Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Ανακοίνωση του ΑΣ Πρόμαχοι

φωτο αρχείου

Από το Δ. Σ. του ΑΣ Πρόμαχοι ανακοινώνεται ότι την Κυριακή 1 Οκτωβρίου και ώρα 12.00 το μεσημέρι θα πραγματοποιηθεί η πρώτη συνάντηση της Παιδικής Ακαδημίας ποδοσφαίρου στο γήπεδο "Χρήστος Τζιβάνης" του χωριού.

Καλούνται όλοι, γονείς και αθλητές, να παρευρεθούν.

Ο «σκουπιδιάρης»


Συχνά στις οικογένειες υπάρχει ένα μέλος που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη». Εκείνος βέβαια, δεν περνά μια φορά τη μέρα όπως τα απορριμματοφόρα του δήμου, αλλά μαζεύει αυτά που πετάνε οι άλλοι ολημερίς, χωρίς σταματημό, λες και αν ξεχαστεί μια μέρα, το οικογενειακό περιβάλλον θα γεμίσει με τοξικές αναθυμιάσεις και θα πέσουν όλοι ξεροί. Έχει δηλαδή επωμιστεί την ευθύνη για την προστασία των σχέσεων της οικογένειας, όπως η αποκομιδή των απορριμμάτων προστατεύει τη δημόσια υγεία.

Είναι αυτός που συνήθως έχει τα περισσότερα προβλήματα. Αν είναι παιδί, μπορεί να μην τα πηγαίνει καλά με τις σπουδές, να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις καταστάσεις που υπάρχουν πολλές απαιτήσεις ή ενίοτε μπορεί να εμφανίζει πολύ σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, να αποφασίζει ξαφνικά να σταματήσει το σχολείο, ό,τι. Αν είναι γονιός (συνήθως ο πατέρας), μπορεί είναι άνεργος, να αισθάνεται άχρηστος, να δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Αυτό με τη σειρά του προκαλεί παράπονα, συγκρούσεις και ακόμη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια, ώσπου στο τέλος ο γονιός υιοθετεί μια τόσο παθητική στάση που είναι σαν να μην υπάρχει. Τα παράπονα των υπόλοιπων μελών σε κάθε περίπτωση είναι πολλά, ενώ δε λείπουν και οι κατηγορίες που μπορεί να φτάσουν να ενοχοποιούν ένα μέλος για όλα όσα αντιμετωπίζει η οικογένεια, ακόμα κι αν είναι εντελώς άσχετα με το άτομο στο οποίο απευθύνονται.

Ο «σκουπιδιάρης» είναι ο στόχος, αλλά και το καταφύγιο των άλλων. Κατά σατανική σύμπτωση, κάνει πράγματα που προκαλούν φοβερό θυμό στους άλλους, ο οποίος εκτοξεύεται εναντίον του και έτσι μπορούν και ανακουφίζονται.

Ειδικά στη σημερινή συγκυρία, είναι πανεύκολο να πυροδοτηθούν τέτοιου είδους καταστάσεις, επειδή η οικονομική δυσπραγία, η στέρηση, κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται λειψοί. Και επειδή αυτό είναι κάτι που δεν αντέχουν εύκολα, προτιμούν να σκέφτονται ότι δεν είναι εκείνοι που αδυνατούν να δώσουν στον άλλο αυτά που χρειάζεται, είναι ότι ο άλλος είναι αχόρταγος και δεν ικανοποιείται με τίποτα.

Είναι φοβερά ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς τις κρίσεις που ξεσπάνε στις οικογένειες για ασήμαντες αφορμές. Ένας καυγάς π.χ. εξαιτίας του ότι το παιδί χρειάζεται καινούρια παπούτσια και δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοραστούν. Η πρώτη ατάκα συνήθως είναι «πάλι; Μα καλά, πότε τα πήραμε αυτά που φοράς;». Σαν να λέμε, δεν είναι φυσικό να χρειάζεσαι κάτι που δε μπορώ να σου δώσω, άρα φταις εσύ. Είσαι σπάταλος, δε σέβεσαι τον κόπο μου, κλπ. Σε τέτοιες στιγμές θυμούνται οι γονείς ότι πήγαιναν ξυπόλητοι στο σχολείο, ώστε να μη μείνει καμία πιθανότητα να αποφύγει το παιδί την ενοχή. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και όταν το μέλος της οικογένειας που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη» είναι ο γονιός, οι αφορμές είναι πάμπολλες.

Όταν ενοχοποιείται η ανάγκη μας για κάτι που έχουμε κάθε δικαίωμα να χρειαζόμαστε, αυτό που μαθαίνουμε είναι, ότι δεν αξίζουμε να έχουμε αυτά που θέλουμε, ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί ώστε οι άλλοι να μας εκτιμούν και να σέβονται τις ανάγκες μας.

Ο «σκουπιδιάρης» μαζεύει την απογοήτευση, την κατάθλιψη, τον φθόνο, την ανημπόρια, τα ψυχικά σκουπίδια όλων και, όπως είναι αναμενόμενο, κάνει τη μια λάθος επιλογή μετά την άλλη, γιατί το να κουβαλάς τον θρήνο, τον πόνο, τη φτώχεια, τον θυμό και την τρέλα των άλλων είναι πάντα δυσβάσταχτο. Ειδικά όταν είσαι κι εσύ άνθρωπος και έχεις τα αντίστοιχα δικά σου προβλήματα που κανείς δεν θέλει να ακούσει (πολλώ δε μάλλον να κουβαλήσει).

Σκέφτομαι κατά πόσο θα μπορούσε να ισχύει κάτι παρόμοιο και σε κοινωνικό επίπεδο, να ενοχοποιείται δηλαδή μια ομάδα του πληθυσμού για όλα τα δεινά της κοινωνίας, ώστε να μπορούν οι υπόλοιποι να συντηρούν κάθε φορά τον θυμό τους και να μην αλλάζει ποτέ τίποτα. Αλλά μπα, λάθος θα κάνω.

