Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Τα 4 στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας - Χόρχε Μπουκάι


Η οικογένεια ως βατήρας
Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.


Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη
Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση
Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες
Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία
Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης» Εκδόσεις OPERA

Η αγάπη είναι φως…


Βράδυ. Στο σαλόνι. Το αχνό φως, από τις λάμπες που βρισκόταν στο απέναντι πάρκο, γλιστρούσε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και έγλειφε απαλά τις επιφάνειες των επίπλων. Ένα τσιγάρο καιγόταν στο τασάκι.

Θλίψη! Εντός και εκτός του. Δεν είχε περάσει ούτε ένας μήνας από τη στιγμή, που δίχως καμιά άλλη εξήγηση, του είπε πως η σχέση τους έπρεπε να τελειώσει.

«Και τώρα; Πώς συνεχίζεις; Πώς πας παρακάτω; Πού βρίσκεις τη δύναμη;» αναρωτιόταν κοιτάζοντας τη χάρτινη κούτα πάνω στο τραπεζάκι.

Όλη τους η κοινή πορεία, κλεισμένη σε μια χάρτινη κούτα. Φωτογραφίες, γράμματα, δώρα… Αποδείξεις μιας αγάπης της οποίας ο κύκλος έκλεισε. Τα όρια ξεπεράστηκαν. Η αντοχή εξατμίστηκε. Ο έρωτας εξατμίστηκε κι αυτός κι επήλθε το τέλος.

Ο αέναος κύκλος των σχέσεων. Γνωρίζεις, ερωτεύεσαι, αγαπάς, μοιράζεσαι, βυθίζεσαι, πονάς. Δίνεις τα πάντα χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα. Ξεγυμνώνεις την ψυχή σου και τη χαρίζεις. Εξάρτηση. Ο έρωτας σε κάνει το μεγαλύτερο πρεζόνι. Κι εκεί που δεν μπορείς να ζεις χωρίς το άλλο σου μισό, γιατί πάντα αυτό πιστεύεις ότι βρήκες, έρχεται το τέλος.

Πόνος απώλειας. Πεθαμένες στιγμές μέσα σε μια χάρτινη κούτα ακουμπισμένη πάνω στο τραπεζάκι. Μέρες, μήνες, χρόνια…

«Τέρμα η αγάπη» είπε αποφασιστικά και κινήθηκε προς το τραπεζάκι. Πήρε τη χάρτινη κούτα, κάλεσε το ασανσέρ και κατέβηκε στο δρόμο. Στάθηκε μπροστά στον κάδο σκουπιδιών. Της έριξε μια τελευταία ματιά, πήρε μια βαθιά ανάσα και την πέταξε.

Γύρισε. Μπήκε στην πολυκατοικία. Ανέβηκε στον τρίτο και μπήκε στο διαμέρισμα. Ένιωσε την ανάγκη για ένα τσιγάρο. Τράβηξε το τελευταίο από το πακέτο.

Στάθηκε όρθιος μπροστά στο τζάμι. Άπλωσε το βλέμμα του στο πάρκο απέναντι. Που και που εμφανιζόταν κάποια ανθρώπινη φιγούρα, η οποία διέσχιζε γρήγορα τα πλακόστρωτα δρομάκια ανάμεσα στα δέντρα και χανόταν από το οπτικό του πεδίο. Τα πέντε λεπτέ που κράτησε το τσιγάρο εκείνος ένιωθε ανακουφισμένος, ανάλαφρος, σίγουρος για την απόφαση που είχε πάρει.

«Τέρμα η αγάπη» ψέλλισε ξανά μα ξαφνικά η διάθεση του άλλαξε. Το βλέμμα του καρφώθηκε σε μια λάμπα που άρχισε να τρεμοπαίζει. Η ψυχή του άρχισε να τρεμοπαίζει, να σκοτεινιάζει. Η αγάπη είναι φως και εκείνος μόλις είχε πάρει την απόφαση να ζήσει στο σκοτάδι.

Χάρης Γαντζούδης




ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Συνηθισμένη


Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίδια. Ξύπνησα πριν το ξυπνητήρι και μηχανικά το έκλεισα. Ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να τρυπώνει από τα ρολά κι ας ήταν πρωί ακόμα. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι, σκέφτηκα. Ύστερα σηκώθηκα με δυσκολία και πάτησα τα γυμνά μου πόδια στο παγωμένο πάτωμα. Δύσκολα με έβλεπες να φορώ παντόφλες. Άντε το πολύ πολύ να άρπαζα ένα ζευγάρι κάλτσες από το συρτάρι σε περίπτωση που την άκουγα από τους άλλους. Μα τώρα στεκόμουν μόνη μου στο κρύο δωμάτιο.

