Ό,τι σε «ξεπερνάει», ξεπέρασέ το.

Ένα πάθος, ένα λάθος, μια δυσκολία. Μια κατάσταση που σε διέλυσε, έναν άνθρωπο που σε βίασε ψυχικά, μια ατίθαση κρίση που διαπέρασε το σώμα σου και σε έκανε να τρέμεις σα ψάρι στα δίχτυα ενός επιτήδειου τρελού, μια ιδέα στο κεφάλι σου που σε εξιτάρει όσο τίποτα και ουρλιάζει «Προχώρα».

Όλα όσα σε «ξεπερνούν» και ίσως είναι πολλά, είτε άσχημα, είτε ωραία, σίγουρα είναι έντονα και όλα έχουν κάτι να σε διδάξουν. Ίσως το πιο σημαντικό, να μάθεις να ιεραρχείς τη σημασία και τη σοβαρότητα που έχουν για σένα οι όποιες καταστάσεις κι αυτό αλλάζει να ξέρεις, ανάλογα τον άνθρωπο. Και όταν αρχίσεις και πιάνεις το νόημα της «ιεράρχησης» συμβαίνει κάτι καταπληκτικό και ίσως λίγο κυνικό μαζί. Αρχίζει μια, για κάποιους «απομυθοποίηση», για κάποιους άλλους «αξιολόγηση». Πράγματι, ξεκινάς να αντιλαμβάνεσαι τι έχει όντως για σένα σημασία, τι δε θες στη ζωή σου, τι έχεις ειλικρινά ανάγκη, τι ήρθε η ώρα να κόψεις απ΄τη ρίζα και σε τι νέο να δώσεις το πράσινο φως.

Υπάρχουν αυτά που όλο σου το είναι ζητά ξανά και ξανά και μόνο στην ιδέα πως η φλόγα τους σβήνει, τρέμεις. Αφυπνίζουν το παιδί μέσα σου, γελάς χωρίς συγκεκριμένους λόγους, αισθάνεσαι αμηχανία, φως και μαζί μιαν αθώα και σκοτεινή έλξη. Αυτά να τα κρατάς όσο αντέχεις και μπορείς και αν ακόμα δεν τα έζησες, στα εύχομαι από καρδιάς… Είναι ευλογία.

Υπάρχουν αυτά που σου κόβουν την ανάσα, όχι και τόσο ευχάριστα. Σε κάνουν να νομίζεις πως φτάνει ένα τέλος άδικο, σε βάζουν σε τριπάκια μανίας, κακών σεναρίων, σε ακινητοποιούν. Μουδιάζεις. Κατακλύζεσαι από πανικό, το μυαλό σταματά. Η πίεση ανεβαίνει και οι παλμοί σου θυμίζουν έντονα αφρικανικά κρουστά… Έπειτα γειώνεσαι. Και αρχίζεις να καταλαβαίνεις που ξεκινούν και που τελειώνουν τα όρια του «φυσιολογικού» φόβου. Δεν είναι μάθημα αυτό; Ακόμα εδώ είσαι… Προχώρα!

Υπάρχουν άνθρωποι που σε ευνούχισαν, σε έκαναν να πιστέψεις πως είσαι ένα αδιάφορο υποκοριστικό και σε σημάδεψαν. Υπάρχουν κι άλλοι που τα υποκοριστικά από τα χείλη τους, ηχούν τόσο γλυκά ειδικά όταν πηγαίνουν δίπλα δίπλα με ένα απόλυτα ερωτικό, κτητικό «μου» και σε συνεπαίρνουν μαγικά στον κόσμο τους…

Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγάπησαν και αγάπησες πολύ, που πίστεψαν σε σένα και σου έδωσαν ευκαιρίες και άλλοι που στις άρπαξαν απ’ τα χέρια, χωρίς καν να πάρεις πρέφα υπό το πρίσμα του «Δεν είναι αυτό για σένα… Θέλω το καλό σου, γι’ αυτό…».

Υπάρχουν πολλά και άλλα πολλά που σου φυτρώνουν ενοχές και σα σταυρό τις κουβαλάς μαζί σου παντού. Υπάρχουν κι αυτά που σε φτάνουν σε μιαν απόκοσμη θέωση και εκεί οι τύψεις… μπαίνουν τιμωρία, γιατί εκεί είναι η θέση τους.

Για όλους και όλα όσα σε ξεπερνούν, μονάχα ένα ευχαριστώ. Σε κάνουν πιο δυνατό, πιο γεμάτο, πιο υγιή. Αισθάνεσαι ζωντανός και είσαι. Ζήσε και ξεπέρασέ τα. Φτάσε πιο πάνω απ’ όλα αυτά, χωρίς να τα υποτιμάς. Κέρδισε εμπειρίες και μάθε να αξιολογείς. Ξεπέρασέ τα σου λέω και μαζί με όλα αυτά και σένα, για σένα, για να κερδίσεις στο τέλος… εσένα.

Μάρη Γαργαλιάνου

ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Διαβάστε Περισσότερα

"Ο εαυτός μου και οι άλλοι" της ψυχολόγου Σοφίας Ασαλέα.

