Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη 2 Ιουνίου 2020

Αγνός - Διάφανα Κρίνα


ΑΓΝΟΣ
Αν είχα μια ατσαλένια καρδιά
ένα στήθος γεμάτο με οξυγόνο
αν είχα μια παιδική ανεμελιά
στη ζωή μου ούτε έναν πόνο.

Αν είχα μια ανοιχτή αγκαλιά
μια ζήλια δίχως φθόνο
αν είχα μια δικιά μου ερημιά
να μην ακούει σε νόμο.

Αν είχα δύναμη να πω
αληθινά τραγούδια
αν είχα στίχους να τους πιω
και λέξεις σαν των παιδιών τα χνούδια.

Τότε θα ’ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ’ αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου
τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.

Μουσική: ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ
Στίχοι:    ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ


"Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν" - Γιάννης Αγγελάκας



Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις 
βρόμικες λέξεις 
άγιες λέξεις 
λέξεις κλειδιά 
ιδέες φαντάσματα 
λυτρωτικές φράσεις

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλά τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτά τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι' απόψε
Πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
Και να τους νανουρίσω

Γιάννης Αγγελάκας
Από τη συλλογή Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε; 1999

‘’RAMONES’’ δεν είναι μάρκα μπλούζας


Έσφιξε πάνω της το παλτό και κουμπώθηκε ως το λαιμό. Έκανε κρύο ακόμα κι ας ήταν Μάρτιος. Έχωσε τα χέρια στις τσέπες: εισιτήριο, τσιγάρα, μερικά κατοστάρικα για ποτό. Τσεκ. Όλα στη θέση τους. Έπιασε κι ένα άσχετο χαρτάκι, το έβγαλε και διάβασε:  Όλα είναι χλωμά μπροστά στο θαύμα το υπέροχο του σάλιου σου που με σπαράζει και ρίχνει στη λήθη την ψυχή μου, με τον γραφικό χαρακτήρα του. 
Ανέβαινε την Μάρνη μόνη της, χέρια στις τσέπες, αέρας της ανακάτευε τα μαλλιά που μάταια είχε κολλήσει στο κρανίο με  τζελ, βλέμμα θολό από κάτι απρόσκλητα δάκρυα που αναμφίβολα θα της διέλυαν την μάσκαρα, αλλά ευτυχώς,  παρακάτω ήταν το Ρόδον, οι RAMONES θα  ήταν σε λίγο στη σκηνή και τίποτα δεν θα είχε πια σημασία. Τάχυνε το βήμα της. Όμως οι σκέψεις της έτρεχαν πιο γρήγορα από εκείνη. Μαζί του ήταν όταν άκουσαν στην εκπομπή του Πετρίδη για τη συναυλία. Και δίχως δεύτερη σκέψη αποφάσισαν να πάνε. Μαζί. 
Όμως μεσολάβησαν περίπου τρεις μήνες από τότε και οι αποφάσεις ξεχάστηκαν μαζί με κάτι άκυρες υποσχέσεις. Μερικά σπαράγματα καταραμένων ποιητών γραμμένα σε χαρτάκια όπως αυτό που βρήκε στη τσέπη της αλλά κάπως πιο θανατικά – Baudelaire, Verlaine, Rimbaud και τα τοιαύτα- μαζί με μερικά παραπάνω ποτήρια αλκοόλ σε μπαρ με εμβληματικά ονόματα όπως «Παρακμή».  Και μετά οι τίτλοι του τέλους. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο και πολλές εξηγήσεις. Έτσι, επειδή. Από άποψη. Για να αποφύγουν τη φθορά του χρόνου, τους θολούς καθρέπτες και τις σβησμένες φλόγες. Μαλακίες τούμπανα. Και λάθος ναρκωτικά. 
Η αίθουσα ήταν τίγκα στον κόσμο και οι πιο τυχεροί είχαν λάβει ήδη θέση μπροστά στη σκηνή. Βρήκε μια γωνιά και άραξε, έβγαλε το παλτό της κι έμεινε μ ένα μαύρο φανελάκι αλλά το φόρεσε ξανά επειδή ήταν πολύ άβολο να το κρατάει στο χέρι έτσι που ήταν στριμωγμένη. Ο καπνός, η φασαρία και οι μετακινήσεις του πλήθους δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα ανυπόμονης αναμονής ως τη στιγμή που οι προβολείς άναψαν και στράφηκαν στις φιγούρες που είχαν μόλις πηδήξει στο stage: Ο Johnny, o Joey και οι άλλοι RAMONES βρίσκονταν εκεί, ολοζώντανοι, για πρώτη φορά μπροστά σ ένα κοινό που ζητωκραύγαζε ενθουσιασμένο. Ξεκίνησαν παίζοντας Teenage Lobotomy, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και οι αναπτήρες έγιναν κεριά που φώτισαν την έξαψη των ιδρωμένων προσώπων.  
Στο Blitzkrieg Bop ο ήχος άρχισε να τα παίζει και πήγε να πάρει μια μπύρα, ξέροντας ότι αποχαιρετούσε την ωραία γωνίτσα της απ όπου είχε σχετικά καλή οπτική και μπορούσε να κουνιέται και κάπως. Στάθηκε στο μπαρ και μέχρι να την σερβίρουν παρατηρούσε το κορίτσι με το ξυρισμένο κεφάλι και το ροζ κοκόρι που τσαμπουκαλευόταν με τον μπάρμαν για τη μεζούρα της βότκας. Στο I wanna be your boyfriend ένιωσε ένα χέρι να μπαίνει στην τσέπη της. Επίσης ένιωσε μια ανάσα στον λαιμό της και καπάκι άκουσε τη φωνή του στ αυτί της: «Δε σου είπα ότι αυτό το παλτό θέλω να μου το χαρίσεις;» Α, μάλιστα. Το παλτό.

