Η Δύναμη του “Όχι”: Γιατί Αποδεχόμαστε Όσα θα Θέλαμε να Αρνηθούμε;

Αναμφισβήτητα, όλοι μας έχουμε βρεθεί στη δυσμενή θέση να εκφράσουμε την άρνησή μας απέναντι σε μία κατάσταση ή ένα πρόσωπο και αντί αυτού καταλήγουμε να θυματοποιούμε τα θέλω και τις ανάγκες μας εξαιτίας απρεπών πρεπισμών και καταναγκαστικών συνηθειών που μουδιάζουν τη δύναμη της άρνησης.

Πόσες φορές θέλουμε να φωνάξουμε όχι στην καθημερινότητα μας και δειλιάζουμε;

Σε μία δουλειά, που δεν μας ικανοποιεί; Σε μία σχέση τοξική, που αναβάλλει και καθυστερεί τη ζωή μας; Σε μία φιλία που δεν πληροί τις προϋποθέσεις για μία κοινή εξελικτική πορεία; Σε έναν εαυτό που δε μας γεμίζει και δε μας ικανοποιεί;

Είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσεις μια “Ρουτίνα Λαβυρίνθου” και να διυλίζεις τη ζωή σου στο ίδιο μοτίβο παράλυσης ενός αυτοματοποιημένου “Ναι” και μιας ανούσιας (απο)δεκτικότητας, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παρασκεύασμα απώλειας αυτοελέγχου και αυτοεκτίμησης.

Όταν αδυνατείς να αρνηθείς, αρνείσαι τον αυτοσεβασμό σου και γίνεσαι ανδρείκελο τρίτων παραγόντων, μέτρων και σταθμών. Αναβάλλεις να τραβήξεις διαχωριστικές γραμμές και να θέσεις τα όρια σου, τα οποία, από ένα σημείο και έπειτα, γίνονται δυσδιάκριτα, αν όχι ανύπαρκτα.

Οι υποχρεώσεις που αποδέχεσαι πρέπει να είναι προϊόν επιλογής σου και όχι να γίνεσαι εσύ του προϊόν τους.

Επιτρέποντας στον εαυτό μας να θεωρήσει δεδομένη την ύπαρξή του, μεγαλώνουμε χωρίς να ωριμάζουμε. Η δύναμη που κρύβει ένα “Όχι” είναι η πρώτη απόδειξη κατανόησης των θέλω μας και μια ένδειξη συνειδητοποίησης της ατομικής ελευθερίας μας.

Όσες φορές συρρικνώσαμε την αξιοπρέπειά μας με την αποδοχή καταστάσεων που δεν αντιπροσωπεύουν το Είναι μας, είναι εκείνες που φοβηθήκαμε την αντίδραση του κόσμου και την εν δυνάμει απόρριψή του.

Στην έννοια του κόσμου συγκαταλεγεται ο φίλος μας, ο δεσμός μας, ο πατέρας μας, ο εργοδότης μας, και ούτω καθεξής. Στην προσπάθεια μας να φανούμε καλοί στα μάτια του κόσμου ξεχάσαμε ότι σε αυτόν τον κόσμο ζούμε και εμείς.

Καλύπτουμε επιφανειακά κενά και αφήνουμε εκτεθειμένο τον ψυχισμό μας και τις ανάγκες μας.

Η κοινή γνώμη λανθασμένα συσχετίζει το “Όχι” με τον αρνητισμό, ενώ μεταφράζει -ξανά λανθασμένα-, την αποδοχή των πάντων σε θετική σκέψη και τόλμη.

Άραγε μία άρνηση δηλώνει πάντα ενοχή και φόβο ή τις περισσότερες φορές (θα έπρεπε) να συμβαίνει το αντίθετο;

Δεν προσπαθώ να περάσω κάποιο μήνυμα αδιάλλακτης άρνησης, όμως, ολοφάνερα θέλω να καταστήσω σαφή την έκδηλη διαφορά της από την τυφλή αποδοχή.

Λέμε “Ναι” στο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας, γιατί ενδόμυχα θέλουμε να αρέσουμε στους άλλους. Όταν, όμως, συνειδητοποιήσουμε πως με ενα ειλικρινές “Όχι” γινόμαστε αρεστοί στον αυστηρότερο κριτή όλων, τον εαυτό μας, θα αρχίσουμε να αναθεωρούμε για τον πρότερο/πρωτόγονο εαυτό μας.

Στην προσπάθεια μας να μη λερώσουμε την αυτοεικόνα μας, μολύνουμε την ανεκτίμητη αξία της ειλικρίνειας απέναντι στους άλλους, αλλά και σε εμάς.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να επαναρρυθμίσουμε βασικές λειτουργίες του εγκεφάλου μας, ο οποίος, επιστημονικά αποδεδειγμένα, αντιδρά δέκα φορές πιο έντονα σε ένα αρνητικό πάρα σε ένα θετικό σήμα.

Ένα “Όχι” μπορεί να καταγραφεί ανεξίτηλα στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ενώ ένα “Ναι” να μην καταφέρει να αγγίξει καν τη βραχεία μνήμη.

Η αρχή των πάντων μπορεί να συντελείται με ένα ναι, όμως η συντήρησή τους εμπεριέχει αναπόδραστα πολλά ηχηρά “Όχι”

Ελευθερία Καρακατσίνα, Πτυχιούχος Δημοσιογράφος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή: freedomsays

Διαβάστε Περισσότερα

Ξέρεις τι είναι το fomo;

Fear of missing out

Scrolling down. Αδιάφορο, ίσως αμυδρά μελαγχολικό βλέμμα. Ακούσιες, μηχανικές κινήσεις, φευγαλέες σκέψεις.

Εικόνες, πρόσωπα, λέξεις εναλλάσσονται αστραπιαία και εσύ παγωμένος, με τον χρόνο να κυλά απελπιστικά γρήγορα σε αντίθεση με την συνειδητή αδράνειά σου. Αντιφατικές στιγμές και πραγματικότητες, ρόλος και θέση του σώματος, του μυαλού, των δαχτύλων σου, της σκέψης σου.

Ναι, σου είναι γνωστή η κατάσταση αυτή. Την ξέρεις καλά και την επαναλαμβάνεις δεκάδες φορές κατά τη διάρκεια της μέρας σου.

Σε μια προσπάθεια αντίδρασης και συμμετοχής σου στον εικονικά πλασμένο κόσμο των social media, αφήνεις το στίγμα σου με ένα emoticon (που σπάνια αντικατοπτρίζει τη διάθεσή σου, την έκφραση του προσώπου σου εκείνη τη στιγμή) ή με μια δημοσίευση που στοχεύει στην προβολή και επιδοκιμασία του νάρκισσου Εγώ σου (μια δημοσίευση που φαλκιδεύει την προσωπικότητά, καπηλεύεται την ιδιωτικότητά σου, παραπλανά καλύπτοντας την αλήθεια σου με ψέμα).

Σε αναγνωρίζεις; Είσαι ο άνθρωπος των social media. Είμαστε η γενιά των social media.

Αυτή είναι η νέα σου ταυτότητα και πραγματικότητα.