Άλλαξε ο καιρός, είπα όπως λένε οι γιαγιάδες όταν τους τρυπά ο αέρας στο δρόμο και τυλίγονται τα μαντήλια και το παλτό τους. Περπάτησα σχεδόν σέρνοντας τα πόδια μου. Κάθε μέρα που σηκώνομαι δίνω την υπόσχεση πως θα κοιμηθώ νωρίτερα. Τι περιμένω; αναρωτήθηκα. Αφού όλα έχουνε τελειώσει. Έφτασα ήδη στην κουζίνα. Γέμισα ένα ποτήρι νερό και το ήπια μονορούφι. Ύστερα κοίταξα το δρόμο από το παράθυρο. Στεγνός. Πάλι καλά. Δε θα γίνω παπί πάλι. Την ομπρέλα για αξεσουάρ την έχουμε; μου φωνάζουν στη δουλειά μα δεν μπορώ τις εξηγήσεις και πετώ ένα την ξέχασα.

Φτιάχνω ήδη ένα δυνατό καφέ στο μπρίκι και στέκω από πάνω του και παίρνω τζούρες. Λες και το άρωμα μπορεί να με ξυπνήσει. Από τι; αναρωτιέμαι αλλά δεν το συνεχίζω. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι ακόμα, κοίταξα το ρολόι. Χαζομάρα δεν είναι αυτό; μου είπα. Τι νόημα έχει; Σώθηκες, μου απάντησα. Εσύ με τα νοήματα έχεις τσαλακωθεί. Προχώρα. Προχώρησα και έριξα νερό στο πρόσωπό μου. Πότε γέρασα τόσο; Μέσα σε ένα μήνα.. δυο μήνες…τρεις δεν ξέρω. Μπορεί να ήταν και περισσότερο. Από πότε σε ερωτεύτηκα; ρωτάω δυνατά και η ηχώ στο μπάνιο με τρομάζει. Τι λες; ψιθυρίζω. Τι βαρύγδουπες αηδίες; Στρίβε. Κι έστριψα.

Στο δωμάτιο πια για να βρω τα σημερινά μου ρούχα. Μην το σκέφτεσαι. Μαύρα. Αμάν, κηδεία έχουμε πάλι; σαν να την ακούω τη Μαίρη στη γραμματεία. Ναι, κήδεψα τη μέρα, εντάξει; δε θα της απαντήσω μα θα το κρατήσω στο στόμα. Κι οι τσακωμοί θέλουνε ρέγουλα. Κοιμάσαι ακόμα, είδα ξανά το ρολόι. Χαζό. Το παραδέχομαι. Μα φτιάχνω μια εικόνα. Εσένα εξαντλημένο το ίδιο με εμένα. Στα σκεπάσματα. Με βλέφαρα να πεταρίζουν. Σαν και εμένα. Άραγε να είναι το ίδιο όνειρο; λέω πάλι φωναχτά και στέκω παγωμένη στον ολόσωμο καθρέφτη. Τι λες; τι λες; ξαναλέω με σαρκαστικό ύφος.

Φοράω το παλτό και αρπάζω ένα μήλο για το δρόμο. Στο αυτοκίνητο αλλάζω τους σταθμούς τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να ακούσω τίποτα. Ο καφές! λέω και ξαναγυρίζω πίσω. Χυμένος καφές στο μάτι της κουζίνας και μια μυρωδιά απαίσια. Θα σκοτωθείς μια μέρα, με μαλώνω. Θα σηκωθείς και δε θα βλέπεις τι σου γίνεται και θα πέσεις στην πρώτη μάντρα που θα βρεις με το αμάξι. Σύνελθε. Πόσο θα κρατήσει το πανηγύρι αυτό;

