Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Δράσεις/Εκδηλώσεις στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής ημέρας χωρίς αυτοκίνητο και της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Αθλητισμού - δράση BEACTIVE


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
ΑΛΜΩΠΙΑΣ
Δράσεις/Εκδηλώσεις στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής ημέρας χωρίς αυτοκίνητο
και της Ευρωπαϊκής  Εβδομάδας Αθλητισμού - δράση BEACTIVE

Κάθε χρόνο στις 22 Σεπτεμβρίου εορτάζεται σε πανευρωπαϊκή κλίμακα η ημέρα χωρίς αυτοκίνητο. Σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο οι αρχές πολλών πόλεων κλείνουν το κέντρο τους για τα αυτοκίνητα και ενθαρρύνουν τους πολίτες τους να χρησιμοποιήσουν για τις μετακινήσεις τους τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ποδήλατα αλλά και τα πόδια τους.
Με αφορμή την Ευρωπαϊκή ημέρα χωρίς αυτοκίνητο η ΔΗ.Κ.Ε.Α. του Δήμου Αλμωπίας προγραμματίζει σε συνεργασία με Σχολεία, με τον Όμιλο Αντισφαίρισης Αριδαίας, τους Φίλους του ποδηλάτου, Συλλόγους και Φορείς, Δράσεις/Εκδηλώσεις οι οποίες είναι οι παρακάτω:


Α. Ποδηλατική βόλτα με τη συμμετοχή των Δημοτικών Σχολείων της Αριδαίας - Ενημέρωση της εκπαιδευτικής και της μαθητικής κοινότητας.
Β. Ποδηλατική βόλτα με τη συμμετοχή Συλλόγων και Πολιτών.
Γ. Street tennis στην Αριδαία, στην κεντρική οδό Κύπρου.

Αναλυτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων :

A.  Ημέρα : Παρασκευή 22  Σεπτεμβρίου
1.   Ώρες: από 8:00π.μ. έως 20:00μ.μ. κλείσιμο του κεντρικού πεζόδρομου Αριδαίας - ημέρα χωρίς αυτοκίνητο.
2.   Ποδηλατική βόλτα με τη συμμετοχή των Δημοτικών Σχολείων Αριδαίας 9:00π.μ έως 11:00π.μ
Χώρος συγκέντρωσης: Κεντρική Πλατεία Αριδαίας 
            Διαδρομή: Από Κεντρική Πλατεία Αριδαίας – Οδός Κύπρου – Δασάκι – Περιφερειακή Οδός – Κεντρικός Κόμβος – Οδός Κέντρου Υγείας – Λεωφόρος Ξενιτίδη – Πλατεία Αγγελή Γάτσου από Εθνική Τράπεζα – Κεντρικός Πεζόδρομος
           Σημείο τερματισμού: Κεντρική Πλατεία Αριδαίας.
3.   Δράσεις μαθητών - Ενημέρωση της εκπαιδευτικής και της μαθητικής κοινότητας στα πλαίσια της ημέρας.
Στο τέλος της ποδηλατικής βόλτας θα γίνει κλήρωση τεσσάρων ποδηλάτων, που αντιστοιχεί ένα ποδήλατο σε κάθε Σχολείο που θα συμμετέχει.

Β. Ημέρα: Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου
    Ώρες: από 16:30 έως 19:30
Ποδηλατική βόλτα με τη συμμετοχή Συλλόγων και πολιτών – Δράση BEACTIVE
Χώρος συγκέντρωσης : Δημαρχείο – Ώρα εκκίνησης 16:30
Διαδρομή : Δημαρχείο – Πλατεία Αγγελή Γάτσου – Κεντρικός Πεζόδρομος – Αγίου Νικάνδρου – Κεντρικός Κόμβος – Κατεύθυνση προς Πιπεριά – Στάση Γήπεδα Τένις Ώρα αναχώρησης από Πιπεριά  19:00
Δραστηριότητες.
Σημείο Τερματισμού: Δημαρχείο

  Γ. Ημέρα : Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου – Δράση BEACTIVE
1.   Ώρες: από 8:00π.μ. έως 13:00μ.μ. κλείσιμο του κεντρικού πεζόδρομου Αριδαίας
2.   Street tennis: Ώρες από 8:00π.μ. έως 13:00μ.μ.
Χώρος : Κεντρικός πεζόδρομος  Αριδαίας, οδός Κύπρου.

Πληροφορίες στη ΔΗ.Κ.Ε.Α. και στο τηλ:2384024772



Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗ.Κ.Ε.Α.


ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Ο γονιός που από το κατώφλι του παιδικού σταθμού φαντασιώνεται Χάρβαρντ


O Κάρολος Ντίκενς θα ήταν πανευτυχής με τόσες πηγές έμπνευσης.

Η καθημερινότητα του σύγχρονου, «μικροδιαχειριζόμενου» παιδιού προσομοιάζει σε αυτήν του ανήλικου εργάτη κλωστοϋφαντουργίας στο Λονδίνο του 19ου αιώνα.

Ξύπνημα από τα άγρια χαράματα, άπειρες εργατοώρες, εγκλωβισμός σε ένα τοξικό περιβάλλον εργασίας, ελάχιστη φυσική άσκηση, ελάχιστος ύπνος, μεγάλες προσδοκίες (από εμμονικούς, υπεραπασχολημένους, ενίοτε και «βάναυσους» όταν πρόκειται για υψηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις ενηλίκους), μια εν γένει βικτωριανού τύπου ανατροφή (πειθαρχία και ανηλεής πίεση για αυξημένη παραγωγικότητα).

