Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Έτσι ακούγεται ένα δέντρο όταν το παίζεις σε πικάπ!


Ο Bartholomaus Traubeck, ένας μουσικός καλλιτέχνης, έχει μάθει να κάνει πολύ καλά ένα νέο είδος μουσικής: την μουσική του δέντρου.
 Την κάνει παίζοντας απλά δέντρα σε ένα πικάπ. Αντί να χρησιμοποιηθεί μια βελόνα για να καταγράψει τον ήχο, αισθητήρες τοποθετούνται για να συλλέξουν πληροφορίες για το ξύλο και να τις μετατρέψουν σε νότες πιάνου.
 Κάθε ήχος ακούγεται πολύ μοναδικός λόγω της μεγάλης ποικιλίας των χαρακτηριστικών των δακτυλίων, όπως η αντοχή τους, το πάχος και ο συνολικός ρυθμός ανάπτυξης του δέντρου.
 Φυσικά, το δέντρο από μόνο του δεν δημιουργεί τον ήχο, αλλά το δέντρο ουσιαστικά μεταφράζεται στη γλώσσα της μουσικής που ξέρουμε σήμερα.
 Σεβασμός στον Traubeck που ανακάλυψε αυτή την απίστευτη ιδέα και την έφερε στο προσκήνιο για να την απολαύσουμε όλοι μας. 

Δείτε το βίντεο:









ΠΗΓΗ...http://www.awakengr.com

Οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους αυτά τα έξι πράγματα


Είστε καλοί γονείς;
Οι καλοί γονείς βασίζονται σε έξι βασικά πράγματα.

Το να είσαι γονιός είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο. Γι αυτό, για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών, ποτέ δεν πονάει η υπενθύμιση κάποιων βασικών αληθειών.
Το γεγονός είναι πως τα παιδιά χρειάζονται έξι πράγματα για να μεγαλώσουν με υγεία, χαρά, αυτοπεποίθηση και όσο καλύτερα γίνεται ικανά να πετύχουν στην ζωή: αγάπη, καθοδήγηση, όρια, προστασία, επιβεβαίωση και σεβασμό.

1. Αγάπη
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φυσικά όχι τόσο πολύ ώστε να νιώσουν πνιγμένα. Χρειάζεται να λατρεύονται αλλά επίσης πρέπει να μάθουν την υπευθυνότητα και την αυτονομία. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν πως είναι ξεχωριστά, αλλά όχι τόσο ξεχωριστά ώστε να αισθάνονται πως οτιδήποτε και αν κάνουν είναι εντάξει.
Πρέπει να δουν πως οι γονείς τους μπορούν να τα αγαπούν αλλά επίσης να αποδοκιμάζουν τις πράξεις τους σε κάποιες περιστάσεις. Μεγάλωσα με ένα παιδί του οποίου οι γονείς ήταν υπερβολικοί στο να του λένε συνεχώς πόσο σπουδαίος ήταν. Λόγω αυτού πήραν τα μυαλά του αέρα έχοντας μια αίσθηση υπεροχής σε σχέση με τα άλλα παιδιά στην γειτονιά.
Από την άλλη πλευρά, ξέρω κάποια παιδιά τα οποία δέχονται πολύ αγάπη και επιβεβαίωση χωρίς οι γονείς τους να το παρακάνουν και αυτά τα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση, είναι χαρούμενα, ήσυχα και ευγενικά. Δουλεύουν σκληρά και τα πάνε καλά με τους άλλους.

2. Καθοδήγηση
Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά οι γονείς οφείλουν να μην είναι τόσο καθοδηγητικοί με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μαθαίνουν ποτέ να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Πρέπει να είναι ικανά να δοκιμάζουν πράγματα, να τα κάνουν άνω κάτω και να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Πρέπει να βιώσουν την απογοήτευση και την αποτυχία ώστε να μάθουν, να ωριμάσουν και αναπτύξουν χαρακτήρα.
Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση για να γίνουν καλύτερα. Πρέπει να μάθουν να δουλεύουν καλά, να έχουν καλές μαθησιακές συνήθειες και να καταλάβουν την αξία της σκληρής δουλειάς, την επιμονή και την αφοσίωση σε οτιδήποτε και αν κάνουν. Πρέπει να διδαχθούν την προσωπική υπευθυνότητα και ευθύνη ώστε να μπορέσουν να μάθουν από τα λάθη τους και να ωριμάσουν σαν προσωπικότητες.
Η μάθηση της συμπόνιας για τα άλλα ζωντανά προσφέρει μια αίσθηση υπευθυνότητας για την οικογένεια, την κοινωνία και τον πλανήτη. Χρειάζεται να μάθουν την αυτοσυγκέντρωση για να μην κατηγορήσουν τον εαυτό τους για λάθη ή αδυναμίες. Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν πώς να παίζουν δίκαια και να ακολουθούν τους κανόνες της κοινωνίας τους ώστε οι άνθρωποι να θέλουν να παίξουν μαζί τους όταν μεγαλώσουν.
Η Sheryl Sandberg στο καινούργιο της βιβλίο Option B: Facing Adversity, Building Resilience and Finding Joy, μιλά για την ελαστική ανατροφή των παιδιών με “το να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν τέσσερα βασικά πιστεύω: (1) να έχουν κάποιον έλεγχο στην αγάπη τους (2) να μπορούν να μάθουν από την αποτυχία (3) σημαίνουν ως ανθρώπινα όντα και (4) έχουν αληθινές δυνάμεις στις οποίες μπορούν να βασιστούν.”

3. Όρια
Τα παιδιά χρειάζονται όρια ώστε να μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να καταλάβουν τι προσδοκίες υπάρχουν από αυτά. Το να λες “όχι” σε ένα παιδί βοηθά στο να χτίσει χαρακτήρα, όπως και ανοχή στην απογοήτευση.

4. Επιβεβαίωση
Τα παιδιά χρειάζεται να ακούγονται και να παίρνουν απαντήσεις ώστε να αισθανθούν επιβεβαιωμένα, αλλά οι γονείς πρέπει να είναι σε τέτοια θέση ώστε τα παιδιά να την αναπτύξουν κατάλληλα. Η Sandberg λέει στην Option B όταν τα παιδιά “επαινούνται για την προσπάθεια” καινούργιων ή δύσκολων πραγμάτων, αναπτύσσουν μια “νοοτροπία ανάπτυξης” η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να “δουν τις ικανότητες σαν δεξιοτεχνίες οι οποίες μπορούν να διδαχθούν και να αναπτυχθούν.” Η Sandeberg αναφέρει πως τα παιδιά αναπτύσσουν την ελαστικότητα όταν σημαίνουν και αυτό σημαίνει: “να ξέρεις πως οι υπόλοιποι σε παρατηρούν, νοιάζονται για εσένα και βασίζονται πάνω σου.”

