Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Εκδήλωση για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Εκπαιδευτικού από τον Σύλλογο Δασκάλων Νηπιαγωγών Αλμωπίας «Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ &  ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΑΛΜΩΠΙΑΣ
«Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων Νηπιαγωγών Αλμωπίας «Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» διοργανώνει εκδήλωση για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Εκπαιδευτικού, την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017, στο Ξενιτίδειο Πνευματικό Κέντρο Αριδαίας, στις 18:00.
Εισηγητές της εκδήλωσης θα είναι οι:
1. Δρογίδης Δημήτριος, Σχολικός Σύμβουλος της 3ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Πέλλας, με θέμα: «Ο δάσκαλος τον 21ο αιώνα».
2. Καλαϊτζίδης Ιωάννης, δάσκαλος του Δημοτικού Σχολείου Εξαπλατάνου, με θέμα: «Η εκπαιδευτική έρευνα ως μοντέλο στη δια βίου μάθηση των εκπαιδευτικών».
3. Μπαζούκης Αθανάσιος, υπεύθυνος συμβουλευτικού σταθμού νέων, με θέμα: «Η επαγγελματική εξουθένωση του εκπαιδευτικού – Ο προστατευτικός ρόλος του Συλλόγου Διδασκόντων».


ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

  Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                        Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ


     ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ                           ΠΑΠΑΒΕΝΤΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Εκείνοι οι ιδιαίτεροι


Κάποιοι λένε ότι γελούν πολύ. Κάποιοι θα πουν ότι ονειρεύονται πολύ.

Κάποιοι θεωρούν ότι ζουν στον κόσμο τους. 
Κάποιοι τους λατρεύουν γιατί παθιάζονται πολύ. 
Σίγουρο είναι πως τους αρέσει το πολύ, το απόλυτο, το κοκκινο το πορφυρό, το μαύρο του θανάτου, το λευκό της γαλήνης, το μπλε των ονείρων.

Πάντοτε όμως τα χρώματα που αγαπούν είναι καθαρά. Ρέουν χωρίς μέτρο μέσα τους. Ποσότητες κ εκφράσεις που γοητεύουν και φοβίζουν. 
Πολλές φορές τους θεωρούν χαζούς γιατί δεν κρίνουν απ τις πράξεις, δικαιολογούν γιατί μπαίνουν μέσα απ τα μάτια σου στον κόσμο σου.

Είναι απίστευτα ιδιότροποι.Μπορεί να παραβλέπουν το προφανές και να κολλούν σε λεπτομέρειες. 
Μην τους πάρεις σα δεδομένους. Σεβάσου ότι μέσα στην αδυναμία τους, έχουν τη δύναμη να αφήνονται ολοκληρωτικά. Δεν τους αγγίζουν πολλά αλλά σ' αυτά που τους αγγίζουν είναι ευάλωτοι σε παράλογο βαθμό. Κρύβονται μέσα σε λέξεις βιβλίων. Γίνονται ένα με ταινίες. Πάλλονται με μουσικές.

Εκείνοι, ίσως ακόμα ελπίζουν. Μπορεί να τους χαρακτηρίσεις εύκολα εγωιστές. Βλέπουν τα πάντα με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού. Τα τοπία, τις διαδρομές, τον ήλιο, το φεγγάρι, τους ανθρώπους. Μπορεί να τους θεωρήσεις σνομπ , απρόσιτους, υπερβολικούς, εκρηκτικούς. Ίσως θα πρεπε να μάθουν να ζυγίζουν, το "δίνω" και το "παίρνω". Μα τότε θα ταν δυστυχισμένοι.

Μην τους θεωρείτε δεδομένους, θα κλείσουν τα μάτια της ψυχης τους ξαφνικά, χωρίς να το θέλουν. Είναι μωρα μέσα τους. Μετράς πόσο θα ταίσεις κ πόσο θα αγκαλιάσεις ένα μωρο; Ίσως θα έπρεπε να μεγαλώσουν. Ίσως όμως δεν θέλουν πιά. Χαιδεψτε τους με ένα λουλούδι, όταν πονούν. Χωρις να ζητησετε τιποτα. Είναι βαθιά μόνοι.

Εκείνοι.....ίσως τελικά να παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους. Όχι δεν είναι τελικά εγωιστές, είναι εγωκεντρικοί. Φοβούνται , γι αυτό.

Δεν ξέρω αν είναι σημαντικοί ή όχι. Ξέρω πώς είναι απλά αληθινοί. Φευγουν εύκολα. Όχι από σένα και από μένα. Από μέσα τους. Αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον με τα μάτια. 
Είναι αερικά!

(όταν κοιτάζω τα μάτια σου, είναι θολά. Ίσως γι αυτό σε συμπονώ, σίγουρα κάποτε ήσουν αλλιώς.)

Κείμενο: Χαρά Μαζίδη





ΠΗΓΗ...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Το λίγο


Και κάπως έτσι πίστεψα πως η μοναξιά μου ταιριάζει γάντι.

Λίγο εγώ, λίγο εσύ και λίγο η απουσία σου που μ'αναγκάζει να τριγυρίζω σε λάθος σοκάκια αγκαζέ με ανθρώπους τοξικούς για το "εγώ" μου.

Και κάπως έτσι πίστεψα σε τόσες υποθέσεις που ήθελαν τον άνθρωπο "ον μοναχικό".

Μάλλον κάποιος δαίμονας ανακάτευε το μυαλό μου σαν χιονοστιβάδα μήνα Ιούνη. Μάλλον εγώ δεν άντεχα το πολύ των άλλων, αλλά ούτε και το λίγο.

Και είναι και οι άνθρωποι που άλλα λένε κι άλλα εννοούν.

Είναι που τα εύκολα τους αρέσουν περισσότερο.

Και αυτό που ξεχνούν. Λες και το χθες δεν υπήρξε ποτέ και το αύριο θα περάσει σαν μια κούπα ζάχαρη που δεν πρόλαβες να πιάσεις πριν πέσει και γίνει θρύψαλα...

Είναι αυτό το λίγο που δεν ζήσαμε και το πολύ που είχα στο μυαλό μου.

Και λίγο εσύ, λίγο ο έρωτας και η μοναξιά. Λίγο η απουσία σου, και ο γείτονας με την φασαρία του κάθε βράδυ.

Είναι αυτό το αύριο που δεν ήρθε και το χθες που δεν βρεθήκαμε.

Είσαι κι εσύ.

Εσύ που ξέχασες.

Είμαι κι εγώ.