Και βέβαια, μια χαμένη παιδική ηλικία. Τα παιδιά είναι σήμερα τόσο υπερφορτωμένα και στρεσαρισμένα, που οι ειδικοί στρέφονται σε αυτό που τα τελευταία χρόνια ανακουφίζει burnt-out «μεγαλοκαρχαρίες» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Google, της Swiss National Bank κ.ο.κ.: τoν διαλογισμό. Σε πρόσφατο τεύχος του, το αμερικανικό περιοδικό «Time» φιλοξενούσε εκτενές άρθρο με τίτλο «The Mindful Classroom» (σε ελεύθερη απόδοση, «Η τάξη της ολοκληρωτικής προσοχής», εκ του «mindfulness», του εξαιρετικά δημοφιλούς τύπου διαλογισμού που στοχεύει στο «εδώ και τώρα»).

Το άρθρο συνοδεύει φωτογραφία με κοριτσάκια της Ε’ Δημοτικού, σε δημόσιο σχολείο του Λούισβιλ στο Κεντάκι, να αυτοσυγκεντρώνονται (με έναν «χαιρετισμό στον ήλιο») μπροστά σε ειδικά για γιόγκα στρώματα. Αν όλα πάνε καλά, το μάθημα διαλογισμού θα γίνει υποχρεωτικό σε όλα τα σχολεία της πόλης.

Σύμφωνα με το άρθρο του «Τime», «το γεγονός ότι το mindfulness διεκδικεί τη θέση του δίπλα στα Μαθηματικά στο δημοτικό σχολείο φανερώνει κάτι για τα επίπεδα του στρες σήμερα στον παιδικό εγκέφαλο. Όλο και συχνότερα οι εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι ο διαλογισμός μπορεί να αποτελέσει ένα αντίδοτο στις τρεις μεγαλύτερες προκλήσεις για την ψυχική υγεία των παιδιών: το άγχος, τη δυσκολία συγκέντρωσης και το bullying».

Μέχρι στιγμής, το πείραμα πηγαίνει ανέλπιστα καλά (παρά τις αντιδράσεις κάποιων γονέων που αντιμετωπίζουν τον διαλογισμό σαν βουδιστικό… βουντού). Τα αμερικανάκια που παρακολουθούν μαθήματα διαλογισμού – η ηλικία εκκίνησης είναι τα τέσσερα έτη – εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα άγχους και ποσοστά ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας), κοιμούνται καλύτερα, ενώ έχουν βελτιωμένους βαθμούς στα Μαθηματικά.

Η μύηση μαθητών του δημοτικού στον διαλογισμό είναι ενδεικτική της εναγώνιας προσπάθειας (τουλάχιστον όσον αφορά την επιστημονική και εκπαιδευτική κοινότητα) να «θεραπευτεί» το εξ απαλών ονύχων workaholic παιδί. Όσο για τους γονείς ανά τον πλανήτη, δεν έχουν πλέον καμία δικαιολογία. Οι περισσότεροι έχουν πλήρη επίγνωση ότι τα παιδιά τους είναι «φρικαρισμένα» από την υπερβολική δόση στρες.

Όσο για την Ελλάδα της κρίσης, παρά τις αναγκαστικές περικοπές στο οικογενειακό μπάτζετ, η κατάσταση είναι λίγο-πολύ η ίδια.
Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι ένας στους τρεις εφήβους αναφέρει ότι αισθάνεται πιεσμένος στο σχολείο, σύμφωνα με την πανελλήνια «Ερευνα για τις συμπεριφορές που συνδέονται με την υγεία των εφήβων μαθητών» που εκπόνησε το 2014 το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ).

Οι γονείς δεν μπορούν πλέον να επικαλούνται άγνοια. Αυξημένες κρίσεις πανικού (κυρίως την τελευταία εξαετία) στους μαθητές της Γ’ Λυκείου, φροντιστήρια που παρέχουν υποχρεωτική συνεδρία με ψυχολόγο, μαθητές της Ε’ Δημοτικού που κοιμούνται στις 11.30 μ.μ. («Μα πού να προλάβει νωρίτερα, αφού είχε και γερμανικά και βόλεϊ»), «γυμνασιάκια» που κάνουν φουλ ιδιαίτερα («για να μπορέσουν να λύσουν όλες τις απορίες τους») κ.ο.κ. Δεν υπάρχει χώρος για παιδική ηλικία.

Ένα εργασιομανές γονεϊκό «εγώ» καραδοκεί και – ήδη από το κατώφλι του παιδικού σταθμού – φαντασιώνεται Χάρβαρντ και bonus.

Γράφει η Λένα Παπαδημητρίου





ΠΗΓΗ...http://www.themamagers.gr

Η διαρκής πάλη του μυαλού με την καρδιά


Δεν μπορεί. Σίγουρα σου έχει συμβεί. Αυτές οι κάποιες περίοδοι που το κοντέρ του μυαλού γράφει χιλιόμετρα προς μια και μόνο κατεύθυνση.

Κάτι ή κάποιος έχει καταλάβει τη σκέψη σου, έχει στήσει αντίσκηνο στο υποσυνείδητο, έχει εγκαταστήσει προτζέκτορα, προβάλλεται στην κάθε υποψία κινητικότητας του νου και δεν μπορείς να ξεκολλήσεις στιγμή. Βλέπεις παντού πράγματα και καταστάσεις που τα συνδέεις με το αντικείμενο του πόθου σου.

Μια μέρα, λοιπόν, που έχεις κουραστεί από το βάρος της ίδιας σου της επιθυμίας αποφασίζεις, με το καλημέρα, να αφήσεις για λίγο στην άκρη το μαρτύριο σου και να ξεχαστείς, μήπως σταματήσεις να αισθάνεσαι εκείνο το περίεργο απροσδιόριστο βάρος που μετατοπίζεται κατά τη διάρκεια της μέρας από το μυαλό, στην καρδιά, το υπόλοιπο κορμί και πάλι πίσω.

