Ιδιαίτερες ευχαριστίες εκφράζουμε στα μέλη της κριτικής επιτροπής και στο Θεατρόφιλο κοινό της Κορίνθου για τη θερμή υποδοχή της Θεατρικής μας ομάδας.

Ευχαριστούμε επίσης τις κυρίες Αναστασία Ρουστέμη και Αθανασία Λάσκα (υπεύθυνες υποδοχής, συντονισμού και ξενάγησης της Θεατρικής ομάδας) τον οδηγό του λεωφορείου  κο Χρήστο Κρούντση για την μετακίνηση της Θεατρικής ομάδας και την άψογη συνεργασία, το προσωπικό του ξενοδοχείου Ephira στην Κόρινθο και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Άγρα.

Τέλος, ευχαριστούμε για την ηθική υποστήριξη τα μέλη και τους φίλους του  Εδεσσαϊκού Θεάτρου, τα ΜΜΕ  και το θεατρόφιλο κοινό της πόλης μας.»


Για το Δ.Σ.
η Πρόεδρος
Δέσποινα Οτουντζίδου







Συμπεριφορά: όσα δεν λένε τα παιδιά - Γράφει η Σοφία Ασαλέα


Συμπεριφορά: όσα δεν λένε τα παιδιά
Δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει το γεγονός πως η σχέση των γονέων με τα παιδιά τους αποτελεί μία απ’ τις πιο ιδιαίτερες – αν όχι την πιο ιδιαίτερη – σχέσεις στη ζωή ενός ανθρώπου. Για το λόγο αυτό αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα στη διαμόρφωση της παιδικής συμπεριφοράς. Συχνά οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με τη δυσκολία της διαχείρισης μιας προβληματικής συμπεριφοράς του παιδιού τους. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναφερθούμε στις τρεις πιο συχνές μορφές διαταραχής της συμπεριφοράς ενός παιδιού: την επιθετικότητα, την ανυπακοή σε κανόνες και την παλινδρόμηση σε προηγούμενο στάδιο ανάπτυξης, καθώς και στο πλαίσιο μέσα στο οποίο συχνά αναπτύσσονται. 
Ένα συνηθισμένο περιστατικό, με το οποίο πολλοί γονείς έρχονται αντιμέτωποι, είναι η ενημέρωση από τη δασκάλα πως το παιδί τους χτυπάει τους συμμαθητές του. Οι γονείς συνήθως ξεκινάνε με συμβουλές και νουθεσίες προς το παιδί. Αν η επιθετική συμπεριφορά δεν σταματήσει, μπορεί να συνεχίσουν με επιπλήξεις ή και τιμωρίες. Ωστόσο, πολλές φορές με έκπληξη διαπιστώνουν πως όποια μέθοδο κι αν ακολουθούν δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Μια άλλη συμπεριφορά, που συνήθως εκδηλώνουν τα μικρά παιδιά και προβληματίζει τους γονείς, είναι η ανυπακοή σε κανόνες. Το παιδί δείχνει απρόθυμο να προσαρμοστεί στις υποδείξεις των γονιών του. Για παράδειγμα, αργεί να κοιμηθεί το βράδυ, δεν θέλει να πάει στο σχολείο, δεν μαζεύει τα παιχνίδια του κ.ά. Οι γονείς νιώθουν την υπομονή τους να εξαντλείται και συνήθως αντιδρούν με έναν από τους παραπάνω τρόπους. Κάποιες φορές μάλιστα μπορεί να καλοπιάνουν το παιδί τάζοντάς του αντικείμενα ή δραστηριότητες (π.χ. «Αν μαζέψεις τα παιχνίδια σου, θα σου πάρω το απόγευμα παγωτό»).
Η παλινδρόμηση σε προηγούμενο στάδιο ανάπτυξης αποτελεί μια εξίσου συχνή συμπεριφορά ενός μικρού παιδιού, την οποία μπορεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουν οι γονείς. Ένα παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς αποτελεί το εξής: το παιδί αρχίζει να ζητάει από την μητέρα του να το ταΐζει, ενώ είχε μάθει να τρώει μόνο του ή αρχίζει να βρέχεται στον ύπνο του, ενώ δεν χρειαζόταν πλέον τις πάνες. Σ’ αυτή την περίπτωση οι γονείς είναι περισσότερο προβληματισμένοι και επικρατεί σύγχυση αναφορικά με το τι πρέπει να κάνουν.