Τώρα μπορεί και να ξυπνάς, λέω. Σου χαμογελώ. Αστείο. Πώς χαμογελάς στο τίποτα. Ε, ναι εγώ το κάνω. Είμαι από αυτές. Ρίχνω ένα και το φυσώ. Ποιος ξέρει. Μπορεί να σε κάνει να γελάσεις χωρίς να ξέρεις το γιατί. Δανεικά. Με τα χέρια πάνω σε ένα παγωμένο γραφείο πακετάρω χαρτιά, οργανώνω ντοσιέ και περνάω πληκτικά την ώρα. Το τηλέφωνο δε θα χτυπήσει. Κι ας έχεις το νούμερο. Καλημέρα δε θα μου πεις. Κανένα νέο σου δε θα μάθω. Κι όμως η μέρα θα κυλήσει με την άγνοια αυτή. Δηλαδή τι περίμενες; μου λέω χωρίς φωνή. Κάτι τέτοιες ώρες η λογική μου τη σπάει. Της χώνω ένα στο διάολο και της κλείνω το στόμα. Τι περίμενα. Τίποτα και όλα, της λέω φιμώνοντάς την με ένα από τα σιλοτέιπ της συρταριέρας μου. Κάτσε εκεί και μη μιλάς. Μου λείπει. Και θα μου λείπει μια ζωή. Σαν το ψέλλισα τούτο η καρδιά μου πάγωσε. Τι είπα; Πάλι βαρύγδουπα λόγια. Τι αηδίες. Πώς τις ξεστομίζω έτσι; Σαν ψέματα. Τόση πολλή αλήθεια πώς να τη βαστήξει κανείς. Ψέματα το λιγότερο. Ψεύτρα, είπα δυνατά και γύρισαν όλοι. Τίποτα, λέω. Μια πελάτισσα... και δείχνω τα χαρτιά απελπισμένη. Τέτοια μέρα σου λέω. Απελπιστικά ίδια. Απελπιστικά αληθινή… και άκρως συνηθισμένη.

Μάχη Τζουγανάκη





ΠΗΓΗ...https://tovivlio.net

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!

Δημοσιεύτηκε το 2001 από τους Kim & Alison McMillen στο βιβλίο “When I loved myself enough”





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Γερνάς ή περνάς;


Τα σημάδια που προσπαθείς να σβήσεις μήπως είναι αυτά που πρέπει να κρατήσεις;

Δύσκολο πράμα να μεγαλώνεις. Κακά τα Ψέματα. Χάνεις την απαλότητα από το πρόσωπο, την αντοχή από το σώμα, τη ζωτικότητα να ρισκάρεις παντού και με όλους. Οι γραμμές στο σώμα δεν είναι πια λείες, «γεμίζουν» τα σημεία που περηφανευόσουν ότι ήταν τορνευτά και οι ρυτίδες πληθαίνουν λες και τις ταΐζεις. Τα σκουρόχρωμα μαλλιά σου παύουν να έχουν απλώς ανταύγειες λίγες λευκές τρίχες και υποχωρούν μπροστά τους και παραδίδονται στην κυριαρχία τους. Στενοχωριέσαι. Γερνάς; Η Μεγαλώνεις; Το ίδιο δεν είναι; Εμ δεν είναι.

Πάντα με φρίκαρε όταν άνθρωποι που είχαν να με δουν χρόνια μου λέγανε: «Ίδια είσαι». Ίδια; (Ο καθένας με τον καημό του). Καλοπροαίρετα το λεν οι άνθρωποι αλλά εγώ άκουγα (ο καθένας ό,τι θέλει ακούει) ότι παρέμεινα εκεί που ήμουνα. Όχι εξωτερικά μόνο αλλά και εσωτερικά. Στάσιμη δηλαδή κι αμετακίνητη. Γι αυτό και φρίκαρα.

Βλέπω γυναίκες διάσημες αλλά και γνωστές μου να παραμένουν «ίδιες» στο πέρασμα του χρόνου, κάνοντας τα πάντα γι’ αυτό και χρησιμοποιώντας κάθε χειρουργική και μη μέθοδο. Σέβομαι τις αποφάσεις τους αλλά αναρωτιέμαι κιόλας… Δεν είναι μαγική η συνάντηση με το χρόνο και το αποτέλεσμα που μπορεί να δημιουργήσει πάνω σου; Γιατί να χάνουμε αυτή τη μαγεία; Το ξαναλέω… Σέβομαι την απόφαση της παρέμβασης που κάνει μια γυναίκα αλλά και έναν άντρα να «σβήνει» τα σημάδια του χρόνου από πάνω του. Μπορεί κάποια στιγμή να το κάνω κι εγώ.