Προσπαθείς να βρεις χίλιους δυο τρόπους να σταματήσεις να βασανίζεσαι και να αυτομαστιγώνεσαι με τα ίδια σου τα συναισθήματα και είσαι αποφασισμένος να κάνεις τα πάντα.

Σκηνή πρώτη: Φτιάχνεις καφέ και ανοίγεις ραδιόφωνο σε σταθμό που δεν είναι της άμεσης προτίμησης σου ώστε να αποφύγεις την μετωπική σύγκρουση με τραγούδια αγαπημένα που μπορεί να σε οδηγήσουν κατευθείαν σε αυτό που θέλεις να αποφύγεις να φέρεις στο νου. Όμως μάντεψε. Δεν προλαβαίνει να τελειώσει το πρώτο τραγούδι ενώ σκέφτεσαι «εντάξει μωρέ, δεν φαίνεται δύσκολο, θα τα καταφέρω να ξεχαστώ» και μπαμ! Ξεκινά άσμα κομμένο και ραμμένο στην κατάσταση που παλεύεις να απαγκιστρωθείς.

Ξεπερνάς το αρχικό σοκ, μαζεύεις τη σκέψη σου που έχει ήδη διανύσει την απόσταση από το «προσπαθώ να ξεχάσω» στο «δε θέλω να ξεχάσω» με ταχύτητα φωτός και ρίχνεις λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο να συνέλθεις.

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει το τραγούδι και, ναι ο Θεός σου κάνει πλάκα, παίζει επόμενο ακόμη πιο δυνατό κομμάτι και αρχίζουν οι ανατριχίλες πατόκορφα . Το παίρνεις απόφαση πως δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για να κάνεις διάλλειμα από τα πάθη που σε κατατρώνε, πίνεις τον καφέ μονορούφι, κλείνεις το ραδιόφωνο τη στιγμή που, αν είναι δυνατόν, παίζει πάλι τραγούδι φωτιά και ξεχύνεσαι στους δρόμους να πάρεις λίγο αέρα.

Σκηνή δεύτερη: Το να περπατάς μόνος είναι γνωστό ότι σε φέρνει πιο κοντά στις σκέψεις και τα συναισθήματα που σε βασανίζουν, οπότε τηλεφωνείς σε κολλητό πρόσωπο να πιείτε καφέ, να πείτε καμιά χαριτωμενιά να περάσει η ώρα, χωρίς οι σκοτούρες σου να σε χτυπάνε αλύπητα από όλες τις πλευρές.

Κοίτα να δεις όμως που στο δρόμο προς τον χαλαρό καφέ, θα σκοντάψεις πάνω σε ότι προσπαθείς να ξεχάσεις. Μπορεί να πάρει άπειρες μορφές. Αφίσα με τίτλο «Δεν υπάρχουν φρένα στο συναίσθημα», βιβλίο σε βιτρίνα βιβλιοπωλείου που υποστηρίζει «10 ενδείξεις για να καταλάβεις πως το μυαλό δε σε ρωτά, απλώς ταξιδεύει» ακόμη και μπλουζάκι με στάμπα «εδώ σε θέλω μυαλό μου, να φανείς δυνατό». Δεν υπάρχει σωτηρία.

Ακόμη και στον καφέ, εκεί που νομίζεις ότι κάτι έχεις καταφέρει, κάποιο μήνυμα ή τηλεφώνημα θα σε αναστατώσει, κάποιος θα περάσει που κάτι θα σου θυμίσει. Παράτησε τα. Δεν γίνεται τίποτα. Όποιος έχει δηλώσει ότι έχει χαλιναγωγήσει το συναίσθημα και κομπάζει περίτρανα ότι έχει τιθασεύσει το μυαλό πες του χαιρετίσματα. Δυο ενδεχόμενα υπάρχουν. Είτε ψεύδεται είτε δεν ξέρει για τι πράγμα μιλάμε.

Δεν έχει βιώσει εκείνες τις υπέροχα βασανιστικές καταστάσεις μου μουδιάζουν τα μέσα και τα έξω σου. Αυτές τις επιθυμίες που δεν καταλαγιάζουν καθώς αλλάζουν οι εποχές ή περνάνε οι μέρες. Αυτά τα «θέλω» που χορεύουν σαν πυγολαμπίδες τη νύχτα και ζαλίζουν την καθημερινότητα σου. Έτσι τελειώνει ημέρα σου βρίσκοντας σε όπως σε άφησε. Σε μια διαρκή πάλη μυαλού και καρδιάς.

Ένα έχω να σου πω: Μπόρα είναι θα περάσει. 
Καλύτερα στη βροχή να νιώθεις κάθε σταγόνα να ποτίζει το Είναι σου, παρά με ομπρέλα να προσπαθείς να μη βραχείς από σκέψεις και συναισθήματα.

Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο έρωτας δε θέλει τίτλο" (εκδόσεις bookstars)





ΠΗΓΗ...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Κ.Π. Καβάφης, «Μισή Ώρα»


Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω

ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα

όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.

Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης

κάποτε μ’ έντασι του νου, και βέβαια μόνο

για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν

η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.

Έτσι στο μπαρ προχθές —βοηθώντας κιόλας

πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός—

είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.

Και το κατάλαβες με φαίνεται,

κ’ έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.

Ήταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί

μ’ όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,

χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,

χρειάζονταν να ’ναι το σώμα σου κοντά.