Εγώ που ξέρω να χαίρομαι μόνο όταν υποφέρω...




Γράφει η Ραφαέλα Συμεωνίδου






ΠΗΓΗ...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Το χρονικό ενός…. τσακωμού


Για τους περισσότερους ανθρώπους, ένας καβγάς, ένας τσακωμός, μια σύγκρουση είναι μια εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση και κατά συνέπεια «χρειάζεται να αποφευχθεί όσο γίνεται». Μια σύγκρουση προκαλεί φόβο για αυτό που θα ακολουθήσει, αγωνία και θυμό για αυτό που μπορεί να προηγήθηκε και πολλές σκέψεις και συναισθήματα όσο διαρκεί…

Για τους περισσότερους ανθρώπους, ένας καβγάς, ένας τσακωμός, μια σύγκρουση είναι μια εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση και κατά συνέπεια «χρειάζεται να αποφευχθεί όσο γίνεται». Μια σύγκρουση προκαλεί φόβο για αυτό που θα ακολουθήσει, αγωνία και θυμό για αυτό που μπορεί να προηγήθηκε και πολλές σκέψεις και συναισθήματα όσο διαρκεί: άγχος, αγωνία, θλίψη, φόβο, ντροπή, θυμό, ενοχή, απελπισία, πίκρα, οργή, αποδιοργάνωση και σύγχυση, καταστροφικές σκέψεις, παρορμητική συμπεριφορά.

Πριν τον τσακωμό..
Όταν η στάση ζωής, η νοοτροπία ενός ανθρώπου είναι «να αποφύγω» τη σύγκρουση, ή «δεν μου αρέσει να τσακώνομαι», αυτό σημαίνει ότι έχει βρεθεί πολλές φορές στη θέση να θέλει να τσακωθεί και δεν το έκανε. Και τι σημαίνει θέλω να τσακωθώ; Σημαίνει ότι κάτι με ενοχλεί, δεν μου αρέσει, νοιώθω δυσάρεστα, ασφυκτικά ίσως. Αλλά παρόλα αυτά θα κάνω υπομονή, θα συμβιβαστώ, θα υποχωρήσω, θα κάνω τα στραβά μάτια «για το καλό της σχέσης».

Είναι αρκετά εύκολο να φανταστούμε τη συνέχεια. Το «ποτήρι θα ξεχειλίσει» από ένα φαινομενικά – και αντικειμενικά – ασήμαντο περιστατικό και..

Στη διάρκεια ενός τσακωμού….
Θα λέγονται λόγια γεμάτα πίκρα, απογοήτευση και αδικία, θα εκτοξεύονται κατηγόριες που «δεν με κατάλαβες ποτέ κι εγώ κάνω τόσα για σένα», θα απαριθμούνται όλες οι φορές που μπήκε στη διαδικασία «να κάνει πίσω» και τις οποίες μάλιστα θυμάται με χαρακτηριστικές λεπτομέρειες, θα καταλογίσει ευθύνες με αδιάψευστα στοιχεία και αποδείξεις και ο άλλος θα πρέπει να ακούσει όσα δεν άκουσε ποτέ. Θα ζητάω να με ακούσει και να με καταλάβει ο άλλος, την ίδια στιγμή που εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να ακούσω τίποτα. Δεν ζητάω απαραίτητα να βρεθεί μια λύση. Θέλω απλώς να του τα πω, να ξεσπάσω, να αδειάσω.

Μετά τον τσακωμό…
Το άδειασμα υπάρχει, αλλά όχι όπως το φανταζόταν. Ενώ το ξέσπασμα θα μπορούσε να φέρει ανακούφιση, τελικά δεν έγινε έτσι. Αναστάτωση, πίκρα, απογοήτευση, αδικία, αίσθηση ανικανοποίητου, ανταγωνισμός, παιχνίδια εξουσίας. Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα; Μήπως ήμουν πολύ σκληρός και απότομος; Μήπως είπα λόγια που δεν έπρεπε; Από την άλλη, έπρεπε να ξέρει πώς νοιώθω. Και τώρα πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα, αλλά είναι τόσο εγωιστής που δεν θα το κάνει; Ή μήπως να το κάνω εγώ γιατί φέρθηκα άσχημα;

Σκέψεις και συναισθήματα που μόνο για το καλό της σχέσης, αλλά και του ίδιου του ανθρώπου δεν είναι. Όποιος και να κάνει το πρώτο βήμα με τέτοιους όρους είναι χαμένος. Γιατί δεν θα καταγραφεί ότι πλησιάζω το σύντροφό μου, αλλά ότι υποχωρώ, για μια ακόμη φορά.

Τι, πώς και γιατί..
Ένας άνθρωπος που μπαίνει συνεχώς σε μια διαδικασία υποχώρησης έχει εκπαιδευτεί πολύ καλά στο να συσσωρεύει συναισθήματα. Η χρόνια συσσώρευση αυτών των συναισθημάτων οδηγεί σε µία κατάσταση χρόνιας και ήπιας «επιθετικής ετοιμότητας», η οποία καθιστά τον άνθρωπο παθητικο-επιθετικό και «ανειλικρινή» ως προς τις συναισθηματικές του ανάγκες. Αυτό τον οδηγεί να ανταποκρίνεται στις καταστάσεις και τους ανθρώπους με επιφύλαξη και αμυντική στάση. Δημιουργείται ένα τείχος αδιαφορίας και παθητικότητας. Αυτή η κατάσταση με τη σειρά της οδηγεί σε μια χρόνια αίσθηση πίκρας, αδικίας και αδυναμίας.

Ένας τσακωμός είναι τόσο για να ακουστώ όσο και να ακούσω. Είναι για να με καταλάβουν και να καταλάβω κι εγώ. Είναι για να βρούμε λύση χωρίς να έχει σημασία ποιος έχει δίκιο ή άδικο, ποιος πρότεινε και ποιος ακολουθεί. Ο πραγματικός θυμός όμως, δεν αφορά στο πρόσωπό του ανθρώπου. Αφορά σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, το οποίο με κάνει να μην νοιώθω καλά. Ο στόχος κάθε σύγκρουσης, διαφωνίας ή αντίρρησης είναι να έχω καλύτερη σχέση με τον άνθρωπο με τον οποίο συγκρούομαι, όχι να κατηγορήσω, να ενοχοποιήσω ή να αδειάσω όλα όσα μάζευα. Ο στόχος του θυμού ή της σύγκρουσης είναι η ειλικρινής σχέση, ο εμπλουτισμός από το διαφορετικό, να παράγω κάτι καινούριο που μπορεί να περιλαμβάνει και το δικό μου και το δικό σου.