Αλλά για την ώρα σκέφτομαι ότι κυκλοφορούν ανάμεσά μας γυναίκες και άντρες που φέρουν την ηλικία τους με περίσσια χάρη και δεν την κουβαλούν με βάρος που τους καταπονεί και θα ήθελα να τους μοιάσω. Χαμογελούν κι αφήνουν τα πρόσωπά τους να αυλακώνονται από πολλές ρυτίδες που τους κάνουν ευάλωτους και χαριτωμένους. Αφήνουν να φανεί ένας ώμος, μια γάμπα και το χαλαρωμένο τους δέρμα και αντί να αγχωθούν και να το κρύψουν, το χαιδεύουν με ευγνωμοσύνη για όσα τους προσφέρει.

Κι είναι αυτή η ευγνωμοσύνη, νομίζω, που κάνει τη διαφορά. Τεντώνοντας το δέρμα, βάζοντας επιθέματα, κάνοντας ενέσεις μοιάζει καμμιά φορά σαν να θέλουμε να σβήσουμε και τις μνήμες του. Αλλά αυτές οι μνήμες μας έφεραν εδώ. Τι απίστευτη φράση αυτή που είχε πει κάποτε η Άννα Μανιάνι, μεγάλη ηθοποιός και μούσα του Φελίνι «Τι; να «τραβήξω» τις ρυτίδες μου; μα ξέρετε τι κόπο έκανα για να τις δημιουργήσω;»

Στον κάματο, στον προβληματισμό, στα γέλια, στο θυμό, στη συγκίνηση, στις στιγμές γαλήνης το σώμα δίνει το παρόν και μας μιλάει με το δικό του τρόπο. Κι αυτά που μας λέει, όπως συμβαίνει ακόμα και με τους πιο καλούς μας φίλους, μερικές φορές δεν μας αρέσουν. Είναι σημάδια που μας ασχημαίνουν και μας βαραίνουν. Από την άλλη, έχετε κοιταχτεί στο καθρέφτη μετά από μια μεγάλη και απολαυστική πεζοπορία, αφού έχετε περάσει χρόνο με ανθρώπους που αγαπάτε ή με μια ασχολία που σας γαληνεύει τη ψυχή; Είναι ή δεν είναι αλήθεια πως βλέπετε το νεαρό εαυτό σας ή ακόμα και το παιδί που είστε; Δείτε τα μάτια σας και πως λάμπουν.

Και μπορεί να έχετε ρυτίδες πια, αλλά κι αυτές δεν είναι σαν να λένε στο παιδί αυτό: «Μη φοβάσαι τίποτα. Εγώ είμαι εδώ πια για να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Για να σου μάθω να ζεις φιλικά με το χρόνο. Σ’ ευγνωμονώ για όσα περάσαμε μαζί και ανυπομονώ γι αυτά που θα ‘ρθουν. Και δεσμεύομαι να αφήσω το αποτύπωμά μου σ αυτό το πέρασμά μου από τη ζωή».

Συγγραφέας Αγγελική Πλουμά





ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Και τώρα οι δυο μας


Και τώρα οι δυο μας

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)  

Τι να πρωτοπεί κανείς για τα ζευγάρια…
Θυμάστε πως ξεκίνησε? Ήταν τότε που γνωριστήκατε και αγαπήσατε ο ένας τον άλλον. Τότε που θέλατε να ευχαριστήσετε, να χαρείτε, να απολαύσετε ο ένας τον άλλον… Εκείνο τον καιρό, «παλιά» δεν χαλούσατε χατίρι, ήσασταν δοτικοί, συγχωρητικοί, χαιρόσασταν με την χαρά, τα κατορθώματα, ακόμα και τις αδυναμίες… ο ένας του άλλου.
Θυμάστε την ερωτική έλξη? Τα αγγίγματα, τις ματιές, τα βιώματα, τα βράδια… Είμαι σίγουρος ότι θυμάστε! Δεν μπορεί να μην θυμάστε…
Κι όμως τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς. Τώρα υπάρχει κούραση, άγχος, αγωνία, υποχρεώσεις. Πολλές υποχρεώσεις. Υπάρχει πολύ δουλειά, φιλοδοξίες και πάλι υποχρεώσεις, και πάλι αγωνία… Τώρα υπάρχουν τα παιδιά, οι ανάγκες τους, οι προτεραιότητες, όλα όσα χρειάζονται – και δεν χρειάζονται.
Μετά τα παιδιά θα φύγουν, αλλά η κούραση θα μείνει. Το ίδιο και η απόσταση : η ψυχική απόσταση μεταξύ των δύο συντρόφων από μηδενική έχει γίνει χαώδης. Δεν βλέπουν καν ο ένας τον άλλον. Ή δεν θέλουν να τον δουν… Η απόσταση είναι η αδυναμία να ξαναθυμηθούμε, να ξαναεμπνευστούμε, να ξαναθελήσουμε ο ένας τον άλλον…
Από το «τότε», το «τώρα» και το «μετά», ας μείνουμε στο παρόν : Το περιβόητο «Εδώ και Τώρα». Και τώρα οι δυο σας λοιπόν. Με παιδιά, με υποχρεώσεις, με άγχος και αγωνίες. Ας μείνουμε στο παρόν, για να προλάβουμε το μέλλον : Αυτό που κανείς δεν θέλει κι όμως τόσοι πολλοί εκεί καταλήγουν. Γιατί το τέλος σημαίνει τον χωρισμό, τον «θάνατο» μιας σχέσης που ξεκίνησε για να νικήσει τον χρόνο.
Και τώρα οι δυο σας. Ενώπιων των ευθυνών, των δυνατοτήτων και των αδυναμιών σας. Και πάνω απ’ όλα ενώπιων της επιθυμίας να αγαπάτε και να σας αγαπούν…


Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”. 

Τα παιδιά μαθαίνουν αυτά που βιώνουν. Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας


                                 Τα παιδιά μαθαίνουν αυτά που βιώνουν.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)  

 Για τα παιδιά μας, οι γονείς είμαστε η κύρια πηγή των πρώτων τους εντυπώσεων. Μετά είναι το σχολείο. Αργότερα οι φίλοι. Και παράλληλα η πολυπαραγοντική πραγματικότητα που ονομάζουμε ''κοινωνία''. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τα βιώματά τους, τα παραδείγματα γύρω τους, τα πρότυπα: μέσα στην οικογένεια, την παρέα, το σχολικό περιβάλλον και επιπλέον η τηλεόραση, το internet, τα video games...

Αν ένα παΐδι πάρει αγάπη
θα μάθει να αγαπά και να δίνει αγάπη.
Αν σ' ένα παιδί μιλάμε ειλικρινά,
εξηγώντας του κάθε φορά πως έχουν τα πράγματα
θα μάθει να είναι κι αυτό ειλικρινές.
Αν ένα παιδί ακούει καβγάδες, επικρίσεις, φωνές, ανταγωνισμούς,
θα έχει κι αυτό ένταση και θα τη βγάλει στις δικές του επαφές.
Αν ένα παιδί το ντροπιάζουμε, το απαξιώνουμε, το υποτιμάμε,
θα μεγαλώσει μέσα στις ενοχές, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς πίστη στο εαυτό του.
Αν ένα παιδί ζει σ' ένα περιβάλλον με υπομονή, αποδοχή, δικαιοσύνη,
τότε κι αυτό μαθαίνει να είναι δίκαιο, υπομονετικό και ανεκτικό με τους άλλους.
Αν έχει επιδοκιμασία και νιώθει ασφάλεια,
μαθαίνει να εκτιμάει και να έχει πίστη στον εαυτό του και τους άλλους.

Πολλές φορές θυμώνουμε ή απογοητευόμαστε μαζί τους για πράγματα που κάνουν (ολή την ώρα στην τηλεόραση, κολλάνε στο κομπιούτερ... κι αργότερα, μεγαλώνοντας, που δεν μας ακούνε, που μιλάνε άσχημα...)

Εμείς;
Τα παιδιά μαθαίνουν αυτό που βιώνουν.


*Το κείμενο βασίζεται στο ομώνυμο ποίημα της Dorothy Law Nolte.



Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Ερώτηση Καρασμάνη στη Βουλή για την επιδότηση του πετρελαίου θέρμανσης


Ερώτηση στην Βουλή, για την περικοπή στο μισό του φετινού συνολικού ποσού της επιδότησης πετρελαίου θέρμανσης, και για τα εξωπραγματικά κριτήρια με το οποία η Κυβέρνηση, ως νέος ¨προκρούστης¨, μειώνει δραματικά και τον αριθμό των δικαιούχων, κατέθεσε ο Γιώργος Καρασμάνης.
Ο Βουλευτής κάνει λόγο για αναλγησία που, στο κατώφλι ενός προβλεπόμενου βαρύτατου χειμώνα, εγκαταλείπει αβοήθητους εκατομμύρια αδύναμων συμπολιτών μας – ιδίως στις βόρειες και ορεινές περιοχές – να ξεπαγιάσουν σε ¨πολικές¨ θερμοκρασίες… Και καλεί τον αρμόδιο Υπουργό να ανταποκριθεί στην υποχρέωση της Πολιτείας να συνδράμει ουσιαστικά, όλους όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να ανταπεξέλθουν στην υπέρογκη πλέον δαπάνη για επαρκή θέρμανση.  