-Κ.Π. Καβάφης

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)





Φίλε σκάρτε


Είμαι
Η μεγάλη γρατζουνιά
Στην καρδιά σου
Πονάει όταν αφανίζομαι
Αιμορραγεί όταν εμφανίζομαι
Με το ταλέντο σου την σχημάτισες
Αυτομαστιγώθηκες
Ζημιά από πρόθεση
Δική σου
Νοιάζομαι
Αλλά μάταια
Ο φίλος σκάρτος
Αποδείχτηκε.
Τώρα γνωρίζεις
Την αιτία πόνου
Επουλώσου…
Γίνε Φίλος

«Best friends are family»~από την ταινία lego batman 3





ΠΗΓΗ...https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com

Να μην την αμφισβητείς την αγάπη που σου χαρίστηκε, τ’ ακούς;


Της Γεωργίας Ανδριώτου.
Να μην την αμφισβητείς την αγάπη που σου χαρίστηκε, τ’ ακούς; Την αγάπη αυτή που σου απόθεσαν τρυφερά στα πόδια. Αυτήν που ενδεχομένως να απαρνήθηκες, να την προσπέρασες ή ακόμα και να την ποδοπάτησες.
Δεν έχει καμιά σημασία αν στα δικά σου μάτια ήταν λίγη και δεν κατάφερε να ξεπεράσει το τείχος που είχε υψώσει μπροστά από την καρδιά σου το παρελθόν σου και τ’ απωθημένα σου. Ούτε έχει καμιά σημασία αν ήταν πολλή για τις δικές σου αντοχές κι ανάγκες. Γι’ αυτόν που σε αγάπησε δεν υπήρξε μέτρο, δεν τη ζύγισε, δεν την παζάρεψε. Απλά σ’ αγάπησε.
Και την αγάπη τη νιώθεις. Την ακούς στις πράξεις. Κι εσύ την ένιωσες την αγάπη του άλλου. Στην απέδειξε πολλές φορές, πρέπει να το παραδεχτείς. Κι αν ακόμα αυτό το αμφισβητείς, ένα πράγμα δεν μπορείς να αμφισβητήσεις. Ότι κάθε φορά που εσύ τον έσπρωχνες μακριά, εκείνος στεκόταν βράχος δίπλα σου που τον χτυπούσε της απόρριψης το κύμα.
Θα έπρεπε να είχε φύγει, συμφωνώ μαζί σου. Θα μπορούσε να είχε φύγει και πάλι θα συμφωνήσω. Δεν το έκανε όμως. Μην του το χρεώσεις. Μην εξευτελίσεις το συναίσθημα ενός ανθρώπου που διάλεξε εσένα για ν’ αγαπήσει. Ψιθύρισε, έστω από μέσα σου, ένα «ευχαριστώ», βρε αδελφέ. Ναι, παραδέξου από ανθρωπιά και μόνο πως αυτός ο άνθρωπος σε αγάπησε και σου το απέδειξε με τις πράξεις του. Κι ας μην ήταν αυτές που εσύ θα ήθελες κι ας μην ήρθαν από τον άνθρωπο που θα ήθελες.
Στον καθένα αξίζει η αγάπη και στον καθένα αυτή η ζωή του τη χρωστά. Δε συγχρονίζονται, όμως,  πάντα οι καρδιές των ανθρώπων, τι να κάνουμε. Είναι κι αυτό μέσα στη ζωή. Ας μην «τιμωρηθεί», όμως, η καρδιά εκείνη που σκορπίστηκε στο όνομα της αγάπης που σου είχε. Τόσο άντεξε τόσο ένιωσε. Το τίμημα που πλήρωσε έτσι κι αλλιώς ήταν ακριβό. Γιατί όσο και να μαζέψει κανείς τα κομμάτια του που σκορπίστηκαν, δύσκολα θα είναι ξανά ο ίδιος άνθρωπος. Ακόμα κι αν πάλι αγαπήσει, πάντα θα του λείπει ένα χαμένο κομμάτι, αυτό που άφησε πίσω του σε σένα. Πάντα θα κουβαλά το δικό σου το σημάδι.
Γι αυτό σου λέω, μην την αμφισβητείς την αγάπη που κάποτε σου χαρίστηκε. Την αγάπη που ξέμεινε να ξαγρυπνά έξω από τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς σου. Είναι άδικο και σκληρό. Και το ξέρεις.  Άφησέ στον άνθρωπο αυτόν ένα κομμάτι αξιοπρέπειας, από σεβασμό στην αγάπη που σου είχε.
Δεν αγαπιούνται όλοι οι άνθρωποι. Η αγάπη είναι δικαίωμα, αλλά είναι και προνόμιο καμιά φορά. Κι εσύ αγαπήθηκες. Να νιώθεις τυχερός για το προνόμιο της αγάπης που σου χαρίστηκε. Μην την απαξιώνεις!