Η ερώτηση κλειδί που μπορώ να θέσω στον εαυτό μου ώστε να επιλύσω την σύγκρουση είναι: «τι είναι αυτό που πραγματικά με ενοχλεί στον άλλον και ποια είναι η σχέση που μπορεί να έχει αυτό με μένα;». Αν μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την διαμάχη από αυτήν την οπτική, οι συγκρούσεις αρχίζουν να αποκτούν ενδιαφέρον: είναι μία διαδρομή προς την αυτογνωσία.





ΠΗΓΗ...https://kepsy.gr

"Ο ευαίσθητος άνθρωπος". Μαργαρίτα Καραπάνου


Ίσως γι' αυτό και η βαθύτερη δικιά μου αδιαφορία και ψυχρότητα. Αλλά τι απίστευτο δώρο όταν κάποιος ή κάτι μ' αγγίξει.

Τι λάθος η άποψη πως η ευαισθησία είναι να πάλλεσαι με το καθετί! 
Αντίθετα.

Ο ευαίσθητος άνθρωπος δείχνει ψυχρός και αδιάφορος φαινομενικά. 
όμως, απλώς είναι τρομακτικά εκλεκτικός. Οργανωμένο παραλήρημα. 
Για τους άλλους είναι τέρας. Είναι αλλού, γι' αυτό.

Μαργαρίτα Καραπάνου (Η ζωή είναι αγρίως απίθανη)





ΠΗΓΗ...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Νίκος Καζαντζάκης: "Xωρίς να κερδίσει ο Θεός..."


Τρεις μέρες έμεινα σ' ένα Μοναστήρι απάνω από το Λιβυκό πέλαγο. Μου άρεσε πάντα η ασύχρονη ζωή του Μοναστηριού, ο παλαιικός ρυθμός που το κυβερνάει, οι καλόγεροι με τα πονηρά ή νυσταγμένα μάτια, με τις τρουλωτές ή αδειανές κοιλιές, με τις χοντρές χερούκλες που πότε κρατούν το κλαδευτήρι ή την τσάπα και πότε το Άγιο Δισκοπότηρο.

Μου άρεσε η μυρωδιά του λιβανιού, τα τερερίσματα στην εκκλησιά τα ξημερώματα κι ύστερα όλοι μαζί να δρομώνουμε στο μεγάλο παχνί, στην Τράπεζα, που μύριζε ταγκό λάδι και ξινίλα. Και το βράδυ οι σιγανές κουβέντες στην ταράτσα του Μοναστηριού κι οι βαριές σιωπές, γεμάτες από το μακρινό αντίλαλο του κόσμου.
[....]
Τη μέρα που ήταν να φύγω, είχα πάει, πριν ξημερώσει, στον όρθρο• λαχτάριζα ν' ακούσω το μονότονο μελωδικό τερέρισμα των καλόγερων στο Θεό' και τα παθητικά λόγια, γεμάτα συντριβή, που βρήκαν οι παμπάλαιοι πιστοί να καλημερίσουν το Θεό, πρωί πρωί, πριν να ξημερώσει: Ο Θεός, ο Θεός μου, προς σε ορθρίζω. Εδίψησέ σοι η ψυχή μου, ποσαπλώς σοι η σαρξ μου, εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω...

Στάθηκα σ' ένα στασίδι πλάι στο παράθυρο απ' όπου έβλεπα κάτω μακριά το Λιβυκό πέλαγο, κάτασπρο ακόμα μέσα στην πρωινή πάχνη, απέραντο, έρημο, να φτάνει ως πέρα στις ζεστές αμμούδες της Αραπιάς...

Τα πουλιά μαζί με τους καλόγερους ξυπνούσαν κι είχαν αρχίσει να τερερίζουν κι αυτά και να χαιρετούν το φως' η κορφή του κυπαρισσιού στη μέση της αυλής είχε κιόλα φωτιστεί, μα ακόμα τα φύλλα τηδ πορτοκαλιάς δίπλα του ήταν βυθισμένα σε βαθυπράσινο σκοτάδι.

Ο σημαντάρης είχε τελέψει το γύρο του στα κελιά, είχε ξυπνήσει τους καλόγερους κι έβγαζε τώρα μπαίνοντας στη μεσοσκότεινη εκκλησιά το πισωκαλύμμαυκό του και κρεμούσε πλάι στην πόρτα το ξύλινο σήμαντρο• έτσι που φωτίστηκε όρθιος στο κατώφλι, έλαμψαν τα κορακάτα σγουρά γένια του και τ' απολυτά μαλλιά του στις πλάτες. Αψηλός, μαυριδερός, ξεχείλιζε νιάτα• κρίμα ένα τέτοιο κορμί να μην του 'ναι γραφτό ν' αγκαλιάσει γυναίκα και να κάμει παιδιά• θα ομόρφαιναν οι γιοι κι οι θυγατέρες του τον κόσμο.

Κι εκεί που διαλογίζουμουν τι χάνει ο κόσμος χωρίς να κερδίσει ο Θεός, μια γυναίκα πρόβαλε δειλά στην πόρτα, μαυρομαντιλωμένη, μ' ένα μωρό στην αγκαλιά της.

Ο γούμενος χτες μου 'χε πει πονηρά χαμογελώντας να μη σκανταλιστώ που θα 'ρθει αύριο από ένα κοντινό χωριό μια νιόπαντρη να ζητήσει να πει την ευκή στο νιογέννητο της, να μην το πιάνει το μάτι• γιατί 'ταν, λέει, πολλά όμορφο και της το μάτιαζαν οι σμιχτοφρύδηδες.

Στάθηκε πλάι στην πόρτα με το κεφάλι γερμένο και περίμενε να τελέψει ο όρθρος και να ζυγώσει ο γούμενος με την αγιαστούρα του.

Ο αγέρας μού φάνηκε άλλαξε, ανακατώθηκαν τα βαριά καλογερίστικα χνότα με την ανάσα της γυναίκας, γάλα θαρρείς μύρισε η εκκλησιά και δαφνόλαδο από τα νιολουσμένα μαλλιά τής νιόπαντρης. Κι η νυσταγμένη φωνή τού γούμενου ζωντάνεψε• κι ίσια ίσια εκείνη τη στιγμή έψελνε το χαρμόσυνο τροπάρι: Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου...