Πριν βιαστούμε να αποδώσουμε την «κακή» συμπεριφορά του παιδιού στον χαρακτήρα του είναι σημαντικό να σκεφτούμε τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια συμπεριφορά. Τι μπορεί να θέλει να μας πει το παιδί με τη συμπεριφορά του; Τι μήνυμα θέλει να μεταφέρει η επιθετική συμπεριφορά ενός παιδιού, η ανυπακοή του στους κανόνες που έχουν θεσπίσει οι γονείς του και η εκδήλωση συμπεριφορών που αντιστοιχούν σε προηγούμενο στάδιο ανάπτυξης;
Τα μικρά παιδιά, όπως όλοι οι γονείς γνωρίζουν, έχουν μια εκπληκτική ικανότητα να αντιλαμβάνονται τα πάντα. Ωστόσο, πολλές φορές δυσκολεύονται να τα εκφράσουν, ειδικά όταν δεν έχουν κατακτήσει ακόμα την ικανότητα του λόγου. Οπότε, τον ρόλο της έκφρασης αναλαμβάνει η συμπεριφορά τους. Με άλλα λόγια, μια προβληματική συμπεριφορά εκφράζει φόβους και ανησυχίες, που δεν μπορεί το παιδί να εκφράσει διαφορετικά. Ας δούμε, λοιπόν, το πλαίσιο μέσα στο οποίο συχνά αναπτύσσονται κάποιοι φόβοι και ανησυχίες των παιδιών.
Πολλές φορές παρατηρείται διαφορά στις αντιδράσεις των γονιών ως προς τη συμπεριφορά του παιδιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση που το παιδί ζητάει να δει τηλεόραση και ο ένας γονιός το απαγορεύει, ενώ ο άλλος το επιτρέπει. Όταν η απόκλιση στις απαντήσεις των γονιών γενικεύεται και σε άλλες περιπτώσεις και πλαίσια, το παιδί βιώνει ένα αίσθημα σύγχυσης και ανησυχίας, το οποίο συχνά εκφράζεται με μια από τις συμπεριφορές που προαναφέρθηκαν. Το μήνυμα που θα μπορούσε το παιδί να μεταφέρει στους γονείς του μέσω της συμπεριφοράς του είναι «Φοβάμαι. Δεν ξέρω τι να κάνω.». Τα μικρά παιδιά έχουν ανάγκη από σαφή όρια και ξεκάθαρες απαντήσεις προκειμένου να μην αποπροσανατολίζονται και να αισθάνονται ασφάλεια. Για το λόγο αυτό, καθίσταται σημαντικό οι γονείς να είναι σαφείς, ξεκάθαροι και να ακολουθούν μια κοινή πορεία πλεύσης.
Από την άλλη πλευρά, οι γονείς οφείλουν να δίνουν στο παιδί το απαραίτητο για την ηλικία του περιθώριο ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Για παράδειγμα, να του επιτρέπουν να ντύνεται μόνο του, εφόσον η ικανότητα αυτή έχει κατακτηθεί, χωρίς να επεμβαίνουν. Μια προβληματική συμπεριφορά, όπως η ανυπακοή σε κανόνες, μπορεί να δηλώνει την ανάγκη του παιδιού για περισσότερη αυτονομία. Μέσα από τη συμπεριφορά αυτή το παιδί μπορεί να λέει στους γονείς του «Αφήστε με, μπορώ να το κάνω μόνος/η μου!». 
Τέλος, είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στο μεγαλύτερο παιδί, όταν γεννιέται ένα μικρότερο. Πολλές φορές, θεωρώντας πως το πρώτο παιδί πλέον μεγάλωσε, έχουν απαιτήσεις που δεν αρμόζουν στο στάδιο της ηλικίας στο οποίο βρίσκεται. Έτσι, το παιδί, προκειμένου να διεκδικήσει τη θέση που του αρμόζει, μπορεί να εκδηλώσει μια προβληματική συμπεριφορά, όπως η παλινδρόμηση σε προηγούμενο στάδιο ανάπτυξης. Με τη συμπεριφορά αυτή το παιδί επισημαίνει στους γονείς «Είμαι μικρός/ή ακόμα. Δεν μπορώ να τα καταφέρω μόνος/η μου.».  
Είναι σημαντικό να τονιστεί πως αυτές είναι μόνο κάποιες περιπτώσεις, στις οποίες το παιδί μπορεί να εκδηλώσει ανησυχητική συμπεριφορά και σε καμία περίπτωση δεν εξαντλούν το φάσμα της πολύπλοκης συμπεριφοράς ενός μικρού παιδιού. Το παιδί έχει ανάγκη να αισθάνεται πως οι γονείς του είναι δυνατοί προκειμένου να νιώθει ασφαλές. Η προβληματική συμπεριφορά είναι μια μορφή πρόσκλησης προς τους γονείς να το ακούσουν, να αφουγκραστούν αυτά που έχει ανάγκη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα μικρά παιδιά δεν έχουν την ικανότητα επικοινωνίας των ενηλίκων, γι αυτό είναι σημαντικό να εφιστούμε την προσοχή στα σημάδια που μας στέλνουν.