5. Σεβασμό
Τα παιδιά χρειάζονται τον σεβασμό γιατί είναι το θεμέλιο της προσωπικής αξίας. Τα αισθήματα τους πρέπει να είναι σεβαστά όπως και οι απόψεις τους, οι ευχές και τα σώματα τους. Αυτό δε σημαίνει να τους δίνετε ότι θέλουν ή να τα αφήνετε να κάνουν ότι θέλουν, αλλά σημαίνει πάντα να σκέφτεστε τι είναι καλύτερο για εκείνα. Το να σέβεστε ένα παιδί σημαίνει να το αποδέχεστε όπως ακριβώς είναι και το τι θέλει, ακόμα και αν αυτό είναι κάτι που ο γονιός δεν καταλαβαίνει απαραίτητα ή δεν συμφωνεί με αυτό.
Στη παλιά τηλεοπτική σειρά, Family Ties , δύο πολύ φιλελεύθεροι γονείς μεγάλωσαν έναν δημοκρατικό γιο και τον αποδέχτηκαν όπως ήταν ακόμα και αν η πολιτική του άποψη τους μπέρδευε. Οι ετερόφυλοι γονείς των LGBTQ παιδιών τα σέβονται όταν αποδέχονται την ταυτότητα του γένους τους και τις ρομαντικές τους προτιμήσεις.

6. Προστασία
Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται και από τις δικές τους παρορμήσεις και από τον κόσμο. Με την προστασία θα είναι ικανά να μάθουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους. Χρειάζεται να βλέπουν τους γονείς τους να τα υπερασπίζονται και να τα κρατούν ασφαλή από το κακό. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν άξια και πως αξίζουν την προστασία.
Από την άλλη πλευρά τα παιδιά δε χρειάζεται να είναι υπέρ-προστατευμένα ώστε να αποφεύγουν τις συνέπειες των λαθών τους ή να τους επιτρέπεται να ξεφεύγουν με σχεδόν καμία συνέπεια. Οι γονείς πρέπει να εξισορροπήσουν την προστασία των παιδιών τους με την ανάγκη τους για την μάθηση των βασικών μαθημάτων ζωής.
Οι υπερβολικά προστατευτικοί γονείς αναστατώνουν τα παιδιά τους συναισθηματικά ή τα κάνουν εγωιστικούς νεαρούς ενήλικες που νομίζουν πως μπορούν να ξεφύγουν από κάθε είδους κακής συμπεριφοράς.

Τα αποτελέσματα του να είσαι καλός γονιός
Όταν οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους τα παραπάνω έξι, τα παιδιά θα μεγαλώσουν με αυτοεκτίμηση. Αυτό περιλαμβάνει την αίσθηση αυτοπεποίθησης , αρκετό αυτό-σεβασμό και καλή προσωπική φροντίδα. Ως καλοί γονείς, ποτέ δεν πονά το να σκέφτεστε πως ανατρέφετε τα παιδιά σας και το να κάνετε περιστασιακές προσαρμογές.

Η αύξηση της κατάλληλης αγάπης, των ορίων, της καθοδήγησης, της επιβεβαίωσης και του σεβασμού που δίνετε στα παιδιά σας μπορούν μόνο να είναι ωφέλιμα για αυτά.





ΠΗΓΗ...http://www.awakengr.com

Έρωτας εστί


Έρωτας εστί να ξυπνάς και να κοιμάσαι με ένα όνομα, ένα βλέμμα, ένα χαδί, έναν βραχνά, έναν πόνο. 

Έρωτας εστί βόλτες από το ροζ στο γκρίζο συννεφάκι Μία να γίνεσαι μούσκεμα από σταγόνες ηδονής και την άλλη από σταγόνες «λείπεις».

Στον έρωτα δεν υπάρχουν ονόματα, δεν είναι η Μαρία, ο Γιάννης… Στον έρωτα βαφτιζόμαστε με κάθε τι ζουζουνιάρικο, χαζό, αφελές, διαφορετικό. 

Ο έρωτας εκδηλώνεται και εξελίσσεται μέσα από δύο. Η έντασή του δε σταματά, ούτε στην απόσταση, ούτε στο μαζί. Δεν κορυφώνεται με το σεξ, δε χαλαρώνει στο τελείωμα της ερωτικής πράξης. Είναι σε κορύφωση σε κάθε άγγιγμα, σε κάθε αισθάνομαι, σε κάθε βλέμμα. Διαφορετικές κορυφώσεις κάθε φορά, όμως ίδια δυνατές και έντονες.

Θέλω να σε χαϊδέψω παντού και ταυτόχρονα μόνο στα μαλλιά.

Θέλω να σε φιλήσω παντού και ταυτόχρονα μόνο τρυφερά στο μέτωπο.

Θέλω να σου κάνω τόσα πολλά και ταυτόχρονα μόνο να σε πάρω αγκαλιά και να κοιμηθούμε.

Θέλω να μου κάνεις άλλα τόσα και ταυτόχρονα μόνο να ακουμπήσεις το κορμί σου πάνω μου να σε νιώθω.

Έρωτας είναι το κόψιμο της ανάσας στο «σε θέλω εδώ και στο είσαι εδώ».

Έρωτας είναι να θέλεις κατασπαράξεις σαν αγρίμι και ταυτόχρονα να αγκαλιάσεις σα μωρό.

Έρωτας είναι Όταν η διάθεση εναλλάσσεται από γουτσου γούτσου σε άντε γ@μ.

Έρωτας είναι ο πόνος των πληγών κ η αγαλλίαση της φροντίδας αυτών. 

Έρωτας είναι ένα παιδί που κλαίει και γελάει το ίδιο εύκολα, το ίδιο δυνατά.

Έρωτας είναι να έχουν τα πάντα νόημα μα συνάμα τίποτα.

Έρωτας είναι οι ίδιες λέξεις που βγαίνουν από διαφορετικά βλέμματα όταν αντικρίζονται. Ακόμα και χώρια να κοιτάνε συναντιούνται σε κάποια θύμηση σε φόντο αστεριών.

Έρωτας είναι να αφήνομαι στα χέρια σου και συ στα δικά μου, το κορμί μου δικό σου και το δικό σου δικό μου. Να το προσέξω, να το φροντίσω, να το κάνω να χαρεί, να είμαστε σκληροί και ταυτόχρονα τρυφεροί. 

Έρωτας είναι το τρέμουλο της απουσίας και το τρέμουλο του δικού σου αγγίγματος. 

Έρωτας είναι το πιο γλυκό πιοτό, που όσο και να πιεις το λαχταράς κι άλλο. Ευφραίνει καρδίαν, αναστατώνει το κορμί και το μυαλό τρελλαίνεται που δεν μπορεί να διαχειριστεί ότι το σώμα και η καρδιά προστάζει, ώσπου το γλυκό πιοτό σαν φίλτρο μαγικό σαγηνεύει το μυαλό και στον κόσμο αυτό υπάρχεις μόνο εσύ και γω!

Έρωτας εστί «θάνατος και ανάσταση»


Κείμενο: Sarky






ΠΗΓΗ...https://facerealityweb.wordpress.com

Ένα δεν αλλάζει στη ζωή. Ότι η ζωή συνεχώς αλλάζει.


Η αλλαγή, η ανατροπή, η εξέλιξη, το μοιραίο, το ξαφνικό είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη ζωή· η μικρότητά μας μπροστά στην παντοδυναμία του σύμπαντος, των καιρικών φαινομένων, της ανθρώπινης τρωτής φύσης μπροστά στο χρόνο.

Αλλάζουμε, παρακολουθούμε το σώμα μας, την εικόνα μας να εξελίσσεται να αποκτά άλλα χαρακτηριστικά, άλλη υφή και όψη. Ένα ταξίδι στο χρόνο… Η ζωή μας χαράσσεται στο πρόσωπό μας, ουλές, ρυτίδες μαρτυρούν τα βιώματά μας. Τη μεταμόρφωσή μας από εξαρτημένα όντα σε ανεξάρτητα.     