"Finding my way" Kim Novak

Ο εαυτός μου και οι άλλοι

Η αξία που δίνουμε στον εαυτό μας είναι ένα θέμα που τη σύγχρονη εποχή λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη έκταση σε συζητήσεις σχετικά με τη ψυχική δυσφορία που βιώνουμε. Η αξία του εαυτού αποδίδεται με τον όρο αυτό-εκτίμηση, ο οποίος δηλώνει την εκτίμηση που τρέφω ο ίδιος για τον εαυτό μου. Με άλλα λόγια, η αυτό-εκτίμηση έχει να κάνει με τις ιδέες και τα συναισθήματα που έχει κάποιος για τον εαυτό του.

Η αυτό-εκτίμηση συνήθως ορίζεται σε υψηλή ή χαμηλή. Αυτός που έχει υψηλή αυτό-εκτίμηση είναι συνήθως ένας άνθρωπος που πιστεύει στον εαυτό του, λαμβάνει ικανοποίηση από αυτά που καταφέρνει και αντιμετωπίζει τις αποτυχίες του ως προκλήσεις κι όχι ως αδυναμία. Με άλλα λόγια, είναι ένας άνθρωπος που τρέφει θετικά και ζεστά συναισθήματα για τον εαυτό του. Από την άλλη, αυτός που έχει χαμηλή αυτό-εκτίμηση είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τον εαυτό του με δυσπιστία, είναι αφοσιωμένος στις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις, δεν αφήνει χώρο και χρόνο για χαλάρωση και καλοπέραση και αντιλαμβάνεται την αποτυχία ως αδυναμία. Είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τον εαυτό του με αρνητικά – αν όχι εχθρικά – συναισθήματα. 

Ο λόγος που οι συζητήσεις σχετικά με την αυτό-εκτίμηση λαμβάνουν ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος είναι γιατί αυτό που αισθανόμαστε για τον εαυτό μας παίζει τον καθοριστικότερο ρόλο στη διαμόρφωση των σχέσεών μας με τους άλλους. Στην περίοδο που διανύουμε σήμερα, που οι σχέσεις βρίσκονται σε κρίση και σε μια κατάσταση εκκρεμότητας, κρίνεται σημαντικό να τονίσουμε τους παράγοντες εκείνους που θα συνέβαλαν στην σταθεροποίησή τους. Ο βασικότερος, λοιπόν, παράγοντας για να επέλθει η σταθερότητα στις (δια)προσωπικές, κοινωνικές, επαγγελματικές και κάθε είδους σχέσεις είναι η αυτό-εκτίμησή μας ή με άλλα λόγια η σχέση μας με τον εαυτό. 

Όταν γύρω μας όλα αλλάζουν με ρυθμούς ιλιγγιώδεις, το σημείο αναφοράς μας είναι ο εαυτός μας. Αυτό δεν σημαίνει πως ο εαυτός μας παραμένει αμετάβλητος. Ο εαυτός μας αλλάζει, αλλά είναι το μόνο στοιχείο με το οποίο μπορούμε να έχουμε άμεση επαφή. Ακόμα κι αν όλα γύρω μας χαθούν, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο καθένας θα έχει τον εαυτό του. Εφόσον, λοιπόν, ο εαυτός είναι το σημείο αναφοράς μας, αυτό σημαίνει πως από εκεί θα ξεκινήσουμε για να οικοδομήσουμε τις σχέσεις μας. Το οικοδόμημα των σχέσεών μας μπορεί να είναι ανθεκτικό μόνο αν έχει δομηθεί στα γερά θεμέλια μιας υγιούς σχέσης με τον εαυτό μας.

Ο τρόπος με τον οποίο δομούμε μια υγιή σχέση με τον εαυτό μας είναι η επικοινωνία μας μαζί του. Το να επικοινωνώ με τον εαυτό μου σημαίνει να αφουγκράζομαι τις ανάγκες του, τις επιθυμίες του, τα θέλω του και να τα ικανοποιώ. Επικοινωνία με τον εαυτό σημαίνει παροχή φροντίδας, στοργής και ασφάλειας στον εαυτό μου. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου σημαίνει πως ανταπεξέρχομαι στις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά μου χωρίς, όμως, να τα αφήνω να με κατακλύζουν. Όταν νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει πως του επιτρέπω να χαλαρώνει, να νιώθει άνετα και να περνάει ελεύθερο χρόνο κάνοντας πράγματα που του αρέσουν. Όταν στέκομαι στοργικά στον εαυτό μου σημαίνει πως του επιτρέπω να κάνει λάθη και να τα βλέπει ως προκλήσεις για κάτι καινούριο. Όταν παρέχω ασφάλεια στον εαυτό μου σημαίνει πως είμαι γι αυτόν ένα καταφύγιο για τις δύσκολες ώρες κι όχι ένας αδίστακτος κριτής. 

Η αυτό-εκτίμηση δεν χτίζεται με επιτυχίες. Η αυτό-εκτίμηση χτίζεται με την αγάπη. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει πως του δίνω την ελευθερία να είναι όπως θέλει αυτός να είναι, χωρίς να τον εγκλωβίζω σε προκαταλήψεις και επικρίσεις. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει ότι του επιτρέπω να γελά, να ερωτεύεται, να διασκεδάζει, να χαλαρώνει, αλλά και να θυμώνει, να νευριάζει, να στενοχωριέται, να κλαίει. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει ότι αφήνω να αναδυθεί κάθε χαρακτηριστικό που γεννιέται μέσα του και με διαμορφώνει, χωρίς να ασκώ κριτική. 