Ένας σύντροφος επιλέγεται, ένα παιδί γεννιέται με βασικό σκοπό να απαλλάξει τους άλλους από τον κακό τους εαυτό, να φορτωθεί όλα τους τα χάλια, ώστε να μπορούν να αισθάνονται καλοί και το σημαντικότερο: να μένουν μαζί.

Άνθρωποι προς χρήση, για να κρατηθεί μια οικογένεια, μια κοινωνία όρθια. Μόνο που δεν κρατιούνται έτσι τα σπίτια.

***
Ειρήνη Αγαπιδάκη





ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Αφήστε τα παιδιά να λερωθούν


Όλοι οι γονείς γίνονται υστερικοί όταν έχουν να κάνουν με... βρωμιά! Όταν βλέπουν το παιδί να κυλιέται στα χώματα και στις λάσπες τρέχουν να το καθαρίσουν και να το νουθετήσουν προκειμένου να μην το επαναλάβει. Ωστόσο, τα νέα δεδομένα δείχνουν πως ίσως τελικά η βρωμιά να μην κάνει και τόσο κακό!

H ειδικευμένη παιδίατρος κ. Μαρία Παπαδάκη κάνει τις δικές της πολύ σημαντικές επισημάνσεις.

 Η κ. Παπαδάκη εξηγεί αρχικά ότι είναι απαραίτητο οι γονείς να μην μεγαλώνουν τα παιδιά μέσα σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, στο οποίο δεν υπάρχει καμία επαφή με μικρόβια.

Αντιθέτως, συνιστά ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό τα παιδιά, από μικρή ηλικία, να έρχονται σε επαφή και με "βρωμιές" (π.χ. χώματα και λάσπες), αρκεί σε αυτές να μην υπάρχουν περιττώματα ζώων ή αιχμηρά αντικείμενα.

Υπάρχουν τέσσερις σημαντικοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να είναι και καλό ένα παιδί να έρχεται κάποιες στιγμές σε επαφή με βρωμιά:

Η βρωμιά "κάνει καλό" στον οργανισμό

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί τα παιδιά βάζουν συνέχεια βρώμικα πράγματα στο στόμα τους; Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times είναι πολύ πιθανό να κρύβεται ένας αναπτυξιακός λόγος πίσω από αυτή την συμπεριφορά. Πολλοί ερευνητές έχουν καταλήξει ότι τα εκατομμύρια βακτηρίων και ιών που μπαίνουν κάθε λεπτό στο σώμα μας είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη ενός καλού και γερού ανοσοποιητικού συστήματος. Η βρωμιά, όπως λέει η κ. Παπαδάκη, βοηθά στο να αναπτυχθεί καλύτερα το ανοσοποιητικό σύστημα και να προσαρμοστεί στις καθημερινές συνθήκες. Κοινώς, η υπερβολική καθαριότητα δεν αφήνει το σώμα να αναπτύξει μηχανισμούς αυτοάμυνας!

Η βρωμιά "κάνει καλό" στον εγκέφαλο

Μια έρευνα του 2010 που πραγματοποιήθηκε σε Κολλέγιο της Νέας Υόρκης ανακάλυψε ότι το βακτήριο "mycobacterium vaccae" μπορεί να επιταχύνει τις διαδικασίες εκμάθησης καθώς και να ανεβάσει την διάθεση, διεγείροντας τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές φαίνεται πως πειραματίστηκαν με ποντίκια, ενώ προσπάθησαν να δουν κατά πόσο το συγκεκριμένο βακτήριο μπορεί να αντιμετωπίσει και την κατάθλιψη στους ανθρώπους. Επιπλέον, το περιοδικό Discovery έχει δημοσιεύσει άρθρο στο οποίο υποστηρίζει ότι η βρωμιά είναι το νέο "prozac", εννοώντας ότι το συγκεκριμένο βακτήριο μπορεί να ανεβάσει την διάθεση όπως θα έκανε και ένα ψυχοφάρμακο.

Η βρωμιά μπορεί να "κάνει καλό" και στο δέρμα

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο (2009) διαπίστωσαν πως η υπερβολική καθαριότητα βλάπτει την ικανότητα αυτοΐασης του δέρματος, μιας και τα φυσιολογικά βακτήρια που ζουν στο δέρμα πυροδοτούν μια διαδικασία, η οποία προστατεύει το δέρμα από τη φλεγμονή του τραύματος.

Μελετώντας ποντίκια και ανθρώπινα κύτταρα, οι ειδικοί εντόπισαν ένα κοινό γένος βακτηρίων, τον σταφυλόκοκκο, ο οποίος μπλοκάρει ένα σημαντικό βήμα στην αλληλουχία των γεγονότων που οδηγούν στη φλεγμονή. Πιο συγκεκριμένα, παράγει ένα μόριο, το λιποτειχοϊκό οξύ (LΤΑ), το οποίο επενεργεί στα κερατινοκύτταρα, τα βασικά είδη κυττάρων που βρίσκονται στην εξωτερική στιβάδα του δέρματος, διατηρώντας τα υπό έλεγχο και αποτρέποντάς τα από το να πυροδοτήσουν κάποια επιθετική φλεγμονική αντίδραση. Συμπέρασμα; Τα μικρόβια μπορούν να προστατέψουν από δερματικές φλεγμονές.

Η βρωμιά μπορεί να αντιμετωπίσει άσθμα και αλλεργίες

Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ δημοσίευσαν έρευνα στην οποία αποκαλύπτουν τις ευεργετικές ιδιότητες της βρωμιάς. Μια ακόμη έρευνα που δημοσιεύτηκε μόλις πριν λίγες ημέρες στο περιοδικό Science Daily προτρέπει, επίσης, τους γονείς να εκθέτουν τα παιδιά τους από μικρή ηλικία στην βρωμιά προκειμένου να μην υπάρξουν μεγάλα ποσοστά αλλεργιών και άσθματος.