Το κλειδί στη φόδρα


«Είστε καλά, κύριε;» Ένας νεαρός στην ηλικία του γιου του τον τραβάει απ’ το μπράτσο. Δεν ξέρει πώς έγινε, αλλά το δεξί του πόδι, απ’ τον αστράγαλο και κάτω, βρέθηκε σφηνωμένο στην πόρτα του τρόλεϊ, καθώς έμπαινε μέσα και έκλεισε η πόρτα πίσω του. Ο νεαρός τον πιάνει απ’ το μπατζάκι και τραβάει το πόδι του μέσα γρήγορα. Τον στηρίζει και τον βάζει να καθίσει.
«Σιγά, θα μας σκοτώσεις!» φωνάζει στον οδηγό.
«Μα, στραβός είναι;» λέει ο Κοσμάς σαστισμένος. Στρέφεται στον νεαρό. «Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου».
Ο οδηγός τους κοιτάει απ’ τον καθρέφτη, σηκώνει το χέρι του σε ένδειξη συγνώμης και συνεχίζει να οδηγεί ανεπηρέαστος. Τότε ο Κοσμάς συνειδητοποιεί ότι του λείπει το δεξί του παπούτσι. Το παρατηρεί και ο νεαρός, που σκύβει πάνω του και λέει, «Θέλετε να κατεβούμε, να σας βοηθήσω να το βρούμε;»
«Όχι, όχι, παιδί μου. Άστο να πάει στο καλό».
Δεν είναι η μέρα του σήμερα καθώς φαίνεται. Απ’ το πρωί ξύπνησε με βαρύ κεφάλι. Άκουσε τη νύφη του το βράδυ να κάνει παράπονα στον γιο του επειδή φτύνει μπροστά τους και αυτή σιχαίνεται. Έχει γεμίσει λέει το σπίτι με χαρτοπετσέτες με φλέματα. «Κι είναι λόγος αυτός να τσαντίζεσαι;» της είπε ο γιος του. «Έτσι έχει μάθει ο καημένος, γέρος άνθρωπος είναι, δεν αλλάζει χούγια». Ο Κοσμάς την έχει ξανακούσει να τον αποκαλεί χλεμπονιάρη στην κουμπάρα της, όταν αυτός δεν ήταν μπροστά. Κάτι τέτοιες μέρες είναι που θέλει να πάρει των ομματιών του, να φύγει, να πάει στο χωριό του, στο σπίτι του, αλλά η μοναξιά είναι βαριά, δεν παλεύεται. Κι έχει και την καρδιά του. Θα πεθάνει κάνα βράδυ μόνος του, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι και θα βρωμίσει εκεί μέσα, στο έρημο σπίτι. Ευτυχώς ο γιος του τον καταλαβαίνει, τον αγαπάει, θα τον στηρίξει. Άλλωστε, το σπίτι του γιου του είναι και δικό του σπίτι.
Κάτι έχει πέσει μέσα στη φόδρα του σακακιού του, βαρύ σα νόμισμα. Θα πρέπει να ’πεσε απ’ την τρύπα που είχε στην τσέπη του. Η νύφη του έραψε την τσέπη χθες το βράδυ. Δεν θα το είδε. Το πιάνει καλύτερα. Είναι το κλειδί του. Πάει πότε δεξιά, πότε αριστερά, σαν παγιδευμένο βαρίδι. Πώς θα μπει στο σπίτι τώρα που όλοι λείπουν; Πρέπει να σκίσει την τσέπη του για να το βγάλει.
Φτάνουν στη στάση Κουκάκι. Σηκώνεται και πάει προς την πόρτα.
«Να σας βοηθήσω;» λέει ο νεαρός και τον κρατάει απ’ το αριστερό του μπράτσο.
«Θα κατέβεις εδώ;»
«Ναι, λίγο πιο πάνω μένω. Θα σας βοηθήσω να πάτε σπίτι σας».
«Να ’σαι καλά, παιδί μου», λέει ο Κοσμάς και κατεβαίνουν το τρόλεϊ αγκαζέ. «Από δω», λέει. Περπατάνε στη Γενναίου Κολοκοτρώνη, αυτός κουτσαίνοντας, αλλά υποβασταζόμενος απ’ τον νεαρό. Πάει πότε δεξιά, πότε αριστερά, αναγκάζοντας και τον νεαρό να προσαρμόσει το βήμα του. Κουτσαίνει αυτός, κουτσαίνει και ο νεαρός. Και το κλειδί, πάει πότε δεξιά, πότε αριστερά. Κάτω απ’ το πόδι με την κάλτσα το πεζοδρόμιο παγωμένο. Οι ανασηκωμένες απ’ τις ρίζες των νεραντζιών πλάκες του πληγώνουν τις σόλες. Το παπούτσι του γδέρνει το δρόμο, ακούγεται σα να έχουν μπει ποντίκια στην αποθήκη και αναστατώνουν τα τρόφιμα.
Χτυπάει το κινητό του νεαρού. Βάζει το χέρι στην τσέπη του μπουφάν του και το σηκώνει στ’ αφτί του.
«Ναι; Τι έγινε πάλι; Ναι, το ξέρω ότι σε ξυπνάει, αλλά –» Το χέρι του σφιχτή θηλειά στο μπράτσο του Κοσμά. «Κάνε υπομονή-». Αναστενάζει. «Και βέβαια δεν είμαι μαμάκιας!» Κοιτάει γύρω του, μετά τον Κοσμά και χαμηλώνει τη φωνή του. «Ναι, ναι εντάξει, θα της το πω. Θα είμαι αυστηρός, ναι, εντάξει, γεια τώρα». Γλιστράει το κινητό του πίσω στην τσέπη του. Σηκώνει τους ώμους και λέει, «Γυναίκες! Τα ’χει βάλει με τη μάνα μου».
«Μένει μαζί σας, ε;»
«Ναι, η καημένη. Αλλά, νύφη με πεθερά μαζί, ξέρετε, τρώγονται συνέχεια».
«Ναι, ξέρω», λέει ο Κοσμάς. Ξαφνικά νιώθει το σφίξιμο του νεαρού στο αριστερό του χέρι να απλώνεται σ’ όλο του το κορμί, να τον χτυπάει στην καρδιά, να γίνεται κόμπος στο λαιμό, να τον βαράει στα μηνίγγια. Τρίβει τον κρόταφό του και προσπαθεί να ελευθερώσει το μπράτσο του. Μετά το σηκώνει και δείχνει μια μονοκατοικία στ’ αριστερά τους. «Εδώ είμαστε». Ο νεαρός τον αφήνει έξω απ’ την πόρτα.
«Είστε εντάξει τώρα; Θέλετε βοήθεια;»
«Όχι, όχι, παιδί μου. Στο καλό. Ευχαριστώ πολύ». Τον χαιρετάει και ο νεαρός χάνεται, καθώς στρίβει δεξιά προς Φιλοπάππου με βήμα γοργό.
Το κλειδί είναι ακόμα φυλακισμένο στη φόδρα του σακακιού του. Βγάζει τη φόδρα απ’ την τσέπη έξω και προσπαθεί να τη σκίσει. Αδύνατον. Έχει ένα μικρό σουγιά στην τσέπη του παντελονιού του. Τον ανοίγει και σκίζει τη φόδρα της τσέπης. Βυθίζει το χέρι του μέσα και πιάνει το κλειδί. Κρύο βαρίδι στη χούφτα του. Κάθεται στα σκαλοπατάκια και ακουμπάει το πονεμένο του κεφάλι στο άδειο του χέρι. Κλείνει τα μάτια του. Η εικόνα του νεαρού μπροστά του, κουτσή, πάει πότε δεξιά, πότε αριστερά. Παίρνει βαθιά ανάσα, σηκώνεται, ανεβαίνει τα σκαλάκια και πάει προς τη μεριά που είναι το μεταλλικό ταχυδρομικό κουτί. Σηκώνει το κλείστρο και ρίχνει μέσα το κλειδί. Βγάζει το παπούτσι του και το πετάει στον κάδο στο πεζοδρόμιο. Κατεβαίνει τη Γενναίου Κολοκοτρώνη προς τον σταθμό του ηλεκτρικού στα Πετράλωνα. Τα πόδια του συνηθίζουν σιγά σιγά τα κρύα πεζοδρόμια και τις σπασμένες πλάκες. Τα ποντίκια δεν αναστατώνουν τα τρόφιμα και αυτός δεν κουτσαίνει πια. 
«Όλα μια συνήθεια είναι», λέει στον εαυτό του. «Όλα μια συνήθεια».