Με τη ματαίωση της αφύπνισης, τα δακτυλικά σου αποτυπώματα απλώνονται ενοχικά στην οθόνη με φόντο το app που προστάζει η σύγχρονη ζωή. Δεν έχουν ακόμα τεθεί σε λειτουργία όλα σου τα κύτταρα και οι λειτουργίες και με μισόκλειστα μάτια το φως του κινητού σου γίνεται το φως του ήλιου που σηματοδοτεί την έναρξη της μέρας σου. Status, ειδήσεις, φωτογραφίες που σε δευτερόλεπτα θα έχουν προσπελαστεί και σβηστεί από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη σου.

Κι όμως είναι η ρουτίνα σου.

Παρασύρεσαι ηδονικά και η κίνηση του αντίχειρα σου φαντάζει να συνεχίζεται επ' άπειρον.

Κάθε τόσο κάνεις ανούσιες παύσεις για να περιεργαστείς δημοσιεύσεις που σου τράβηξαν την προσοχή, ίσως γνωστών σου, δικών σου προσώπων ή αγαπημένων σου προορισμών.

Συχνά πιάνεις τον εαυτό σου, χαζεύοντας τις περίτεχνα επεξεργασμένες με φίλτρα ευτυχίας αναρτήσεις των φίλων σου, να ζηλεύει. Να αναρωτιέσαι γιατί έκατσες μέσα και δεν πήγες σε εκείνο το πάρτι, να μετανιώνεις που δεν επέλεξες κι εσύ αυτή τη δραστηριότητα, που δε συμμετείχες, δεν αποτελούσες μέρος των μοναδικών στιγμών, του κυκεώνα δημοσιεύσεων ανθρώπων γύρω σου που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι είναι μέσα σε όλα, που μοιράζονται το καθετί. Και αυτό σε πνίγει, γίνεται ασφυκτική θηλιά γύρω από το λαιμό σου, σε πιέζει συνεχώς να ακολουθήσεις το ίδιο μοτίβο, να μην απομακρυνθείς από την ομάδα και φοβάσαι. Φοβάσαι ότι μένεις έξω από ό,τι συντελείται γύρω σου, ότι δεν έκανες σωστές επιλογές, ότι έχασες κάτι.

Και αυτό που νιώθεις, αυτό που βιώνεις, σαρκώνεται φραστικά -ως έλλογα όντα ο προβληματισμός και η οριοθέτηση επέρχονται εντυπωσιακά γρήγορα.

Για να ξέρεις, πάσχεις από fomo. Μη φοβάσαι και μη βιάζεσαι να γκουγκλάρεις τα συμπτώματα.

Fear of missing out, ελληνιστή «φόβος της μη συμμετοχής – φόβος να μη χάσεις το τι συμβαίνει». Ίσως ακούγεται χαζό, αστείο. Άδικα ανησύχησες. Κι όμως οι διαστάσεις που έχει πάρει, οι αιτίες που το προκαλούν και οι συνέπειες που επιφέρει το καθιστούν αρκετά σημαντικό ώστε να το μάθεις και να το μετατρέψεις στο εκ διαμέτρου αίσθημα του jomo.

Για να πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, πρόκειται για ένα ψυχολογικό σύνδρομο που έχει αναδυθεί τα τελευταία χρόνια και είναι άρρηκτα συνδεμένο με την προσκόλλησή μας στα social media καθώς και στην επίδραση που ασκούν σε μας.

Χαρακτηρίζει μια διάχυτη συνήθεια ότι οι άλλοι μπορεί να ζουν μια ικανοποιητική εμπειρία από την οποία το άτομο είναι απών. Πρόκειται για ένα είδος κοινωνικού άγχους, που χαρακτηρίζεται από την επιθυμία του ατόμου να παραμένει συνεχώς συνδεδεμένο με το τι κάνουν οι άλλοι. Το fomo ορίζεται, επίσης, ως ο φόβος της λύπης, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε μια ψυχαναγκαστική ανησυχία ότι θα μπορούσε το άτομο να χάσει την ευκαιρία για κοινωνική συναναστροφή, μια αξιοσημείωτη εμπειρία, μια κερδοφόρα επενδυτική επιλογή ή κάποια άλλη ικανοποιητική εκδήλωση. Με άλλα λόγια, διαιωνίζει τον φόβο του να έχει κάνει κάποιος τη λάθος απόφαση για το πώς θα περνά το χρόνο του, φανταζόμενος πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά.

Από τη σκοπιά των ψυχολογικών αναγκών, το fomo προκύπτει από τα χαμηλά επίπεδα ψυχολογικής ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών. Η θεωρία της αυτοδιάθεσης υποστηρίζει ότι η σχετικότητα ή η συνεκτικότητα με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας είναι μια ισχυρή ψυχολογική ανάγκη που επηρεάζει την ψυχική υγεία των ανθρώπων. Μέσα από αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, το fomo μπορεί να εκληφθεί ως μια κατάσταση αυτορρύθμισης που προκύπτει από την περιστασιακή ή μακροχρόνια έλλειψη ικανοποίησης των βασικών ψυχολογικών αναγκών. Από μια μελέτη από τον Andrew Przybylski διαπιστώθηκε ότι η κατάσταση fomo ήταν πιο συχνή σε όσους είχαν ανικανοποίητες ψυχολογικές ανάγκες, όπως το να θέλουν να είναι αρεστοί και να γίνονται σεβαστοί.

Ο καθηγητής Ψυχολογίας, Dan Ariely, περιγράφει τον όρο, πολύ εύστοχα, στους New York Times: “Νιώθουμε συχνά σαν όλοι οι υπόλοιποι να είναι κάπου και να περνούν τέλεια και εμείς να είμαστε με τη μύτη κολλημένη στο τζάμι, κλεισμένοι απ' έξω. Στους ανασφαλείς ανθρώπους αυτό εντείνει περισσότερο την ανασφάλεια- είναι αρκετά ενδιαφέροντες, αρκετά cool, αρκετά δημοφιλείς;”.

Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα, το 56% των ενεργών χρηστών των κοινωνικών δικτύων πλήττεται από τον φόβο μην χάσει στιγμές δημοσιότητας. “Καθώς χαζεύουμε φωτογραφίες ή ενημερώσεις κατάστασης, γεννιέται μία ανησυχία ότι θα μετανιώσουμε γι' αυτό που κάνουμε τώρα, γεννιέται ο φόβος ότι ίσως, έχουμε κάνει τη λάθος επιλογή για το πώς να περάσουμε τον χρόνο μας”, επισημαίνει ο Dan Ariely.

Το νέο τρεντ έχει προβάλει όμως πλέον εκδικητικά. Και ίσως θα έπρεπε να το ασπαστούμε.

Joy of Missing Out – jomo: Να δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να επιλέγεις και να βιώνεις όσα θέλεις χωρίς να τρομοκρατείσαι με την ιδέα ενός εναλλακτικού πιθανώς καλύτερου σεναρίου. Πρόκειται για μια κίνηση επαναπροσδιορισμού της έννοιας της ευτυχίας, ευημερίας και συνειδητότητας που προωθεί τη δημιουργικότητα και τις προσωπικές επιλογές. Όπως αναφέρει ο Danny Penman, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να καταλάβουν τη ζωή μας, ειδικά τώρα που έχουν μετατραπεί σε ένα υποσυνείδητο εργαλείο marketing. Γι αυτό αποτελεί μάλλον χαρά το να χάσουμε τι συμβαίνει γύρω μας, γιατί έτσι θα πάρουμε πίσω τη ζωή μας και τότε... δε θα έχουμε χάσει τίποτα.