Η συγκεκριμένη έρευνα, μάλιστα, αναφέρει πως είναι ακόμα καλύτερο αν τα παιδιά εκτεθούν σε μικρόβια πριν τον έναν χρόνο ζωής τους!

Τα νέα ευρήματα ενισχύουν τη θεωρία για την σύγχρονη εμμονή που υπάρχει με την καθαριότητα και την υγιεινή, η οποία έχει οδηγήσει σε μία έκρηξη αλλεργιών, άσθματος και άλλων προβλημάτων υγείας. Οι επιστήμονες πλέον πιστεύουν ότι η σύγχρονη κοινωνία με τη μανία που έχει για την υγιεινή και την εύκολη πρόσβαση σε αντιβιοτικά, κάνει τα παιδιά υπερευαίσθητα και ευάλωτα σε αβλαβή αλλεργιογόνα. Η κ. Παπαδάκη συμφωνεί πως η βρωμιά βοηθά στο να μην αναπτυχθούν δερματικές και τροφικές αλλεργίες στο παιδί.

Απολύμανση με μέτρο

-Να χρησιμοποιείτε με μέτρο το αντιβακτηριδιακό σαπούνι και αντίστοιχα καθαριστικά μέσα στο σπίτι. Η υπερβολή στην χρήση αντιβακτηριακών σαπουνιών και διαφόρων άλλων καθαριστικών, είναι πολύ πιθανό να σκοτώσει βέβαια τα μικρόβια, αλλά και να αποδυναμώσει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού.

-Να χρησιμοποιείτε τα αντιβιοτικά με προσοχή, ώστε να μπορεί το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού να μάθει να καταπολεμά μόνο του τις ασθένειες και τις ιώσεις.

-Ακόμα και στην καθαριότητα πάνω απ' όλα απαραίτητη είναι η ισορροπία. Αφήστε το παιδί να παίξει λίγο πιο ελεύθερα στο χώμα ή στην παραλία, φροντίζοντας βέβαια πάντα για τους βασικούς κανόνες υγιεινής!

Ελευθερία Ιωαννίδου





ΠΗΓΗ...http://www.mama365.gr

Leo Tolstoy - «Η μουσική με κάνει να ξεχνώ τον εαυτό μου..»


Και, γενικώς, η μουσική είναι τρομερό πράγμα. Τι είναι; Δεν καταλαβαίνω, τι είναι η μουσική; Τι κάνει; Και γιατί το κάνει αυτό που κάνει;
 Λένε ότι η μουσική επενεργεί με τρόπο που εξυψώνει την ψυχή. Ανοησίες! Ψέματα! Ναι, επενεργεί, επενεργεί φοβερά, το αναγνωρίζω, αλλά καθόλου με τρόπο που εξυψώνει την ψυχή. Δεν επενεργεί ούτε με τρόπο που εξυψώνει ούτε με τρόπο που χαμηλώνει την ψυχή,αλλά με τρόπο που ερεθίζει την ψυχή. Πως να σας το πω; Η μουσική με κάνει να ξεχνώ τον εαυτό μου,την πραγματική μου κατάσταση, με μεταφέρει σε μια κατάσταση, όχι δική μου. Έχω την εντύπωση ότι υπό την επήρεια της μουσικής αισθάνομαι ό,τι δεν μπορώ να αισθανθώ στην πραγματκότητα, ότι καταλαβαίνω ό,τι δεν μπορώ να καταλάβω στην πραγματικότητα, ότι μπορώ να καταφέρω ό,τι δεν μπορώ να καταφέρω στην πραγματικότητα. Υποθέτω ότι η μουσική ενεργεί σαν χασμουρητό, σαν γέλιο: δε νυστάζω αλλά χασμουριέμαι, αφού βλέπω κάποιον να χασμουριέται, δεν έχω με τι να γελάσω αλλά γελάω, αφού βλέπω ακούω κάποιον να γελάει.

Η μουσική με μεταφέρει αμέσως στην ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόταν εκείνος που έγραψε αυτή τη μουσική. Η ψυχή μου ταυτίζεται με την ψυχή του και μαζί του μεταφέρομαι από τη μία κατάσταση στην άλλη, αλλά γιατί το κάνω αυτό,δεν ξέρω. Βλέπετε,εκείνος που έγραφε π.χ. τη Σονάτα του Κρόιτσερ,ο Μπετόβεν,αυτός ήξερε γιατί βρισκόταν σ'αυτήν την κατάσταση -αυτή η κατάσταση τον οδήγησε να κάνει ορισμένες πράξεις,είχε για εκείνον κάποια σημασία, ενώ για μένα δεν έχει καμία. Γι'αυτό η μουσική μόνο ερεθίζει και δεν ολοκληρώνει.

[Leo Tolstoy, Η Σονάτα του Κρόιτσερ - απόσπασμα || René François Xavier Prinet "Kreutzer Sonata".]