Το είχε ψωνίσει στην Αμερικάνικη αγορά, το υπόγειο στην Ηφαίστου. Μεταχειρισμένο, αλλά σε τέλεια κατάσταση. Κάπως σαν βελούδινο, σε χρώμα πολύ σκούρο κόκκινο, σχεδόν μαύρο  –σάπιο μήλο το είπε ο πωλητής, αλλά η ίδια θα το έλεγε σάπιο αίμα- με φαρδιές μανσέτες και κούμπωμα από δυο σειρές μεταλλικά κουμπιά σκαλιστά με κάτι σαν οικόσημο. Το στυλ της θύμισε έντονα Echo and the bunnymen και επειδή μόλις είχε αγοράσει τον καινούργιο δίσκο τους το σετάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη, παρότι τα μανίκια της έπεφταν λίγο μακριά. Φυσικά η μάνα της έβαλε τις φωνές, ότι πάλι κουβάλησε αντρικά ρούχα από την Τούνδρα (πού αργότερα έμαθε ότι εννοούσε την οργάνωση UNRRA που μοίραζε ρούχα μετά τον πόλεμο και όχι τις παγωμένες εκτάσεις τις Αλάσκας), ότι απορούσε γιατί δεν πήγαινε να ψωνίσει από τις μοντέρνες μπουτίκ της Ερμού όπως έκαναν όλες οι κόρες των φιλενάδων της και το έστειλε αμέσως στο καθαριστήριο ενώ κατόπιν ψέκασε τη φόδρα του με καθαρό οινόπνευμα.  
Εκείνος όμως όταν το είδε γούρλωσε τα μάτια του με έκπληξη και ζήλεια, της ζήτησε να το δοκιμάσει και μετά δεν το έβγαζε από πάνω του μέχρι που αναγκάστηκε να τον γαργαλήσει μέχρι δακρύων. Ναι, ναι, οπωσδήποτε έμοιαζε με τον Oscar Wilde και εννοείται ότι τον αγαπούσε πολύ, αλλά το παλτό καλύτερα να το ξέχναγε. Ήταν δικό της. Τελεία. Έφυγαν μαζί λίγο πριν ο κόσμος ζητήσει ανκόρ. Στο μεταξύ είχαν πιεί από τρεις μπύρες,  είχαν χορέψει με λύσσα και την είχε στριμώξει  έξω απ τις τουαλέτες με κάτι άγρια φιλιά περιμένοντας τη σειρά τους για κατούρημα. Βγήκαν στον κρύο αέρα της νύχτας και η πόλη τους κατάπιε μαζί με τ’ αδέσποτα σκυλιά, τους σκουπιδιάρηδες που άδειαζαν κάδους, τις πόρνες και τους θαμώνες των λαϊκών κέντρων. Έπιασε κι ένα ψιλοβρόχι, κάθισαν στην είσοδο μιας παλιάς πολυκατοικίας όπου τους βρήκε το  ξημέρωμα αγκαλιασμένους μέσα στο ίδιο παλτό, λιώμα, μεθυσμένους από έρωτα, κρασί, ποίηση και αρετή. (η αρετή είναι ας πούμε ποιητική αδεία, επειδή έτσι θα το ήθελε ο Baudelaire) Ξέθαψε το παλτό σε ένα ξεκαθάρισμα παλιών ρούχων, απ αυτά που κάνεις καμιά φορά για να καθαρίσεις το κάρμα σου. Το βρήκε τυλιγμένο σε μια σακούλα φύλαξης απ αυτές που η μάνα της είχε για τα κοστούμια του πατέρα. Μύριζε ναφθαλίνη αλλά σκασίλα της,  το φόρεσε ανυπόμονα  κι έτρεξε ναι κοιταχτεί σ έναν ολόσωμο καθρέφτη. Δεν ήταν κακό, αλλά δεν ταίριαζε πια στην ηλικία της. Επίσης, τα μανίκια της έπεφταν μακριά. Έχωσε τα χέρια της στις τσέπες, η μια ήταν ξηλωμένη. Στην άλλη βρήκε ένα ζαρωμένο χαρτάκι με στίχους του Baudelaire κι ένα εισιτήριο απ την συναυλία των RAMONES στο Ρόδον. 
«Ουάου! Πού το τσίμπησες αυτό το παλτουδάκι;» «Να σε ρωτήσω κάτι; Το ξέρεις ότι οι RAMONES δεν είναι μάρκα μπλούζας ε;» «Τι είναι αυτό; Αστειάκι του facebook?» Έδειξε στον γιο της το εισιτήριο της συναυλίας. Εκείνος το περιεργάστηκε σα να έβλεπε μουσειακό εύρημα. «Ήσουν ωραίο άτομο, ρε μάνα.» Ήταν. Στο ένδοξο παρελθόν. «Για φέρε τώρα το παλτό να το δοκιμάσω. Μήπως το φορέσω κι εγώ στην συναυλία της Tarja στο Gagarin, την άλλη εβδομάδα.» 
Του έπεσε γάντι. Πιο δανδής κι απ τον Oscar Wild. Και τα μανίκια, ούτε παραγγελία. «Μου το χαρίζεις;» Χαμογέλασε νοσταλγικά. Κάπου το είχε ξανακούσει αυτό. «Στο χαρίζω. Και να προσέχεις μικρό μου, γιατί μοιάζεις σ εμένα.» 
ΥΓ: Ευχαριστώ την στιχουργό Sunny Μπαλτζή που έγραψε αυτό το τραγούδι.  Ξέρει,  άλλωστε, πόσο με στοιχειώνει.

Της Ζέφης Κόλια







ΠΗΓΗ...http://popaganda.gr/ramones-den-ine-marka-blouzas/

Παροχή υγειονομικού υλικού και εφοδίων στην Τοπική Κοινότητα Φούστανης από τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας



Έδεσσα, 2 Ιουνίου 2020

Παροχή υγειονομικού υλικού και εφοδίων στην Τοπική Κοινότητα Φούστανης από τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας


Συνεχίζονται από την ΠΕ Πέλλας οι δράσεις αντιμετώπισης της πανδημίας, με την παροχή υγειονομικού υλικού

Η Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, συμμετέχοντας στην υλοποίηση του προγράμματος αντιμετώπισης της πανδημίας του κορωνοιού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, προχώρησε σήμερα σε νέα παράδοση εφοδίων και υγειονομικού υλικού στους κατοίκους της Τοπικής Κοινότητας Φούστανης του Δήμου Αλμωπίας, η οποία επλήγη και παρέμεινε για 14 ημέρες σε καθεστώς καραντίνας.
Η παράδοση του υλικού πραγματοποιήθηκε από τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κ. Δάνη Τζαμτζή, ο οποίος συνοδεύονταν από τον Πρόεδρο και τα μέλη του Τοπικού Συμβουλίου και στελέχη της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας. Για τη διανομή του υλικού συνεργάστηκε επίσης ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος Φούστανης.