Η αγάπη του εαυτού αποτελεί το θεμέλιο για τη διαμόρφωση των σχέσεών μου με τους άλλους. Εάν επιθυμώ να συνάψω αυθεντικές και ποιοτικές σχέσεις με τους άλλους πρέπει πρώτα να συνάψω αυθεντική και ποιοτική σχέση με τον εαυτό μου. Το να συνάπτω μια τέτοιου είδους σχέση με τον εαυτό μου σημαίνει πως του δίνω την αξία που κάθε εαυτός – ανεξαρτήτως επιλογών, αποτυχιών, επιτυχιών, γεγονότων, εμπειριών – έχει.  

Κείμενο: Σοφία Ασαλέα

Ψυχολόγος- εκπαιδευόμενη στην συστημική ψυχοθεραπεία

Διαβάστε Περισσότερα

Ένα παιδί που τρώει ξύλο νιώθει άχρηστο, ανεπαρκές.

Παροτρύνσεις για ξυλιές στα χεράκια, φωνές με έντονο ύφος, χειρονομίες προσβλητικές και τιμωρίες στη γωνία, αποτελούν κάποιες προσφιλείς, «ανώδυνες» τακτικές, που συστήνονται ελαφρά τη καρδία, ακόμη και από παιδαγωγούς, προκειμένου να συνετιστεί ένα παιδί, ένα νήπιο, ένα βρέφος που … «ενοχλεί».

Κι όμως, δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα, από την επιφανειακή προσέγγιση του.. «έλα, μωρέ τι πάθαμε με λίγο ξύλο;”

Το ξύλο που έχει δεχθεί ένα παιδί, αγαπητέ υποστηρικτή των «λίγων ξυλιών», πλημμύρισε κάποτε τον εγκέφαλό του με κορτιζόλη, την ορμόνη του άγχους, προκαλώντας αλλαγές μόνιμες στην εγκεφαλική φυσιολογία του.

Το έχει κάνει ψυχρό συναισθηματικά, αφού έμαθε στην πιο τρυφερή του ηλικία, πως ένας γονιός μπορεί να ταυτιστεί με τον τιμωρό του.

Το έκανε να νιώθει μόνο, με συναισθήματα οργής, μίσους, τα οποία στη συνέχεια έστρεψε στον εαυτό του, βιώνοντας ενοχή και ματαίωση.

Αλήθεια, όσοι νομιμοποιούν το ξύλο, μπορούν να συνάψουν πολύ στενές σχέσεις και να συνδεθούν συναισθηματικά;

Μπορούν να βιώσουν την απόλυτη εμπιστοσύνη προς οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο ον, αφού οι ίδιοι τους οι γονείς τους κακομεταχειρίστηκαν κάποτε;

Ένιωσαν ποτέ στην πραγματικότητα πολύ κοντά και οικεία με αυτούς τους γονείς, ή απλά περιορίστηκαν σε μια σχέση ψυχρή, σε μια σχέση σεβασμού;

Πώς μπορούν, άραγε, να χειριστούν τα ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα που πηγάζουν από μια ηλικία παιδική, γεμάτη ξύλο και ταπείνωση;

Και..αλήθεια, τι γίνεται με τις αγχώδεις διαταραχές που χτυπάνε συχνά την πόρτα, όσων είχαν βίαια παιδικά χρόνια;

Αγοραφοβία, κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, πηγάζουν συχνότατα από την παιδική κακοποίηση.

Αν και συχνά τα άτομα που έχουν κακοποιηθεί πολύ νωρίς στη ζωή τους, δεν έχουν αναμνήσεις από αυτό, ωστόσο, λειτουργεί η άδηλη μνήμη τους. Η άδηλη μνήμη λειτουργεί ασυνείδητα, εσωτερικεύοντας αυτόματα ορισμένες εξωτερικές καταστάσεις και αποθηκεύοντας συναισθήματα. Συνεπώς, τα τραυματικά γεγονότα καταγράφονται εκεί και υπάρχουν πάντοτε μέσα μας, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να τα ανακαλέσουμε συνειδητά. Ακόμη κι αν τα μικρά παιδιά, λοιπόν, δεν ανακαλούν μνήμες κακοποίησης ή ξύλου πριν την ηλικία των δύο περίπου χρόνων, τα σημάδια εντυπώνονται ανεξίτηλα πάνω τους, αφού τα βιωμένα συναισθήματα διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη δομή ολόκληρης της ψυχολογίας τους.

Όσο και αν αθώα κι επιπόλαια τείνουν να κρίνουν ορισμένοι τις ξυλιές ως κάτι αναίμακτο, για ένα παιδί δεν ισχύει ποτέ αυτό. Το ξύλο, εκτός από τη σωματική κακοποίηση, εμπεριέχει και τη συμβολική διάσταση της τιμωρίας, του «ευνουχισμού» της αυτονομίας, της προσβολής της προσωπικότητας, της αποκοπής από το συναίσθημα, της διατάραξης της αυτοεκτίμησης. Ένα παιδί που τρώει ξύλο νιώθει άχρηστο, ανεπαρκές, νιώθει θύμα και σε όλη του τη ζωή θα ακολουθείται, πιθανώς, από αυτήν την αίσθηση.