ΠΗΓΗ...23oGramma

Πες μου λοιπόν


Κείμενο του Κριστιάν Νίρκα

Πες μου λοιπόν… Πώς να καταλάβεις την μοναξιά εάν δεν έχεις νιώσει μόνος ανάμεσα σε κόσμο;  Πώς να εκτιμήσεις τον ήλιο εάν δεν σκούριασε το σώμα σου πρώτα στη βροχή; Πώς να νιώσεις το σπίτι σου σαν σπίτι εάν δεν έμεινες πρώτα δίχως σπίτι; Εάν δεν έχεις χαθεί στους δρόμους, πώς να βρεις τον δικό σου; Τι ξέρεις από Τύψεις εάν δεν έχεις προδώσει; Τι  ξέρεις από Εμπιστοσύνη εάν δεν έχεις προδωθεί; Έχεις παγώσει; Έχεις καεί; Έχεις καεί μέχρι να παγώσεις; Έχεις αποτύχει ξανά και ξανά και ξανά; Έχεις αποτύχει για ακόμη μια φορά; Κι άλλη μια; Χωρίς να δικαιολογηθείς – χωρίς να ντραπείς; Με το κεφάλι ψηλά; Και μετά τόλμησες να ονειρευτείς με τα μάτια ανοιχτά χωρίς ποτέ να ξυπνήσεις;

Πες μου λοιπόν… Πώς να υποκλιθείς σε έναν ζητιάνο εάν δεν έχεις ζητιανέψει; Έχεις μουδιάσει μέσα σου τόσο ώστε όσο βαθιά και να σε χάραζε το μαχαίρι δεν καταλάβαινες πόνο; Αν όχι, τότε τι να σου πουν εκείνα τα χάδια που σφάζουν; Πώς να καταλάβεις τον καθρέφτη εάν δεν είδες μέσα του τους δαίμονές σου σε χίλια κομμάτια; Έχεις κλωτσήσει ποτέ σου αδέσποτο αλλά μετά το μετάνιωσες; Έχεις χτυπήσει ποτέ σου άνθρωπο αλλά μετά μετάνιωσες που δεν τον χτύπησες παραπάνω;

Πες μου λοιπόν… Πώς να αναπνεύσεις την ελευθερία εάν δεν έχεις εκτίσει καμία ποινή; Πώς να μάθεις το οτιδήποτε εάν δεν αποδέχθηκες πρώτα την άγνοιά σου; Έχεις μισήσει; Έχεις αγαπήσει; Έχεις μισήσει μέχρι αγάπης; Έχεις αγαπήσει μέχρι μίσους;

Πες μου λοιπόν… Πως να εκτιμήσεις το ύψος ενός βουνού εάν δεν έχεις συρθεί πρώτα  στις λάσπες; 






ΠΗΓΗ...https://itravelpoetry.com

«Ναι, όλη η βροχή τ΄ουρανού πέφτει στη θάλασσα μα δίχως αγάπη ούτε μια σταγόνα δεν γίνεται μαργαριτάρι.»


Δίχως αγάπη
όλη η λατρεία είναι ένα ασήκωτο βάρος,
ο χορός αγγαρεία,
η μουσική σκέτος θόρυβος.

Ναι, όλη η βροχή τ΄ουρανού πέφτει στη θάλασσα
μα δίχως αγάπη
ούτε μια σταγόνα δεν γίνεται μαργαριτάρι.



από το βιβλίο «Ο Αγαπημένος» του Τζελαλαντίν Ρουμί

Αυτοί που σ’ αγαπάνε είναι εκεί; Αυτοί που αδιαφορούν είναι.


Της Ελένης Ομήρου
Είναι στιγμές που νιώθεις να πνίγεσαι. Σε πνίγουν τα λόγια σου, τα θέλω σου, τα δίκια σου. Σε ζορίζουν οι ιδέες σου, σε καταπιέζουν οι απόψεις των άλλων, σε στενεύουν τα ρούχα σου, το ίδιο σου το δέρμα δε σε χωρά. Το μυαλό σου αντιστέκεται, ο χώρος σου μικρός, οι γύρω σου ακόμη «μικρότεροι».

Αυτοί που σ’ αγαπάνε είναι εκεί; Αυτοί που αδιαφορούν είναι. Έτοιμοι να τα κάνουν όλα ακόμη πιο ασφυκτικά για σένα. Έτοιμοι να σχολιάσουν, να πουν και να δείξουν. Να σε βάλουν μέσα στα ίδια κουτάκια από όπου δεν κατάφεραν οι ίδιοι ποτέ να ξεφύγουν. Και είναι κι αυτά ασφυκτικά στενά, σαν τις ιδέες τους, σαν το μυαλό τους, σαν όλα εκείνα που σε κάνουν να πνίγεσαι.
Και είναι πολλές οι στιγμές που νιώθεις να πνίγεσαι. Είτε στο προκαλούν οι άλλοι είτε εσύ, το παρελθόν ή το μέλλον, το περιβάλλον πάντα θα μικραίνει αν δεν το αμβλύνεις μόνος σου. Αν λες ναι μόνο στο γνώριμο, αν γνέφεις συγκαταβατικά στο εύκολο, αν είσαι πάντα ένας από όλους. Πάντα θα υπάρχει μια διαφορετική ιδέα μέσα στο μυαλό σου που θα σου δείχνει ποιος πραγματικά είσαι. Δεν μπορείς να είσαι πάντα ένας από όλους, αυτή η σκέψη θα σου τριβελίζει το μυαλό. Πάντα θα υπάρχει ένα θέλω διαφορετικό από αυτά που θα σου δείχνουν οι άλλοι, από εκείνα που θέλουν αυτοί.
Και τότε θα πνίγεσαι. Θα θέλεις να ανοίξεις το μυαλό και την καρδιά σου και να κάνεις ότι ποθείς για να συνεχίσεις να αναπνέεις. Αντίθετα στο γνώριμο, στο επιτρεπτό, στο αποδεκτό, στο συγκαταβατικό. Πνίγεσαι. Αυτοί που σ’ αγαπάνε είναι εκεί λοιπόν; Αυτοί που σε κρίνουν είναι. Αυτοί που σε παρατηρούν είναι. Αυτοί που θέλουν να σε μικρύνουν, γιατί δεν μπορούν να μεγαλώσουν μαζί σου, είναι. Αυτοί που σ’ αγαπάνε είναι; Αυτοί που θα τους μιλήσεις για το διαφορετικό και θα ανοίξουν διάπλατα τα μάτια από ενδιαφέρον και ζεστασιά. Που θα ακούσουν σιωπηλά. Που θα διαφωνήσουν και θα επιχειρηματολογήσουν, θα φοβηθούν και θα ηρεμήσουν, θα θαυμάσουν και θα εκτιμήσουν. Αυτοί που θα μοιραστούν το δικό τους πνιγηρό θέλω, που θα το συνοδεύσουν με γέλιο πονηρό ή με δάκρυ νοσταλγικό. Που τα λόγια τους θα είναι μέσα σε μια αγκαλιά χωμένα. Αυτοί που σ’ αγαπάνε είναι;. Αυτοί που αγαπάνε με ελευθερία και ισορροπούν κάθε αιχμαλωσία. Κάθε μικρή ανάσα μεγαλώνει όταν κάποιοι σ’ αγαπάνε. Δίπλα στους άλλους, δίπλα στη κριτική, πέρα από το σχόλιο, την αδιαφορία, τα καλούπια, αν είναι εκείνοι που σε αγαπάνε δίπλα σου, έχεις χώρο για να μεγαλώσεις, αναπνοή για να μη σκάσεις. Αν είναι εκεί αυτοί που σ’ αγαπάνε αληθινά, δεν πνίγεσαι. Τολμάς, αλλάζεις, μεγαλώνεις. Αναπνέεις.