Η Περιφερειακή Ενότητας Πέλλας, μέχρι σήμερα, έχει παράσχει σημαντικές ποσότητες εφοδίων, τροφίμων και υγειονομικού υλικού σε φορείς της τοπικής κοινωνίας που δραστηριοποιούνται σε ευαίσθητους τομείς για την αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης του κορωνοïού COVID-19 (Νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας, Ιατρικοί Σύλλογοι, Γηροκομεία, Συσσίτια εκκλησιών, κ.ά), καθώς επίσης και σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως και στα στελέχη δημοσίων υπηρεσιών.

Σε σύντομη δήλωσή του ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Δάνης Τζαμτζής αναφέρει: «Μπαίνουμε σε μία επόμενη φάση στη μάχη με τον κωρονοïό, η οποία είναι ίσως πιο πολύπλοκη και χρειάζεται μεγάλη προσοχή και υπευθυνότητα από όλους μας.
Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και η Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, συνεχίζουμε τη δράση υποστήριξης των φορέων και των ανθρώπων που δίνουν καθημερινά δύσκολες μάχες στους τομείς της υγείας και της κοινωνικής προσφοράς. Ακόμη, υποστηρίζουμε με όλες τις δυνάμεις και μέσα που διαθέτουμε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που δεν αποτελούν τον «αδύναμο κρίκο», όπως λέγεται συχνά, αλλά συνανθρώπους μας που η κοινωνία έχει ανάγκη από την ενεργό συμμετοχή τους σε όλες τις κοινωνικές διεργασίες.
Καθώς προχωράμε προς το καλοκαίρι, εύχομαι σε όλους καλή δύναμη και ευχαριστώ θερμά όλους όσους συνεργάζονται σ’ αυτήν την τιτάνια προσπάθεια ώστε η υγειονομική κρίση να μην εξελιχθεί σε ανθρωπιστική και πιστεύω με τις ενέργειες της κυβέρνησης και της ΕΕ, ούτε και σε οικονομική».

Ξεκίνησε η υποβολή αιτήσεων για τα προγράμματα του Λογαριασμού Αγροτικής Εστίας έτους 2020.



ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τη Δευτέρα 01-06-2020 ξεκίνησε η υποβολή αιτήσεων για τα προγράμματα του Λογαριασμού Αγροτικής Εστίας έτους 2020.
Από σήμερα Τρίτη 02-06-2020 επαναλειτουργεί το ΚΕΠ Εξαπλατάνου για τη διευκόλυνση των κατοίκων των Κοινοτήτων: Αργαγγέλου, Θεοδωρακίου, Εξαπλατάνου, Θηριόπετρας, Ίδας, Κωνσταντίας, Μηλιάς/Ριζοχωρίου, Νερόμυλου, Προδρόμου, Νότιας, Περίκλειας/Λαγκαδιάς, Φιλώτειας, Φούστανης, Χρυσής.


Ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ

ΓΙΑΝΤΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2020

"Τα Νέα της Αλμωπίας" online 1/6/2020









Σύσκεψη για την κατασκευή δικαστικών Μεγάρων σε Έδεσσα και Γιαννιτσά



Έδεσσα,  1 Ιουνίου 2020

Σύσκεψη για την κατασκευή δικαστικών Μεγάρων σε Έδεσσα και Γιαννιτσά

  Μετά από αίτημα της Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Έδεσσας κας. Λεμονιάς Γαïσίδου προς τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κ. Δάνη Τζαμτζή, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη για την κατασκευή των δικαστικών Μεγάρων στην Έδεσσα και τα Γιαννιτσά. Στην σύσκεψη παραβρέθηκαν επίσης οι βουλευτές κκ. Λάκης Βασιλειάδης και Θεοδώρα Τζάκρη, ο Δήμαρχος Έδεσσας κ. Δημητριος Γιάννου, η Δήμαρχος Σκύδρας κα. Αικατερίνη Ιγνατιάδου, ο Δήμαρχος Πέλλας κ. Γρηγόριος Στάμκος και ο εκπρόσωπος του Βουλευτή κ. Καρασμάνη Γιώργου κ. Μποζίνης Χρήστος. Ο Βουλευτής κ. Σταμενίτης Διονύσης ενημέρωσε με έγγραφό του για την απουσία του.
  Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Δάνης Τζαμτζής ενημέρωσε τους παριστάμενους για τις διαδικασίες ένταξης και υλοποίησης των έργων υποδομής για την εξυπηρέτηση των δικαστηρίων, καθώς επίσης και για την ενταξιακή πορεία των έργων που ενδιαφέρουν την ΠΕ Πέλλας, η οποία ανεστάλη προσωρινά λόγω της κρίσης της πανδημίας του κορωνοιού COVID-19. Μετά τις τοποθετήσεις των παρισταμένων αποφασίστηκε η κατασκευή του δικαστικού Μεγάρου στην Έδεσσα και στα Γιαννιτσά, είναι έργα τα οποία διεκδικούν οι πολίτες της ΠΕ Πέλλας εδώ και δεκαετίες και έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για την υλοποίησή τους».
  Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Δάνης Τζαμτζής θα προγραμματίσει συνάντηση με τους συναρμόδιους Υπουργούς Δικαιοσύνης και Υποδομών και Μεταφορών, προκειμένου να συζητηθούν οι λεπτομέρειες και το ακριβές χρονοδιάγραμμα για την ένταξη και υλοποίηση των Δικαστικών Μεγάρων Έδεσσας και Γιαννιτσών.