Ακολουθεί η Ερώτηση

ΕΡΩΤΗΣΗ
Του Βουλευτή Πέλλας Γιώργου Καρασμάνη 

ΠΡΟΣ τον Υπουργό Οικονομικών  

ΘΕΜΑ: «Στο έλεος της επερχόμενης βαρυχειμωνιάς, εκατομμύρια αδύναμων ευπαθών συμπολιτών μας»
Μπαίνουμε στο τελευταίο δεκαήμερο του Νοέμβρη και τα ακραία καιρικά φαινόμενα που ήδη πλήττουν πολλές περιοχές της χώρας με κόστος ακόμη και ανθρώπινες ζωές, προμηνύουν ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός βαρύτατου χειμώνα.
Στο ¨μάτι του κυκλώνα¨ θα βρεθούν και πάλι οι πλέον αδύναμοι και ευάλωτοι συμπολίτες μας, ιδιαίτερα στις βόρειες και ορεινές περιοχές, εξ’ αιτίας της ανάλγητης ¨πολιτικής¨ της Κυβέρνησης (και) στο θέμα των δικαιούχων επιδότησης για το πετρέλαιο θέρμανσης. Δηλαδή, στη μείωση κατά σχεδόν 50% (από 92 εκατομμύρια πέρσι στα 47 εκατομμύρια φέτος - και από τα 210 εκατομμύρια που το είχε ορίσει η προηγούμενη Κυβέρνησή μας) του συνολικού ποσού επιδότησης, και στην εξωπραγματική ¨αυστηροποίηση¨ των εισοδηματικών κλπ κριτηρίων. Που.  με απλά λόγια, σημαίνει ότι φέτος, πολύ μικρότερος αριθμός δικαιούχων θα εισπράξει κατά πολύ μικρότερο επίδομα θέρμανσης. Κι’ αυτό, με την τιμή του πετρελαίου στα ύψη και φέτος (στο 1 ευρώ το λίτρο κατά μέσο όρο - λόγω της αύξησης του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο 22% και εκτίναξης του ΦΠΑ στο 24/%, όταν το 2014, με την τιμή λίτρου στο +/- 0,74 ευρώ, η τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε μειώσει κατά 30% τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ), η επιδότηση διαμορφώνονταν σε 0,35 λεπτά (σχεδόν το μισό της τιμής) και με ρεαλιστικά κριτήρια επιδότησης που κάλυπταν το σύνολο των πραγματικών δικαιούχων της ενίσχυσης.

ΕΠΕΙΔΗ, έχουν παρέλθει 35 μέρες από την ημερομηνία έναρξης διανομής το πετρελαίου (15/10) και ακόμη ούτε καν έχει εκδοθεί η εγκύκλιος για το πόσοι και ποιοι ακριβώς θα είναι τελικά οι δικαιούχοι και πότε θα τους καταβληθεί έστω και αυτό το ¨κουτσουρεμένο¨ επίδομα…

ΕΠΕΙΔΗ, τα μέχρι τώρα καιρικά φαινόμενα, αλλά και οι 
προβλέψεις των επιστημόνων, προϊδεάζουν για έναν πολύ δύσκολο χειμώνα, με θερμοκρασίες πολύ κάτω του μηδενός, ιδίως στα βόρεια και ορεινά διαμερίσματα της χώρας…

ΕΠΕΙΔΗ, με τη σημερινή τιμή του πετρελαίου, μια μέση κατοικία θα πρέπει να δαπανήσει πάνω από 2000 ευρώ για στοιχειωδώς επαρκή θέρμανση…

ΕΠΕΙΔΗ, με το ¨προκρούστειο¨ τσεκούρι στο συνολικό κονδύλι επιδότησης και με την παράλογη και ανάλγητη, λόγω των εξωπραγματικών κριτηρίων, μείωση των δικαιούχων επιδόματος, εκατομμύρια συμπολιτών μας (πολυμελείς ¨μη προνομιούχες¨ οικογένειες, χαμηλόμισθοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, υποαπασχολούμενοι κλπ) αδυνατούν να ανταποκριθούν σε τέτοια δαπάνη και, ευπαθείς ομάδες όπως γέροντες, ανήμποροι, ασθενείς και παιδιά, καταδικάζονται να ξεπαγιάσουν με κίνδυνο ακόμη και για τη ζωή τους…