 Facebook: Xara Koulopoulou

Πηγές

http://www.huffingtonpost.co.uk/2014/01/03/jomo-fomo-2014_n_4523544.html

http://www.pathfinder.gr/stories/3534138/fomo-o-fobos-mhn-haseis-ti-symbainei/

https://el.wikipedia.org/wiki/Fomo

http://www.o-klooun.com/philosophy/ksereis-ti-einai-to-fomo

Διαβάστε Περισσότερα

«Οι μεταμορφώσεις της Λάμιας» του Σαρλ Μπωντλαίρ

«Οι μεταμορφώσεις της Λάμιας»

Όμως αυτή που είχε μια φράουλα για στόμα

σα φίδι πάνω στη φωτιά γύρναε το σώμα

και τους μαστούς μαλάζοντας μες στον κορσέ της

τις λέξεις πρόφερε τις μοσχοβολιστές της:

-Τα χείλη μου είν’ υγρά, ξέρω την επιστήμη

στην κλίνη τη βαθιά να σβήνω κάθε μνήμη.

Στο θρίαμβο του κόρφου μου δάκρυα στεγνώνω

και τα γερόντια σε παιδιά μεταμορφώνω.

Γι’ αυτόν που με κοιτά γυμνή έχω τη χάρη

να γίνω άστρο, ουρανός, ήλιος, φεγγάρι!

Είσαι σοφός, μα εγώ όποιον μέσα μου κι αν κλείσω,

κάθε ανείπωτη ηδονή θα του χαρίσω,

κι όταν δαγκώνουνε τα στήθη μου τα ωραία,

άσεμνη εγώ και ντροπαλή, δειλή, γενναία,

πάνω στο στρώμα μου, που από λαγνεία στενάζει,

στρατιές αγγέλων το κορμί μου αυτό κολάζει!

Όταν μου ήπιε το μεδούλι απ’ τα οστά μου,

και γέρνω όλος πόθο, μες στον έρωτά μου,

να τη φιλήσω με λατρεία-βλέπω ένα

σακί γεμάτο κόκαλα, πύο και βλέννα!

Κλείνω τα μάτια μου στην παγωνιά του τρόμου

κι όταν το φως τ’ ανοίγω έχω στο πλευρό μου,

αντί γι΄αυτή την κούκλα τη δυναμωμένη

που νόμιζες πως με αίμα ήταν χορτασμένη,

τα άθλια απομεινάρια σκελετού που τρέμαν

και σαν του ανεμοδείχτη την κραυγή εκλαίγαν

ή σαν ταμπέλα σε δοκάρι κρεμασμένη

που η καταιγίδα του χειμώνα ανεμοδέρνει.

«Οι μεταμορφώσεις της Λάμιας», από τα «Άνθη του Κακού» του Σαρλ Μπωντλαίρ, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Soul, με την παρένθεση (Για την Τζούλια Α.).

--------

Στην Ελληνική μυθολογία η Λάμια ήταν βασίλισσα της Λιβύης που έγινε δαίμονας. 

Παίρνοντας τη μορφή φαντάσματος άρπαζε τα παιδιά και τα καταβρόχθιζε.

Η Λάμια ήταν κόρη του Ποσειδώνα και της Λιβύης. Η ίδια ήταν βασίλισσα της Λιβύης και σύζυγος του Βήλου. 

Την αγάπησε ο Δίας και από την ένωση τους γεννήθηκαν πολλά παιδιά τα οποία σκότωσε η Ήρα από την ζήλια της. 

Η Λάμια από την στεναχώρια της μεταμορφώθηκε σε τέρας που σκότωνε παιδιά.

Η Ήρα τότε την καταδίκασε να μην κοιμάται ποτέ, ο Δίας όμως την λυπήθηκε και της έδωσε την δυνατότητα να βγάζει τα μάτια της και να τα ξαναβάζει όποτε θελήσει. Κατά τον Στησίχορο από τα παιδιά της επέζησαν η Σκύλλα και ο Τρίτωνας

Πηγές:

1.http://thanasiforos.blogspot.gr/2010/03/blog-post_23.html

2.Mobile Εφαρμογή ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ J.Georgakopoulos

3.https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Γνωριμία με το έργο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πέλλας με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε θέματα που συνδέονται με την προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς, συμμετέχει στην ετήσια δράση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων «Ημέρα για την προβολή του πολυσχιδούς έργου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας», με εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα την Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016 στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας ως εξής:

11.30: Ομιλία με θέμα «Εφορεία Αρχαιοτήτων Πέλλας 2014-2016. Πεπραγμένα και προοπτικές» από την προϊσταμένη της Εφορείας κ. Ελισάβετ Τσιγαρίδα.

12.00: Εγκαίνια περιοδικής έκθεσης "Πέλλα / Επεισόδια μνήμης". Ομαδική έκθεση φοιτητών του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

12.30-14.00: 1) Ξενάγηση από τους αρχαιολόγους της Εφορείας κ.κ. Νικόλαο Παππά και Αλεξάνδρα Σκίτσα στις εκθέσεις του Αρχαιολογικού Μουσείου Πέλλας.

2) Επίσκεψη - γνωριμία του κοινού με τα εργαστήρια συντήρησης του Μουσείου. Ξενάγηση από τους συντηρητές του Μουσείου κ.κ. Ευ. Χρυσοστόμου, Ιω. Κεχαγιά, Γ. Μπαλάφα και Χ. Τσιμπουκτσάκη.

3) Ξενάγηση από τον καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. κ. Ιωάννη Ακαμάτη και την Επίτιμη Έφορο Αρχαιοτήτων κ. Μαρία Ακαμάτη στον Αρχαιολογικό Χώρο της Πέλλας και στο έργο που πρόσφατα ολοκληρώθηκε στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ «Συντήρηση – ανάδειξη αρχαιολογικού χώρου Πέλλας και περιοχής της – Β΄ φάση».

Είσοδος ελεύθερη στο κοινό.

Διαβάστε Περισσότερα

«Εγκεφαλικός Θάνατος-Δωρεά Οργάνων-Μεταμοσχεύσεις» Εκδήλωση ενημέρωσης για τη δωρεά οργάνων μεταμόσχευσης

«Εγκεφαλικός Θάνατος-Δωρεά Οργάνων-Μεταμοσχεύσεις» Εκδήλωση ενημέρωσης για τη δωρεά οργάνων μεταμόσχευσης

Η δωρεά ιστών και οργάνων, μετά το τέλος της ζωής ενός ανθρώπου, αποτελεί κορυφαία πράξη εθελοντικής προσφοράς, ανθρωπισμού και αλτρουισμού. Είναι μία πράξη αγάπης προς τον συνάνθρωπο, με σημαντική ηθική ανταμοιβή για την οικογένεια του δωρητή, μέσα από την προσφορά ζωής προς τον λήπτη. Η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Έδεσσας και ο Σύλλογος Νεφροπαθών Ν. Πέλλας «Οι Άγιοι Ανάργυροι», σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, προσκαλούν τους πολίτες της ευρύτερης περιοχής της Π.Ε. Πέλλας στη εκδήλωση με κεντρικό θέμα: «Εγκεφαλικός θάνατος-δωρεά οργάνων-μεταμοσχεύσεις».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2016 και ώρα 18.00 το απόγευμα, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Διοικητηρίου.