Κοινοβουλευτική παρέμβαση του ΚΚΕ με επίκαιρη ερώτηση για τους όρους υλοποίησης της δίχρονης υποχρεωτικής φοίτησης στα νηπιαγωγεία



ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων

Θέμα: Για τους όρους υλοποίησης της δίχρονης υποχρεωτικής φοίτησης στα νηπιαγωγεία.

Η πορεία υλοποίησης της δίχρονης υποχρεωτικής φοίτησης στα νηπιαγωγεία σηματοδοτήθηκε από την εκκωφαντική απραξία τόσο της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -που τη θεσμοθέτησε και εν μέρει την υλοποίησε - όσο και της σημερινής, της ΝΔ. Πιο συγκεκριμένα, δεν υπήρξε αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, δεν έγιναν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των αναγκαίων ειδικοτήτων (παιδαγωγικό, ειδικό παιδαγωγικό, βοηθητικό), ώστε να υλοποιηθεί το μέτρο καθολικά για όλα τα παιδιά με αναβαθμισμένους παιδαγωγικούς όρους. Αντίθετα, ψηφίστηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση μέτρο, που κατά παρέκκλιση κείμενων διατάξεων και με ταχύτατες διαδικασίες προέβλεπε τη μαζική στέγαση παιδιών προσχολικής ηλικίας σε προκατασκευασμένες αίθουσες σε αυλές γυμνασίων και λυκείων.
Σε συνέχεια των παραπάνω αρνητικών παρεμβάσεων, κατατέθηκε απαράδεκτη ρύθμιση στο τελευταίο σχέδιο νόμου που ενσωματώνει τις ΠΝΠ (13.4.2020 – 1.5.2020), και που μεταθέτει ολοκληρωτικά την ευθύνη στους Δήμους. Δηλαδή, τους καθιστά υπεύθυνους για τη διενέργεια διαγωνισμών, τον έλεγχο καταλληλότητας των προκατασκευασμένων αιθουσών, την τοποθέτηση και τη χρηματοδότησή τους.
Εν ολίγοις η κυβέρνηση επιδεινώνει περαιτέρω τους όρους υλοποίησης της δίχρονης και για τους δήμους που ακόμα δεν την έχουν υλοποιήσει, αλλά και για αυτούς που την εφάρμοσαν την τρέχουσα σχολική χρονιά, με προσωρινές ευκαιριακές λύσεις, που με δεδομένη την κυβερνητική απραξία φαίνεται να μονιμοποιούνται.
Το ζήτημα της υποχρεωτικότητας και των προϋποθέσεων υλοποίησης της δίχρονης υποχρεωτικής Προσχολικής Αγωγής, από το σχεδιασμό, τις αναγκαίες κτιριακές υποδομές και το μόνιμο προσωπικό, είναι ευθύνη του κράτους και των συναρμόδιων υπουργείων και μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί ως καθολικό ισότιμο δικαίωμα των παιδιών.

Ερωτάται η κ. Υπουργός, τι μέτρα προτίθεται να πάρει για:
- Να χρηματοδοτηθεί γενναία η υλοποίηση του μέτρου ώστε να ισχύσει καθολικά σε όλους τους δήμους με τους αναγκαίους αναβαθμισμένους, σύγχρονους όρους.
- Να υπάρξει σχεδιασμός από το κράτος για την ανέγερση σύγχρονων, ασφαλών νηπιαγωγείων για να καλυφτούν οι ανάγκες.
- Να προσληφθεί όλο το μόνιμο, αναγκαίο προσωπικό, παιδαγωγικό, ειδικό παιδαγωγικό και βοηθητικό.

Ο Βουλευτής
Δελής Γιάννης

Έκτακτο Δελτίο Επιδείνωσης Καιρού που ισχύει από σήμερα Δευτέρα 1-6-2020 έως και την Τρίτη 2-6-2020.



Ανακοίνωση από την Αυτοτελή Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
για έκτακτο δελτίο επιδείνωσης καιρού

          Από την Αυτοτελή Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας ανακοινώνεται ότι έχει εκδοθεί Έκτακτο Δελτίο Επιδείνωσης Καιρού της ΕΜΥ/ΕΜΚ (α.α. 10/1-6-2020) που ισχύει από σήμερα Δευτέρα 1-6-2020 έως και την Τρίτη 2-6-2020.
Η Αυτοτελής Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας έχει θέσει τους φορείς που εμπλέκονται σε έργα και δράσεις για την αντιμετώπιση κινδύνων από επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα σε κατάσταση ετοιμότητας- επιφυλακής βάσει του σχεδιασμού τους, προκειμένου να αντιμετωπιστούν πιθανά προβλήματα που θα δημιουργηθούν από την εκδήλωση των έντονων φαινομένων (πυρκαγιές, πλημμύρες κλπ).
Σύμφωνα με το έκτακτο δελτίο επιδείνωσης καιρού:
Ισχυρές βροχές και καταιγίδες, οι οποίες θα συνοδεύονται τοπικά από χαλαζοπτώσεις αναμένονται:
α. Σήμερα Δευτέρα (1-6-2020) στα νησιά του βορείου και ανατολικού Αιγαίου, στα Δωδεκάνησα, τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες κατά τόπους στα ηπειρωτικά και από το απόγευμα στην Κρήτη (κυρίως στα ανατολικά).
β. Αύριο Τρίτη (2-6-2020), τις πρωινές ώρες στην ανατολική Μακεδονία, στη Θράκη, στα νησιά του βορείου και ανατολικού Αιγαίου και τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες κατά τόπους στα ηπειρωτικά της υπόλοιπης χώρας.
Παρακαλούνται οι πολίτες όπως λάβουν υπόψη τους το Έκτακτο Δελτίο Επιδείνωσης Καιρού για τον ασφαλή σχεδιασμό των μετακινήσεων και των δραστηριοτήτων τους. Παράλληλα, η Αυτοτελής Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας συνιστά στους πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, μεριμνώντας για τη λήψη μέτρων αυτοπροστασίας από κινδύνους που προέρχονται από την εκδήλωση των έντονων καιρικών φαινομένων.