_

γράφει η Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου





Η πλατεία


Η πλατεία μας, με το παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού της περιοχής και την πιτσιρικαρία χωρισμένη είτε σε ομάδες είτε ενωμένη σαν μια γροθιά, που έπαιζε τα αγαπημένα παιδικά παιχνίδια. «Α μπε μπα μπλομ, του κιθε μπλομ. Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλόμ μπλιμ μπλομ. Όλα τα κοιτώ, σαν παιδί καλό, την Ακρόπολη και το Λυκαβηττό! Βγήκες!».

Και να τα γέλια και να η παιδική φαντασία να μεγαλοποιεί καταστάσεις και να νομίζει ότι ζει σε ένα άλλο σύμπαν που διεπόταν από νόμους που θεσμοθετούσαν τα ίδια τα παιδιά και που δεν καταλάβαιναν οι γέροι μεγάλοι (όποιος δεν ήταν παιδί ήταν αμετάκλητα γέρος). Και μήπως εμείς καταλαβαίναμε εκείνους; Το ότι καταλαβαινόμασταν απόλυτα μεταξύ μας μας έφτανε και μας περίσσευε, για να είμαστε ευτυχισμένα. Απολαμβάναμε μια αθωότητα ειρηνική ακόμη και εν καιρώ πολέμου.

Και όταν έγερνε ό ήλιος και μαζωμό στο σπίτι ακόμη δεν είχαμε, ξάφνου ακουγόταν η φωνή της μάνας μας: «Φοίβο, Μαρία, ελάτε ήρθε ο μπαμπάς». Και τότε, ο κάθε Φοίβος και η κάθε Μαρία έτρεχε του σκοτωμού στο σπίτι, έστω και με μισή καρδιά, (η άλλη μισή είχε παραμείνει στο παιχνίδι που δεν έλεγε ποτέ να τελειώσει), για να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της υποδοχής του αρχηγού της οικογένειας. Δε θα το πιστέψετε, αλλά ο πατέρας ήταν κάποτε ο αρχηγός της οικογένειας, πριν προκύψει η ισότητα των φύλων και ο φεμινισμός!

Εξήντα χρόνια πέρασαν ή και πολύ περισσότερα και η πλατεία παρέμεινε η ίδια, μόνο με κάτι μικροαλλαγές, τόσο στην καγκελένια της περίφραξη, όσο και στα λουλουδιασμένα της παρτέρια, που πια δεν τα φροντίζει μερακλής κηπουρός υπάλληλος του Δήμου. Μα τα παιδιά άλλαξαν. Επί εποχής μου, οι γιαγιάδες έφερναν τα εγγόνια τους να παίξουν με παιχνίδια άγνωστα στα σημερινά πιτσιρίκια. Ούτε το κυνηγητό και το κρυφτό μα ούτε και «περνά περνά η μέλισσα» και το «γκέο βαγκέο» ακούγονται πια μέσα από χαρούμενα ξεφωνητά.

Σήμερα κάθονται ήσυχα ήσυχα στα παγκάκια δίπλα στους παππούδες με το κινητό στα χέρια, σοβαρά και χαμένα σε ένα σύμπαν αλλιώτικο, μοναχικό, αλλόκοτο. Ομαδικό παιχνίδι και οι εξ αυτού φιλίες ανύπαρκτες, ή σε μαρασμό. Και στην παρότρυνση κάποιου ηλικιωμένου να τρέξουν, να χοροπηδήσουν, να ξεφωνίσουν, να πέσουν, να σηκωθούν, να γελάσουν και να κλάψουν ακόμη, με χτυπημένα γόνατα, απαντούν: «Ουφ! καλέ γιαγιά κι εσύ με τις αρχαιολογίες σου, εμάς αυτό μας αρέσει. Και μη μιλάς άλλο γιατί βρίσκομαι σε ένα πολύ προχωρημένο επίπεδο του παιχνιδιού μου και θέλω να το κερδίσω».