Το πλήρες πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει:

18.00, Έναρξη-χαιρετισμοί

18.15-18.30, «Η φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου διαχρονικά», Καρυπίδου Βικτωρία, Παθολόγος-Εντατικολόγος, Επιμελήτρια Α’ ΜΕΘ Γ.Ν. Πέλλας-Ν.Μ. Έδεσσας

18.30-18.45, «Διαγνωστικά κριτήρια του εγκεφαλικού θανάτου», Γκονέζου Ελένη, Παθολόγος-Εντατικολόγος, Επιμελήτρια Α’ ΜΕΘ Γ.Ν. Πέλλας-Ν.Μ. Έδεσσας, Τοπική Συντονίστρια Μεταμοσχεύσεων

18.45-19.00, «Προσέγγιση οικογένειας του δότη – δωρεά οργάνων-απόψεις», Καλλέργη Ευθυμία, Περιφερειακή Συντονίστρια Μεταμοσχεύσεων Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ

19.00-19.20, «Οι μεταμοσχεύσεις στην Ελλάδα, σε περίοδο κρίσης», Μυσερλής Γρηγόρης, Νεφρολόγος, Διευθυντής ΕΣΥ, Χειρουργική Κλινική Μεταμοσχεύσεων ΑΠΘ, Ιπποκράτειο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

19.20-19.30, «Η Εμπειρία μιας ζωής», Μπούφκα Ματούλα, Δωρήτρια Μοσχεύματος, Ουρτζάνη Αναστασία, Λήπτρια Μοσχεύματος

Συζήτηση-Απονομή

Διοργανωτές-Συντονιστές της εκδήλωσης είναι η Ευτυχία Ταμβίσκου, Αναισθησιολόγος-Εντατικολόγος, Διευθύντρια Μ.Ε.Θ. Γ.Ν. Πέλλας-Ν.Μ. Έδεσσας και ο Βασίλης Μίσκος, Πρόεδρος Συλλόγου Νεφροπαθών Ν. Πέλλας «Αγ. Ανάργυροι».

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας και του Ιατρικού Συλλόγου Ν. Πέλλας.  

Διαβάστε Περισσότερα

Πρόμαχοι Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2016

Μετά την νυχτερινή υπερπανσέληνο, που χιλιοτραγουδήθηκε από πολλούς Νεραϊδοίσκιωτους ρομαντικούς, ένας λαμπρός ήλιος ξεπροβάλει στο ακριτικό κεφαλοχώρι, προσπαθώντας να εισβάλλει παντού, λούζοντας με τις ακτίνες του και την τελευταία σκιά, θέλοντας να δηλώσει την ηγετική παρουσία του και να αποδείξει το ποιος είναι το Αφεντικό.

Ένα λευκό στρώμα, σαν νυφικό πέπλο, έχει απλωθεί σε όλη την χλωρίδα, μια παγωμένη χλαμύδα πάχνης έχει καλύψει τα πάντα τριγύρω, κάνοντας τα κάθε λογής αδέσποτα τετράποδα να κουρνιάζουν , προσπαθώντας να ζεσταθούν κάτω από τις οριακές θερμοκρασίες.

Δεκάδες στήλες καπνού, αναδύονται από τις ψηλές καμινάδες των σπιτιών, σε μια ευθεία πορεία προς τα πάνω, θέλοντας λες να φτάσουν στο άπειρο, και η αίσθησή σου είναι ότι βρίσκεσαι σε κάποια περιοχή της Ευρώπης την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης.

Στην πετρόχτιστη μεγάλη πλατεία, ήδη έχουν καταφθάσει οι ηρωικοί πωλητές κι έχουν στήσει τους πάγκους τους, διαλαλώντας την πραμάτεια τους, φωνάζοντας με δυνατές ιαχές, όχι τόσο για την διαφήμιση των ζαρζαβατικών, όσο για να ξορκίσουν το ανυπόφορο κρύο που τους περονιάζει τα κόκαλα. Κάποιος μάλιστα, πιο προνοητικός, έχει ανάψει μια φωτιά, ρίχνοντας κάποια ξερά κούτσουρα σε μια αυτοσχέδια σόμπα, χρησιμοποιώντας ένα κομμένο βαρέλι, ενώ τριγύρω έχουν μαζευτεί αρκετοί συνάδερφοί του, τρίβοντας τα χέρια τους.

Νοικοκυρές, τυλιγμένες στα χοντρά πανωφόρια τους, περιφέρονται από πάγκο σε πάγκο, ελέγχοντας προϊόντα και τιμές, ενώ στα διπλανά καφενεία, ομάδες υλοτόμων προμηθεύονται τον καφέ τους στα ειδικά πλαστικά ποτήρια, να τον πάρουν μαζί τους στο δρόμο προς τις συστάδες του βουνού, όπου εργάζονται. Μπορεί να διακρίνει κανείς τα χνώτα τους σε κάθε εκπνοή, σημάδι της παγωνιάς που επικρατεί, αυτή την πρωινή ώρα της Τετάρτης του Νοέμβρη.

Κάποιοι πιστοί, ακολουθώντας τον προσκλητήριο ήχο της καμπάνας από το πανύψηλο καμπαναριό του Αγίου, κατευθύνονται με γυρτό κορμί προς το Ναό, για να προσευχηθούν και να συνομιλήσουν με το Θείο.

Αυτοκίνητα διασχίζουν τα πολυδαίδαλα σοκάκια του οικισμού, βγάζοντας άσπρους καπνούς, προσπαθώντας να ζεστάνουν τις παγωμένες μεταλλικές μηχανές τους, έχοντας μέσα γονείς και μικρούς μαθητές, που κουκουλωμένοι σαν κρεμμύδια, κατευθύνονται προς τα σχολεία, για το καθημερινό μάθημα.

Ένας ηλικιωμένος, ξερακιανός άνδρας, απόμαχος πλέον τσοπάνης, κρατώντας ένα σκαλιστό αυτοσχέδιο μπαστούνι, γεμάτο ρόζους, προσπαθεί να ξεχωρίσει το δρομολόγιο προς τον φούρνο, επιστρατεύοντας την εξασθενημένη του όραση, μονολογώντας και σιγοβρίζοντας, ένας θεός ξέρει τι.

Από τα ανατολικά του χωριού, ακούγεται η ντουντούκα του "Φρέσκου", του πλανόδιου ψαρά, ο οποίος βάζοντας όλη του την τέχνη, διαλαλεί τα "φρέσκα πρωινά ψάρια" του, τραγουδώντας και κάπου κάπου ψάλλοντας.

Στον αντίποδα, από τα δυτικά σοκάκια, ο "Πόρος", με το υπερσύγχρονο ηχοσύστημα στο κίτρινο φορτηγάκι του, διαφημίζει τα πορτοκάλια και μανταρίνια του, ενώ η γοερή φωνή του Παντελίδη, συγκινεί με τα λαϊκά ερωτικά άσματα στη διαπασών.