Οι καιροί αλλάζουν, οι συνθήκες, το περιβάλλον, τα άτομα που μας περιτριγυρίζουν. Καλούμαστε να προσαρμοστούμε, να μάθουμε το καινούριο. Δενόμαστε με ανθρώπους, αγαπάμε, πληγωνόμαστε. Αλλάζει η ρουτίνα, οι συνήθειές μας, οι ανάγκες και οι ευκαιρίες που μας προσφέρονται.

Ξεκινάμε χαμένοι σε έναν άγνωστο κόσμο όπου είμαστε πρωταγωνιστές, με ένα σενάριο που περιμένει την πένα μας. Σιγά-σιγά  βρίσκουμε την ταυτότητά μας. Ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας. Αλλάζουμε, ωριμάζουμε. Η ιδιαίτερη φύση μας πλάθεται και πλέον στεκόμαστε πιο γερά στα πόδια μας. Κρίνουμε, αφουγκραζόμαστε ό,τι μας συμβαίνει, ό,τι νιώθουμε. Αντιμετωπίζουμε προκλήσεις, βιώνουμε εμπειρίες που μεταλλάσσουν την ψυχή μας. 

Αποφασίζουμε. Έρχεται η στιγμή που έχουμε τη δύναμη να ορίσουμε το δρόμο μας. Μία μας απόφαση, μία μας επιλογή ανατρέπει το υπάρχον σύστημα. Μας ανοίγει νέους δρόμους, δημιουργεί νέες πραγματικότητες.

Η τύχη, το ξαφνικό - αναπάντεχα διαταράσσεται η ισορροπία που έχουμε ευλαβικά πλάσει. Η ασφάλεια και η σταθερότητα αίρονται. Θετική ή αρνητική προβάλει μια νέα συνθήκη στη ζωή μας που μας διατάζει προς συμμόρφωση.

Ζούμε σε παράλληλους κόσμους. Κόσμους που συνδέονται με λεπτές άνισες κλωστές. Εύκολα μεταπηδούμε από τον έναν στον άλλο, βιώνοντας μια άλλη εκδοχή της πραγματικότητάς μας.

We are all just a car crash,
a diagnosis,
an unexpected phone call,
a newfound love,
or a broken heart away from becoming a completely different person.
How beautifully fragile are we
that so many things
can take but a moment
to alter 
who we are
for forever?
Τόσο εύθραυστοι, τόσο επιρρεπείς να αλλάζουμε ταυτότητα και να ξεκινούμε ως πρωταγωνιστές σε ένα νέο σενάριο, εναλλακτικό της ζωής μας μέχρι τώρα.

Πολλές φορές ζούμε ράθυμα τη ρουτίνα μας και δε συνειδητοποιούμε ότι όλα μπορούν να ανατραπούν από στιγμή σε στιγμή.

«Αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα». Μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή.

Στο φαινόμενο της πεταλούδας του δικού μας κόσμου, οι απειροελάχιστες μεταβολές αυτές μπορεί να οφείλονται είτε σε εμάς είτε σε εξωτερικούς παράγοντες που επιδρούν στην κανονικότητά μας και την ανατρέπουν.

Και εκεί βλέπουμε όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα να αλλάζουν μορφή. Τα δεδομένα μας γίνονται ζητούμενα και προσπαθούμε να βρούμε τον άγνωστο χ που θα μας βγάλει από τη δική μας εξίσωση επιβίωσης.

Έτσι, όσα επιζητούσαμε μέχρι τώρα αποκτούν δευτερεύουσα σημασία και οι στόχοι μας επαναπροσδιορίζονται. Πασχίζουμε να κατακτήσουμε τα θεμέλια της πυραμίδας του Μaslow, ενώ μέχρι τώρα αγωνιούσαμε να βιώσουμε την αυτοπραγμάτωση της κορυφής.

Και μέσα σε αυτόν τον κυκλώνα που στροβιλίζουμε και αλλάζουμε συντεταγμένες, μορφή, υπόσταση και δυναμική καλούμαστε όχι απλά να επιβιώσουμε, άλλα να κατακτήσουμε την ισορροπία. Την ψυχική ισορροπία.

Μέσα από όλες αυτές τις αλλαγές που συντελούνται στον ανθρώπινο χρόνο μας, καλούμαστε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις να αποδεχτούμε τις μεταβολές και τις νέες συνθήκες, να διαμορφώσουμε ταυτότητα και υγιή προσωπικότητα σεβόμενοι εμάς και τους γύρω μας -προσέχοντας την επιρροή που ασκούμε στη δική τους ζωή, στο δικό τους εναλλασσόμενο περιβάλλον - και να συνειδητοποιήσουμε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, μόνιμο και σταθερό. Όλα μπορούν να ανατραπούν.

Και ενώ φαινόμαστε ανίσχυροι μπροστά στο άγνωστο,  στην πραγματικότητα είμαστε δυνατοί. Η θέλησή μας, η επιμονή μας· η ανθρώπινη φύση είναι ταυτόχρονα σθεναρή. Μπορεί να αντιμετωπίσει τις αλλαγές, να εξελιχθεί και να επιβιώσει.

Πρέπει να απολαμβάνουμε το κάθε τώρα μας, να δίνουμε τη σημασία που πρέπει σε ό,τι αποτελεί το παρόν μας. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και σταθερό. Οφείλουμε να μην εφησυχάζουμε, να προσπαθούμε να σφυρηλατήσουμε την ψυχή μας, να τη θωρακίσουμε καθιστώντας την ανθεκτική στις αλλαγές. Να αντλούμε αισιοδοξία και δύναμη από τις όμορφες αλλαγές στη ζωή μας. Να αντιμετωπίζουμε με ψυχικό σθένος τις αρνητικές αλλαγές, αποδεχόμενοι την παρουσία τους - ξεπερνώντας τες, μαθαίνοντας από αυτές, ωριμάζοντας ή απλά βιώνοντάς τες. Να υποδεχόμαστε την κάθε μεταβολή της ροής του δικού μας ποταμού δημιουργώντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τα νέα υπάρχοντα δεδομένα.

Μέσα σε αυτό το ευμετάβλητο σκηνικό, πρέπει να προσδιορίζουμε τη θέση μας. Να παίρνουμε δύναμη, να κρατιόμαστε κάθε τόσο από διερχόμενα κλαδιά –από ανθρώπους που έχουμε συνδεθεί, αλλά κυρίως από τον ίδιο μας τον εαυτό- και να ολοκληρώσουμε την περιστροφική κίνηση που εκτελούμε μέχρι το τέλος. Αλώβητοι, λαβωμένοι· έχοντας διανύσει κάθε δευτερόλεπτό της. Έχοντας ζήσει.

Γράφει η  Χαρά Κουλοπούλου





ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Δένεται εκείνος που δίνει, όχι αυτός που παίρνει…


Της Ανθής Κατερίνη.