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020 ξεκινάει η δεύτερη φάση της ανακύκλωσης στις Τοπικές Κοινότητες του Δήμου Αλμωπίας



ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Η υπηρεσία καθαριότητας βρίσκετε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει πως από την Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020 θα ξεκινήσει η δεύτερη φάση της ανακύκλωσης στις παρακάτω ΤΚ του Δήμου Αλμωπίας : Αψάλου , Πολυκάρπης , Λουτρακίου , Όρμας , Σωσάνδρας , Προμάχων , Τσακώνων , Ξιφιανής , Βορεινού ,Εξαπλατάνου .
Όπως είχαμε προαναγγέλλει η ανακύκλωση θα εφαρμοζόταν σε τρείς φάσεις . Στην πρώτη φάση εντάχθηκε η πόλη της Αριδαίας και πραγματικά οι δημότες έχουν ανταπεξέλθει ικανοποιητικά . Χρέος μας είναι να τους ευχαριστήσουμε και να τους παροτρύνουμε να συνεχίσουν. Στην δεύτερη φάση εντάσσονται οι τοπικές κοινότητες που προαναφέρθηκαν με βασικά κριτήρια το μέγεθος τους και τον πληθυσμό τους  , και στην τρίτη φάση θα ενταχθούν και οι υπόλοιπες τοπικές κοινότητες .
Η αποκομιδή των απορριμμάτων σε αυτές τις ΤΚ θα γίνει κανονικά αυτήν την εβδομάδα και έπειτα οι κάτοικοι θα πρέπει να σταματήσουν να απορρίπτουν τα οργανικά απορρίμματα στους μπλε κάδους και να απορρίπτουν σε αυτούς αποκλειστικά και μόνο ανακυκλώσιμα υλικά . 
Συνεπώς  θα πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι τις εξής οδηγίες , οι οποίες διαμορφώνονται με μορφή ερωτήσεων – απαντήσεων .
1) Ποια υλικά μπορώ να ρίχνω στον μπλε κάδο της Ανακύκλωσης; 
·         χάρτινες συσκευασίες και χαρτοκιβώτια από π.χ. ηλεκτρικές συσκευές, χυμούς, γάλα, δημητριακά, πίτσα, μπισκότα, ζάχαρη, απορρυπαντικά, οδοντόκρεμες, χαρτοσακούλες κ.α. 
·         αλουμινένια κουτάκια από αναψυκτικά, μπύρες κ.α. 
·         γυάλινες συσκευασίες από π.χ. νερό, χυμούς, αναψυκτικά, αλκοολούχα ποτά, βαζάκια τροφίμων κ.α. 
·         πλαστικές συσκευασίες από π.χ. μπουκάλια νερού, αναψυκτικά, γιαούρτι, βούτυρο, λάδι, απορρυπαντικά ,είδη καθαρισμού, σαμπουάν, αφρόλουτρα, αποσμητικά, πλαστικές σακούλες, φιλμ περιτυλίγματος κ.α. 
·         λευκοσιδηρές συσκευασίες από γάλα εβαπορέ, καφέ, τόνο, ζωοτροφές, τοματοπολτό, μπισκότα, κ.λπ. 
2) Πώς απορρίπτουμε τα υλικά στον μπλε κάδο της Ανακύκλωσης; 
·         Οι συσκευασίες πρέπει να είναι εντελώς άδειες από υπολείμματα. 
·         Όσες συσκευασίες μπορούμε τις τσακίζουμε ή τις διπλώνουμε.  
·         Βγάζουμε τα καπάκια από τα μπουκάλια μας αλλά τα πετάμε και αυτά στην ανακύκλωση ή εναλλακτικά μπορούμε να πετάμε τα καπάκια στις κόκκινες μεταλλικές καρδίες .
·         Όταν φτάσουμε στον κάδο αδειάζουμε τη σακούλα με τα υλικά μέσα σε αυτόν. Μπορούμε κατόπιν να πετάξουμε και τη σακούλα μας προς ανακύκλωση. 

3) Γιατί να κάνω ανακύκλωση; Τι όφελος θα έχω εγώ προσωπικά; 
·         Προστατεύουμε το περιβάλλον και αναβαθμίζουμε την ποιότητα της ζωής μας 
·         Μειώνουμε τον όγκο των απορριμμάτων τα οποία καταλήγουν στους χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α.) με αποτέλεσμα να επιμηκύνεται ο χρόνος ζωής τους 
·         Εξοικονομούμε πρώτες ύλες και ενέργεια 
·         Συνεισφέρουμε στον πολιτισμό εφόσον η διαχείριση των αποβλήτων είναι δείκτης πολιτισμού. 
4 ) Τι κάνω με τα αδρανή υλικά και τις ηλεκτρικές – ηλεκτρονικές συσκευές ?
·         Ο δημότης οφείλει με δική του μέριμνα ,τα αδρανή υλικά όπως μπάζα , κλαδιά - χόρτα , παλιά έπιπλα , χαλιά κτλ να τα μεταφέρει σε αδειοδοτημένα κέντρα ανακύκλωσης.
Ο δημότης οφείλει με δική του μέριμνα να μεταφέρει τις ηλεκτρικές – ηλεκτρονικές συσκευές στο χώρο του εργοταξίου όπου υπάρχει ειδικό container .
        Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν  προβλήματα με τους μπλε κάδους που οφείλονται κυρίως στην έλλειψη τους και στην κακή κατάσταση που βρίσκονται . Για την επίλυση του θέματος έχουμε επικοινωνήσει με την αρμόδια εταιρία και έχουμε την διαβεβαίωση πως στο αμέσως επόμενο διάστημα θα μας παραχωρήσουν ικανοποιητική ποσότητα κάδων .

                Αξίζει να αναφέρουμε πως από 01/04/2020 έως 30/04/2020 διάστημα το οποίο λειτουργεί  η ανακύκλωση στην Αριδαία , η ποσότητα των ανακυκλώσιμων υλικών βάση του τιμολογίου της εταιρίας , ανέρχεται στους 34,96 τόνους. Αυτή η ποσότητα μέχρι τώρα κατέληγε στον ΧΥΤΑ με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ο Δήμος Αλμωπίας με περιττά έξοδα αλλά και να επιβαρύνουμε το περιβάλλον .
Συνεχίζουμε λοιπόν απρόσκοπτα , για ένα καλύτερο αύριο !!!

ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ

Σάββατο 30 Μαΐου 2020

Μην ακούς τους γέρους που «ξέρουν»!



Μην ακούς τους γέρους
Έχουν θλίψη και απελπισία στην καρδιά. Έχουν ένα μαύρο πέπλο οργής μπροστά στα μάτια, που τους τυφλώνει. Χάσανε τα φράγκα και τις ανέσεις με τις οποίες ζήσανε 3 "χρυσές" (τσίγκινες, στην πραγματικότητα...) δεκαετίες - και τώρα, που ξέρουν ότι δεν υπάρχει χρόνος να ξαναζήσουν την επόμενη χρυσή εποχή (η οποία έρχεται, είναι ο κύκλος της ζωής έτσι) προσπαθούν να σε πείσουν... ότι, επειδή είναι κοντά στο τέλος εκείνοι, τελειώνει και η Ελλάδα. Δεν θα έπρεπε να φοβούνται τον χρόνο που περνά, αλλά η σκέψη τους είναι προϊόν μιας εποχής που δαιμονοποίησε την υπέροχη φθορά της ζωής.

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή ολόκληρη, όχι μόνο τα αστραφτερά κομμάτια της.

Μην ακούς τους γέρους
Θυμήθηκαν ότι η Ελλάδα έχει λαμόγια και μικροπρέπεια μόνο αφού τελειώσανε τα εύκολα χρήματα. Όταν κυκλοφορούσε η δεσμίδα στους δρόμους και η παραμύθα ήταν πρωτεύουσα νοοτροπία, πρόθυμα την αγόραζαν πρόθυμα την προωθούσαν. Σε όλα συμμετείχαν - ακόμα και όταν κατήγγειλαν, ετεροκαθοριζόμενοι. Και τώρα... ενώ θα μπορούσαν να σκεφτούν "έζησα τρεις δεκαετίες αφθονίας, ας μαζευτώ, ας ηρεμήσω, ας ησυχάσω, ας πω ένα ευχαριστώ, ας ζήσω λιτό βίο" έχουν γίνει έξαλλοι. Τους είναι αδύνατο να προσαρμοστούν. Γεμίσαν θυμό. Γεμίσαν απόρριψη. Για όλα.

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή την ίδια, όχι μόνο την αφθονία της.

Μην ακούς τους γέρους
Δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με το ότι αυτό ήταν, πέρασε το καλλίτερο (ποιο καλλίτερο... και αυτό προς κουβέντα είναι) και προσπαθούν να σε πείσουν και εσένα: Ότι η Ελλάδα είναι τελειωμένη. Ότι ο Έλληνας είναι το χειρότερο είδος ανθρώπου. Ότι μας αξίζει μια φρικτή καταστροφή. Ότι δεν έχουμε συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, επαγγελματίες σωστούς, δημιουργικότητα. Ότι είμαστε υπάνθρωποι. Ότι μόνο εμείς έχουμε άμετρους και φαιδρούς πολιτικούς, κακούς δημόσιους υπαλλήλους, σκουπίδια στους δρόμους, αγένεια, καφρίλα.

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή, αυτή που μας δόθηκε πολύτιμο δώρο, στη γωνιά του χώρου και του χρόνου που μας έλαχαν.

Μην ακούς τους γέρους
Αυτό που σου λένε ότι καταδικάζουν, αυτό ακριβώς πολλαπλασιάζουν οι ίδιοι. Το να θεωρείς πως είσαι εξαιρετικά κακός είναι το ίδιο καταστροφικό και ναρκισσιστικό με το να πιστεύεις ότι είσαι το δώρο του Θεού στην Γη. Σε κάνει αδρανή, σε παραλύει - από φόβο και ανασφάλεια ή από ανόητη βεβαιότητα πως όλα θα πάνε καλά, αντίστοιχα. Αλλά η ζωή είναι δράση. Πράξεις. Όχι ουρλιαχτά πανικού από φοβισμένες ψυχές.

Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή και δεν έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ότι είμαστε πολύ καλοί ή πολύ κακοί. Ξέρουμε ότι δεν είμαστε τίποτε από τα δύο. Είμαστε ένα σύνολο από ελαττώματα και προτερήματα.

Μην ακούς τους γέρους.
Ο μηδενισμός τους είναι φόβος θανάτου και θρήνος για όσα δεν έζησαν στην ώρα τους. Ή ίσως κακή σχέση με τον εαυτό τους. Χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μηδενική αυτογνωσία... σε κάθε περίπτωση... Μην παρασύρεσαι. Ζεις ακόμα σε μια από τις πιο προνομιούχες εποχές της Ιστορίας, και σε μια από τις πιο φιλικές στον άνθρωπο γωνιές της υφηλίου. Διάβασε, έλα σε επαφή με ιδέες, με άλλους τρόπους ταξινόμησης του σύμπαντος. Ερωτεύσου, μάθε τον εαυτό σου, κάνε λάθη, ζήσε θριάμβους, προσωπικούς και "κοινωνικούς". Αποδέξου με ταπεινότητα και γλύκα τα καλά και τα κακά σου. Στρέψου στους ανθρώπους σου, στο αίμα και στους φίλους. Μην εχθρεύεσαι ότι δεν κατανοείς. Πίστεψε ότι οι μεγάλες αλλαγές γίνονται με μικρές πράξεις. Τους καταρράκτες σταγονίδια τους φτιάχνουν, ξέρε! Κυρίως όμως...