ΚΑΛΕΙΤΑΙ ο Υπουργός   
•       Να εκδώσει άμεσα την εγκύκλιο που θα καθορίζει τα κριτήρια για το επίδομα θέρμανσης, όπως και το ακριβές ύψος του επιδόματος.
•       Να μας ενημερώσει αν και τί προτίθεται να πράξει για τα εκατομμύρια των φτωχών συμπολιτών μας που, σύμφωνα με τις υπάρχουσες ως τώρα πληροφορίες, μένουν έξω από την επιδότηση. Ωσάν και η θέρμανση να είναι… πολυτέλεια και όχι ζήτημα επιβίωσης – δηλαδή στοιχειώδης υποχρέωση και ευθύνη μιας ευνομούμενης Πολιτείας απέναντι σε αναξιοπαθούσες, ευπαθείς και ευάλωτες ομάδες του κοινωνικού μας ιστού.

Ο ΕΡΩΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Γιώργος ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ

ΙΚΑΝΟΙ ΓΙΑ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΟΙ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΕΙΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ



Λύση στην παγκόσμια  έλλειψη μοσχευμάτων κερατοειδούς, μπορεί να δώσει η αξιοποίηση μοσχευμάτων τόσο από διαβητικούς όσο και από δότες άνω των 76χρόνων!
Αυτό υποστηρίζουν νεώτερες επιστημονικές μελέτες που έγιναν με σκοπό να διευρυνθεί η δεξαμενή   των δοτών, αφού το πρόβλημα της δωρεάς οργάνων και ιστών είναι παγκόσμιο.
Κι αυτό γιατί μέχρι σήμερα  η επιλογή κερατοειδούς από τον εν δυνάμει δότη έπρεπε να πληρεί μεταξύ άλλων και τα εξής προαπαιτούμενα:
ØΝα μην είναι ο δότης διαβητικός και
ØΝα είναι ηλικίας αντίστοιχης με εκείνη του λήπτη
Σύμφωνα με επιστημονική μελέτη, που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο που οργανώνει στις ΗΠΑ η Association for Research in Vision and Ophthalmology, η ποιότητα των κερατοειδών τόσο των διαβητικών όσο και των μεγαλύτερης ηλικίας δοτών ( άνω των 76 χρόνων) εγγυάται μια επιτυχή μεταμόσχευση.
Κι αυτό γιατί δεν φαίνεται να επηρεάζει ιδιαίτερα την πυκνότητα των ενδοθηλιακών κυττάρων τα οποία είναι αυτά που εξασφαλίζουν έναν κερατοειδή υγιή, διαφανή και λειτουργικό.
 Στους διαβητικούς ασθενείς η μέση πυκνότητα των ενδοθηλιακών κυττάρων βρέθηκε να είναι 2.566 κύτταρα/mm2 πράγμα το οποίο εξασφαλίζει πολύ καλές προοπτικές στην μεταμόσχευση κερατοειδούς και την μετεγχειρητική πορεία.
Στη μελέτη συγκρίθηκαν οι κερατοειδείς 1.486 διαβητικών δοτών  με 2.488 κερατοειδείς μη διαβητικών δοτών.
Αναλύοντας στατιστικά τον αριθμό των ενδοθηλιακών κυττάρων και μετά την απαραίτητη ηλικιακή διαστρωμάτωση, βρέθηκε ότι  δεν υπήρχε στατιστική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες.
Επί πλέον στο World Cornea Congress San Diego, ΗΠΑ παρουσιάσθηκε μελέτη όπου κερατοειδείς από δότες ηλικίας μεταξύ 76 και 85 χρόνων ήταν κατάλληλοι για μεταμόσχευση.
 ΝΕΑ  ΔΕΔΟΜΕΝΑ  ΣΤΗ  ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ  ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ
«Επειδή το πρόβλημα εύρεσης μοσχευμάτων είναι παγκοσμίως οξύ και εδώ στην Ελλάδα ακόμη περισσότερο, οι μελέτες αυτές βοηθούν ώστε να διευρύνουμε τους δυνητικούς δότες και οι τράπεζες οφθαλμών θα πρέπει να μην απορρίπτουν προς φύλαξη και διάθεση μοσχεύματα με βάση μόνο την ηλικία του δότη ή αν ο δότης ήτανε διαβητικός αλλά να έχουν ως μοναδικό κριτήριο την ποιότητα του μοσχεύματος όπως αυτή προκύπτει μετά από τις ειδικές εξετάσεις ενδοθηλιομέτρησης, παχυμετρίας κ.λ.π. δηλαδή τα κριτήρια να σχετίζονται με την ποιοτική αξιολόγηση των μοσχευμάτων και μόνο» αναφέρει ο διαπρεπής χειρουργός οφθαλμίατρος, Καθηγητής Οφθαλμολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου  και επιστημονικός υπεύθυνος του Οφθαλμολογικού Κέντρου Γλαυκώματος & Laser Αθηνών   κ.  Βασίλειος Κοζομπόλης και συνεχίζει