Κάποια θεόρατα τρακτέρ κατευθύνονται προς τα ορεινά, έχοντας προσαρμοσμένα κάποιου είδους μαχαίρια, σαν μπουλντόζες, στο μπροστινό τους μέρος, αναστατώνουν με τον εκκωφαντικό τους θόρυβο, ενώ οι καρότσες που σέρνουν πίσω τους, αναταράσσονται σε κάθε κοίλωμα του δρόμου, κάνοντας την ηχορύπανση, ακόμη πιο αισθητή.

Παρέες γερόντων, συγχνοτίζονται στα στέκια τους, στο εσωτερικό πλέον των καφενείων, αφού το καλοκαίρι τελείωσε, δίπλα στην ξυλόσομπα, έτοιμοι για την καθημερινή μάχη της "ξερής", ενώ η μυρωδιά του φρεσκοψημένου Ελληνικού καφέ ανακατεύεται με την μεθυστική οσμή του τσίπουρου και της ρέγγας, ταξιδεύοντάς σε σε εικόνες της Ανατολής.
Μια παρέα πλανόδιων μουσικών, Βούλγαροι μάλλον αν κρίνω από την προφορά τους που μοιάζει με το τοπικό μας ιδίωμα, περιφέρονται από μαγαζί σε μαγαζί, παίζοντας το "Ντομάκινε", ευελπιστώντας σε κάποιο χαρτζιλίκι από κάποιον μερακλή, ενώ το κλαρίνο, ανταγωνίζεται σε φάλτσο τα στριγκλά κακαρίσματα του κόκορα από το γειτονικό κοτέτσι.

Ενώ η ώρα έχει περάσει κι ο ήλιος έχει πάρει την ανιούσα, ζεσταίνοντας κάπως την κρύα, παγωμένη ατμόσφαιρα, το χωριό δείχνει να έχει ξυπνήσει και η ζωή παίρνει τον γνώριμο ρυθμό της, πολύβουο μελίσσι, φωλιάζοντας μέσα του τις αγωνίες, τους πόθους και τα όνειρα των κατοίκων....

Καλημέρα.

Διαβάστε Περισσότερα

Εδεσσαϊκό θέατρο: «ΠΡΟΒΕΣ-ΠΡΟΒΕΣ-ΠΡΟΒΕΣ»

«ΠΡΟΒΕΣ-ΠΡΟΒΕΣ-ΠΡΟΒΕΣ»

Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι πρόβες από τη Νεανική Σκηνή καθώς λίγες μόνο μέρες χωρίζουν τους συντελεστές της παραγωγής από την παρουσίαση του έργου «Κόκκαλα» . Ο ευφυής συγγραφέας κος Ανδρέας Φλουράκης σε συνδυασμό με τις σκηνοθετικές οδηγίες της ευρηματικής Θεατρολόγου κας Ηρώς Γεωργίου και το αδιαμφισβήτητο υποκριτικό ταλέντο των νεαρών πρωταγωνιστών, αποτελούν εγγύηση για το αποτέλεσμα.

Το έργο απευθύνεται σε έφηβους-και όχι μόνο-καθώς εκτός από τις διπλές πρωινές παραστάσεις που θ’ ανέβουν για τη μαθητική κοινότητα, θα δοθεί και μία απογευματινή για το ευρύ κοινό.

Παράλληλα ξεκίνησαν οι πρόβες της οπερέτας «Βαφτιστικός» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη που το κοινό θ’ απολαύσει στις αρχές Μαρτίου του 2017.

Στο φιλόξενο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου, γίνεται το «πάντρεμα» της χορωδίας του Δήμου Έδεσσας με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του Εδεσσαϊκού Θεάτρου, υπό την καθοδήγηση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Ωδείου κου Μιλτιάδη Κασσάρα, ενώ την ερχόμενη εβδομάδα θα ολοκληρωθεί το καστ και θα δρομολογηθούν συναντήσεις στο εντευκτήριο του Εδεσσαϊκού Θεάτρου με τους συντελεστές της παραγωγής και την Πρόεδρο του συλλόγου κα Δέσποινα Οτουντζίδου η οποία θα αναλάβει την σκηνοθεσία.

Στο χορό των προβών μπήκε και το Θεατρικό Εργαστήρι καθώς οι λιλιπούτειοι εν δυνάμει ηθοποιοί, ετοιμάζουν τη δική τους παράσταση εν όψει των Χριστουγέννων. Με εμψυχώτρια τη Θεατρολόγο του συλλόγου κα Ηρώ Γεωργίου, τα παιδιά θα παρουσιάσουν χοροθέατρο σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Δεκέμβρη στην αίθουσα της Π.Ε. Πέλλας.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα θα ξεκινήσουν και οι πρόβες της Παιδικής Σκηνής.

Το έργο έχει ήδη παρουσιαστεί κι έχουν γίνει ακροάσεις στις δύο συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο εντευκτήριο του συλλόγου την προηγούμενη εβδομάδα. Θα προγραμματιστεί και τρίτη συνάντηση, για να δοθεί η ευκαιρία σε όλους όσοι θέλουν να συμμετέχουν σε αυτή την παραγωγή, να δηλώσουν την παρουσία τους σε ημερομηνία και ώρα που θα οριστούν στο άμεσο μέλλον καθώς τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, δεδομένου ότι οι παραστάσεις θα ανέβουν τον ερχόμενο Μάρτη. Την επιμέλεια της παραγωγής θα αναλάβει η κα Γεωργίου.

Διαβάστε Περισσότερα

ΚΛΑΔΕΜΑ ΔΕΝΤΡΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ

Αριδαία, 15/11/2016

ΚΛΑΔΕΜΑ ΔΕΝΤΡΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ

Το Τμήμα Πρασίνου του Δήμου Αλμωπίας ξεκίνησε εργασίες κλαδέματος των δέντρων που βρίσκονται κυρίως στο κέντρο της Αριδαίας.

Με αυτόν τον τρόπο, βελτιώνεται η εικόνα της πόλης μας και ταυτόχρονα πραγματοποιείται καλλωπισμός του πρασίνου ενόψει του Χειμώνα.

Παράλληλα, πραγματοποιούνται εργασίες καθαρισμού κοινόχρηστων χώρων και κοπή χόρτων.

Διαβάστε Περισσότερα

Τα σαφή όρια χτίζουν υγιείς προσωπικότητες

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους που βίωσαν ως παιδιά έντονη αυστηρότητα από τους γονείς τους, ακούγοντας πιο συχνά το ΟΧΙ και το ΜΗ και μια σκανταλιά τους οδηγούσε γρήγορα σε τιμωρία, να λένε τώρα πως οι ίδιοι στην οικογένεια τους θα κάνουν το ακριβώς αντίθετο;

Θα είναι, δηλαδή, υπερβολικά χαλαροί για να νιώθουν τα παιδιά ελεύθερα και όχι καταπιεσμένα.

Τι είναι άραγε πιο σωστό; Ή μάλλον γίνεται κάποιος από τους παραπάνω τρόπους άσκησης των ορίων να έχει υγιή αποτελέσματα;

Την απάντηση ίσως την έδωσαν με τον δικό τους τρόπο διάφοροι θεωρητικοί, οι οποίοι ασχολήθηκαν σε σημαντικό βαθμό με την επίδραση των ορίων στην οικογένεια.

Τα όρια που αφορούν το σύστημα της οικογένειας είναι κυρίως τρία, πιο συγκεκριμένα τα άκαμπτα, τα συγκεχυμένα και τα σαφή όρια.