Σοφία Ασαλέα
Ψυχολόγος - Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος - Γράφει η Σοφία Ασαλέα

Διάλειμμα εργασίας Vincent van Gogh 1890

Η ιδιότητά μου είναι Άνθρωπος
Ένα χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής είναι η αλλοίωση της έννοιας του Ανθρώπου. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με παράγοντες που συρρικνώνουν την έννοια του ανθρώπινου χαρακτήρα, μειώνοντας τη δυναμική που φέρει από τη φύση του. Οι παράγοντες αυτοί λαμβάνονται ως εξωτερικοί από τον εαυτό, για παράδειγμα η κοινή γνώμη, το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, η μοίρα. Η υπεροχή μας συγκριτικά με τα υπόλοιπα έμβια όντα στον πλανήτη δεν είναι μόνο ο νους, αλλά το σύνολο των χαρακτηριστικών που μας απαρτίζουν ως ανθρώπους. Για να αναφέρουμε κάποια από αυτά είναι η ικανότητα να αισθανόμαστε αλλά και να συν-αισθανόμαστε τον συνάνθρωπό μας, η ικανότητά μας να επιθυμούμε, η ικανότητα να σχεδιάζουμε τις πράξεις μας, να αναλογιζόμαστε πράξεις που ήδη έχουμε τελέσει κ.ά. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη εποχή τείνει να διαβρώνει την εγγενή δυνατότητα που φέρει η ανθρώπινη φύση περιορίζοντάς την. Ωστόσο, πολύ συχνά ξεχνάμε το ότι έχουμε ένα ισχυρό όπλο να αντισταθούμε κι αυτό είναι η δυνατότητα της επιλογής. Για να προλάβω τυχόν ενστάσεις σχετικές με την αδυναμία μας να επιλέξουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, θα ήθελα να τονίσω πως μπορεί να μην επιλέγουμε τα γεγονότα που θα μας συμβούν, αλλά οπωσδήποτε επιλέγουμε τον τρόπο που θα αντιδράσουμε σ’ αυτά και θα τα αντιμετωπίσουμε. Για παράδειγμα, η απόλυση από τη δουλειά μου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης δεν είναι ένα γεγονός που το έχω επιλέξει. Ωστόσο, το αν θα μείνω μέσα στο σπίτι αποδίδοντας το γεγονός στην κακή μου τύχη ή αν θα βγω έξω από το σπίτι αναζητώντας και διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες είναι μια δική μου επιλογή.     
Έχοντας ως βάση τα παραπάνω, ας αναφερθούμε σε μερικές περιπτώσεις που η ανθρώπινή μας ιδιότητα φαίνεται να παρακμάζει. Η πιο συχνή περίπτωση είναι η συρρίκνωση της ικανότητάς μας να αισθανόμαστε. Μοιάζει σαν να ζούμε στην εποχή του επίπεδου συναισθήματος. Αποφεύγουμε έντονα συναισθήματα, όπως ο έρωτας ή ο θυμός, επιλέγοντας να σχετιστούμε με τους ανθρώπους με έναν τρόπο χλιαρό. Συνήθως επιλέγουμε να συνάπτουμε ρηχές και εφήμερες σχέσεις. Επιπλέον, δεν είναι λίγες οι φορές που προτιμάμε να μην εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε προκειμένου να μην στενοχωρήσουμε τον άλλον ή φοβούμενοι τη μη ανταπόκριση ή την αντίδραση του περίγυρου, ακόμα κι αν το συναίσθημα μέσα μας βαλτώνει.
 Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ένταση του συναισθήματος να περιορίζεται και πιθανόν να εκφράζεται με άλλους τρόπους, λιγότερο ενδεδειγμένους. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει ο καβγάς ανάμεσα σε ένα ζευγάρι εξαιτίας του θυμού που αισθάνεται η γυναίκα προς την πεθερά της. Μια δεύτερη συνέπεια της μη έκφρασης των συναισθημάτων μας είναι η αδυναμία μας να συν-αισθανθούμε τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας. Συχνά συμπεριφερόμαστε κυνικά, γιατί ακριβώς δυσκολευόμαστε να μπούμε στη θέση του άλλου. 