Παιδιά που έχουν κακοποιηθεί σωματικά, τείνουν να διαιωνίζουν τον φαύλο κύκλο της βίας, χτυπώντας συχνά τα δικά τους παιδιά. Υπάρχει εντυπωμένη μέσα τους η γονεϊκή συμπεριφορά που βίωσαν και αν δε δουλέψουν πολύ με τον εαυτό και το συναίσθημά τους, συχνά, ασυνείδητα σχεδόν, επαναλαμβάνουν έναν τρόπο διαπαιδαγώγησης κοντινό σε εκείνον που γνώρισαν: τη βία.

Κανένας δεν οφείλει μια καλή αγωγή στο ξύλο που έφαγε παιδάκι.

Είναι αξιέπαινοι οι άνθρωποι που μπόρεσαν, παρά τη βία που υπέστησαν, να αναπτύξουν αυτοσεβασμό, σχέσεις αγάπης, οικειότητας και εμπιστοσύνης.

Παιδιά συναισθηματικά ισορροπημένα είναι εκείνα, που μεγάλωσαν με τη νοοτροπία πως το σώμα τους αξίζει σεβασμό και αγάπη. Που έμαθαν πως κανείς δεν μπορεί να τα αγγίζει πάρα τη θέλησή τους και κανείς δεν μπορεί να τους αφήνει σημάδια, ασκώντας βίαιη εξουσία πάνω τους. Χαρούμενοι ενήλικες είναι εκείνοι που άκουγαν πως τα χεράκια τους είναι για να αγκαλιάζουν και να χαϊδεύουν κι όχι για να τιμωρούν και να πονάνε τους άλλους.

Κι αν κανείς ακόμη αναρωτιέται «τι έπαθε που έφαγε λίγο ξύλο ως παιδί», τότε σίγουρα εξωτερικά είναι μια χαρά. Τα εσωτερικά, όμως τραύματά του, μάλλον είναι ακόμη νωπά.

Η επιβολή σωματικού πόνου από τον γονιό σε οποιαδήποτε μορφή απαγορεύεται πλέον σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 3500/06.

Γράφει η Ηρώ Δημητρίου, Εκπαιδευτικός Π.Ε

ΠΗΓΗ...http://www.animartists.com/

Διαβάστε Περισσότερα

Aυτό το αστέρι είναι για όλους μας ~ Τάσος Λειβαδίτης

Aυτό το αστέρι είναι για όλους μας (1952)

Aνάμεσά μας ρίχναν οι άνθρωποι το μεγάλον ίσκιο τους.

Tί θα απογίνουμε, αγαπημένη;

Πως θα ’νοιγα μια πόρτα όταν δε θα ’τανε για να σε συναντήσω

πως να διαβώ ένα κατώφλι αφού δε θα ’ναι για να σε βρω.

Πού είναι λοιπόν ένα χαμόγελο να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε…

…ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι

και να σφίγγει το δικό σου χέρι.

Kι ήταν σα να ’χε γεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στη γη.

Σ’ εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου

αγαπημένη μου.

Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Tο παιδί μας, Mαρία, θα πρέπει να μοιάζει με όλους τους

ανθρώπους

που δικαιώνουν τη ζωή.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

Kαι τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια

θα ’ναι δικά μας.

Τάσος Λειβαδίτης

ΠΗΓΗ...http://sxizofrenovlaviwsh.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

"Κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου".

“Everything passes,

Everything changes,

Just do what you think you should do.”

Bob Dylan

«Γιατί είμ’ αέρας που περνά»

Δημήτρης Παναγόπουλος

«Λάθε βιώσας»

Επίκουρος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Λίγη μουσική πριν το κείμενο

Πώς να μιλήσεις γι’ αυτό το τραγούδι;

Ναι, το ξέρω, ο Χατζιδάκις το είχε χαρακτηρίσει «το καλύτερο τραγούδι της δεκαετίας του ’80». Βαρύ φορτίο, να λέει κάτι τέτοιο ο μέγιστος και να αποκλείει κάθε άλλο τραγούδι, δέκα χρόνια τραγουδιών.

Κι ο Παναγόπουλος ένα παράξενο άτομο, καθόλου να μην κυνηγάει τη δημοσιότητα και τα κανάλια. Να ασχολείται με την επιστήμη του πιο πολύ και με τα μπλουζ. Σαν να μη θέλει να γίνει σταρ, σαν ν’ αποφεύγει τη «δόξα». Τι θέση έχει ένας τέτοιος άνθρωπος στον κόσμο μας;

~~

Πώς να μιλήσεις γι’ αυτό το τραγούδι, που μοιάζει να μην την έγραψε κάποιος συγκεκριμένος τραγουδοποιός, μοιάζει λες και γράφτηκε, έτσι απλά, συλλογικά ίσως, λαϊκά.

Δεν είναι ρηξικέλευθο κομμάτι ούτε πρωτοποριακό ή avant garde ή κάτι άλλο, κάποιος άλλος όρος που να εννοεί το καινοφανές. Ριφ-κουπλέ-ρεφρέν-κουπλέ-ρεφρέν-σόλο-ρεφρέν. Αυτό που  καθιέρωσαν οι Beatles και οι Rolling Stones ως απόλυτη δομή της ποπ-ροκ.