Μετακουνήθηκαν οι καλόγεροι από τα στασίδια τους, στράφηκαν, έριξαν λοξή ματιά κατά την πόρτα, δυο τρείς άρχισαν να βήχουν.

Ο σημαντάρης ζύγωσε τη γυναίκα, κάτι της είπε στο αυτί, κι εκείνη, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι, προχώρεσε δυο βήματα και κάθισε στο τελευταίο στασίδι προς την πόρτα. Ένιωθες, έχασαν οι ψυχές την ησυχία τους κι όλοι πια οι καλόγεροι, κι εγώ μαζί τους, βιαζόμαστε να τελέψει ο όρθρος.

Ο ήλιος τώρα είχε προβάλει, γέμισε η αυλή φως, μπήκαν οι λοξές αχτίδες στην εκκλησιά κι έλαμψαν τ' αγία κονίσματα και τα πρόσωπα και τα χέρια των καλόγερων' κατέβηκαν όλοι από τα στασίδια, δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός, αναστέναξαν όλοι, ο όρθρος είχε τελειώσει.

Έβαλε ο γούμενος το πετραχήλι του, πήρε την αγιαστούρα, πίσω του ο σημαντάρης κρατούσε το σιγλί με τον αγιασμό.

Στάθηκε η γυναίκα στην πόρτα, φωτίστηκε όλη• είχε τώρα αναμερίσει τη μαύρη μπόλια της, φάνηκε ολόκληρο το πρόσωπό της. Σήκωσε τα μάτια, κοίταξε το γούμενο, που 'χε αρχίσει να λέει την ευκή, ακουμπώντας την απαλάμη του στο κεφαλάκι του μωρού' κι ύστερα κάρφωσε τη ματιά της στο σημαντάρη.

Ανείπωτη γλύκα είχαν τα μάτια της, μεγάλα, μαύρα, θλιμμένα• θυμήθηκα τα μάτια της Πορταΐτισσας στη Μονή των Ιβήρων' η ίδια γλύκα, η ίδια αγωνία της μάνας για το γιο της.

Άξαφνα το μωρό άρχισε να κλοτσάει τα ποδαράκια του και να κλαίει• κι η μάνα, για να το αρνέψει, ξεκούμπωσε το μπολκάκι της, έβγαλε το βυζί της, αρπάχτηκε το μωρό από τη ρώγα και σώπασε. Ποτέ δε θα φύγει από το νου μου η στιγμή ετούτη• έλαμψε στρογγυλός, χιονάτος ο κόρφος τής νιόπαντρης, μύρισε πιο δυνατά τώρα ο αγέρας γάλα κι ανάλαφρη πολύ μυρωδιά ίδρωτα.

Πίσω από τους ώμους της γυναίκας απλώνουνταν, καταγάλαζο τώρα, το Λιβυκό πέλαγο. Μια στιγμή η γλώσσα τού γούμενου μπερδεύτηκε• μα γρήγορα νίκησε μέσα του ο Θεός, και τέλεψε, χωρίς να ντροπιαστεί, την ευκή.

Ζύγωσα στην αυλή το σημαντάρη• μ' έβαλε ο Πειρασμός να του μιλήσω, μα δεν ήξερα τι να του πω...

- Πάτερ Νικόδημε... άρχισα.

Μα αυτός γρηγόρεψε το βήμα και μπήκε στο κελί του.

Ύστερα από μια ώρα, πεζός όπως μου άρεσε, μπήκα πάλι στο δρόμο.

Πόσα χρόνια πέρασαν; Σαράντα; Πενήντα;

Το Μοναστήρι έσβησε από το νου μου και στη θέση του λάμπει μονάχα, άσπρο, στρογγυλό, αθάνατο, απάνω από το Λιβυκό πέλαγο, το στήθος της μάνας.

Νίκος Καζαντζάκης (1883-1957)

*από το αυτοβιογραφικό βιβλίο τού Νίκου Καζαντζάκη, "Αναφορά στον Γκρέκο", Έκδοση: Αθήνα, 1961 (Ελένης Καζαντζάκη)





Ναζίμ Χικμέτ, «Εκείνη τι κάνει τώρα, αυτή τη στιγμή, τώρα, τώρα;»


Εκείνη τι κάνει τώρα,
αυτή τη στιγμή, τώρα, τώρα;

Είναι στο σπίτι, στο δρόμο,
δουλεύει, ξάπλωσε, είναι στο πόδι;

Μπορεί να σήκωσε το χέρι,
-αχ, ρόδο μου,
πώς γυμνώνει αυτή η κίνηση τον λευκό, γερό καρπό του χεριού της!-

Εκείνη τι κάνει τώρα,
αυτή τη στιγμή, τώρα, τώρα;

Μπορεί να' χει στα γόνατά της ένα γατάκι
να το χαϊδεύει.

Μπορεί να περπατάει, έτοιμη ν' απλώσει το πόδι,
-εκείνα τα λατρευτά πόδια που τη φέρνουν γοργά γοργά κοντά μου,
κάθε μαύρη μέρα!...-

Και τι σκέφτεται,
εμένα;

Είτε
ξέρω γω
γιατί δε βράζουν τόσην ώρα τα φασόλια;

Είτε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι
είναι τόσο δυστυχισμένοι;

Εκείνη τι σκέφτεται τώρα,
αυτή τη στιγμή, τώρα, τώρα;



Ναζίμ Χικμέτ, «25 Σεπτέμβρη 1945» 





ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Εγωισμός: Ένας γίγαντας μέσα μας


Πότε ο εγωισμός είναι καλός και πότε μπορεί να μας βλάψει; Με ποιον τρόπο μπορούμε να τον διαχειριστούμε και να κρατήσουμε τις ισορροπίες;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γίγαντας, ο οποίος είχε έναν ανθισμένο κήπο, όπου έπαιζαν τα παιδιά του χωριού. Ο γίγαντας, όμως, ήταν πολύ εγωιστής και ήθελε τον κήπο αποκλειστικά για τον εαυτό του. Έχτισε, λοιπόν, μια μεγάλη μάντρα και απαγόρευσε στα παιδιά να μπαίνουν μέσα. Όταν έμεινε μόνος του και είδε τον κήπο μαραμένο, συνειδητοποίησε την απερισκεψία του και αναθεώρησε. Ο Oscar Wilde στο παραμύθι του «Ο εγωιστής γίγαντας» περιγράφει με απλοϊκό τρόπο την έννοια του εγωισμού. Αλήθεια, μήπως όλοι μας κάποιες φορές χτίζουμε μάντρες και στρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας; Πώς θα ξεφύγουμε από τον εγωκεντρισμό μας και πώς θα συμβιβαστούμε με τις ανάγκες των άλλων; 

Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας
Όταν υιοθετούμε εγωιστική συμπεριφορά, βάζουμε σε πρώτη μοίρα το εγώ μας. Αγαπάμε υπέρμετρα τον εαυτό μας και ενδιαφερόμαστε αποκλειστικά και σε υπερβολικό βαθμό για τις δικές μας ανάγκες, το ατομικό μας συμφέρον και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα. Κάθε προσπάθειά μας αποσκοπεί μόνο στην ικανοποίηση των στόχων και των φιλοδοξιών μας και τις περισσότερες φορές αδιαφορούμε για τους συνανθρώπους μας. Η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί να ωθήσει στον εγωκεντρισμό και αυτό γιατί η εξωφρενική πίστη στον εαυτό μας μάς κάνει να θεωρούμε ότι είμαστε οι καλύτεροι και ότι μόνο εμείς αξίζουμε, με αποτέλεσμα να καταστρατηγούμε τα δικαιώματα των υπολοίπων. 

Το εγωιστικό μας γονίδιο
Όπως όλα τα στοιχεία της προσωπικότητάς μας, έτσι και ο εγωισμός είναι γραμμένος στα γονίδιά μας. Η τάση να συμπεριφερόμαστε ναρκισσιστικά και αυτάρεσκα ως έναν βαθμό κληρονομείται. Όμως, το να οδηγούμαστε σε υπερβολές σχετίζεται περισσότερο με τα βιώματά μας και μάλιστα τα πρώιμα, δεδομένου ότι η προσωπικότητά μας αρχίζει να διαμορφώνεται ήδη από τη βρεφική ηλικία. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και μεγαλώνουμε, οι σχέσεις με τους γονείς και τα αδέλφια μας, αλλά και το πλαίσιο του σχολείου συμβάλλουν σημαντικά στο αν μετέπειτα στη ζωή μας θα λειτουργούμε εγωιστικά ή όχι. Οι διάφορες καταστάσεις που βιώνουμε στην πορεία είναι πιθανό να μας κάνουν να αναθεωρήσουμε, ωστόσο δεν είναι αυτές που θα μας οδηγήσουν σε εγωιστική τάση. 

Ο... άρρωστος εγωισμός
Ο εγωισμός δεν είναι πάντα κακός. Το να σκεφτόμαστε, να σεβόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, να ικανοποιούμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας και να διεκδικούμε όσα μας ανήκουν μέσα σε ένα κοινωνικά αποδεκτό όριο είναι θέμα επιβίωσης και θεωρείται απόλυτα υγιής μορφή εγωισμού. Όταν, όμως, δεν λαμβάνουμε υπόψη μας τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων, δεν συμβιβαζόμαστε ποτέ, συμπεριφερόμαστε αυταρχικά, γινόμαστε σκληροί και απάνθρωποι, έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις από τους άλλους και προκαλούμε ενοχικά συναισθήματα με στόχο να προσελκύουμε τη μόνιμη προσοχή, τότε ο εγωισμός γίνεται παθολογικός και δημιουργεί προβλήματα. Δεν μας αφήνει να έχουμε υγιείς σχέσεις, αφού κάθε μας κίνηση συνοδεύεται από ανασφάλεια, αίσθημα κατωτερότητας, ζήλια, κτητικότητα, ανυπομονησία, έντονο ανταγωνισμό, αλλά και από μια γενικότερη τάση να εγκαταλείπουμε μπροστά στις δυσκολίες. Ο κακός εγωισμός μάς ωθεί να απαιτούμε συνεχώς αποδείξεις αγάπης και εκτίμησης και να επιζητούμε την αναγνώριση και την επιβεβαίωση.

Πώς θα γίνει προσόν
Μπορεί η αγγλίδα συγγραφέας Jane Austen να πίστευε ότι «… ο εγωισμός πρέπει πάντα να συγχωρείται, επειδή δεν υπάρχει ελπίδα θεραπείας», οι ειδικοί ωστόσο βεβαιώνουν ότι υπάρχουν τρόποι για να μετατρέψουμε τον εγωισμό σε προτέρημα. Το βασικότερο, αλλά και το πιο δύσκολο, είναι να αναγνωρίσουμε την εγωκεντρική μας τάση. Κάποιος ο οποίος είναι εγκλωβισμένος στον εγωισμό του (π.χ. πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο, δυσκολεύεται να παραδεχθεί τα λάθη του) δεν μπορεί να αντιληφθεί την υπερβολή στη συμπεριφορά του, μπορεί όμως να διαπιστώσει ότι ο εγωκεντρισμός του δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις του. Άπαξ και αναγνωρίσουμε την τάση αυτή, θα πρέπει κατ’ αρχάς να κατανοήσουμε από πού πηγάζει και ποιες είναι οι συνθήκες που την προκάλεσαν και έπειτα να προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα με άλλη ματιά. Για παράδειγμα, αν είμαστε εγωιστές γιατί μας φρόντιζαν υπερβολικά στο σπίτι και είχαμε μάθει να έχουμε τα πάντα δικά μας, το να επιχειρήσουμε να γίνουμε αυτόνομοι και ανεξάρτητοι θα βοηθήσει να μη λειτουργούμε τόσο εγωκεντρικά και να σεβόμαστε τους άλλους. Είναι σημαντικό, επίσης, να μάθουμε να διαφωνούμε και να εκφράζουμε τη δυσαρέσκεια και τον θυμό μας την κατάλληλη στιγμή και με ήρεμο τρόπο. 

ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ, MSc, ψυχολόγο υγείας, με εκπαίδευση στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία και τη Συμβουλευτική, διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.





ΠΗΓΗ...http://www.vita.gr

Αγάπη είναι δύο μαζί να χυθούν στ’ αστέρια.


Της  Σμαρώς Νότου.