Ευτυχώς να λες που στο σχολείο δεν επιτρέπουν τα κινητά και τα παιδιά στα διαλείμματα απολαμβάνουν και λίγο αληθινό παιχνίδι, αλλιώς και την ώρα της Γυμναστικής ακόμη με τα «επίπεδα» θα ασχολιόντουσαν. Και ας μου πει παρακαλώ κάποιος. Ποιος φταίει ή ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν την αγορά του κινητού ή του τάμπλετ; Ο μπόμπιρας ή ο γονιός ο ίδιος που κατά τα άλλα παραπονιέται για τα νέα ήθη και έθιμα στον τομέα του παιχνιδιού; Το μόνο κέρδος ίσως είναι στο μη ξεπάτωμα των παπουτσιών κάθε λίγο και λιγάκι από την αλόγιστη χρήση. Μα χίλιες φορές η φθορά του παπουτσιού, παρά τούτη η ακινησία και η προσκόλληση σε μια μικρούλα οθόνη. Και δυστυχώς, όπως έμαθα, τα περισσότερα παιδιά, ακόμη και την ώρα του ύπνου, συνεχίζουν τη θέαση κάτω από τα σκεπάσματα.

Γι αυτό, μάνα, μην απορείς που το βλαστάρι σου δεν έχει ξυπνημό το πρωί για το σχολείο και είναι μες στο νεύρο και την κατσουφιά, από τη στιγμή που ανοίξει τα ματάκια του. Στην πραγματικότητα δεν έχει κοιμηθεί και τη θέση του κρεβατιού, θα την πάρει σε λίγο το θρανίο. Κοίτα να του πεις για να το φέρεις στα ίσα του: «Έλα παιδάκι μου, έτοιμο το καφεδάκι σου. Να σου ανάψω τσιγάρο; Από τα κανονικά θες ή από τ’ άλλα!».

Άλλα ήθη και έθιμα, άλλες νοοτροπίες και καιροί υπερπολιτισμένοι!

Αυτά…

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου





ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Αγάπα αν τολμάς


Αγάπα τους ανθρώπους

που έχουν μια καλή κουβέντα πάντα να πουν

που επιμένουν να βλέπουν την ομορφιά μες στην ασχήμια

που εργάζονται για καλό σκοπό

που δέχονται το διαφορετικό

που εκτιμούν τους ανθρώπους γι’ αυτό που είναι όχι γι’ αυτά που έχουν

που φανερώνουν την ευαλωτότητα τους και δε φοβούνται να πουν

συγγνώμη, σ΄αγαπώ ή με πλήγωσες

που ξέρουν τη δύναμη τους αλλά δεν την εκμεταλλεύονται

που αγαπούν τα λάθη τους, το δάκρυ και το γέλιο τους

που αποζητούν να ακούσουν τις αληθινές ιστορίες των ανθρώπων

που προστατεύουν τη φύση γιατί νιώθουν κομμάτι της

που συγκινούνται από τις τέχνες γιατί είναι άνθρωποι

λεπτοί, ευαίσθητοι, όχι αδύναμοι.

Τολμάς να αγαπήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;

 Σταυριάννα Περβολαράκη





Περί του προσωρινού


περί του προσωρινού

δεν μας μάθανε τίποτα στο σχολείο
κάθε μέρα στις οχτώ
γλώσσα, γλώσσα, μαθηματικά
ιστορία, φυσική, χημεία
εμείς και ο κόσμος

τι μάθαμε γι'αυτόν;
κόσμος είναι το εύτακτο τμήμα
του όντως Όντος που ορίζεται ως
άπειρον διατεταγμένον και κεκοσμημένον
μάθαμε για τα άστρα και τους γαλαξίες
τους κομήτες και τα νεφελώματα
θεωρίες περί του ηλεκτρομαγνητισμού
της θερμοδυναμικής, της σχετικότητας,
περιοδικούς πίνακες, οργανικές ενώσεις
μας είπανε πως ο κόσμος είναι αγέννητος
αιώνιος, σφαιρικός και άφθαρτος
ο άνθρωπος υπερδύναμος
μπορεί να σκαρφαλώσει στο φεγγάρι

κάθε μέρα στις οχτώ
χτύπημα κάρτας, τσάι
μίτιγνκσ, παρουσιάσεις, ντεντλάινσ
τώρα μαθαίνουμε αλήθειες

ο κόσμος είναι μικρός, λίγος
και προσωρινός
ο φως δεν παγιδεύεται
ο έρωτας με τα καυτά βράχια
δεν θα κρατά παρά όσο για την απόλαυση
της ηδονής
τα καλοκαίρια πάντα θα μας ξεφεύγουν
τα ακροδάχτυλα μας θα ενώνονται τόσο
όσο για την δημιουργία της ανάμνησης
οι μέρες θα ξημερώνουν αιφνίδια νύχτες
τα σίγουρα θα γνέφουν ειρωνικά αντίο
χιλιάδες μαχαίρια
θα καρφώνονται στο συκώτι μας
μέχρι τη λυπηρή συνειδητοποίηση
πως ακόμα κι αυτός
αυτός που σε κάνει να νιώθεις
φεύγει

κάτι μας μάθανε στο σχολείο
 μας μάθανε να ζούμε σαν αθάνατοι
και μια μέρα
είδαμε τα μαλλιά μας να ασπρίζουν