Δεν ήταν κάτι ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ. Όμως έχει κάτι, μια ομορφιά που είναι δύσκολο να εξηγηθεί με λόγια -και δεν μπορείς να σταματήσεις να τ’ ακούς.

Ο Παναγόπουλος, διάβασα κάπου, το έγραψε μετά από έναν χωρισμό. Θεματικά θα μπορούσε να είναι κι ένα καψουροτράγουδο. Ο έρωτας, η απόρριψη, το θέμα των μισών (και λίγα λέω) τραγουδιών που έχουν γραφτεί και παιχτεί.

~~

Παρέμβαση: Ακούμε με τον δεκάχρονο γιο μου ένα αγγλόφωνο ροκ τραγούδι.

– Τι λέει; με ρωτάει.

– Για τον έρωτα.

Το σκέφτεται για μια στιγμή. Μετά ρωτάει:

– Γιατί όλα τα τραγούδια λένε για τον έρωτα;

Δεν έχει ερωτευτεί ακόμα. Μόλις το πάθει θα καταλάβει γιατί. Για τον έρωτα, χωρίς αμφιβολία, χωρίς σωτηρία. Μέχρι θανάτου -να ζεις για τον έρωτα.

Τέλος παρέμβασης

~~

Και μετά την παρέμβαση πώς συνεχίζουμε; Με περισσότερες παρεμβάσεις.

Είμαι δεκαοχτώ χρονών και προσπαθώ να μάθω να παίζω την Αύρα στην κιθάρα. Την ακούω απ’ την κασέτα, ξανά και ξανά, αλλά δεν καταφέρνω ούτε τον πρώτο αρπισμό.

Το γαμήδι, θέλω να τραγουδήσω αυτό το κομμάτι, στο δωμάτιο μου, στην παραλία, στην -ίσως να ‘χω κάποτε- κοπελιά μου.

Είναι αδύνατον να το παίξω όπως ο Παναγόπουλος. Παλεύω μερικές μέρες, μετά λέω «δε γαμιέται!». Κρατάω το ριφ και παίζω τους δαχτυλισμούς με την πένα. Μόνο τα ακόρντα, απλά. Δε με χαλάει. Μπορώ να το τραγουδήσω, μπορώ να το κάνω δικό μου.

Παρέμβαση στην παρέμβαση: Αργότερα έμαθα ότι ο μπλουζομαθής Παναγόπουλος έπαιζε ragtime στην κιθάρα, κάτι που δεν μπορεί να κάνει ο κάθε δεκαοχτάχρονος θέλω-να-ερωτευτώ-και-να-της-τραγουδήσω.

~~

Τέλος των παρεμβάσεων. Όταν όλα είναι παρέμβαση, τότε ποιο είναι το πλαίσιο;

Ένα περιστατικό:

Περπατάω στο σούπερ μάρκετ κι ακούγεται το «Kiss» του Prince. Το τραγουδάω με βαριά φωνή κι εκείνη την ώρα περνάει δίπλα μου μια υπάλληλος που τραγουδάει κι αυτή, μια οκτάβα πάνω: «You don’t have to be cool, to rule my world».

Αν ζούσαμε σε ταινία θα ξεκινούσαμε να χορεύουμε -και θα χορεύαν όλοι, υπάλληλοι και πελάτες, ακόμα κι ο σεκιουριτάς που κοιτάει τη τσάντα που έχω στην πλάτη μου.

~~

Τελείωσε η εποχή των παρεμβάσεων, αρχίζει εκείνη των γενικοτήτων.

Κάνε ό,τι θες, ό,τι σου λέει το μυαλό-το σώμα-η ψυχή-η καρδιά να κάνεις.

Μην το σκέφτεσαι πολύ, μη διστάζεις. Όποια απόφαση και να πάρεις καλή θα είναι.

Χαλάρωσε, κάνε ό,τι θες να κάνεις.

Και απόλαυσε ‘το. Είναι η τελευταία φορά που ζεις. Δως ‘την όπου νομίζεις ότι αξίζει να τη δώσεις. Τη ζωή σου.

Όλα περνάνε, όλα αλλάζουν, όλα τελειώνουν κάποτε. Δεν είσαι τόσο σημαντικός όσο θες να πιστεύεις. Είσαι μια αύρα, ζεις όσο μια εσπερινή αύρα, κάνε αυτό που θες να κάνεις.

Κι αν πέσεις έξω στις προβλέψεις σου μη σε νοιάζει. Ζεις. Κάνεις λάθη.

Κανείς νεκρός δεν θα διαβάσει αυτό το κείμενο.

Κανείς νεκρός δεν θα μετανιώσει για τα σφάλματα του ούτε θα ψάξει να βρει έναν καινούριο τρόπο να σφάλλει.

Κανείς νεκρός δεν θα φτιάξει τραγούδια -ούτε θα τραγουδήσει: «Γιατ’ είμ’ αέρας που περνά…»

~~

Κι αν όταν είναι να βγω, μια καλημέρα θα σου πω

μετά θα φύγω, θα χαθώ,

και ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου.





ΠΗΓΗ...http://sanejoker.info

Διαβάστε Περισσότερα

Φέτος τα Χριστούγεννα, θέλω “ εσύ” να νιώσεις το κάτι….