Μην ακούς τους γέρους
Το μίσος τους για τον κόσμο που ζουν είναι βασισμένο σε απέχθεια για τον εαυτό τους. Μην πέσεις στην παγίδα. Δεν είναι αντικειμενικό το τίποτα που έχουν μπροστά τους και που στο ορθώνουν και σένα. Δεν βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Είναι άδικο. Κάποιοι από αυτούς είναι πολυταξιδεμένοι - ξέρουν πως όλες οι χώρες έχουν τα ίδια σκατά δίπλα στα μαργαριτάρια. Όμως έχουν χάσει πια την δυνατότητα να βλέπουν την αλήθεια... είναι αξιολύπητοι και χρειάζονται βοήθεια. Θα έπρεπε να τους δούμε με συμπάθεια. Όχι όμως όταν λειτουργούν έτσι επικίνδυνα. Όχι όταν προσπαθούν να σε πείσουν ότι είσαι καμένη γενιά! Αμύνσου σε αυτό. Αμύνσου σε αυτούς. Είναι πιο βλαβεροί από τον χειρότερο ανθέλληνα. Πολύ πιο βλαβεροί. Είναι τοξικοί. Είναι σαν πουλιά της συμφοράς που στέκονται πάνω από τον άρρωστο συγγενή στο νοσοκομείο και ουρλιάζουν "θα πεθάνεις, θα πεθάνεις, θα πεθάνεις, θα πεθάνεις".

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή. Δεν θα πεθάνουμε επειδή εκείνοι το λένε. Αυτή η νοοτροπία, η νοοτροπία τους, είναι που θα πεθάνει. Εμείς θα την σκοτώσουμε.

ΥΓ - γέρος = ο άνθρωπος που αφήνεται να βυθιστεί στην απελπισία. Που νομίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε καλό. Τίποτε καινούργιο. Που για αυτόν το αυτό καθ' εαυτό γεγονός της ζωής έχασε την αξία του και δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη. Και  ασφαλώς, το θέμα δεν είναι ηλικιακό.

ΥΓ2 – Η μάνα μου μπορεί και να πήγε πρόωρα στην από εκεί όχθη εξαιτίας κακών νοσοκομείων, ανύπαρκτης κοινωνικής πολιτικής που να στηρίζει ανύπαντρες μητέρες, κακών εργοδοτών που δεν τους ήλεγχε κανείς, απαράδεκτων κοινωνικών δομών. Μου ματώνει την καρδιά η ιστορία της. Ναι, έτσι δραματικά: Ματώνει. Πήγα να μισήσω τον  τόπο... αλλά γρήγορα κατάλαβα. Αυτό το μίσος παραλύει. Αυτό το μίσος διαιωνίζει την κατάσταση. Εμποδίζει την βελτίωση. Φέρνει τραγική ακηδία και αδράνεια.

Και, το πιο βασικό, κατάλαβα κάτι ακόμα... αυτός ο «τόπος» είναι εγώ. Η Ελλάδα και η πρόοδος της είμαστε εμείς. Η φρίκη της είμαστε εμείς. Η μάνα μας είμαστε εμείς. Ο πατέρας μας είμαστε εμείς. Ας πάψουμε να υστεριάζουμε σαν τα τρίχρονα που τους πήραν το παιχνίδι. Η νοοτροπία της απόσυρσης πίσω από την «φιλοσοφία της κωλοχώρας» είναι ακριβώς αυτό: Μια υστερία, από ανθρώπους που αρνούνται να μεγαλώσουν.


ΠΗΓΗ...http://www.toportal.gr

"Όπου με το χρήμα σε μέτρησαν σε βρήκαν λειψό"



Κάθε δεκαπεντάγουστο ο Στάθης πηγαίνει μονάχος στο χωριό για τρεις τέσσερις μέρες.
 Πιο πολύ από καθήκον το κάνει. Σαν χρέος στον συγχωρεμένο πατέρα του. Άλλωστε δεν ξέρει σχεδόν κανέναν στο χωριό. Όπως και να 'χει, και φέτος πήρε το δρόμο για την Πελοπόννησο. Την πρώτη μέρα που 'φτασε δεν έκανε πολλά. Καθάρισε το σπίτι από τα ζωύφια, άνοιξε τα τρία παράθυρα να αεριστεί, κάπως ξεχορτάριασε τη μικρή αυλή και πήγε κατά το σούρουπο μια βόλτα στο βουνό. 

Την επόμενη μέρα όμως πήγε να τη βρει. Το συνήθιζε κάθε χρόνο. Το μόνο που ήξερε για αυτήν ήταν το σπίτι της και πως λίγο μετά το δεκαπενταύγουστο το επισκέπτεται κι αυτή για λίγες μέρες. Δε μιλάγανε σχεδόν καθόλου. Κάνανε απλά περιστασιακό σεξ χαμηλών προσδοκιών, σχολίαζαν λίγο τα κάδρα στον τοίχο και ύστερα χανόντουσαν. Είχαν τις ζωές τους στην Αθήνα και οι δυο. Δεν ήθελαν να μπλέξουνε τα πράγματα. Να δεις. Την έλεγαν Ιουλία. Πρόπερσι Κατερίνα. Πριν Βαγγελιώ. Τη γνώρισε Ανθούλα. Δεν τον ενδιέφερε το όνομά της. Δεν την ενδιέφερε να του το πει. Ήταν σχέση ουσίας της μιας μέρας. Ήταν σχέση απουσίας εκτός από μια μέρα. Κι όμως. Κρατούσε πάνω από δέκα χρόνια η περίσταση. Απανωτά.
 Έτσι πήγε να τη βρει και φέτος όπως απαιτούσε το έθιμο κρατώντας ένα λουλούδι. Όμως δεν ήταν μέσα. Της ξαναχτύπησε. Καμιά απάντηση. Ρώτησε δίπλα. Κάτι άκουσαν λέει πως το σπίτι αυτό το είχε πάρει η τράπεζα. Τώρα είχε τρομάξει. Έκατσε στο πεζούλι αποσβολωμένος. Πέταξε το λουλούδι στο δρόμο. Κατάλαβε πως δεν θα την ξαναδεί ποτέ του. Μα δεν έκλαιγε μόνο γι' αυτό. Κάτι πιο αιχμηρό υπήρχε που του έξυνε τα σωθικά. Συνειδητοποίησε πως κάθε σπίτι κουβαλά σχέσεις. Σχέσεις ασύλληπτες. Ναι. Το σπίτι είναι ένας ναός δεσμών. Καμία σχέση δεν έχει με περιουσίες. Κι αν καμιά φορά γκρεμίζεται είναι που δεν αντέχει να βαστά στην πλάτη τόσες διηγήσεις.