Αποχαιρετώντας


Ο φάκελος του έκαιγε τα χέρια. Κι εκείνο το γράμμα… ω, Θεέ μου! Δυο λόγια μόνο….


Το απέραντο γαλάζιο μου ανοίγει την αγκαλιά του κι εγώ δεν έχω τη δύναμη να μείνω πίσω! Γι’ αυτό… γι’ αυτό φεύγω. Φεύγω, γιατί όσο περνά ο καιρός ο πόνος μεγαλώνει κι εγώ κουράστηκα να επουλώνω πληγές... κουράστηκα να κλαίω μόνη... να μένω μόνη. Φεύγω... μα δε χάνομαι, αγάπη μου. Στο βουητό του ανέμου, στο φως του φεγγαριού στο παιχνίδισμα των κυμάτων... εκεί θα βρίσκομαι... ορατή κι αόρατη συνάμα.... εκεί που σμίγουν γη κι ουρανός... θάλασσα και ουρανός. Μα μη βιαστείς να 'ρθεις αγάπη μου. Μη βιαστείς. Αν μ αγαπάς, μη βιαστείς... μη βιαστείς


Λίγα μέτρα πιο πέρα, πάνω στην άμμο, είχε μείνει ξεχασμένο ένα κόκκινο φόρεμα στο χρώμα της φωτιάς… μόνο κι ορφανεμένο από το κορμί της… μόνο κι ορφανεμένο από την ύπαρξή της…



_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου






Το χαμένο κλειδί


Μιὰ πόρτα, μιὰ καρδιά, κι ἕνα χαμένο κλειδί, θα μποροῦσε, να ἧταν μια ἱστόρια ἀγάπης. Ε! Τι λές; Και πῶς ὄχι, νὰ θὰ ξεκινοῦσε κάπως ἔτσι, μια κοπέλα, ὅμορφη και γλυκιά στην ὅψη μα το κυριότερο ὡραία στὴν ψυχή. Πίσω ἀπό τὴν κλειδωμένη πόρτα της, που θα μποροῦσε κάλλιστα να ἧταν ἡ καρδιά της, ἀναμένει τὸ χτύπημα, ἐκεῖνο το μοιραίο που θα την ὁλοκληρώση γυναίκα. Κρατᾶ το κλειδί, κι περιμένει. Με την καρδιά της να χτυπᾶ ἀθόρυβα κι ν’ ἀναβοσβύνει ἀπλωμένη ἀγάπη.

Ἐν τω μεταξύ, πέρασαν καὶ φύγαν ἀδιάφορα χτυπήματα, κι ἀδιάφορα πρόσωπα, ἀταίριαστα αἰσθήματα, κανένα δεν σ’ ἄγγιξε βαθιά ἀγάπη. Κάποια στιγμή γεμάτη ἀπογοήτευση, ἔβαψες μαύρη τὴν πόρτα σου, καὶ λευκό τὸ παράθυρο, ἀφήνοντας μονάχα μιὰ καρδιά για σημάδι.

Οἱ μέρες γίναν ἵδιες, σαν σὲ ταξίδι δίχως προορισμό. Μέχρι που ἄκουσες ἕνα χτύπο διαφορετικό, στην ἀρχή δεν του ‘δώσες σημασία, ἐκείνος ἐπέμενε. Μετά σου φάνηκε τόσο οἰκείο, εἶχε κάτι ἀπὸ σένα, και σοῦ ξυπνοῦσε μια ἀνεξήγητη χαρά, μιὰ θέληση για ζωή, στὴν συνέχεια το ἔνιωθες ὅλο πιὸ δικό σου, μιλοῦσε κατ’ εὐθείαν στὴν καρδιά, το ἄφηνες νὰ περιμένει, νὰ χτυπᾶ μέχρι να βεβαιωθείς, μέχρι ἡ ἀνασφάλεια σου γίνει ἀνάγκη. Πῆρες την ἀπόφαση νὰ του ἀνοίξεις, νὰ του δοθεῖς ἀπλόχερα, να μπεῖ, ν’ ἀναπληρώσει τὸ κενό, να ἐνώσει τὰ κομμάτια, νὰ σε ὁλόκληρώσει ἀγάπη.