ΠΗΓΗ...http://www.yposimeioseis.com/

Εδώ στου δρόμου τα μισά


Μεγαλώσαμε. Δεν μπαίνει θέμα. Το μυαλό είναι το πρόβλημα. Ζηλεύει. Όχι στιγμές περασμένες. Στιγμές καινούργιες που σβήνουν ότι πέρασε, που προχωρούν ένα βήμα παραπέρα. Είναι στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να ακινητοποιήσω το χρόνο, όχι για να ζήσω την ευτυχία της στιγμής, αλλά γιατί καμιά ευχή δεν έχει θέση. Ούτε ένα λεπτό πίσω, ούτε είκοσι χρόνια. Ούτε ένα λεπτό μπροστά. Λες και τούτο τελικά είναι το σημείο μηδέν. Κάπου εκεί στη μέση, ή για να είμαι απόλυτος, ακριβώς στη μέση. Πόσο πια το μυαλό να ωριμάσει, δεν θα τρώγεται. Αλλά και το πίσω έχει αναθεωρηθεί. Στερημένο από τις μετέπειτα εμπειρίες τι άξια μπορεί να έχει;

Η γνώση τελικά επιβάλει την ανάγκη, να μείνουμε εδώ στου δρόμου τα μισά, εδώ που ξέρουμε πια ότι δεν ξέραμε, αλλά και έχουμε την δυνατότητα για ασφαλείς προβλέψεις.

Θα έχετε καταλάβει, ότι δεν ασπάζομαι «Το όσο ζεις μαθαίνεις». Τι να μάθουμε πια; Μπορεί η ανηφόρα να μας κούρασε, αλλά μας έδωσε την δυνατότητα να βλέπουμε από εδώ ψηλά και τις δυο κατηφόρες και αυτήν που μόλις ανεβήκαμε και αυτήν που έχουμε μπροστά μας και ετοιμαζόμαστε να κατεβούμε.

Έπρεπε να διαβώ χιλιόμετρα χρόνου, για να μην κάνω ούτε μια δεκάρα έκπτωση, για να μην σκέφτομαι με αριθμούς, για να μην κρατάω πισινές, για να μην υπολογίζω κανένα αύριο. Η ανηφόρα πράγματι μας κούρασε, αλλά γύμνασε κατάλληλα τα αισθήματα μας, τόσο που να μη μετανιώνω για ότι προηγήθηκε και για ότι θα ακολουθήσει. Μπορώ να υποστηρίζω πλέον ότι: «ο έρωτας είναι πράξη ακραία και οριακή. Και ή τη ζεις με τα όλα της – συμπεριλαμβανομένης της ολικής καταστροφής ενίοτε – η την προσπερνάς, κι όταν γκριζάρεις ψάχνεις τοίχους να ματώσεις το κεφάλι σου που δεν την έζησες».





Εδεσσαϊκό Θέατρο: «Εγγραφές στο Θεατρικό Εργαστήρι»


«Εγγραφές στο Θεατρικό Εργαστήρι»

«Ελάτε να παίξουμε και να μάθουμε! Να ακονίσουμε τα εκφραστικά μας μέσα, το σώμα, τη φωνή και τη φαντασία μας και πάνω απ’ όλα να γίνουμε ομάδα που θα μοιραστεί δυνατές συγκινήσεις μέσα από το Θέατρο!»
Το Εδεσσαϊκό Θέατρο συνεχίζει τις δραστηριότητές του με την έναρξη λειτουργίας του Θεατρικού Εργαστηρίου την Κυριακή 1η Οκτώβρη και καλεί παιδιά και εφήβους να δοκιμάσουν το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του Θεάτρου! 
Στόχος του εργαστηρίου είναι να προσφέρει σε παιδιά και εφήβους τα κατάλληλα ερεθίσματα και την τεχνική κατάρτιση που απαιτείται, προκειμένου να έρθουν σε επαφή με την Θεατρική τέχνη. Θα βοηθήσει να ανακαλύψουν και να εκφράσουν τις δημιουργικές τους ικανότητες, να αναπτύξουν πρωτοβουλία και αίσθημα ευθύνης, να καλλιεργηθούν πολιτιστικά και αισθητικά, να ενθαρρυνθούν στην παρατήρηση και την αυτοσυγκέντρωση, να βελτιώσουν το λεξιλόγιό τους και να εκτονωθούν με την κίνηση και το λόγο.
Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι και τον αυτοσχεδιασμό, θα μάθουν να εκφράζονται και να επικοινωνούν, να καλλιεργούν την φαντασία και να ελέγχουν την ευαισθησία τους, να οξύνουν τις ικανότητες τους ώστε να βρίσκονται σε επαφή και αρμονία με τον εαυτό τους αλλά και τους άλλους.
Νέοι θεατρικοί εμψυχωτές, με πλούσια θεατρική παιδεία, γνώσεις και εμπειρία, διδάσκουν την τέχνη του θεάτρου, την αγωγή του λόγου και κάνουν το θέατρο ευχάριστο παιχνίδι μεταδίδοντας στους μικρούς μας φίλους την αγάπη τους για το θέατρο.
Φίλες και φίλοι, δώστε την ευκαιρία στα παιδιά σας να διοχετεύσουν την ενέργεια τους σε μια δραστηριότητα που θα απελευθερώσει την έκφραση των σκέψεων και των συναισθημάτων τους, θ’ αγκαλιάσει τις ευαισθησίες τους και θα καλλιεργήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους! 

Πληροφορίες-εγγραφές 
στο εντευκτήριο του συλλόγου Ίωνος Δραγούμη 35 καθημερινά ώρες 18:30-20:30 
τηλ: 6938363911 - 
mail: edessaikotheatro@gmail.com

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...