“Δένεται εκείνος που δίνει, όχι αυτός που παίρνει” είδα κάπου.
Που δίνεται, που δίνει από τον εαυτό του, θα συμπληρώσω.
Που θέλει να σε αγκαλιάσει όσο θα ήθελε κατά βάθος και τον εαυτό του.
Που για λίγο παρόλα αυτά τον ξεχνάει και σου δίνει την ζακέτα του μία χειμωνιάτικη νύχτα και ας κρυώνει. Και εκείνο το κρυολόγημα που τράβηξε ακόμα το θυμάται. Κάπως το ξεχνά αλλά κάτι ώρες ήρεμες μετά το φαγητό ή αργά την νύχτα, το θυμάται. Εάν δεν τον άφησες να αρρωστήσει γιατί τον είχες αγκαλιά και αυτό το θυμάται. Η ειρωνεία είναι πως το κρυολόγημα το θυμάται περισσότερο, όποιος βέβαια έχει την τάση να χαράζεται μέσα του η κακή ανάμνηση περισσότερο από την καλή. Όπου εμφανίζεσαι άχρωμος και αόριστος δεν έχεις τίποτα σημαντικό να χάσεις.
Δε ριψοκινδυνεύεις την κριτική του χρώματός σου, αλλά ούτε και την κλοπή του. Κρύβεσαι ενθυμούμενος στιγμές που έδειξες τα πράσινά σου φύλλα και σου έκλεψαν το χρώμα. Σαν χειμώνα σε ξεγύμνωσαν και έμεινες μουντός σε ένα λευκό τοπίο. Η παραμονή σου στην ασφαλή σου ζώνη και η έλλειψη ρίσκου μπορεί να σε προφυλάξει από την απότομη πτώση, σου στερεί όμως και τις έντονες συγκινήσεις. Πολλές αξέχαστες στιγμές της ζωής προκύπτουν από ένα μικρό ή μεγάλο ρίσκο που πάρθηκε μέσα σε μία στιγμή. Την ώρα που είπες όχι σε έναν φόβο σου και ένα αποφασιστικό ναι στο άγνωστο.
Δε σημαίνει πως σου βγήκε απαραίτητα σε καλό. Αλλά και μόνο η θετική εντύπωση που απέκτησες για τον εαυτό σου με το θάρρος που έδειξες αρκεί. Τουλάχιστον προσπάθησες. Βγήκες από την ασφαλή σου ζώνη, έπιασες την ζωή από τα κέρατα και την άφησες να κυλίσει μέσα σου σαν αδρεναλίνη.
Κάποιοι άνθρωποι σε αναγκάζουν να δώσεις και να τους δοθείς, δίχως καμιά τους απαίτηση. Η ύπαρξη τους, όντας τέτοια, σε αναγκάζει υπόγεια να της αφεθείς θέλοντας να της προσφέρεις ότι ομορφότερο έχεις μέσα σου. Ό, τι θα απολάμβανες να προσφέρουν και σε εσένα. Όντας με κάποιους τόσο εύκολο να δεθείς και με άλλους τόσο μακρινό είναι λες και κάποιος το έχει ήδη προκαθορισμένο από τα σχήματά μας αν θα κουμπώνουν ή όχι.
Εάν η μία αύρα θα ενδυναμώνει την άλλη όταν αυτή θα είναι κάπου εκεί κοντά.
Μη φοβάσαι πως δε θα σε βρουν έτσι χαμένος που ‘σαι.
Ακολουθώντας τον δρόμο που τους εξελίσσει, ακολουθώντας και συ τον δικό σου, θα συναντηθείτε τυχαία αλλά και τόσο δικαιολογημένα κάπου στην πορεία.






ΠΗΓΗ...http://www.anapnoes.gr

Ο δρόμος του φεγγαριού


Της είχε χαρίσει το φεγγάρι.

Εκείνο το βραδύ στόλισε τα μαλλιά της με δάκρυα και φόρεσε πάνω της την νυχτιά, είχε χρόνια να τον δει, σκόπευε να τον συναντήσει.

Πηρέ τον μακρύ δρόμο για το ποτάμι, σαν σκιά περιπλανήθηκε μέσα στο δάσος που είχε στοιχειώσει τον ερωτά τους στα δέντρα καρφωμένα τα γέλια τους και οι υποσχέσεις είχαν ανθίσει στα κλαδιά τους.

Είχε μια διαβολεμένη υγρασία στον αέρα και στα μάτια της, όπως όταν χανόταν στα δυνατά του χέρια..

Τον έφερε μπροστά της, άπλωσε τα χέρια και τον τράβηξε στη δική τους πραγματικότητα, κανένα σύννεφο δεν τον έκρυβε πια, εκστατικός χορός των αστεριών σε κάθε κίνηση τους.

Πολλές φορές σκέφτηκε να γυρίσει εκεί, στο μονό μέρος που μαρτυρούσε την ύπαρξη τους, στο ποτάμι που έπνιξε κάθε λυγμό, η απουσία ολόγιομη περιπλανήθηκε μέσα της και την κατεύθυνε στο πιο όμορφο μέρος μέσα της, στην θύμηση που πάλευε με την λήθη και κέρδισε έπαθλο, την μνήμη.

Τον τράβηξε κοντά της και του χάιδεψε τα χείλη τα βουβά, τα μάτια τα αρμυρά και τα μαλλιά του που τα γαργαλούσε κάποιος βορινός άνεμος, δεν είχε αλλάξει κι ας πέρασαν χρόνια χωμάτινα, έστεκε εκεί ολόκληρος μπροστά της, με τα ανεξίτηλα αγγίγματα και τις συγκλονιστικές σιωπές τους που γέμιζαν άλλοτε δωμάτια, πυκνά σύννεφα στον ουρανό.

Περπάτησε με την σκιά του το σκοτεινό δρομάκι που οδηγούσε στο ποτάμι, εκεί που ο ουρανός έσμιγε με το φεγγάρι τους, το φεγγάρι που της χάρισε.

Τα πουλιά θυμηθήκαν την φιγούρα της και ακολούθησαν..

Το ποτάμι παραπονεμένο καθρέφτιζε πάνω της και ο αντικατοπτρισμός της στα μαύρα του νερά, τον έδιωχνε μακριά της, έκλαψε, έκλαψε πολύ όταν ένιωσε να χάνει την πιστή της..

Δεν ήταν εδώ.

Ποτέ πια δεν θα της χάριζε αστεροειδείς και φεγγάρια, τα χείλη του θα παρέμεναν βουβά και το γέλιο του θα ξεθώριαζε στις αποθήκες του μυαλού της, τα χέρια, ναι τα χέρια δεν θα κρατούσαν τα δικά της ποτέ ξανά όμως θα είχε πάντα το φεγγάρι.

Ένα φεγγάρι ολόδικό της, ολόγιομο σαν πανσέληνος στα πόδια της και νότες μαγικές, θα είχε πάντα το ποτάμι για να κρύβει τους λυγμούς της και τα πουλιά να μεταφέρουν μηνύματα στον ουρανό.

Θα είχε πάντα μια σκάλα που οδηγεί στο φεγγάρι, στο φεγγάρι μέσα της.

Ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και σήκωσε τα χέρια, ξέπλυνε τα δάκρυά της στο ποτάμι και πηρέ τον δρόμο του γυρισμού.

Ένας γυρισμός αλλοτινός.

Ένας αγύριστος, γυρισμός.