Ο αγώνας για την αγάπη δεν έχει Κυριακές και αργίες. Δεν έχει παύσεις και διαλείμματα. Δεν έχει ‘’ίσως’’  και  ‘’μπορεί’’. Είναι μαραθώνιος. Είναι μαραθώνιος κατανόησης, επικοινωνίας και διεκδίκησης το ‘’μαζί’’…!!!
Η αγάπη μας δοκιμάζει και δοκιμάζεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Δε θέλει χάρες και ανταλλάγματα. Βαλτώνει στο ράφι της βεβαιότητας και στην ηρεμία της παραίτησης. Η αγάπη αναζητά και θα αναζητά πάντα τη λάμψη του παραμυθιού, το ραντεβού μ’ ένα όνειρο, τη διαφωνία που μετατρέπεται σε φιλί. Είναι απρόβλεπτη η αγάπη κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η μαγεία της. Είναι αυτή μονάχα που ξέρει να εξυψώνει τη στιγμή…!!! Είναι αυτή, που με τον δικό της μοναδικό τρόπο, θα κολλήσει φτερά στην πλάτη σου για να πετάξεις και την επόμενη στιγμή θα βουρκώσει, θα κομματιαστεί, θα ξαναγεννηθεί μέσα από τα θρύψαλά της, με μια μόνο λέξη, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα…
Η αγάπη θέλει δύο…!!! Δύο να πιστέψουν σ’αυτήν. Δύο, που θα εκτεινιστούν πέρα από τα όρια του δικού τους ‘’εγώ’’  και θα δημιουργήσουν το ‘’εμείς’’.  Ένα ‘’εμείς’’  μπολιασμένο με κοινά όνειρα, κοινές εικόνες, κοινές συνήθειες και προσδοκίες. Ένα ‘’εμείς’’ με μοναδικό σημείο αναφοράς το ‘’μαζί’’. Μαζί θεατές σ’ έναν καθρέφτη με δύο είδωλα.
Αυτό είναι αγάπη…
Δύο μαζί να χυθούν στ’ αστέρια, να τρυπώσουν στα σκοτάδια τους, να ξεδιπλωθούν και με πόδια γυμνά να δρασκελίσουν τη θεόρατη πύλη των δισταγμών και να βρεθούν στο ξέφωτο της απόλυτης ένωσης, στη συγχώνευση της ίδιας τους της ύπαρξης.

Αυτό είναι αγάπη…
Τόσο απλά, τόσο αποκωδικοποιημένα, τόσο όμορφα…!!!





ΠΗΓΗ...http://www.anapnoes.gr

Το άρωμα που θύμιζε ανθισμένη κερασιά


Την είχε ξεχάσει πια. Περνούσαν μέρες, εβδομάδες, μήνες και δεν την έφερνε στη σκέψη του. Την είχε αποθηκεύσει σ’ ένα κουτάκι του μυαλού του και την κρατούσε εκεί, καλά κλεισμένη σαν επτασφράγιστο μυστικό. Καμιά φορά, βέβαια, εκείνη έβρισκε μια χαραμάδα φως κι έκοβε καμιά βόλτα στα όνειρά του, αλλά ως εκεί.

Εκείνος παντρεύτηκε. Από αγάπη γνήσια, αυθεντική, ώριμη. Άφησε πίσω του τα παιδιαρίσματα και τα πάθη και αφοσιώθηκε σε μια ζωή ήρεμη, γλυκιά, γεμάτη σταθερότητα και ασφάλεια. Δήλωνε ευτυχισμένος και το εννοούσε. Απολάμβανε όσα είχε και κάθε του επιλογή τον είχε δικαιώσει.

Για εκείνη δεν ήξερε. Εκείνη χάθηκε και δεν ξανάμαθε νέα της ποτέ. Δυο χρόνια μετά τον χωρισμό τους άνοιξε η γη και την κατάπιε. Δε ρωτούσε κι εκείνος, βέβαια. Απέφευγε να ξύνει πληγές του παρελθόντος… Και τι παρελθόντος! Μιας εποχής τρελής και αλλοπαρμένης που σε τίποτα δε θύμιζε τον σημερινό του εαυτό, τη σημερινή του ζωή, όσα με κόπο και αγώνα είχε πετύχει.

Την είχε ερωτευτεί. «Ο καθένας θα την ερωτευόταν» έλεγε καμιά φορά σε φίλους του μ’ ένα χαμόγελο που προσπαθούσε να κρύψει κάθε πικρία από τα λόγια του. Ήταν όμορφη, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και έξυπνη, σπίρτο αναμμένο. Τον έκανε να γελάει σαν μικρό παιδί, είχε χιούμορ, ήταν απολαυστική… Τη ζωή την λογάριαζε για παιχνίδι. Όλα ήθελε να τα δοκιμάσει, για όλα ήθελε να έχει άποψη. Πόσο τον εκνεύριζε ώρες-ώρες μ’ αυτή τη σπαστική ζωντάνια της, με τις διαρκείς ερωτήσεις της και την ανάγκη της για σοβαρές συζητήσεις! Πόσο τον κούραζε που ήταν διαρκώς ανήσυχη, γεμάτη αμφιβολίες για τα πάντα, που ήθελε να κάνει συνέχεια καινούρια πράγματα, που δεν ήξερε να ηρεμεί, που δεν άντεχε να βαριέται!

Έτσι ήταν η Μίνα του, τι να λέμε… Γι’ αυτό δεν την άντεξε, γι’ αυτό έδωσε μια και τα βρόντηξε ένα ωραίο πρωινό, γι’ αυτό τελείωσε άδοξα η σχέση τους. Έναν χρόνο το παλέψανε, δεν ήταν δα και λίγο! Προσπάθησε κι εκείνος, αλλά πόσο πια!

Φυσικά είχε κάνει το σωστό. Η ζωή του με την Άννα ήταν ό,τι ονειρευόταν. Μια ζωή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του, σχεδόν ιδανική. Με την άλλη θα είχε καταλήξει ή στη φυλακή ή στο ψυχιατρείο, το ήξερε αυτό.

Μόνο αναρωτιόταν καμιά φορά πού να ‘ναι. Αν περνάει καλά, αν βρήκε κάποιον που να την αντέχει με τα τόσα κουσούρια της. Ε, καλά, όχι μόνο να την αντέχει. Της άξιζε κάποιος που να την αγαπάει αληθινά. Ήταν αξιαγάπητη η Μίνα του παρά την τρέλα που κουβαλούσε. Ή ίσως και εξαιτίας αυτής…

Ένα βράδυ είχε βγει με κάποιους φίλους από τη δουλειά για ένα ποτό στα γρήγορα. Συνοικιακό μπαρ, περιορισμένη πελατεία, τίποτα ξεχωριστό. Μια βραδιά σαν όλες τις άλλες.

Ξαφνικά, μια μυρωδιά στον αέρα τράβηξε την προσοχή του. Κάτι μακρινό, αλλά και τόσο γνώριμο, μια αίσθηση παράξενη που δεν την είχε ξανανιώσει…

«Το μυρίζετε αυτό;», είπε στους φίλους του. Εκείνοι τον κοιτούσαν καλά – καλά.