Άκαμπτα όρια έχουμε όταν οι κανόνες, οι οποίοι επιβάλλονται συνήθως από τον έναν ή ακόμη και τους δυο γονείς, είναι αυστηροί και μη διαπραγματεύσιμοι, με αποτέλεσμα αυτή η έλλειψη ευελιξίας να κρατά τα μέλη της οικογένειας σε μια απόσταση, κυρίως συναισθηματική. Επιπροσθέτως, από τα άτομα αυτά φαίνεται να απουσιάζει το αίσθημα του ανήκειν, η αφοσίωση καθώς επίσης και η ικανότητα να ζητήσουν βοήθεια εφόσον δεν έμαθαν να ακούγονται οι ανάγκες τους στην οικογένεια που μεγάλωσαν.

Τα συγκεχυμένα όρια μπορούμε να τα καταλάβουμε καλύτερα εάν σκεφτούμε οικογένειες που το κάθε μέλος γνωρίζει με λεπτομέρεια τι γίνεται στη ζωή του άλλου μέλους, παίρνει συνήθως θέση, αλλά εμπλέκεται κιόλας στις υποθέσεις του γιατί θεωρεί πως έχει χρέος να το κάνει. Επίσης, πολύ συχνά λαμβάνει ακόμη και αποφάσεις ο ένας για λογαριασμό του άλλου, χωρίς καν να του ζητηθεί. Το πρόβλημα του ενός αφορά όλη την οικογένεια και μια αναστάτωση εμφανίζεται γρήγορα.

Ποιες είναι όμως οι συνέπειες αυτής της κατάστασης; Τι γίνεται όταν δε χρειάζεται να σκεφτείς λύση για το πρόβλημα σου εφόσον μεριμνούν άλλοι για αυτό ή έχεις ότι θελήσεις πριν καν το ζητήσεις; Το δε λέω «Όχι», δε βάζω κανόνες αλλά είμαι δίπλα σου και σκέφτομαι για τις ανάγκες σου πριν από εσένα έχει επιπτώσεις σε όλα τα μέλη. Αυτό συμβαίνει καθώς χάνουν την ανεξαρτησία τους, την αυτονομία τους και τη δυνατότητα να ασχοληθούν με καινούργια πράγματα. Τους μεν γονείς, τους «ρουφάει» ο γονεϊκός ρόλος, βλέποντας τον ως κύριο ρόλο της ζωής τους πλέον, ενώ τα δε παιδιά δε μαθαίνουν να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις, πλήττεται η αυτοεκτίμησή τους και δυσκολεύονται ιδιαίτερα να δημιουργήσουν σχέσεις εκτός οικογένειας.

Επομένως, τα μη υγιή όρια επιφέρουν συναισθηματική ένταση, η οποία δύναται να οδηγήσει σε άγχος, κατάθλιψη, εξάρτηση ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που κάποια ψυχοσωματική ασθένεια εμφανίζεται προκειμένου να φέρει την ισορροπία.

Αντιθέτως, για να είναι μια οικογένεια λειτουργική, χρειάζεται όρια σαφώς καθορισμένα, χωρίς εξηγήσεις του τύπου «έτσι», «επειδή το λέω εγώ» ή «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις». Επίσης, όρια, σταθερά και με ελαστικότητα, δηλαδή να μπορούν να προσαρμόζονται στην εκάστοτε συνθήκη. Δεν μπορούμε να μιλάμε για απαράβατους κανόνες και για πρέπει καθώς υπάρχει από πίσω και ένα εξαρτάται, το οποίο χρειάζεται να λαμβάνεται υπόψη όταν αυτό απαιτείται. Όταν είσαι εκεί για το παιδί να το ακούσεις, να το συμβουλεύσεις, να επικοινωνήσεις ποιοτικά μαζί του, να αφουγκραστείς τις ανάγκες του, αφήνοντας το όμως να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις, ανάλογα πάντα με την ηλικία του, τότε το παιδί και τα μέλη γενικότερα αισθάνονται ότι λαμβάνουν υποστήριξη αλλά και ένα βαθμό αυτονομίας.

Συμπερασματικά, τα όρια είναι σαν ένας νοητός κύκλος γύρω από εμάς που προστατεύει τον προσωπικό μας χώρο και διαχωρίζει τον εαυτό μας από τους άλλους. Ωστόσο, ο νοητός αυτός κύκλος δεν πρέπει να είναι ούτε τελείως κλειστός ώστε να μας στερεί την επικοινωνία με τον εξωτερικό κόσμο, αλλά ούτε και τόσο ανοιχτός ώστε να χάσουμε τον έλεγχο της ζωής μας.

Πηγές:

1. Goldenberg, I., & Goldenberg, H. (2005). Οικογενειακή Θεραπεία. Μια Επισκόπηση. Αθήνα: Ελλην.

2. Minuchin, S. (2000). Οικογένειες και οικογενειακή θεραπεία. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

3. Satir, V. (1989). Πλάθοντας ανθρώπους. Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος.

Συγγραφή Άρθρου: Τετώρου Γεωργία Ψυχολόγος - Απόφοιτη Προγράμματος Ψυχολογίας, ΕΚΠΑ, MScΚλινική & Κοινοτική Ψυχολογία, UEL Ειδίκευση: Κλινική Ψυχοπαθολογία & Συμβουλευτική Παιδιών Νηπιακής, Παιδικής & Εφηβικής Ηλικίας

Πηγή: e-psychology.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Για σένα που νίκησες την κατάθλιψη

Εκείνη την ημέρα ένοιωθα πιο κουρασμένη από ποτέ. Ένας ανυπόστατος φόβος και μία υπερβολική ανησυχία τάραζαν τη γαλήνη και τη σκέψη μου. Δίχως να το καταλάβω, κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου, πήρα το μαξιλάρι μου και άρχισα να κλαίω. Έκλαιγα σαν ένα μικρό και απροστάτευτο κουταβάκι και δεν μπορούσα να ερμηνεύσω απόλυτα το ‘’γιατί’’.

Ίσως να έκλαιγα για τη δύσκολη καθημερινότητα, ίσως να πονούσα για κάτι που χάθηκε, ίσως να με φόβιζε το άγνωστο Αύριο. Ένοιωθα αυτό το σκοτάδι να σκεπάζει σα πέπλο την ψυχή μου τόσες και τόσες εβδομάδες. Που έγιναν απροσδόκητα ημέρες...

Σηκώθηκα με δυσκολία από το κρεβάτι, ντύθηκα και έκανα βιαστικά ένα κρύο ντους. Το κρύο νερό με ζωντάνεψε και λειτούργησε ως ένα προσωρινό αγχολυτικό. Κατέβηκα στο σαλόνι, έφαγα κάτι βιαστικά και άρχισα να σημειώνω σε ένα χαρτάκι τις σκέψεις μου. Σε εκείνο το άψυχο χαρτί ξεδίπλωσα όλα αυτά που ένοιωθα , ήταν ο φίλος μου, η παρηγοριά μου..