γράφει η Έλενα Καρανικολού - Μισή Μερίδα





Ο ανάποδος καθρέφτης


Σώσε με
Φρέσκο το αίμα
Στον τοίχο κυλάει ο πόνος
Χρώμα κόκκινο
Στο σώμα
Το σύνθημα φωνάζει
Σώσε με
Νεκρές οι λέξεις
Στα μάτια ανταμώνουν τις σιωπές
Κοίτα με
Ξεριζώνω την ψυχή
Αλλότρια τα κομμάτια
Η καρδιά στεγνή, ζητάει αίμα
Να βγει η ανάσα
Πού να κοιτάξω;
Με βλέπω και τρομάζω
Καθρέφτης ανάποδος
Ο φόβος μπερδεύει όλα τα προσωπεία
Τα φόρεσα
Πώς χώρεσα;
Και τώρα;
Πες μου, αλήθεια
Τώρα; Ποιο απ' όλα θα με σώσει;

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη





ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Τι γίνεται στα καφενεία του χωριού;


Μια φορά στη ζωή μας όλοι έχουμε βρεθεί σ ένα καφενείο. Αν μάλιστα καταγόμαστε και από χωριό, γνωρίζουμε καλά τι εστί. Εκεί λοιπόν θέλω να επικεντρωθώ, στα καφενεία του χωριού όπου οι κάτοικοι γνωρίζονται μεταξύ τους με συζητήσεις να ποικίλλουν και να σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού βρίσκεσαι.

Στα χωριά τα καφενεία έχουν διακοσμηθεί με έναν απλό και παραδοσιακό τρόπο. Τα τραπέζια είναι ξύλινα όπως και οι καρέκλες, καθώς είναι υλικό που με μετατροπές αντέχει στο χρόνο. Στους τοίχους μπορείς να βρεις κάδρα με τις ομορφιές του τόπου ή φωτογραφίες από παλαιότερες γενιές. Σε μερικά μάλιστα υπάρχουν και τραπέζια με τσόχα, ώστε να παίζουν και οι πελάτες καμιά φορά το χαρτάκι τους για να περάσει λίγο η ώρα. Δε χρειάζεται πολλά για να διακοσμήσεις ένα καφενείο καθώς η απλότητα και η παράδοση συνδυάζονται αρμονικά.

Τα καφενεία θεωρούνται ανδροκρατούμενος χώρος με εξαίρεση λίγες γυναίκες που υπάρχει πιθανότητα να πάνε καμιά φορά. Συνήθως γυναίκες σε καφενείο θα πετύχεις ύστερα από τον Κυριακάτικο εκκλησιασμό είτε όταν γιορτάζει το χωριό. Δε θέλουν κιόλας οι άντρες να επεμβαίνουν οι γυναίκες στον «ιερό» τους χώρο. Εκεί συναντούνται με τους φίλους τους και αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο να πει και να πιεί όσο θέλει. Δεν υπάρχει περιορισμός για αυτό και τα καφενεία έχουν αντέξει και στο χρόνο. Η ελευθερία έκφρασης που προσφέρουν στους άντρες αρκεί για συνεχίσει να γίνεται σημείο συνάντησης.

Πρώτα απ όλα, όταν καθίσεις στο καφενείο και κρυφακούσεις λίγο τις συζητήσεις θα σου «πέσουν τα μαλλιά». Θα μάθεις όλα τα νέα του χωριού καθώς οι άντρες κουτσομπολεύουν περισσότερο από τις γυναίκες. Ποιος τα έφτιαξε με ποια, ποιος χώρισε, ποια είναι έγκυος είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν κάθε μέρα τους κατοίκους του χωριού. Δε γίνεται όμως να μη μιλήσουν και για τα αθλητικά. Οι συζητήσεις παίρνουν φωτιά και οι διαφωνίες είναι έντονες. Ειδικά και όταν ο αγώνας είναι ανάμεσα στους αιώνιους αντιπάλους τότε οι τόνοι αυξάνονται και οι χαμένοι φεύγουν με κατεβασμένο κεφάλι μέχρι το επόμενο πρωί που όλα θα έχουν ξεχαστεί.

Δεν μπορεί επίσης σε ένα καφενείο να μην ακούσεις και πολιτικές συζητήσεις. Όταν η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, οι θεατές σχολιάζουν. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζουν πλήρως το αντικείμενο, αλλά πρέπει να πουν τη γνώμη τους και πολλές φορές θέλουν και να την επιβάλλουν. Κατηγορούν την κυβέρνηση της χώρας και θεωρούν πως αυτό που ψήφισαν είναι καλύτερο για την Ελλάδα. Επίσης στο χωριό ξέρουν τι ψήφισε ο καθένας. Και μπορεί και να ερωτηθείς ευθέως τι ψήφισες αν δεν το ξέρουν ήδη. Η απάντηση «δε θέλω να σας πω» δεν τους ικανοποιεί καθόλου. Γι’ αυτό μην αναρωτηθείς γιατί μπορεί να σε κοιτάνε περίεργα.

Σε ένα καφενέ λοιπόν υπάρχουν και άτομα που συζητούν σοβαρά. Είναι κάποιοι άνδρες που έχουν μια παραπάνω παιδεία και αναζητούν τέτοιες συζητήσεις. Αν τους ακούσεις να μιλάνε θα αναρωτηθείς γιατί περιορίστηκαν στα όρια του χωριού. Φαίνεται πως ψάχνονται με τον εαυτό τους και θέλουν να εξελιχθούν ακόμα και σε ένα μικρό χωριό. Οι κουβέντες τους για σοβαρά και προσωπικά θέματα είναι μετρημένες και ακριβείς. Τα μυστικά τους τα ξέρουν μόνο οι κοντινοί τους άνθρωποι και δε θέλουν να ανοιχτούν περαιτέρω. Είναι ευδιάθετοι στην παρέα και θα γελάσεις αν κάτσεις μαζί τους. Έχουν σοβαρότητα όταν πρέπει και γελάς άπειρα μαζί τους καθώς έχουν απίστευτο χιούμορ.

Στα καφενεία πάντως θα γελάσεις πολύ. Θα παρατηρήσεις πως συμπεριφέρονται οι άνδρες όταν είναι μόνοι τους. Θα ακούσεις να λένε βέβαια και μικρά ψεματάκια και να υπερηφανεύονται για τις γυναίκες τους. Θα πειράξουν ο ένας τον άλλον για τις κατακτήσεις τους και θα αρχίσουν τις ιστορίες για τότε που ήταν νέοι. Θα στραφούν και στους νεότερους και θα τους λένε «δεν ξέρετε να φλερτάρετε εσείς σήμερα» δίνοντας τους συμβουλές για το πώς να είναι πιο ρομαντικοί. Θα ακούσεις ιστορίες που έχουν διαδραματιστεί στο παρελθόν και θα πεθάνεις από το γέλιο. Είναι και αρσενικά παλιάς κοπής που έχουν μια μαγκιά που την αναζητούμε οι γυναίκες ακόμα και σήμερα.

Αν πας λοιπόν σε χωριό μην διστάσεις να μπεις σε ένα καφενείο γιατί θα μάθεις τον τόπο μέσα από τους ανθρώπους τους. Να είσαι έτοιμη να γελάσεις και να δεχθείς και προσωπικές ερωτήσεις. Όλα μες το πρόγραμμα είναι.

Βασιλική Κόντε








ΠΗΓΗ...http://www.mindthetrap.gr

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Βρέθηκαν κλειδιά και κινητό τηλέφωνο


Το εικονιζόμενο τηλέφωνο βρέθηκε στην περιοχή "Γκούμνα" των Προμάχων, ενώ τα κλειδιά, σε αγροτική περιοχή κοντά σε πομόνα άρδευσης.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τα παραλάβουν από το "Πράσινο περίπτερο".

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Η αξιοποίηση του stress με σκοπό την ηρεμία - Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας


 Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ STRESS ME ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ...