Και καθῶς πήγαινες, ξέχασες τὸ χαμένο κλειδί, ἔψαξες παντοῦ, ἡ ἀπογοήτευση σὲ κυριεύσε, ἐνῶ ἐκεῖνος περίμενε ὑπομονετικά, προοδευτικά ἄρχισε νὰ χτυπᾶ πιο ἀραιά τὴν πόρτα σου, μέχρι που ἀπελπίστηκε καὶ δὲν ξανακούστηκε, κι ἧταν αὐτός ὁ χειρότερος φόβος σου, που ἐπιβεβαιώθηκε. Παραδώθηκες σὲ δάκρυα στεγνά, μέτα θυμήθηκες, πῶς ποτέ σου, δεν κλείδωσες τὴν πόρτα σου, ἧταν μόνο πρόφαση, νὰ σ’ ἀφήνουν ἥσυχη. Ἔτρεξες, την ἄνοιξες, δεν ἧταν κανείς ἐκεί, εἶχε φύγει.

Στὸ κατόπι σου, ἕνα γράμμα μὲ μιὰ μόνο λέξη «Σ’ ἀγαπῶ», λύγισες, τσαλάκωσες τὸ γράμμα στὰ χέρι σου. Δεν εἶχε ἄλλες ἀντοχές, ἔκανες νὰ μπεῖς μέσα, νὰ κλειδώσεις στ’ ἄληθεια τὴν πόρτα σου, μια για πάντα, ἕνα χέρι στον ὥμο σου, σὲ σταμάτησε, την τελευταία στιγμή, ἧταν ἐκεῖνος. Ἧσουν ἐσύ, κι ἦταν ἡ ἱστορία τῆς δικῆς μας ἀγάπης. Εἶπε ἐκείνη.

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος





ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Η έγκαιρη αντιμετώπιση κακώσεων του νωτιαίου μυελού αποτρέπει την αναπηρία.


       Η έγκαιρη  αντιμετώπιση κακώσεων του νωτιαίου μυελού αποτρέπει την αναπηρία.
Αυτό υποστηρίζουν οι νευροχειρουργοί καθώς κάθε χρόνο χιλιάδες άτομα σε παγκόσμιο επίπεδο (κυρίως παραγωγικής ηλικίας αλλά και πολλά τρίτης ηλικίας) μένουν ανάπηρα  από κακώσεις του νωτιαίου μυελού!
Η πλειοψηφία των ατόμων αυτών τραυματίζεται σε τροχαία δυστυχήματα και σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία στην Ευρώπη κάθε χρόνο  έχουμε (20-60) νέα κρούσματα με κακώσεις νωτιαίου μυελού ανά 1.000.000 κατοίκους!
«Οι πρώτες ώρες μετά  τον τραυματισμό είναι και οι πιο σημαντικές» αναφέρει ο διαπρεπής στρατιωτικός ιατρός, νευροχειρουργόςστο 401ΓΣΝΑ  κ Παναγιώτης Κυριακόγγονας,  και εξηγεί

«Ακόμα και σε υποψία τραυματισμού της σπονδυλικής στήλης (για παράδειγμα μετά από ένα τροχαίο) συστήνεται η ακινητοποίηση του τραυματία κατά την  μεταφορά του στο νοσοκομείο. Στη συνέχεια η σωστή κλινική εξέταση και ο ολοκληρωμένος απεικονιστικός έλεγχος είναι κρίσιμα βήματα στον εντοπισμό των κακώσεων».
Πολλές από τις κακώσεις του νωτιαίου μυελού , σύμφωνα με τους νευροχειρουργούς χρειάζονται άμεσης χειρουργικής αντιμετώπισης. Ο σκοπός του χειρουργείου είναι διπλός: από τη μία αποσυμπιεση του νωτιαίου μυελού (για παράδειγμα αφαίρεση τεμαχίων οστού από τους σπασμένους σπονδύλους που προκαλούν πιεστικά φαινόμενα) και από την άλλη σταθεροποίηση μιας ασταθούς, λόγω των καταγμάτων, σπονδυλικής στήλης, με σκοπό την γρηγορότερη κινητοποίηση του ασθενούς.
 Όταν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση και μάλιστα στην περίπτωση που η κάκωση του νωτιαίου μυελού δεν είναι πλήρης (υπάρχει δηλαδή αισθητικότητα ή/και κάποια κινητικότητα κάτω από το επίπεδο της βλάβης) τότε ή χειρουργική αντιμετώπιση τις πρώτες ώρες μετά την κάκωση είναι απαραίτητη.
Σήμερα οι επεμβάσεις αυτές, χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας γίνονται σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα (λόγω της ύπαρξης πρωτοκόλλων και λόγω της καλύτερης απεικόνισης των βλαβών). Η ύπαρξη επίσης τεχνικών μέσων, όπως το μικροσκόπιο, αλλά και νέων υλικών όσον αφορά την ανάταξη και στήριξη της σπονδυλικής στήλης, έχουν διευρύνει τα είδη των επεμβάσεων που έχει στη διάθεσή του ο χειρουργός. Έτσι, όταν απαιτείται χειρουργική παρέμβαση,  αυτή γίνεται σε συντομότερο χρονικό διάστημα και πετυχαίνεται πληρέστερη αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού και σωστότερη στήριξη της σπονδυλικής στήλης. Όλα τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα τη βελτίωση της νευρολογικής εικόνας του ασθενούς, τη γρηγορότερη κινητοποίησή του, αλλά και σε δεύτερο χρόνο μειώνεται η παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης λόγω των κακώσεων, με σαφή βελτίωση τόσο της κινητικότητας όσο και του πόνου του ασθενούς.
Θα πρέπει να τονιστεί ότι μετά από την χειρουργική αντιμετώπιση απαραίτητη είναι η ύπαρξη εντατικού προγράμματος Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης.
 