Φέτος τα Χριστούγεννα, θέλω “ εσύ” να νιώσεις το κάτι….

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς φτώχεια, δυστυχία, μίσος, πολέμους, ρατσισμό, ζήλια και γενικότερα όλα τα κακά που μπορεί να “ σπείρει” ο άνθρωπος. Φαντάζομαι ότι όλοι θα ζούσαμε σε έναν παράδεισο!Δεν ξέρω αν αυτό που ζούμε τώρα είναι η κόλαση, η μία ζωή που μας δόθηκε να τη ζήσουμε απλά ή να δοκιμαστούμε…αυτό που ξέρω πάντως είναι ότι κάθε φορά που έρχονται τα Χριστούγεννα, γίνεται μία πλύση εγκεφάλου σε όλους μας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μία πλύση εγκεφάλου, για να βοηθήσουμε τα παιδάκια που πεινάνε είτε είναι Ελλάδα είτε στο εξωτερικό(όπως είναι η υιοθεσία ενός παιδιού), τους ανθρώπους που τρώνε από τα συσσίτια και δεν έχουν που να μείνουν, οικογένειες πολύτεκνες που χρειάζονται ρούχα, ακόμα και φάρμακα, δωρεές σε πολλά ιδρύματα κ.τ.λ….Απλά δεν καταλαβαίνω πως θα εξυπηρετήσει η βοήθεια ενός μηνός, δηλαδή πέρα των Χριστουγέννων,  δεν θα συνεχίσουν να πεινάνε αυτοί οι άνθρωποι και να χρειάζονται ακόμα πολλά πράγματα, που τους θα τους λείπουν;

Φυσικά όποιος θέλει και μπορεί, αυτή τη βοήθεια θα την δώσει οποιαδήποτε μέρα του χρόνου…

Μάλλον θα φταίνε τα λαμπάκια, τα στολίδια, τα γλυκά…τα δώρα, το παιδάκι με τα σπίρτα, ο Αη Βασίλης, το γιορτινό το πνεύμα…ο καινούριος χρόνος που θα έρθει να σου φέρει όσα δεν σου πρόσφερε ο παλιός….δε ξέρω τι φταίει αλλά φέτος με έπιασε και μένα…

Κάποιες φορές όταν δεν χρειάζομαι πράγματα όπως παπούτσια, ρούχα, ακόμα και αντικείμενα, θεωρώ πως είναι σωστό από το να τα πετάξω να τα βάλω σε μία τσάντα και όπου ακούω πως κάποιος έχει ανάγκη τα δίνω.

Φέτος τα Χριστούγεννα αποφάσισα να γίνω ένας μικρός Αη Βασίλης…

Σκέφτομαι εκείνες τις ωραίες μπότες που μου άρεσαν στην βιτρίνα να μην τις πάρω…δεν πειράζει βρε αδερφέ, θα φορέσω τις περσινές μου δε τρέχει και τίποτα.

Σκέφτομαι με τα χρήματα αυτά, που δεν είναι και πολλά, πιστέψτε με…στο ταμείο ανεργίας είμαι, να πάω στο σούπερ μάρκετ και να πάρω γάλα, μακαρόνια, ρύζι ή και αλεύρι.Ό,τι θέλω μπορώ να πάρω, υπάρχουν τόσα πράγματα…

Αλήθεια, έχω και ένα μπουφάν που μου πάει λίγο στενό, μία μπλούζα που είναι λίγο ξεβαμμένη μάζεψα και όλα τα ρούχα του μικρού μου παιδιού που δεν του πάνε πια, για να τα μοιράσω.

Θέλω να τα μαζέψω όλα αυτά τα πράγματα, να φτιάξω μία ζεστή σούπα και τη δώσω στον κυρ Θύμιο της γειτονιάς μου,  που ψάχνει ακόμη στα σκουπίδια και που μας έκοψε την καλημέρα από ντροπή.

Θέλω όπως φέτος την Πρωτοχρονιά θα χαρεί το παιδί μου από τα δώρα που θα του φέρει ο ΑηΒασίλης(γιαγιάδες και παππούδες)να χαρεί κι ένα παιδάκι με τα παιχνίδια που δεν θέλει πια το δικό μου.

Ας είναι χρησιμοποιημένα δεν θα το νοιάξει, γιατί όταν δεν έχεις κάτι, αυτό που θα πάρεις θα είναι μόνο χαρά…

Θέλω να νιώσω την ικανοποίηση, τη γεμάτη στιγμή της σκέψης, όταν  κάποιος θα πάρει αυτά που θα του δώσω, να γελάσει, να χαρεί, να ντυθεί, να φάει, να παίξει….

Θέλω να γίνω ένας μικρός Αη Βασίλης, με μία μικρή χειρονομία που θα κάνω, θέλω εσύ ο άγνωστος που έχεις περισσότερη ανάγκη από την δική μου…θέλω “ εσύ” να νιώσεις το κάτι φέτος…

Θέλω να γίνω ένας μικρός Αη Βασίλης, με τα λίγα αυτά δώρα μου-έστω και χρησιμοποιημένα-όχι μόνο των φετινών Χριστουγέννων, αλλά και του Πάσχα και του καλοκαιριού και κάποιας γιορτής και κάποιας ανύποπτης στιγμής!