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, www.xidaras.gr   

Ας ξεκινήσουμε από μία μη-αφοριστική διαπίστωση: To stress δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό! Stress μπορεί να έχουμε σε διάφορες στιγμές της ζωής μας, ακόμα και ολόκληρες φάσεις, όπως μία περίοδος εξετάσεων, πριν ή μετά από μία σημαντική ανακοίνωση, κατά την διάρκεια ενός αγώνα ή μίας κινητοποίησης... Το σώμα και ο νους μας είναι σε εγρήγορση, μας κρατούν έτοιμους να αντιδράσουμε σε ό,τι χρειαστεί. Αυτή μπορεί να είναι μία στρεσογόνα συνθήκη και δεν είναι απαραίτητα αρνητική.
Κατά συνέπεια μπορούμε να ηρεμήσουμε και μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι το stress δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα! Ίσως μάλιστα μπορεί κάποιες φορές να είναι μία καλοδεχούμενη λειτουργία που "έρχεται" να βοηθήσει τον εαυτό μας σε στιγμές δυσκολίας (φαινόμενο κινητοποίησης-εγρήγορσης).
Τι γίνεται όμως όταν το αίσθημα αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί; Όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ούτε από που προέρχεται ούτε τι εξυπηρετεί ; Τότε προφανώς το stress δεν είναι ωφέλιμο, ούτε χρήσιμο. Και πάλι όμως "για να συμβαίνει κάτι σημαίνει!" Και αυτή είναι η χρησιμότητα του: Αυτή τη φορά το stress είναι ένα σημάδι, ένας συναγερμός που προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά... 
Ψυχραιμία λοιπόν... γιατί αν κάτι δεν πάει καλά, αυτό που χρειάζεται είναι να το αντιμετωπίσουμε και να φέρουμε την πνευματική και ψυχική μας κατάσταση εκ νέου σε μία θέση ισορροπίας. Για παράδειγμα αν κάτι δεν πάει καλά στην σχέση μας, στην εργασία μας, αν δεν νοιώθουμε καλά σε μία παρέα, σε μία συνεργασία κλπ. (τότε το stress θα εκδηλωθεί συχνά ως ένα σφίξιμο στο στομάχι, είτε ως πονοκέφαλος...) θα χρειαστεί να αποκωδικοποιήσουμε το ¨μήνυμα¨" να μην μείνουμε μόνο στο σύμπτωμα, αλλά να αξιολογήσουμε την κατάσταση, τις δυνατότητες μας, τις επιλογές μας και να πράξουμε αναλόγως... Με απλά λόγια να κινητοποιηθούμε.
Σε κάθε περίπτωση αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε είναι ότι αν το stress, που εκφράζεται κυρίως με ένα σωματικό σύμπτωμα, είναι η ένδειξη ενός βαθύτερου ψυχικού ή συναισθηματικού προβλήματος, τότε η μονομερής αντιμετώπιση του σωματικού συμπτώματος είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που μας δυσκολεύει, είναι σαν να χάνουμε μία ευκαιρία να "πάμε παρακάτω" τον εαυτό μας, τη ζωή μας και τις σχέσεις μας...
Έχουμε το δικαίωμα - παρότι δεν συνηθίζεται - να αναγάγουμε το stress και τα άγχη μας σε επίτιμους δημότες της ψυχής μας, να τους προσφέρουμε μία καλή κουβέντα κι "'ένα ποτήρι νερό" και τότε αυτοί, οι απρόσκλητοι μουσαφίρηδες μπορούν να γίνουν από εφιάλτες ακόμα και φίλοι μας, σύμμαχοι μας!!! 


 Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος.τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο. Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Οι άνθρωποι φαίνονται απ' τον τρόπο που φεύγουν απ' τη ζωή μας


Ποτέ μου δεν τα έβαλα μ’ εκείνους που φεύγουν, ελπίζω ούτε κι εσύ. Θέλει κότσια να μαζέψεις τα μπογαλάκια σου όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι, θέλει δύναμη ψυχής να πληγώσεις κάποιον μία και καλή αντί να τον πληγώνεις κάθε μέρα και θέλει γερό στομάχι να γίνεις ο κακός της υπόθεσης αντί να ρίχνεις ευθύνες δεξιά κι αριστερά παριστάνοντας πως δεν ξέρεις τι σου φταίει. Επειδή δεν είσαι καθίκι σαν τους πολλούς, επειδή σκέφτεσαι και ξέρεις. Πάντα ξέρεις.

Ξέρεις, επειδή σου το λέει κάτι μέσα σου ακόμα κι αν εσύ αρνείσαι να το ακούσεις. Όταν ένας άνθρωπος μοιάζει ακατάλληλος, όταν χωρίζεται η καρδιά και το μυαλό σου, όταν κάτι απλά δε σου κολλάει, απλά ξέρεις πως πρέπει να φύγεις. Δεν έχει σημασία αν θα φύγεις αμέσως ή θα βάλεις την επιθυμία σου στο κρεβάτι του Προκρούστη· το θέμα είναι πως θα φύγεις αργά η γρήγορα, τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσεις πως αγαπάς τον εαυτό σου παραπάνω απ’ όσο αγαπάς τον άλλον και πως αυτό είναι απόλυτα υγιές κι ούτε κατά διάνοια αρρωστημένα εγωιστικό όπως σου μαθαίνει εκ γενετής ο πανάγιος περίγυρός σου.

Αυτό λοιπόν που φαντάζει λογικό κι επόμενο για εμάς, πρέπει να θεωρείται ισάξια λογικό κι επόμενο για οποιονδήποτε άνθρωπο περνάει το κατώφλι της καθημερινότητάς μας. Επειδή όσο αυταπόδεικτα αποδεκτό είναι για εμάς τους ίδιους να φεύγουμε από ξένες ζωές όταν έρχεται η ώρα, με την ίδια εγκαρτέρηση πρέπει να αποδεχόμαστε και τη φυγή των άλλων. Ναι, ξέρω, παρηγορεί ο ρόλος του θύματος, αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας.

Βέβαια, φυγή με φυγή έχει διαφορά· μπορεί ο άλλος να φύγει νοικοκυρεμένα, πράγμα σπάνιο μεν, εφικτό δε. Να στριφογυρίζει η φυγή για κάποιο διάστημα στο μυαλό του, να εξετάζει πιθανές λύσεις, να το παλέψει όπως εκείνος ξέρει, να σκεφτεί, να δει πως δε γίνεται διαφορετικά καθώς δε γουστάρει στην τελική να βρει λύση (επειδή αν θέλεις λύσεις πάντα υπάρχουν, μη γελιόμαστε) και να έρθει μπροστά σου όμορφα κι ωραία να σου αραδιάσει τα «δεν αντέχω» του και τα «φεύγω» του με τον τρόπο που σου αρμόζει κι όλα καλά.

Πονάει, δε λέω, αλλά συμμορφώνει αυτή η φυγή. Ξέρεις πως ο άλλος σε σέβεται σαν προσωπικότητα, δε γουστάρει να σε αφήνει με ερωτηματικά, δεν αφήνει πίσω του πορτούλες μπας και ξυπνήσει μια μέρα αλλιώς κι έχει το δικαίωμα να σου πει πως κατάλαβες λάθος, δε θεωρεί, ρε παιδί μου, τη ζωή σου καφενείο, σε μετράει σαν ισάξιό του κι αν αυτό δε σου λέει κάτι τότε ψάξου λίγο με τον εαυτό σου.