«Μπήκε κανείς στο μαγαζί τώρα;», επέμεινε.

«Μια κοπέλα, νομίζω…» είπε ο ένας απορημένα. «Γιατί ρωτάς;»

«Πού πήγε;»

«Ξέρω ‘γω, προς το μπαρ νομίζω. Γιατί, την ξέρεις;»

«Δεν ξέρω, μπορεί.»

Άρχισε να μυρίζει τον χώρο γύρω του σαν λαγωνικό και ταυτόχρονα να εξετάζει με το βλέμμα του έναν- έναν τους θαμώνες του μαγαζιού. Ναι, ήταν σίγουρος. Αυτό το άρωμα, γλυκό και φρουτώδες, σαν ανθισμένη κερασιά, το φορούσε εκείνη. Ήταν το δικό της άρωμα.

Καθισμένη στο μπαρ ήταν μια κοπέλα. Μόνη της, με το κεφάλι σκυμμένο. Δεν μπορούσε να δει το πρόσωπό της, έβλεπε μόνο τα μακριά της μαλλιά και το πανωφόρι της.

Με την καρδιά του να τρέμει και την ανάσα του κομμένη, την πλησίασε. Ήταν αυτή; Ήταν δυνατόν να είναι αυτή;

Δεν μπορούσε πια να το ελέγξει. Έπρεπε να της μιλήσει, έπρεπε να καταλάβει αν σ’ εκείνη τη θέση καθόταν η Μίνα του.

«Μίνα…» ψέλλισε πίσω απ’ την πλάτη της.

Η κοπέλα γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Ανακούφιση. Απογοήτευση. Αμηχανία. Δεν ήταν αυτή.

«Συγγνώμη, σας πέρασα για κάποια άλλη, για μια γνωστή μου, χίλια συγγνώμη…» είπε σχεδόν ψιθυριστά κι έκανε να φύγει, δήθεν βιαστικός.

«Σας εύχομαι την επόμενη φορά να είστε πιο τυχερός», του απάντησε η κοπέλα μ’ ένα αινιγματικό χαμόγελο.

«Πολύ σχετική είναι η τύχη και η ατυχία…», σκέφτηκε καθώς απομακρυνόταν.

Εκείνο το βράδυ την είδε στον ύπνο του. Ήταν πιο όμορφη από ποτέ, γελούσε και τον καλούσε να τρέξει κοντά της. Εκείνος την κοιτούσε από μακριά, ανίκανος να κουνηθεί από τη θέση του κι εκείνη απομακρυνόταν όλο και πιο πολύ, ώσπου χάθηκε σαν μια κουκίδα στον χάρτη.

Ήταν η τελευταία φορά που την ονειρεύτηκε.



_

γράφει η Ζωή Ναούμ 





ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Κρισναμούρτι: Πέρα από τον πόνο της εγωκεντρικής θλίψης


Τα βουνά πρέπει να είναι μόνα τους. Είναι υπέροχο να βρέχει ανάμεσα στα βουνά και η βροχή να πέφτει στη γαλήνια λίμνη. Πώς μυρίζει η γη όταν βρέχει κι ύστερα τα βατράχια αρχίζουν να φωνάζουν! Στα τροπικά μέρη υπάρχει μια παράξενη γοητεία όταν βρέχει. Τα πάντα ξεπλένονται. Καθαρίζουν τα φύλλα από τη σκόνη. Ζωντανεύουν τα ποτάμια κι ακούγεται ο θόρυβος των νερών που τρέχουν.

Τα δέντρα βγάζουν πράσινα βλαστάρια κι εκεί όπου υπήρχε πριν γυμνή γη βλέπεις φρέσκο άγριο γρασίδι. Χιλιάδες έντομα βγαίνουν από παντού και δροσίζεται η καψαλισμένη γη, που δείχνει ευχαριστημένη και γαλήνια. Ο ήλιος μοιάζει να έχει χάσει τη διαπεραστική του ικανότητα και το χώμα έχει πρασινίσει. Ένας τόπος ομορφιάς και αφθονίας. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να φτιάχνουν μόνοι τους τη μιζέρια τους, αλλά η γη είναι και πάλι πλούσια και υπάρχει κάτι μαγευτικό στον αέρα.

Είναι παράξενο πόσο πολλοί άνθρωποι επιθυμούν αναγνώριση και επαίνους. Να αναγνωριστούν σαν μεγάλοι ποιητές ή φιλόσοφοι, κάτι που να δυναμώνει το εγώ τους. Αυτό δίνει μεγάλη ικανοποίηση, αλλά έχει πολύ μικρή σημασία. Η αναγνώριση φουσκώνει τη ματαιοδοξία κάποιου κι ίσως και την τσέπη. Και μετά;

Τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αλλά αυτό το ξεχώρισμα γεννάει τα δικά του τα προβλήματα που όλο και αυξάνουν. Παρόλο που η αναγνώριση δίνει ικανοποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι στη λαχτάρα για αναγνώριση, για εκπλήρωση, για να πετύχουν. Και τότε η αποτυχία, που πάει παρέα με τη δυστυχία, είναι αναπόφευκτη.

Η ουσία είναι να ελευθερωθεί κανείς και από την επιτυχία και την αποτυχία. Από την πρώτη στιγμή να μη νοιάζεται για αποτέλεσμα, να κάνει εκείνο που αγαπά κι η αγάπη δεν ξέρει από τιμωρία ή ανταμοιβή. Αυτό είναι πραγματικά κάτι πολύ απλό όταν υπάρχει αγάπη. Πόσο λίγη προσοχή δίνουμε στην παρατήρηση και στη μελέτη των πραγμάτων που μας αφορούν. Είμαστε τόσο εγωκεντρικοί, τόσο απασχολημένοι με τις ανησυχίες μας και με τα προσωπικά μας συμφέροντα, που δεν έχουμε καιρό να παρατηρήσουμε και να καταλάβουμε.

Έτσι που είμαστε απασχολημένοι, ο νους μας γίνεται αμβλύς και κουρασμένος, καταπιεσμένος και γεμάτος θλίψη, κι από αυτή τη θλίψη είναι που προσπαθούμε να ξεφύγουμε. Όσο θα δρα το εγώ, θα υπάρχει αναπόφευκτα η κούραση, η άμβλυνση και η καταπίεση. Οι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι σε μια τρελή κούρσα, στον πόνο μιας εγωκεντρικής θλίψης. Αυτή η θλίψη είναι αποτέλεσμα βαθιάς απερισκεψίας. Εκείνοι που ζουν με περίσκεψη και άγρυπνη προσοχή είναι ελεύθεροι από θλίψη.

«Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» Κρισναμούρτι εκδόσεις Καστανιώτη





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Χαλίλ Γκιμπράν: «Λάζαρε, έλα έξω!»


Ήμασταν, η αγαπημένη μου κι εγώ, μες στο άπειρο και ήμασταν το άπειρο.

Ήμασταν μες στο φως κι ήμασταν φως.

Και περιπλανιόμασταν σαν αρχαίο πνεύμα που κινιόταν πάνω στην όψη των νερών.

Κι ήταν για πάντα η πρώτη μέρα.

Ήμασταν η ίδια η αγάπη που ζει μες στην καρδιά της διάφανης σιωπής.

Τότε, μια φωνή σαν κεραυνός, μια φωνή σαν αμέτρητες λόγχες να τρυπούσαν τον αιθέρα, κραύγασε λέγοντας: «Λάζαρε, έλα έξω!».

Κι η φωνή αντήχησε και ξαναντήχησε μες στο άπειρο κι εγώ, σαν από παλίρροια πλημμύρας, έγινα άμπωτη.

Ένα σπίτι διαλυμένο, ένα ρούχο σχισμένο, μια νιότη αξόδευτη, ένας πύργος που σωριάστηκε κι από τις σπασμένες πέτρες του φτιάχτηκε ένα ορόσημο.

Μια φωνή κραύγασε: «Λάζαρε, έλα έξω!».

Και κατέβηκα από την έπαυλη του ουρανού σε έναν τάφο μες σε τάφο, σ΄αυτό το σώμα μες σε μια σπηλιά κλεισμένο.


«Ο Λάζαρος και η αγαπημένη του» Χαλίλ Γκιμπράν εκδόσεις Μπουκουμάνης – Photo: Author/Depositphotos





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Κάλεσμα του Αγροτοκτηνοτροφικού Συλλόγου ‘’ΕΝΟΤΗΤΑ’’


Ο Αγροτοκτηνοτροφικός Σύλλογος ‘’ΕΝΟΤΗΤΑ’’  πραγματοποίησε την Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου γενική συνέλευση για να ενημέρωση τα μέλη του και όχι μόνο για τις τελευταίες εξελίξεις.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΑΓΡΟΤΟΔΙΚΕΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ
Καλούμε όλους τους αγρότες και όλους τους φορείς της ευρύτερης περιοχής του νομού μας σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας- συμπαράστασης προς τους συναδέλφους που δικάζονται την Δευτερά 9 Οκτωβρίου έξω από το δικαστήριο των Γιαννιτσών. Απαιτούμε να σταματήσουν άμεσα οι δικαστικές διώξεις σε βάρος των αγωνιστών αγροτών, όλων όσων αντιστέκονται στην αντιλαϊκή λαίλαπα και βαρβαρότητα που ζούμε. Η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση είναι δικαίωμα μας που το έχουμε κατακτήσει με αγώνες, κανείς δεν μας το χάρισε και ούτε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας το πάρει πίσω.
Παλεύουμε για την επιβίωσή μας και επιτέλους τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με δικαστήρια και τρομοκρατία, την ίδια ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί πως θα παύσουν τα αγροτοδικεία.
Με την πείρα που έχουμε αποκτήσει από τον συντονισμό του αγώνα μας τα τελευταία χρόνια δίπλα στην Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων γνωρίζουμε γιατί βρισκόμαστε σε αυτή την θέση. Δεν έχουμε αυταπάτες. Ξέρουμε πολύ καλά ότι μας σέρνουν στα δικαστήρια ενόψει των νέων επώδυνων μέτρων για τους αγρότες-κτηνοτρόφους αλλά και για το σύνολο του ελληνικού λαού. Ας το πάρει απόφαση η κυβέρνηση καθώς και οι διωκτικοί και δικαστικοί μηχανισμοί ότι με τέτοιες τρομοκρατικές δίκες δεν πρόκειται να μας φοβίσουν ούτε να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα μας. Σύντομα θα μας βρουν ξανά μπροστά τους, δεν ξεμπερδεύουν τόσο εύκολα με μας. Πιστεύουν ότι με την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων, με την τρομοκρατία των αγροτοδικείων θα μας σταματήσουν, θα μας φοβίσουν, θα μας κάνουν να σκύψουμε το κεφάλι.
Δεν μας φοβίζουν!!!
Έχουμε καταλάβει και μας είναι ξεκάθαρο το ποιος είναι με την πλευρά μας και ποιον έχουμε απέναντι μας. Όσο και να προσπαθούν δεν θα μας ρίξουν στην μοιρολατρία, κάνοντάς μας να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην αγροτική πολιτική που εφαρμόζεται.
Έχοντας στο πλευρό μας όλους τους μικρομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους της χώρας μαζί με τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους και όσους συμπαραστέκονται στον αγώνα μας τα τελευταία χρόνια παίρνουμε δύναμη και δίνουμε προοπτική στον αγώνα μας, για ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος του λαού μας.
ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ, ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΦΙΜΩΣΟΥΝ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ.
ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ
ΚΑΙ

ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Δοκιμαστική ενεργοποίηση του συνόλου των σειρήνων συναγερμού Πολιτικής Άμυνας


Ανακοίνωση – Ενημέρωση Πληθυσμού  

Ανακοινώνεται ότι την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017, κατά την Άσκηση ΤΑΜΣ «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2017», θα πραγματοποιηθεί δοκιμαστική ενεργοποίηση του συνόλου των σειρήνων συναγερμού Πολιτικής Άμυνας, σε όλη την επικράτεια, όπως παρακάτω: 

Τοπική ώρα 11:00, σήμανση συναγερμού αεροπορικής επίθεσης, με χρονική διάρκεια εξήντα (60) δευτερολέπτων (διακοπτόμενος ήχος διαφορετικής έντασης). 

Τοπική ώρα 11:05, σήμανση λήξης συναγερμού, για χρονική διάρκεια εξήντα (60) δευτερολέπτων (συνεχής ήχος σταθερής έντασης). 

Επίσης γνωστοποιείται στο κοινό ότι η ενεργοποίηση των σειρήνων συναγερμού Πολιτικής Άμυνας, έχει καθαρά δοκιμαστικό σκοπό και επομένως δεν υπάρχει λόγος σύγχυσης ή ανησυχίας. 

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...