Θα ήθελα να ξυπνήσω ένα πρωί και να δω πολλούς μικρούς Αη Βασίληδες σαν και μένα, με μικρά δωράκια, που σε κάποιους μπορεί να φαντάζουν μεγάλα, να γυρίζουν όλο το χρόνο με το “ έλκυθρο” τους και να σκορπίζουν μικρές στιγμές χαράς και ευτυχίας!

Ας μην έχω όμως τόσο μεγάλα όνειρα και ας ξεκινήσω από μένα…προς το παρόν μου αρκεί.

Εύχομαι, φέτος να έχουμε όλοι, πάνω από όλα υγεία…

Βίβιαν.

Διαβάστε Περισσότερα

Φωταγώγηση Χριστουγεννιάτικου δέντρου στους Προμάχους.

 

Διαβάστε Περισσότερα

Δράση του Δήμου Αλμωπίας σχετικά με τη βία κατά των γυναικών.

 «ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ»

«Η βία κατά των γυναικών δεν είναι απλώς μια ατομική πράξη, είναι μια κοινωνική επιδημία που μας αφορά όλους. Όταν σιωπούμε, γινόμαστε συνένοχοι. Ενάντια στη βία, οφείλουμε όλοι να είμαστε φωνές, όχι σκιές.»

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, η οποία είναι 25 Νοεμβρίου, το επιστημονικό προσωπικό των κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου Αλμωπίας, Βοήθεια στο σπίτι και Κέντρο κοινότητας σε συνεργασία με το Κέντρο Υγείας Αριδαίας διοργανώνει δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών για το συγκεκριμένο θέμα. Την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2024 το  προσωπικό των παραπάνω υπηρεσιών θα βρίσκεται στην κεντρική πλατεία Αριδαίας Αθανασίου Σέτσκου από τις 10:00 το πρωί για να ενημερώνει και να ευαισθητοποιεί τους πολίτες για το σημαντικό αυτό κοινωνικό ζήτημα της βίας κατά των γυναικών. 

Με εκτίμηση

Οι Αντιδήμαρχοι

Χατζηδημητριάδης Γεώργιος                   Σαμαράς Θεόδωρος

Διαβάστε Περισσότερα

Νίκος Παρούτογλου: Αποσαφηνίσεις για την ανάπλαση στον κόμβο για Εξαπλάτανο.

Νίκος Παρούτογλου: Η ανάπλαση στον κόμβο για Εξαπλάτανο, οι αναγκαίες αποσαφηνίσεις και το δίκιο των πολιτών...

Αγαπητοί συνδημότες

Τις περισσότερες φορές, καθίσταται αναγκαία η αναλυτική επεξήγηση-παρουσίαση των γεγονότων, των έργων και του τρόπου που εξελίσσονται!

Ξανά και ξανά!

Ιδιαίτερα όταν δυσκολεύουν την καθημερινότητα των δημοτών και δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες!

Ταυτόχρονα και συνθήκες παραπληροφόρησης.

Ένα τέτοιο φαινόμενο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, στο έργο ανάπλασης του κόμβου προς τον Εξαπλάτανο.

Ένα έργο χρήσιμο, που δημιουργεί όμως τεράστιες γκρίνιες και ερωτηματικά!

Καταρχάς για τις αστοχίες στον σχεδιασμό, το κυκλοφοριακό κομφούζιο που προκαλεί τις ώρες αιχμής, την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων, κυρίως όμως τον κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων !

Θέλω να αναδείξω  την παραδοχή του δίκιου των πολιτών !

Δεν είναι στιγμές  ανέξοδου λαϊκισμού και καταγγελτικότητας, όμως θεωρώ απαραίτητο να τοποθετηθώ για πολλοστή φορά, αφού αποτελεί ευθύνη και υποχρέωσή μου.

Το έργο προϋπολογισμού 2283819,35€, ωρίμασε μελετητικά το 2022,δημοπρατήθηκε στις 18/05/2023, υπεγράφη η σύμβαση στις 07/02/2024 και η περαίωση του έργου θα γίνει στις 07/12/2025

Από τους όρους της σύμβασης, ήταν αδύνατη η οποιαδήποτε παρέμβαση από πλευράς μας.

Σε διαφορετική περίπτωση, αλλαγών και ανατροπών, θα υπήρχαν σοβαρές συνέπειες για τον Δήμο!

Ήμασταν λοιπόν υποχρεωμένοι σε αυτό το πλαίσιο, να διαχειριστούμε έναν σχεδιασμό που προβληματίζει.

Δεν επιχειρώ με αυτή την ανάρτηση να αποποιηθώ ευθύνες!

Αντίθετα.

Αναλαμβάνουμε ότι μας αντιστοιχεί και ταυτόχρονα απευθυνόμενοι στην τοπική κοινωνία, ξεκαθαρίζουμε πως προχωράμε στον μέγιστο βαθμό τον τερματισμό της ταλαιπωρίας, μέσω φυσικά της παράδοσης τουλάχιστον του κεντρικού δρόμου.

Οι παρεμβάσεις που έγιναν εκεί ήταν οι εξής : Καθαιρέσεις και διαμόρφωση νέων πεζοδρομίων από την πλευρά των σχολείων , κατασκευή δικτύων ομβρίων υδάτων , αντικατάσταση δικτύου ύδρευσης.