Θα σε πληγώσει χωρίς αμφιβολία, αλλά ποιο «φεύγω» δεν πονάει, ας μην είμαστε υπερβολικοί. Να τις σέβεσαι αυτές τις συμπεριφορές όσο μισό κι αν σε αφήνουν, άλλωστε μέσα σου ξέρεις πόση έλλειψη έχουμε από ανθρώπους με ψυχή, έτσι;

Επειδή υπάρχει κι η άλλη η φυγή, η συνηθισμένη. Ξέρεις για ποια μιλάω, όλοι ξέρουμε, καθώς την επιλέγει η πλειοψηφία· λέω για εκείνα τα «φεύγω» τα μουγκά, με τα σούξου μούξου, τις εξαφανίσεις, τα «δεν είμαι καλά τελευταία» και τα «δε φταις εσύ, εγώ φταίω» ή όποια άλλη υπεκφυγή σου κάνει κέφι. Εκείνα που λέγονται και δε λέγονται στην ουσία, που συνοδεύονται από εξαφανίσεις ή στην καλύτερη περίπτωση μισόλογα, εκείνα που λένε οι άνθρωποι που όχι απλά δε σε μέτρησαν ποτέ σαν ίσο τους, αλλά σε υποτίμησαν κιόλας σε πολλές φάσεις της κοινής σας πορείας όσο μικρή ή μεγάλη κι αν ήταν αυτή.

Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν είναι σαδιστές και φυγόπονοι, συνδυασμός βλαβερός κι επιζήμιος για την πνευματική σου ισορροπία. Σε κάνουν να νιώθεις αδικαιολόγητα ένοχος, ανεπαρκής κι ανάξιος αγάπης, υποδύονται τέλεια τα θύματα, εφευρίσκουν πανεύκολα «κατηγορώ» και πάνω απ’ όλα αφήνουν πάντα πίσω τους μια αβεβαιότητα να πλανάται στον αέρα σε περίπτωση που τους λείψει κάτι από εσένα και σπεύσουν να επιστρέψουν στη ζωή σου, ιδιαίτερα σε περίπτωση που ψυχανεμιστούν πως διανοήθηκες να προχωρήσεις.

Γι’ αυτό σου λέω, φεύγω με φεύγω έχει διαφορά· κι ο τρόπος που επιλέγει να φύγει κάποιος απ’ τη ζωή σου δείχνει πολλά για τη θέση που είχες εσύ στη δική του. Αν σε σεβόταν ή αν απλά σε είχε εκεί για να γεμίζεις τα κενά του, αν στην τελική ερωτεύτηκε εσένα ή την αντανάκλαση του εαυτού του στον τρόπο που τον κοίταζες. Και μέσα σε όλα αυτά, σώος θα βγεις μόνο αν συνειδητοποιήσεις πως ο μοναδικός άνθρωπος που θα άξιζε να επενδύσεις θα είναι εκείνος που όταν είναι μαζί σου προτιμά να αποκλείσει τη φυγή απ’ το φάσμα των επιλογών του.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη




Αΰπνωτος - Θάνος Ανεστόπουλος


Στην ατοπία των εχθρών
στον παραλογισμό τους
στην ατρεμία των γαιών
και στους γαιομιγείδες
ορκίζομαι

Στου μάγου την υποβολή
και στο άρωμα της σόγιας
στην σμηναρχία του Θεού
και στου κακού το σκώμμα,
ορκίζομαι

Στον δεισιδαίμων τον φτωχό
στον δεισμό του σώφρον
στον εγκαστρύμυθο του νου
και στους ειδωλολάτρες
ορκίζομαι

Στο έχθιστο συναίσθημα
του Αίολου του οίνου
στην λάμψη του ηλίανθου
την θαμποφεγγοβόλα
ορκίζομαι

Στην κακοήθεια των θνητών
στου πρωινού το αγιάζι
στην μοχθηρία των τρανών
μη παστρικά φτιαγμένων
ορκίζομαι

Στου στεριανού τα ξέρατα
που του άφησε η ναυτία
στου ναυαγού τα φτύματα
που του’ βγαλε η αρμύρα
ορκίζομαι

Στην ξώπετσα του κουφαριού
Του πρόσφατα θαμμένου
στην δυσωδία των υγρών
που στάζουνε στο χώμα
ορκίζομαι

Στο ξύσιμο σάπιας πληγής
από αλλεργία φτιαγμένη
στα λερωμένα πρόσωπα
στα πονοφαγωμένα
ορκίζομαι

Στις καταχρήσεις της ψυχής
στα υγρά ανήθικα όργια
στην πεμπτουσία του οργασμού
που ο διάβολος δωρίζει
ορκίζομαι

Στον ρακοπότη τον φτωχό
που είδε ρακί να στάζει
απ’τα ρουθούνια του Θεού
στο στόμα των φθαρμένων
ορκίζομαι

Στους σκλάβους τους αύπνωτους
στους άυπνους τους δούλους
στου αρρώστου την υπνολαλιά
στην μαύρη αυπνία
ορκίζομαι

Πλευρό να αλλάξω ξαφνικά
μπας και υπνήσω αληθινά
στην υπνηλία μην μείνω.


O Θάνος Ανεστόπουλος είναι τραγουδιστής και στιχουργός. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί στο μουσικό βιβλίο των Διάφανων Κρίνων "Ο Γύρος της Μέρας σε 80 Κόσμους" (Ίνδικτος, 2005).

L. Glück, «Η δύναμη της Κίρκης»


Ποτέ δεν μεταμόρφωσα κάποιον σε γουρούνι.
Κάποιοι άνθρωποι είναι γουρούνια· εγώ τους έδωσα και του γουρουνιού την όψη.

Με έχει κουράσει ο δικός σου κόσμος 
Που επιτρέπει σε μια μάσκα να συγκαλύπτει αυτό που υπάρχει από μέσα. Οι ναύτες σου δεν ήταν κακοί άνθρωποι·
Η απείθαρχη ζωή 
Τούς το έκανε αυτό. Ως γουρούνια,

Με τις δικές μου και των κοριτσιών μου τις φροντίδες, γλύκαναν αμέσως.

Τότε τα μάγια αντέστρεψα,
την καλοσύνη μου σου έδειξα
Μα και τη δύναμή μου. Είδα

Ότι θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι εδώ,
Όπως ευτυχισμένοι είναι οι άντρες και οι γυναίκες 
Όταν οι ανάγκες τους είναι απλές. Την ίδια στιγμή,

Προέβλεψα την αναχώρησή σου,
Οι άντρες σου με τη βοήθεια μου να αντικρίζουν πλέον θαρρετά τον λυγμό και την οργή της θάλασσας.
Πιστεύεις πως

Μερικά δάκρυα με αναστάτωσαν; Καλέ μου,
Κάθε μάγισσα έχει στην καρδιά της μια πραγματίστρια. Δεν μπορεί να δει την ουσία εκείνος που αδυνατεί να αποδεχτεί τον περιορισμό. Αν ήθελα μόνο να μείνεις κοντά μου

Θα σε είχα κρατήσει φυλακισμένο.