Συλλογιζόμουν τον καταιγισμό των αρνητικών συναισθημάτων που με είχαν καταβάλλει και άρχισα να με κατηγορώ: Πώς γίνεται εσύ μικρέ, δειλέ, αδύναμε εαυτέ μου να πονάς τόσο πολύ και να είσαι τόσο ασεβής απέναντι στη δυστυχία που μπορεί να βιώνει ένας διπλανός σου , η οποία μπορεί να είναι χειρότερη και πιο οδυνηρή από τα δικά σου αδιέξοδα; Πόσο μεγάλη αισχρότητα διαπράττεις αυτή τη στιγμή δειλέ εαυτέ μου , όταν άλλοι άνθρωποι χαμογελούν παρά τις όποιες αντιξοότητες! Κι έτσι, κουβάλησα επιπλέον ένα φορτίο ενοχών; Ήμουν αδικαιολόγητα άραγε τόσα ψυχικά καθημαγμένη; Μήπως θεώρησα ασεβώς ότι μόνο το δικό μου Εγώ ή τα δικά μου μικροπροβλήματα έχουν αξία και υπόσταση;

Η αλήθεια απείχε από αυτές μου τις σκέψεις. Η ευαισθησία της ψυχής ενός ανθρώπου και η στεναχώρια που μπορεί να νοιώθει για ένα δικό του δυσάρεστο γεγονός , είναι αναφαίρετο δικαίωμα; Η επιθυμία να κλάψεις, να πονέσεις για κάτι που εσένα σε πληγώνει δεν είναι ασέβεια, ούτε αγνωμοσύνη, είναι μία προσωπική κάθαρση της ψυχής σου που πληγώθηκε. Οι ενοχές είναι ανούσιες και περιττές

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την ταλαιπωρημένη ψυχή σου, κανείς δεν μπορεί να σε γεμίσει ενοχές επειδή νοιώθεις στεναχωρημένος ή ευσυγκίνητος ή κλαις σαν ένα κουτάβι.

Αν η ψυχή σου πονάει, ποιος μπορεί να μετρήσει την αξία του πόνου, ποια κυβικά, ποια σταθμά θα καθορίσουν την ευαισθησία σου, φίλε/φίλη; Δείξε συμπόνια στον ταλαιπωρημένο και βασανισμένο εαυτό σου , κάνε κρύα μπάνια και κλάψε όταν νοιώσεις την ανάγκη. Μη στεναχωριέσαι για εκείνο το σεντόνι που σκεπάστηκες ώρες ατελείωτες και έκλαιγες μερόνυχτα ολόκληρα. Κάτω από ένα τέτοιο σεντόνι, βρεθήκαμε κάποτε κι εμείς , κλάψαμε ώρες, πονέσαμε, ξεσπάσαμε –και ίσως , κάποια στιγμή μέσα στο διάβα της ζωής, ξαναβρεθούμε.

Θα περάσει ο πόνος, φίλε/ φίλη. Όλα αυτά που πλήγωσαν την ψυχή σου θα περάσουν και θα φαντάζουν σύντομα μία ανάμνηση μακρινή και ξεθωριασμένη. Το χαμόγελό σου θα ανθίσει ξανά στα χείλη σου και αυτές οι μαύρες μέρες θα παρέλθουν ανεπιστρεπτί. Θα νικήσεις αυτά που καταδυναστεύουν την ψυχή σου και αυτές οι μαύρες μέρες θα φύγουν, θα χαθούν, το Αύριο θα σε περιμένει. Αγκάλιασε τον εαυτό και συμπόνεσε τον Εαυτό σου σήμερα. Θα τα καταφέρεις! Θα τα καταφέρουμε!

Συγγραφή Άρθρου: Μαρία Σκαμπαρδώνη, Δημοσιογράφος

Πηγή: e-psychology.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ποια Σρεμπρένιτσα;

Ένα πανό ανεμίζει στην εξέδρα του σταδίου Καραϊσκάκη, με αφορμή τον ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στις εθνικές ομάδες της Ελλάδος και της Βοσνίας. «Μαχαίρι, σύρμα, Σρεμπρένιτσα» αναγράφεται σε αυτό. Ήταν το σύνθημα των Σέρβων, που θύμισε τη Σρεμπρένιτσα, τη μαρτυρική πόλη της Βοσνίας, όπου 8.000 Βόσνιοι Μουσουλμάνοι σφαγιάστηκαν από Σέρβους στρατιωτικούς και παραστρατιωτικούς. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκρινε το 2007, ότι το εν λόγω έγκλημα συνιστά γενοκτονία, το οποίο αργότερα η Σερβία παραδέχθηκε και ανεγνώρισε.

Ο χρόνος γυρίζει πίσω αρκετά χρόνια, στις αρχές του ’90, όταν ο εμφύλιος σάρωνε την πρώην Γιουγκοσλαβία. Στην Ελλάδα, πολιτικός κόσμος και λοιποί πολίτες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είχαν συνταχθεί με το μέρος των Σέρβων. Οι Σέρβοι ήταν τα ομόδοξα αδέρφια μας, οι αδικημένοι του εμφυλίου, τα θύματα του ιμπεριαλισμού, για να θυμηθούμε ένα αγαπητό σλόγκαν της εποχής, και έπρεπε να τα υποστηρίξουμε. Συγκέντρωναν όλα τα στοιχεία, που συνένωσαν όλο το πολιτικό φάσμα της εποχής, από την κομμουνιστική Αριστερά έως την ακροδεξιά. Αποκορύφωμα του φιλοσερβικού παροξυσμού της εποχής ήταν η επίσκεψη του τότε ηγέτη των Σερβοβοσνίων και νυν κρατουμένου για εγκλήματα πολέμου, κ. Ράντοβαν Κάρατζιτς, στην Ελλάδα, τον Ιούνιο του 1993. Επ’ ευκαιρία αυτής της επίσκεψης, είχε οργανωθεί μια συγκέντρωση στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, υπό την αιγίδα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και άλλων φορέων όπου παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι κ.κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεότερος, Τσοχατζόπουλος, Ανδρουλάκης, Κολοζώφ, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ και άλλα πολιτικά πρόσωπα της εποχής. Επίσης, επώνυμοι Έλληνες της εποχής είχαν επισκεφτεί καταδικασμένους σήμερα για εγκλήματα πολέμου Σέρβους στην πρώην Γιουγκοσλαβία, για να εκφράσουν την υποστήριξή τους.

2 χρόνια αργότερα, η υφήλιος πάγωσε από τη φρίκη για το έγκλημα στη Σρεμπρένιτσα, όπου πρωταγωνίστησε το ανωτέρω αντικείμενο του θαυμασμού χιλιάδων συμπολιτών μας. Στην Ελλάδα, το γεγονός είτε αντιμετωπίστηκε με απόλυτη αδιαφορία είτε χαρακτηρίστηκε ως προπαγάνδα του ΝΑΤΟ. Για τους υποστηρικτές των «ομοδόξων Σέρβων αδερφών» ήταν αδύνατο τα «θύματα των πολιτικών της Δύσης» να ευθύνονταν για ένα τόσο σοβαρό έγκλημα και, όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, υιοθετήθηκε η γραμμή, ότι το εν λόγω έγκλημα συνιστούσε δυτική/νατοϊκή προπαγάνδα. Η γραμμή αυτή τηρείται μέχρι σήμερα σε πολύ μεγάλο βαθμό σε πείσμα της πιο πάνω απόφασης του ΔΔΧ.

