Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

"Το Πανδοχείο του Γκι " - Κ. ΝΤΙΚΕΝΣ


ΤO ΠΡΩΤΟ ΚΛΑΔΙ – Ο εαυτός μου

 Έχω κρατήσει ένα μυστικό στην πορεία της ζωής μου. Είμαι ντροπαλός. Κανείς δεν θα μπορούσε να το υποθέσει, κανείς δεν το υποθέτει ποτέ, κανείς ποτέ δεν το υπέθεσε, αλλά είμαι εκ φύσεως ντροπαλό άτομο. Αυτό είναι το μυστικό που, ποτέ ως τώρα, δεν είχα αποκαλύψει. Θα μπορούσα ίσως να συγκινήσω ιδιαίτερα τον αναγνώστη αφηγούμενος τους αμέτρητους τόπους στους οποίους δεν έχω πάει, τους αμέτρητους ανθρώπους που δεν έχω επισκεφθεί ή δεχθεί στο σπίτι μου, τους αμέτρητους τρόπους αποφυγής των κοινωνικών εκδηλώσεων για τους οποίους νοιώθω ενοχές, απλώς και μόνο επειδή είμαι, εξ αρχικής ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα, άτομο με συστολή. Αλλά θα αφήσω τον αναγνώστη ασυγκίνητο, για να καταπιασθώ με το θέμα που έχω μπροστά μου.

 Αυτό το θέμα είναι να αφηγηθώ με απλά λόγια τα ταξίδια μου και τις ανακαλύψεις μου στο Πανδοχείο του Γκι, στο μέρος της καλής ψυχαγωγίας έλλογων κι άλογων όντων, όπου κάποτε αποκλείσθηκα από τα χιόνια. Συνέβη την αξέχαστη χρονιά όταν αποχωρίσθηκα για πάντα από την Άντζελα Λήιθ, την οποία επρόκειτο σύντομα να παντρευτώ, όταν ανακάλυψα ότι προτιμούσε τον επιστήθιο φίλο μου. Από τα σχολικά μας χρόνια παραδεχόμουν αβίαστα μέσα μου, ότι ο Έντουιν ήταν κατά πολύ ανώτερός μου. Και, μολονότι η καρδιά μου πληγώθηκε κατάβαθα, ένοιωσα ότι η προτίμηση ήταν κάτι το φυσικό, και προσπάθησα να τους συγχωρήσω και τους δύο. Ήταν, κάτω από αυτές τις συνθήκες, που αποφάσισα να πάω στην Αμερική – στην πορεία μου προς τον διάβολο. Χωρίς να κοινοποιήσω την ανακάλυψή μου ούτε στην Άντζελα, ούτε στον Έντουιν, αλλά με την απόφαση να γράψω στον καθένα τους από ένα συγκινητικό γράμμα, διαβιβάζοντάς τους τις ευχές μου και την συγγνώμη μου, τα οποία θα μετέφερε η βάρκα από το ατμόπλοιο στο ταχυδρομείο στην ακτή, όταν εγώ ο ίδιος θα ήμουν καθ' οδόν προς τον Νέο Κόσμο, πολύ μακριά από τις αναμνήσεις, - λέω, κλειδώνοντας την θλίψη μου βαθιά μέσα στο στήθος μου, και παρηγορώντας τον εαυτό μου, όπως μπορούσα, με την προοπτική της μεγαλόψυχης συμπεριφοράς μου, άφησα όλα όσα θεωρούσα αγαπημένα, και ξεκίνησα για το απελπισμένο ταξίδι που προανέφερα.

 H μελαγχολική νέκρα του χειμώνα είχε απλωθεί παντού όταν εγκατέλειψα το διαμέρισμά μου για πάντα, στις 5 η ώρα το πρωί. Είχα ξυριστεί με το φώς του κεριού, φυσικά, κι έκανε τσουχτερό κρύο, και με διακατείχε εκείνη η ανυπόφορη αίσθηση ότι είχα σηκωθεί για να πάω για κρέμασμα, την οποία συνήθως δεν μπορούσα να αποχωρισθώ όταν σηκωνόμουν νωρίτερα από το κανονικό, και υπό τέτοιες συνθήκες. Πόσο καλά θυμάμαι την θλιβερή όψη της οδού Φλήιτ όταν βγήκα από το Τεμπλ!
 Τα φανάρια του δρόμου τρεμόσβηναν από τον δυνατό βορειοανατολικό άνεμο, σαν το αέριο να παραμορφωνόταν από το κρύο, τα χιονοσκέπαστα σπίτια, τον σκυθρωπό αστροφώτιστο ουρανό, τους ανθρώπους της αγοράς και τους άλλους πρωϊνούς βιοπαλαιστές, που έτρεχαν για να κάνουν το μισοπαγωμένο τους αίμα να κυκλοφορήσει ξανά στις φλέβες τους, το φιλόξενο φως και την ζεστασιά των λιγοστών καφενείων και των μπαρ, που ήταν ανοιχτά για τέτοιους πελάτες, την σκληρή, στεγνή, κρυσταλλιασμένη πάχνη που μου ράπιζε το πρόσωπο σαν ατσαλένιο μαστίγιο.
 Η ατμόσφαιρα ήταν κατάφορτη από την πάχνη αυτή κι ο αέρας την είχε κιόλας χώσει μέσα σε κάθε χαραμάδα. Ήθελε εννέα μέρες για να τελειώσει ο μήνας, κι η χρονιά. Το ταχυδρομικό πακέτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να φύγει από το Λίβερπουλ, του καιρού επιτρέποντος, την πρώτη του επόμενου μήνα, και είχα το διάστημα που μεσολαβούσε διαθέσιμο.