                     ΚΑΚΩΣΕΙΣ   ΝΩΤΙΑΙΟΥ  ΜΥΕΛΟΥ
Το πρώτο γραπτό κείμενο που αναφέρεται σε κακώσεις του νωτιαίου μυελού εμφανίζεται στην αρχαία Αίγυπτο περί το 2500 π.Χ.
Κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο εμφανίζονται 10-83 νέα κρούσματα ανά 1.000.000 κατοίκους. Η διαφορά αυτή στα ποσοστά εξηγείται λόγω της ελλειπούς καταγραφής που υπάρχει σε πολλές χώρες και λόγω των διαφορετικών τρόπων υπολογισμού.
Οι άνθρωποι που ζουν με κακώσεις του νωτιαίου μυελού είναι περίπου, όσον αφορά στην Ευρώπη, 300 ανά 1.000.000 κατοίκους. Οι άντρες υπερέχουν σημαντικά και σε ορισμένες μελέτες φτάνουν τους 4 στους 5. Η μέση ηλικία είναι τα 40 έτη, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες από τις κακώσεις λόγω τροχαίων ατυχημάτων αφορούν νεαρά άτομα ηλικίας κάτω των 30 ετών.
Τα συνηθέστερα αίτια τραυματισμού του νωτιαίου μυελού είναι τα τροχαία ατυχήματα και οι πτώσεις από ύψος (ιδίως στα πιο ηλικιωμένα άτομα). Πολλές φορές συνυπάρχουν και άλλες σημαντικές κακώσεις (στο κεφάλι, το θώρακα, την κοιλιά κ.λ.π.).
«Το  κόστος για την παγκόσμια οικονομία από τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση των  κακώσεων του νωτιαίου μυελού κυρίως σε νέους ανθρώπους είναι τεράστιο καθώς χάνονται εργατικά χέρια, ενώ ταυτόχρονα επιβαρύνονται τα ασφαλιστικά ταμεία με την αύξηση των αναπήρων» καταλήγει ο  κ Κυριακόγγονας.
Το βάρος των  τελευταίων ερευνητικών  προσπαθειών εστιάζεται  στην νευροανάπλαση,  στη δημιουργία και χρήση ειδικών ρομποτικών βοηθημάτων για τη βελτίωση της κινητικότητας, αλλά και στη νευροπροστασία (στην τροποποίηση δηλαδή των διαδικασιών που συμβαίνουν στα πρώτα λεπτά μέχρι τις  πρώτες εβδομάδες μετά την κάκωση).
 

http://www.pkyriakogonas.gr, ΤΗΛ.215 5257974,6974121244

Οργασμός δημιουργικότητας στο Εδεσσαϊκό Θέατρο


ΣΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΝΕΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ

Οργασμός δημιουργικότητας στο Εδεσσαϊκό Θέατρο καθώς η έναρξη της νέας Θεατρικής περιόδου 2017-2018 βρίσκει τους ερασιτέχνες ηθοποιούς σε εντατικές πρόβες και παράλληλα ξεκινά η λειτουργία του Θεατρικού Εργαστηρίου.
 Δύο Θεατρικές ομάδες εργάζονται πυρετωδώς αυτό το διάστημα στο εντευκτήριο του συλλόγου, η μεν πρώτη αφορά στη νέα παραγωγή της Κεντρικής Σκηνής που θα παρουσιαστεί στο Θεατρόφιλο κοινό περί τα τέλη Οκτώβρη ενώ η δεύτερη αφορά στο έργο που θα ανεβάσει η Νεανική Σκηνή για τη μαθητική κοινότητα το Νοέμβρη.
 Το Διοικητικό Συμβούλιο, τα μέλη των Θεατρικών ομάδων και όλοι οι συντελεστές των δύο νέων παραγωγών συνεργάζονται αρμονικά στοχεύοντας στο καλύτερο δυνατόν καλλιτεχνικό-ποιοτικό αποτέλεσμα. 
Οι προγραμματισμένες παραστάσεις θα δοθούν στην αίθουσα εκδηλώσεων της Π.Ε. Πέλλας.
Όσον αφορά το Θεατρικό Εργαστήρι, έχει οριστεί συνάντηση με τους γονείς- κηδεμόνες των παιδιών-εφήβων την Κυριακή 1η Οκτώβρη 2017 και ώρα 5 το απόγευμα στο εντευκτήριο του συλλόγου, για γνωριμία και προγραμματισμό των μαθημάτων.
 Οι εγγραφές συνεχίζονται.
 Πληροφορίες στο τηλ. 6938363911

Το λεωφορείο με το νούμερο "31"


Θεσσαλονίκη 1981

Τα φρένα του τεράστιου λεωφορείου με το νούμερο "31" στριγκλίζουν με έναν μακρόσυρτο εκκωφαντικό θόρυβο σταματώντας στη στάση της Βασιλίσσης Όλγας. Οι λιγοστοί επιβάτες που περίμεναν, ανεβαίνουν με βιασύνη τα σκαλιά του, στριμώχνοντας τους ήδη ανεβασμένους, δημιουργώντας μιαν εικόνα κονσερβαρισμένων σαρδέλων.
Είναι μια υγρή ομιχλώδης φθινοπωρινή βραδιά και νιώθοντας την υγρασία της θάλασσας, τυλιγμένοι όλοι στα χοντρά πανωφόρια τους, ανακουφίζονται στο γεμάτο χνώτα, ζεστό όχημα, που ξεκινάει απότομα για την επόμενη στάση. Οι τυχεροί που έχουν κάθισμα κοιτούν έξω, σκουπίζοντας τα θολά από υδρατμούς τζάμια, την φωταγωγημένη με τα κίτρινα φώτα της πόλης λεωφόρο, ενώ οι όρθιοι αγωνίζονται κατά της φυγόκεντρης, προσπαθώντας να ισορροπήσουν, γαντζωμένοι στα άσπρα κρεμαστά χερούλια του οκταξονικού πεπαλαιωμένου οχήματος.
Πλησιάζοντας στην επόμενη στάση της Μαρτίου, αχνοφαίνεται μια φιγούρα να κινεί το χέρι, κάνοντας σινιάλο στον εύσωμο οδηγό να σταματήσει. Είναι ένας ξερακιανός εξηντάρης άντρας, που στηριζόμενος σε δυο άσπρα μπαστούνια προσπαθεί με δυσκολία να κάνει δυο τρία βήματα μέχρι τη σκάλα του λεωφορείου, για να ανέβει σε αυτό. Μια μακρυά μπεζ φθαρμένη γκαμπαρντίνα τον τυλίγει και έτσι όπως τον μαστιγώνει με τις ριπές του ο παγωμένος Βαρδάρης, μοιάζει θαρρείς με φιγούρα βγαλμένη από καρτούν. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του σφιγμένα, και ένα ανεπαίσθητο αραιό μουσάκι στο πηγούνι, θυμίζει αποτύπωμα από φρενάρισμα ποδηλάτου. Το αριστερό μέρος του προσώπου του δείχνει παραμορφωμένο και τα χείλη του αγγίζουν θαρρείς το αυτί του, σημάδι ότι κάποιο εγκεφαλικό ή νευρολογικό πρόβλημα τον έχει σημαδέψει.