Το πιο πάνω πανό στο χθεσινό ποδοσφαιρικό αγώνα επιβεβαιώνει, δυστυχώς, αυτή τη γραμμή. Όσο άσχημο και αν ακούγεται, το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ουδέποτε πήραν αποστάσεις από τη ρητορεία εκείνων των ημερών πολλώ δε μάλλον το ούτε το πρώτο επεχείρησε σοβαρά τη διερεύνηση των καταγγελιών περί συμμετοχής Ελλήνων εθελοντών στα γεγονότα της Σρεμπρένιτσα ούτε η δεύτερη την αξίωσε. Όσες φορές διάφορα πρόσωπα στη χώρα μας κατήγγειλαν αυτή τη στάση και ζήτησαν την παραπάνω διερεύνηση, αντιμετωπίστηκαν ως προδότες και απόβλητοι από σημαντική μερίδα της κοινωνίας μας. Τι και αν η Σερβία δια στόματος του πρωθυπουργού της ζήτησε συγγνώμη για το εν λόγω έγκλημα; Στην Ελλάδα μας, οι αποφάσεις διεθνών Δικαστηρίων είναι είτε περιττές είτε ύποπτες και πολύς κόσμος φρονεί, ότι ξέρει πολύ καλύτερα από το ΔΔΧ, το οποίο κλήθηκε να χειριστεί μια ογκώδη και άγνωστη στους αμφισβητίες δικογραφία, τι συνέβη στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Ναι, ξέρω, και άλλοι βασανίζουν τους μαύρους, οπότε πρέπει πρώτα να καταδικάσουμε αυτούς και μετά ν’ ασχοληθούμε με τους αδερφούς Σέρβους. Ξέρω, επίσης, ότι μια κοινωνία, που κραυγάζει, ότι θέλει να γυρίσει σελίδα, ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτη στο μέλλον, όχι μόνο αρνείται να κάνει την αυτοκριτική της αναφορικά με τις επιλογές του πρόσφατου παρελθόντος της αλλά σπεύδει να κατακεραυνώσει, όσους της θυμίζουν αυτές τις επιλογές. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, το περιστατικό με το εμετικό σύνθημα σε ένα αθλητικό γεγονός θα ξεχαστεί όπως πολλά άλλα και η κοινωνία μας θα γυρίσει στη μακαριότητά της καταγγέλλοντας αριστερά και δεξιά όσους απεργάζονται τον αφανισμό της χώρας και την εμποδίζουν να προκόψει. Θα έχει, όμως, ξεχάσει, ως συνήθως, τη δική της ευθύνη για την κακοδαιμονία της.

 Γράφει ο  Παναγιώτης Περιβολάρης

Facebook: Panagiotis Perivolaris

ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ένας ηλικιωμένος εξομολογείται...

Μεγάλωσα. Στα χέρια και το πρόσωπό μου έχει αποτυπωθεί το πέρασμα των χρόνων και το αδυσώπητο πέρασμα της νεότητας. Αχ! Εκείνη η ορμή της νεότητας που μου έλεγε ότι θα γίνω κάποιος άλλος και η κατάληξή μου τελικά ήταν διαφορετική. Τώρα κάθομαι μόνος σε εκείνη την πολυθρόνα δίπλα στη βιβλιοθήκη μου, κοιτώντας φωτογραφίες και περιμένοντας το τηλέφωνο να χτυπήσει.

Ο χρόνος δε με φόβισε ποτέ. Γιατί να τον φοβάμαι; Δεν έκλεψα τίποτα, τα χρόνια μου χαρίστηκαν και τα έζησα και τα χάρηκα. Ούτε το θάνατο φοβάμαι πια. Μάλλον ποτέ δεν τον φοβήθηκα. Γιατί να τον φοβηθώ και να του δώσω τόση δύναμη επάνω μου, να του επιτρέψω να με νικήσει; Δε θα τον νικήσω έτσι και αλλιώς, όχι, ποτέ δεν τον φοβήθηκα. Φοβήθηκα περισσότερο την ανεκπλήρωτη ζωή, το να καταλάβω ότι δεν έζησα για την αλήθεια μου, αλλά για αυτό που ήθελαν να βλέπουν οι άλλοι.

Όχι, ευτυχώς, έζησα καλά. Και τα λάθη μου τα χάρηκα, γιατί τουλάχιστον τα έπραξα με τη θέλησή μου και με παιδαγώγησαν, και ας με τρόχισαν σα μαχαίρι. Αλλά έτσι πρέπει, τη ζωή να τη ζεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα πληγωθείς. Τι νόημα έχεις να πηγαίνεις μόνο εκεί που δεν πονάς, στην ασφάλεια;

Μεγάλωσα. Μερικές φορές νομίζω ότι στους τοίχους ζωγραφίζονται σκιές, ζωγραφίζεται η μορφή μου όταν χόρευα, όταν έτρεχα και σπούδαζα. Όμορφες στιγμές, ποτέ δεν πέθαναν. Ότι κουβαλάς μέσα σου, ποτέ δε χάνεται. Και τώρα ακόμη που οι δυνάμεις μου πολλές φορές με εγκαταλείπουν και κουράζομαι, χορεύω μόνος μέσα στο σπίτι. Χωρίς να με νοιάζει ποιος θα με δει.

Μερικές φορές με πιάνει το παράπονο. Νοιώθω ότι με ξεχνάνε, νοιώθω τη μοναξιά να με πνίγει και ένας κόμπος κάθεται στο λαιμό μου. Το τηλέφωνο δε χτυπάει τις περισσότερες φορές, γιατί με ξεχνάνε; Έχω ακόμα ανάσα μέσα μου, και χέρια που ζητάνε αγκαλιά και στοργή.

Μεγάλωσα. Και νοιώθω τυχερός γιατί δεν με ξόδεψα χωρίς νόημα. Και χαίρομαι που μεγαλώνω, το θεωρώ ευλογία και όχι κάτι άσχημο που πρέπει να με φοβίζει. Ναι. Μεγάλωσα. Και χαίρομαι γιατί έτρεξα σε αλάνες, γιατί μάτωσα τα γόνατά μου, γιατί ήρθα σε αυτή τη ζωή. Στεναχωριέμαι μόνο γιατί νοιώθω ότι με ξεχνάνε και αυτό με πικραίνει. Δεν καταλαβαίνω, επειδή είμαι πιο μεγάλος σταμάτησα να θέλω να νοιώθω ότι με αγαπούν;

Τα παιδιά μου έρχονται κάποιες φορές και με βλέπουν. Ξυπνάω νωρίς, δεν κοιμάμαι πολλές ώρες. Και το φαγητό μου είναι απλό και λιτό. Μεγάλωσα και κατάλαβα ότι η ωραιότητα βρίσκεται στα λίγα, και με τα λίγα νοιώθω ευτυχισμένος και επαρκής.

Μεγάλωσα. Πέρασαν πολλά χρόνια από πάνω μου. Το νοιώθω. Η μόνη μου στεναχώρια είναι το τηλέφωνο που δε χτυπάει συχνά. Μπορεί και να χτυπήσει. Όσο ζει κάποιος ελπίζει γιατί όσο είσαι ζωντανός μπορείς να γεύεται και να βιώνεις τα πάντα.

Μαρία Σκαμπαρδώνη

ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

Διαβάστε Περισσότερα