 «Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων και συνεπακόλουθα η αποκατάσταση της όρασης των πασχόντων».
Το αποτέλεσμα των επιστημονικών μελετών αλλάζει τα δεδομένα, καθώς μπορεί να αυξηθεί κατακόρυφα ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων αφού υπάρχει πλέον η δυνατότητα ένας κερατοειδής να αποκαταστήσει την όραση σε τρείς ασθενείς!
«Σε αυτό βοηθούν οι εξελίξεις στην μικροχειρουργική του κερατοειδούς καθώς με τη  χρήση μικροκερατόμων ή laser μπορούμε να κάνουμε τρείς μεταμοσχεύσεις. Συγκεκριμένα  χρησιμοποιούμε ξεχωριστά το στρώμα του κερατοειδούς (π.χ. σε ασθενή με δυστροφία κερατοειδούς), το ενδοθήλιο του κερατοειδούς ( π.χ. σε ασθενή με ψευδοφακική φυσαλιδώδη κερατοπάθεια) και τον περιφερικό σκληροκερατοειδή (π.χ. σε ασθενή  με εγκαύματα σκληροκερατοειδικά) » εξηγεί ο κ Κοζομπόλης και καταλήγει.
«Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό πόσο μεγάλης σημασίας είναι η διεύρυνση των εν δυνάμει δοτών».
               ΤΕΧΝΗΤΟΣ            ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΗΣ
Λόγω της μεγάλης έλλειψης μοσχευμάτων και προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες αυτής της κατηγορίας ασθενών που έχουν ανάγκη από μεταμόσχευση κερατοειδούς, η τεχνολογία εχει αναπτύξει διάφορα μοντέλα τεχνητού κερατοειδούς.
Στην περίπτωση του τεχνητού κερατοειδή υπάρχει πάντα η πρόκληση της επίλυσης προβλημάτων που σχετίζονται με την βιοτεχνολογία των τεχνητών κερατοειδών και των δευτερογενών τους επιπλοκών, όπως του γλαυκώματος και της ενδοφθαλμίτιδας. Η επίλυση αυτών των ζητημάτων απαιτεί χρήση συμβατών βιοϋλικών και κατάλληλων χειρουργικών τεχνικών.
Ένα νέο μοντέλο τεχνητού κερατοειδή επίσης  (KeraMed) βρίσκεται στην φάση αξιολόγησης σε επίπεδο κλινικών δοκιμών  από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων και  είναι ο πρώτος αναδιπλούμενος τεχνητός κερατοειδής.
Πρόκειται για νέο τύπο πτυσσόμενου τεχνητού κερατοειδούς που έχει σχεδιαστεί και είναι σε θέση να αποκαταστήσει την όραση αντικαθιστώντας το πρόσθιο τμήμα του κερατοειδούς με την χρήση του FEMTOSECOND LASER σε κρημνό με διάμετρο 8 mm μετά την αφαίρεση του κεντρικού πρόσθιου θολού στρώματος του κερατοειδούς χιτώνα (anterior lamellar keratoplasty).
 Το οπίσθιο στρώμα με το ενδοθήλιο του ασθενούς διατηρείται και έτσι αποφεύγονται μια σειρά συνηθισμένων επιπλοκών των άλλων τεχνητών κερατοειδών συμπεριλαμβανομένης της ενδοφθαλμίτιδας. Ο KeraKlear είναι κατασκευασμένος από βιοσυμβατό υλικό που είναι επαρκώς εύκαμπτο  και εμφυτεύεται μέσω μιας τομής 3 mm. Η οπτική διάμετρος είναι 4 mm, για να παρέχει μια αρκετά μεγάλη οπτική ζώνη και πλήρες σχεδόν οπτικό πεδίο.

http://www.glaucoma-laser-eyecenter.gr.  Τηλ.  213Ο325910

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...