Η εστίαση της προσοχής στις επαγγελματικές ικανότητες και την εύρεση εργασίας σε ένα αβέβαιο επαγγελματικό τοπίο αποτελεί ίσως τη συχνότερη παγίδα, η οποία διαδραματίζει και αυτή τον ρόλο της στη συρρίκνωση της ιδιότητάς μας ως Άνθρωποι. Πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές δυσχέρειες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας αναλωνόμαστε αφενός σ’ έναν αγώνα απόκτησης δεξιοτήτων και αφετέρου σ’ ένα κυνήγι επαγγελματικών θέσεων, ξεχνώντας πολύ συχνά πως πέρα από τη εργασία, οι επιθυμίες μας για ελεύθερο χρόνο, χαλάρωση, διασκέδαση και συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα καταλαμβάνουν έναν εξίσου σημαντικό και ζωτικό χώρο στην καθημερινότητά μας.   
Τέλος, ένας άλλος παράγοντας - όχι τόσο φανερός, αλλά αρκετά σημαντικός - που μπορεί να μειώσει τη δυναμική του Ανθρώπου είναι η ελπίδα. Η έκφραση «Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία» είναι ίσως μία απ’ τις πιο παραπλανητικές εκφράσεις κι αυτό γιατί συχνά υπονομεύει τα κίνητρά μας για να προσπαθήσουμε. Η ελπίδα μοιάζει σαν να αποδίδει την έκβαση ενός γεγονότος κάπου αλλού, πέρα από μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ελπίδα αποδείχθηκε αναξιόπιστος σύντροφος κι αυτό γιατί αναφερόταν σε κάτι έξω από τον εαυτό. Ζώντας σ’ έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, η ελπίδα μπορεί να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανασφάλειας, όταν συνάδει με την αναμονή ενός αποτελέσματος, όπου ο εαυτός δεν έχει καμία θέση. Συχνά λέμε «Ελπίζω όλα να πάνε καλά.» παραλείποντας το γεγονός πως για να πάνε όλα καλά χρειάζεται πρωτίστως η προσωπική προσπάθεια του καθενός.
Η συρρίκνωση ή και αποφυγή των συναισθημάτων μας, η μετά μανίας απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων και αναζήτηση θέσεων εργασίας (και λέω θέσεων γιατί συχνά κάνουμε περισσότερες δουλειές από μία προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές απαιτήσεις) και η συνήθειά μας να ελπίζουμε, μειώνοντας πολλές φορές την προσπάθεια που καταβάλλουμε, αποτελούν κάποιες από τις συνθήκες που μας μηχανοποιούν και μας κάνουν να ξεχάσουμε πως πέρα από γονείς, σύζυγοι, υπάλληλοι, εργοδότες, συνεργάτες, επαγγελματίες είμαστε Άνθρωποι. Τείνουμε να ξεχάσουμε το τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος, το ότι χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρείς την ταυτότητά σου ως Άνθρωπος παρά για να βρεις μια θέση εργασίας ή για να προσφέρεις στο παιδί σου τις καλύτερες σπουδές. 
Η απάντηση γι αυτά είναι κάτι περισσότερο από απλές συμβουλές και νουθεσίες του τύπου «Να είσαι ο εαυτός σου» ή «Να κάνεις αυτό που θες εσύ».
 Για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είμαι ο εαυτός μου, τι σημαίνει να έχω επιθυμίες και όχι μόνο υποχρεώσεις, τι σημαίνει να επιλέγω εγώ τον τρόπο που θα ζήσω και να διαμορφώνω μια πορεία ζωής με βάση τις δικές μου προδιαγραφές, τι σημαίνει να μπορώ να λέω «Όχι» όταν κάτι αντικρούει στον κώδικα αξιών μου, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι λένε «Ναι», τι σημαίνει να αισθάνομαι και να εκφράζω ό,τι αισθάνομαι, τι σημαίνει να ακούω τον συνάνθρωπό μου, τι σημαίνει να προσπαθώ χωρίς μόνο να ελπίζω και τέλος τι σημαίνει τελικά να είμαι Άνθρωπος.

Σοφία Ασαλέα
Ψυχολόγος - Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια

Ανακοίνωση μεταγραφής από τον Α.Σ. Πρόμαχοι


Από το Δ.Σ. του Α.Σ. Πρόμαχοι ανακοινώνεται η απόκτηση του κεντρικού χαφ  Cipi Josif από τον Α.Σ. Παναλμωπιακό .



15 Αυγούστου στους Προμάχους του 2017


Εικόνες από την γιορτή του Δεκαπενταύγουστου στους Προμάχους του 2017.

Χρόνια πολλά.










































ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...