Μετά από τρία λεπτά μάχης πραγματικής και με τη βοήθεια δυο ηλικιωμένων κυριών, ο ήρωάς μας κατορθώνει και μπαίνει στο κήτος του τεράστιου λεωφορείου και με την ευγενική παραχώρηση του καθίσματος από ένα νεαρό κορίτσι, σωριάζεται σε αυτό προσπαθώντας να αρθρώσει ένα ακαταλαβίστικο "ευχαριστώ". Μπορείς να διακρίνεις βλέμματα οίκτου και αποστροφής μεταξύ των επιβατών, οι οποίοι δεν μπορούν να κρύψουν τα αισθήματα που αποτυπώνονται στα πρόσωπά τους.
Το δρομολόγιο ξεκίνησε λοιπόν και το όχημα αγκομαχώντας ξεφορτώνει τους επιβάτες στις επόμενες στάσεις, ενώ έχει αδειάσει ικανοποιητικά, κάνοντας την κατάσταση υποφερτή.

Σε μια επόμενη στάση μια ομάδα έξι νεαρών, τρία κορίτσια και τρία αγόρια, μπουκάρει στο λεωφορείο, με φωνές τραγούδια και ξεφωνητά, ενώ δυο από τα αγόρια κρατούν από το στόμιο δυο μισοάδεια μπουκάλια από ρετσίνα. Τα πρόσωπά τους κόκκινα και από τις διεσταλμένες κόρες των ματιών τους, καταλαβαίνεις, ότι είναι σε κατάσταση μέθης. Με τις δυνατές και φάλτσες φωνές τους επιφέρουν μια σχετική αναστάτωση στο ήρεμο κλίμα, που επικρατούσε και τραγουδώντας ένα τραγούδι του Τσιτσάνη, κάθονται στα άδεια καθίσματα απέναντι από τον ήρωά μας με τα μπαστούνια. Ένας μάλιστα κάθεται πίσω του.
Με το που τον βλέπουν , ξεσπούν σε γέλια και πειράγματα, ενώ ο από πίσω νεαρός με τα χέρια του προσπαθεί να του μοιάσει τραβώντας τα χείλη του.
Ακούγονται άσχημες, προσβλητικές κουβέντες, και ο ήρωάς μας συνηθισμένος φαίνεται σε τέτοιου είδους συμπεριφορές, δεν τους απαντάει, κοιτώντας κάτω στο βρώμικο πάτωμα του λεωφορείου, ενώ τα μάτια του έχουν υγρανθεί από τις κουβέντες των νεαρών.

Το μαρτύριο συνεχίζεται για πολλή ώρα και μάταια κάποια κυρία κάνει παρατηρήσεις στους νεαρούς να σταματήσουν, ακούγοντας κι αυτή τα "κομπλιμέντα" της για τα μεγάλα βυζιά της, από τους έξι. 
Επόμενη στάση και εισβάλλουν στο λεωφορείο ο ελεγκτής μαζί με έναν αστυνομικό και μόλις έρχεται η σειρά των νεαρών, επιβεβαιώνεται, ότι παράνομα είναι στο λεωφορείο μη έχοντας κόψει τα απαραίτητα εισιτήρια. Επικρατεί ένας μεγάλος καυγάς, με τους νεαρούς να μη έχουν χρήματα, αφού τα ξόδεψαν όλα στα ποτά, ενώ ο ελεγκτής ειδοποιεί την ασφάλεια να τους περιμένει στην επόμενη στάση για να ακολουθήσουν οι απαραίτητες συλλήψεις.

Κι ενώ όλα έδειχναν, ότι οι νεαροί που "ξενέρωσαν" απότομα, θα ακολουθούσαν την αυτόφωρη διαδικασία με όλα τα συνεπακόλουθα, ξαφνικά ο ήρωάς μας με τα μπαστούνια, παραμερίζοντας τον μακρύ γιακά της γκαμπαρντίνας του, βγάζει από την εσωτερική τσέπη ένα παραφουσκωμένο πορτοφόλι και επιδεικνύοντάς το στον ελεγκτή του λέει με άναρθρη τρεμάμενη φωνή:
-"Σας παρακαλώ, αφήστε τα παιδιά. Είναι πάνω στην τρέλα της νιότης τους και το διασκεδάζουν. Ας μην το χαλάσουμε.
 Όλοι έχουμε κάνει τις παρασπονδίες μας και θα πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε.
Να πάρτε. Θα πληρώσω εγώ και για τα εισιτήρια και για το πρόστιμο." 

Ανακοίνωση για το Αγροτικό Ιατρείο Προμάχων


Σήμερα Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου ο αγροτικός ιατρός θα βρίσκεται στον χώρο του ιατρείου Προμάχων για εξετάσεις και συνταγογραφήσεις.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...