L. Glück, «Η δύναμη της Κίρκης» (μτφ: Α. Αποστολοπούλου) || Κ. Γραμματόπουλος, «Ο Οδυσσέας στην Κίρκη»





ΠΗΓΗ...https://www.facebook.com/23oGramma/photos/a.1378745065684863.1073741828.1378044905754879/2304178853141475/?type=3&theater

Τι τρέχει με τα "δύσκολα" παιδιά;


Από την Ψυχολόγο Δήμητρα Σταύρου

Πολλοί γονείς αναρρωτιούνται πως ένα παιδί τους μπορεί να έχει τόσο διαφορετικό χαρακτήρα από τα άλλα...

Συνήθως, το αποδίδουν σε γονιδιακούς και ιδιοσυγκρασιακούς παράγοντες. Με μία τέτοια υπόθεση προέλευσης, σταματούμε να ασχολούμαστε με την διαπροσωπική επιρροή που υπάρχει μέσα στην οικογένεια, θεωρώντας ότι η διαφορετικότητα ενός παιδιού είναι τέτοια από το πεπρωμένο (το DNA που υπάρχει στα γονίδιά του).

Όλο και περισσότερο όμως σήμερα τονίζεται η σημασία της αλληλεπίδρασης φύσης (nature) και διαπαιδαγώγησης (nurture), με τις σύγχρονες έρευνες να δείχνουν πόσο σημαντικά επιδρά το περιβάλλον και οι σχέσεις πάνω στο βιολογικό μας υπόβαθρο.

Το "δύσκολο" παιδί χαρακτηρίζεται ως τέτοιο συνήθως από την αρχή της ζωής του. Είναι παιδί που ως βρέφος είναι πολύ ανήσυχο, δεν ηρεμεί εύκολα, μπορεί να παρουσιάζει δυσκολίες στην τροφή και στον ύπνο του. Το σίγουρο είναι πώς το παιδί που χαρακτηρίζεται ως "δύσκολο" είναι αυτό που θέτει τον γονιό του σε δυσάρεστες περιπέτειες και σωματική αλλά και ψυχική κόπωση.

Ο χαρακτηρισμός "δύσκολο παιδί" αποδίδεται από το γονιό και είναι καταδεικνύει τη δυσκολία που ο ίδιος αντιμετωπίζει στο μεγάλωμα και τη φροντίδα αυτού του παιδιού. Δυστυχώς, είναι ένας χαρακτηρισμός που κατασκευάζει ένα ρόλο, από τον οποίο το παιδί σπάνια θα αποστασιοποιηθεί στο μέλλον και υποννοεί ότι οι δυσκολίες που οι γονείς αντιμετωπίζουν δεν πρόκειται σύντομα να περάσουν.

Τι γίνεται όμως με τα δύσκολα παιδιά; 

Το δύσκολο παιδί, ως ρόλος, κατασκευάζεται. Το συγκεκριμένο παιδί εμφανίζεται στη ζωή του γονιού συνήθως σε μία κακή στιγμή. Μπορεί ο γονιός να αντιμετωπίζει προβλήματα με τον σύντροφο, να έχει οικονομικά προβλήματα, ή η τεκνοποίηση να έρχεται σε χρόνο που ο ίδιος ο γονιός έχει άλλες προτεραιότητες (όπως την επαγγελματική αποκατάσταση ή άλλες). Είναι πιθανή επίσης η εμφάνιση προβλημάτων κατά την εγκυμοσύνη ή η εμφάνιση άλλων προβλημάτων υγείας των γονιών. Συχνά, προηγείται ένα πένθος αγαπημένου προσώπου (ιδιαίτερα της μητέρας) ή ένας θάνατος που μπορεί να συμβεί ενόσω κυοφορείται το βρέφος. Επίσης, συχνή είναι και η περίπτωση μίας πρόωρης εγκυμοσύνης, όταν οι γονείς αισθάνονται ψυχικά ανέτοιμοι να επωμιστούν την ευθύνη του γονεϊκού ρόλου. Μία άλλη περίπτωση είναι αυτή που ένας από τους δύο γονείς δεν επιθυμεί την εγκυμοσύνη ενώ ο άλλος την θέλει.

Τέτοια γεγονότα, και πλήθος άλλων, φτιάχνουν το περιβάλλον της άφιξης του νέου ανθρώπου στη ζωή κι έχουν ένα σοβαρό ψυχικό αντίκρυσμα στον γονιό, ιδιαίτερα στη μητέρα. Και όσο και να νομίζουμε ότι τα βρέφη δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στο περιβάλλον τους, στην πραγματικότητα αυτά είναι εξαιρετικοί δέκτες μη λεκτικών μηνυμάτων καθώς ως τα δύο χρόνια της ζωής υπάρχει η πρωτοκαθεδρία του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, του υπεύθυνου για τη διαίσθηση, την ανάγνωση της μη λεκτικής επικοινωνίας και το συναίσθημα.

Η κακή επιρροή διαφόρων αρνητικών γεγονότων ή διαπροσωπικών σχέσεων μέσα στην οικογένεια επιδρά με διαφορετικούς τρόπους στη σχέση μητέρας-βρέφους.

Έτσι, η μητέρα, όντας μέσα σε ένταση (και/ή μην έχοντας υποστήριξη) μπορεί να μην καταλαβαίνει 
τα μηνύματα του παιδιού, ή μπορεί να μην καταφέρνει να το παρηγορήσει όταν αυτό είναι σε υπερδιέγερση. Ο τρόπος που το παιδί φροντίζεται διαμεσολαβείται από τα κακά συναισθήματα της μητέρας και γίνεται μηχανικός ή περιλαμβάνει κοφτές-απότομες κινήσεις. Ο χρόνος παιχνιδιού με το βρέφος είναι μειωμένος αλλά και η ουσιαστική ενασχόληση (πλην των αναγκαίων) μαζί του είναι περιορισμένη. Το μυαλό της μητέρας μπορεί να είναι αλλού ενόσω βρίσκεται με το μωρό. Ο κακός συγχρονισμός (βλ. τις δουλειές κυρίως του Trevarthen για το συγκεκριμένο θέμα) μητέρας-βρέφους αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην ανακούφιση της βρεφικής έντασης και αντί να την μειώσει και να την εξαφανίσει, την ενδυναμώνει...

Το παιδί γίνεται αγχώδες και μένει απαρηγόρητο. Αυτό με τον καιρό ενισχύει την επιθετική συμπεριφορά προς το περιβάλλον, ιδιαίτερα προς τους γονείς και η κακή αυτή εμπειρία μαζί τους μεταφέρεται και σε άλλα κοινωνικά περιβάλλοντα, με πρώτο το σχολείο. Και ο φαύλος κύκλος έχει δημιουργηθεί.

Είναι εξαιρετικά σημαντική στη θεραπεία η στιγμή που ο γονιός αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του δεν είναι αυτοφυώς δύσκολο, αλλά ότι έγινε δύσκολο εξαιτίας των κακών συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη τη στιγμή στην οικογένεια. Από τη στιγμή αυτή και μετά, ο γονιός αλλάζει στάση απέναντι στο παιδί και συμπεριφορά. Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα-παγίδα από το οποίο πρέπει να προφυλαχτεί ο γονιός γιατί όχι μόνο δεν πρόκειται να βελτιώσει τη σχέση με το παιδί του, αλλά θα την επιδεινώσει. Η σταθερότητα της νέας συμπεριφοράς και η κατανόηση είναι σε θέση να αλλάξουν τις σχέσεις γονιού-παιδιού, όποια ηλικία κι αν έχουν και οι δύο. Αρκεί να υπάρχει η βούληση...





ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...