 Σηκώθηκε πάνω πεισμωμένος. Έβγαλε το κλειδί του και άρχισε να ξύνει την κόκκινη εξώπορτα. Έφτασε στο προηγούμενο στρώμα μπογιάς. Ήτανε μπλε. Συνέχισε να ξύνει κλαίγοντας. Βρήκε το λευκό. Το πράσινο. Τον προηγούμενο αιώνα. Πάλι κόκκινη μπογιά. Ήθελε να βρει όλες τις στρώσεις των συναισθημάτων. Να μάθει για την ιστορία του τόπου. Τους ανθρώπους του. Τα μυστικά τους. 

Ώσπου έφτασε στο αρχικό το ξύλο. Είδε καθαρά το δέντρο. Ναι. Είδε τον υλοτόμο παππού του να κόβει το αιωνόβιο πεύκο από το βουνό που πάει εκείνος βόλτα.
 Γυρνώντας σπίτι πέρασε από τον τάφο του πατέρα του. Του μίλησε αν και δεν το συνήθιζε:
 συγνώμη μπαμπά αλλά φέτος δεν κατάφερα να πάω στο χωριό σου. Φέτος επισκέφθηκα το δικό μου. Τα λέμε.



Τα ναύλα



Ερημιά.

Ναυλώνουμε δυο ξέψυχα κορμιά για να περάσουμε στην απέναντι όχθη.

Τα πετάμε με δύναμη στην κρύα θάλασσα και περιμένουμε την άνωση

να μετατρέψει το βάρος σε σχεδία.

Πατάμε προσεκτικά πάνω στις κοιλιές τους και μένουμε για λίγο ακίνητοι,

ισορροπούμε μαγικά ανάμεσα στον τρόμο της επιβίωσης

και την λαχτάρα της πατρίδας.

Σκύβουμε έπειτα και τα γόνατά μας ακουμπούν στους ανήμπορους ώμους.

Χρησιμοποιούμε τα χέρια τους για κουπιά και ξεκινάμε το μεγάλο ταξίδι.

Η θάλασσα είναι ο σύντροφος που λιποτάκτησε.

Μας φωνάζει βγάζοντας αφρούς, μας αντιστέκεται υψώνοντας βραχονησίδες.

Όσους φάρους κι αν προσπαθήσαμε να κεντήσουμε εντός της,

εκείνη αντιγύρισε πνιγμούς και μαύρα κύματα.

Ο σύντροφος που θα βρεθεί απέναντί σου θα είναι πάντα ο πιο επικίνδυνος εχθρός.

Το τέλος της μάχης δεν έβγαλε νικητή.

Μείναμε ξέπνοοι κι εμείς πάνω στα ξεψυχισμένα σώματα.

Κι αυτά, έγιναν η μόνη μας πατρίδα.


Κείμενο γραμμένο για την εκπομπή «Αν σου μιλάω με παραβολές, είναι γιατί τ’ακούς γλυκότερα», παρέα με τον Silentcrossing, στο αφιέρωμα του Radiobbuble για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.



ΠΗΓΗ...https://taxamenaepeisodia.wordpress.com

Σε μία ώρα ξημερώνει



Σε μία ώρα ξημερώνει

Είδα στον δρόμο τον πρωινό Εωσφόρο και του έδωσα ένα κομμάτι από την μπουγάτσα. Με πήγε μέχρι το σπίτι κουνώντας της ουρά του και ‘χω το διάολο στην εξώπορτα μου.

Σε μια ώρα ξημερώνει

Όταν βρει η επιστήμη τον τρόπο να δέσουν ένα πιρούνι σε ένα στυλό θα μπορώ να γράφω και να τρώω μαζί.
κ’‘ θα φαίνονταν χρήσιμο αυτή τη στιγμή.

Σε μία ώρα ξημερώνει

Πλέον είμαι σίγουρος ότι η ώρα δουλεύει. Για τις μέρες δεν είμαι σίγουρος. Όταν δεν ξέρεις τι μέρα σου ξημερώνει …  ο μήνας όμως είναι Αύγουστος. Κ’ οι μήνες καλά είναι.

Σε μία ώρα ξημερώνει

Και στο δρόμο βρήκα μόνο λεωφορεία χωρίς νούμερα. Άμα ξεκινάς από την αφετηρία χωρίς νούμερο, γιατί στην υπόλοιπη διαδρομή έχεις ένα? Κι ‘μαι η πρώτη βάρδια γιατί δεν μπορώ να ξυπνήσω το πρωί.

Σε μία ώρα ξημερώνει

Και πλέον το ξέρεις και εσύ. Αλλά κοιμάσαι. Στ’ μ...νί σου, ε? Όταν ξυπνήσεις, όμως, δεν θα έχει άλλη μπουγάτσα.

Σε λίγο ξημερώνει  … άσε με ξύπνιο 5 λεπτά ακόμη…






ΠΗΓΗ...https://themadinme.wordpress.com

“Και αυτό θα περάσει” - Αλκυόνη Παπαδάκη



Το πιο σοφό που έμαθα είναι αυτή η κεντημένη φράση στις παλιές μπάντες. “Και αυτό θα περάσει”… Και, γύρω γύρω, πουλιά και λουλούδια… 

από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

"Ο Ερευνητής" - Χόρχε Μπουκάϊ (Ιστορίες να σκεφτείς)



Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή …
Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει,  όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. 
Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 
Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. 
Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. 
Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. 
Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. 
Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. 
Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. 
Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες:

Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.

Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. 
Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. 
Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε:

Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.

Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. 
Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. 
Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. 
Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. 
Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. 
Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. 
Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. 
«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: 
«Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω …

»Οταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: 
Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. 
Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση. 
»’Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» 
»Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; 
»Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; 
»Και ο γάμος των φίλων; 
»Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; 
»Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; 
»Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; 
»Ώρες; Μέρες; 
Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
»’Οταν κάποιοιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ.»

πηγή: Χόρχε Μπουκάϊ (Ιστορίες να σκεφτείς)

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...