Ακολουθούν καθαιρέσεις και διαμόρφωση πεζοδρομίων από την πλευρά του ΚΤΕΛ, ποδηλατόδρομος, χώρος αναψυχής, διαμόρφωση διαβάσεων, τοποθέτηση φωτιστικών LED, υπαίθριων καθιστικών, ζωνών πρασίνου, υπαίθριου γυμναστηρίου και δενδροφύτευσης.

Το έργο θα ολοκληρωθεί με τις παρεμβάσεις περιμετρικά των σχολείων και μες τις διαμορφώσεις πεζοδρομίων επί της οδού Κ. Γαρέφη.

Παράλληλα , σχεδιάσαμε και βρήκαμε την λύση για τα βαρέα οχήματα , με περιφερειακό δρόμο που θα οδηγεί στον κόμβο της Υδραίας και συντάσσουμε ήδη την μελέτη.

Θέλω να σημειώσω, πως οποιεσδήποτε δυσλειτουργίες επιβεβαιώνονται μετά την ολοκλήρωση, θα ανασχεδιάζονται μέσα από κοινωνική διαβούλευση και νομιμοποίηση.

Ο μόνος αλάθητος δρόμος, είναι ο δρόμος της συμμετοχικότητας και της συναπόφασης!

Ζητάμε την κατανόηση των δημοτών μας, υποσχόμενοι το συντομότερο δυνατό , τον τερματισμό της ταλαιπωρίας και της επικινδυνότητας.

Σας ευχαριστώ.

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΣ Πρόμαχοι – ΟΛΥΜΠΟΣ Αψάλου 2-3

17-11-2024

8η Αγωνιστική

ΑΣ Πρόμαχοι – ΟΛΥΜΠΟΣ Αψάλου 2-3

Ρεπορτάζ: Άλεξ Αμπάρης

Ένα πάρα πολύ καλό ματς παρακολούθησαν οι φίλαθλοι που βρέθηκαν στο γήπεδο «Χρήστος Τζιβάνης»  των Προμάχων, ματς το οποίο είχε πολλές φάσεις, δυνατά μαρκαρίσματα και συνεχές πρέσσινγκ.

Την υπεροχή στο παιχνίδι και πολλές χαμένες ευκαιρίες είχαν οι γηπεδούχοι, ενώ την ουσία και την αποτελεσματικότητα οι φιλοξενούμενοι, οι οποίοι τις τρεις ευκαιρίες που τους δόθηκαν, κατάφεραν να τις αξιοποιήσουν πετυχαίνοντας τρία γκολ, να πάρουν τελικά τη νίκη, τους τρεις βαθμούς και να διατηρηθούν στην κορυφή της βαθμολογίας.

Τα γκολ:

30’ Ο Τσολερίδης το 0-1

33’ Ο Μουρουζίδης το 0-2

50’ Ο Μουρουζίδης το 0-3

53’ Ο Λεμονάκης το 1-3

89’ Ο Λεμονάκης το 2-3

Διακρίθηκαν από τους Προμάχους οι Τανούρης, Άτζος, Μίσκος, Καραμήτσος και Λεμονάκης.

Ξεχώρισαν από την Άψαλο οι Σπανίδης, Δ. Σιδηρόπουλος, Μουρατίδης και Μουρουζίδης.

Η Διαιτησία των Αργυρού, Κ.Κεσίσογλου-Φώτη ήταν μέτρια με πολλά παράπονα εκατέρωθεν των αντιπάλων.

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΣ Πρόμαχοι - ΟΛΥΜΠΟΣ Αψάλου. Αγώνας πρωταθλήματος ΕΠΣ Πέλλας.

 

Διαβάστε Περισσότερα

Δωρεάν ιατρικές εξετάσεις στους Προμάχους από Κινητές Ιατρικές Μονάδες.

 

Σας ενημερώνουμε ότι προγραμματίζεται αποστολή Κινητών Ιατρικών Μονάδων στους Προμάχους από την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου μέχρι την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2024, ώρες 09:00-17:00.

Η καταχώριση των ραντεβού γίνεται  MONO ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ. 

Η διαδικασία που χρειάζεται να ακολουθήσει ο κάθε εξεταζόμενος είναι μέσω της ιστοσελίδας https://mykim.gr ή μέσω της εφαρμογής MyKIM διαθέσιμη σε Playstore & Appstore

Τα απαιτούμενα στοιχεία είναι: ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, αμκα, κινητό τηλέφωνο και ιατρικές ειδικότητες. Για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τη διαδικασία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλούν στο 2102447694.

Επισημαίνεται ότι οι υπηρεσίες υγείας από τις Κινητές Ιατρικές Μονάδες είναι δωρεάν για όλους τους πολίτες του Δήμου Αλμωπίας.

Το πρόγραμμα των Κινητών Ιατρικών Μονάδων υλοποιείται από την ΑΜΚΕ Αναγέννηση και Πρόοδος σε συνεργασία με την Ανώνυμη Εταιρεία Μονάδων Υγείας (Α.Ε.Μ.Υ. Α.Ε.), υπό την επιστημονική επίβλεψη της Α΄ Ορθοπαιδικής Χειρουργικής Κλινικής ΕΚΠΑ, με πρωτοβουλία και αποκλειστική δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Διαβάστε Περισσότερα