Το είχα λάβει αυτό υπόψη μου, κι είχα αποφασίσει να κάνω μια επίσκεψη σε ένα συγκεκριμένο μέρος (το οποίο δεν χρειάζεται να κατονομάσω) στα πιο μακρινά σύνορα του Γιόρκσαϊρ. Το είχα αγαπήσει, επειδή σ' εκείνο το μέρος είχα πρωτοδεί την Άντζελα, κι η μελαγχολία μου ικανοποιήθηκε με την ιδέα του χειμωνιάτικου αποχαιρετισμού του, πριν από τον εκπατρισμό μου. 
Οφείλω να εξηγήσω, ότι, για να αποφύγω να με αναζητήσουν προτού η απόφασή μου γίνει αμετάκλητη, με το να μπει σε πλήρη εφαρμογή, είχα γράψει στην Άντζελα την νύχτα, με τον συνηθισμένο μου τρόπο, προφασιζόμενος πως μια επείγουσα εργασία – τις λεπτομέρειες της οποίας θα της εξέθετα με πρώτη ευκαιρία – με έπαιρνε απροσδόκητα μακριά της, για μια βδομάδα ή δέκα μέρες.
 Δεν υπήρχε ο Βόρειος Σιδηρόδρομος εκείνη την εποχή, και αντί αυτού υπήρχαν άμαξες δημόσιας χρήσης τόσο για την μετακίνηση των επιβατών όσο και για την μεταφορά της αλληλογραφίας. Τις οποίες, πιάνω τον εαυτό μου να προσποιείται ότι τις θεωρεί τώρα αξιοθρήνητες, όπως κάνουν και πολλοί άλλοι, αλλά που όλοι τότε φοβόμασταν, σαν νάταν πολύ μεγάλο βάσανο. 
Είχα εξασφαλίσει θέση δίπλα στον αμαξά στην πιο γρήγορη από αυτές, κι η δουλειά μου στην οδό Φλήιτ ήταν να μπω σε ένα μόνιππο με τo πορτμαντώ μου, έτσι ώστε να πάω όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο Άλινγκτον, όπου θα έμπαινα σε εκείνη την άμαξα. Αλλά όταν ένας από τους φύλακες του Τεμπλ μας, ο οποίος μετέφερε το πορτμαντό μου στην οδό Φλήιτ για να με βοηθήσει, μου είπε για τα τεράστια κομμάτια πάγου που επέπλεαν τις τελευταίες μέρες στο ποτάμι, κι ότι το είχαν αποκλείσει την νύχτα, κι ότι έκανε ένα περίπατο από τους κήπους του Τεμπλ μέχρι την ακτή Σάρεϋ, άρχισα να αναρωτιέμαι, εάν και κατά πόσο η θέση μου δίπλα στον αμαξά δεν θάταν πιθανόν να θέσει ένα ξαφνικό και παγωμένο τέλος στην συμφορά μου. Ήμουνα πράγματι συντετριμμένος, αλλά παρ' όλα αυτά, δεν ήμουνα και τόσο απελπισμένος ώστε να θέλω να πεθάνω από την παγωνιά.

 Όταν ξύπνησα στο Πήϊκοκ, όπου ανακάλυψα ότι όλοι έπιναν καυτό πέρλ για να επιβιώσουν, ρώτησα εάν υπήρχε κάποια ελεύθερη εσωτερική θέση. Τότε ανακάλυψα πως, τόσο μέσα στην άμαξα όσο κι απέξω, εγώ ήμουν ο μοναδικός επιβάτης. Αυτό μου παρουσίασε μια πιο γλαφυρή εικόνα της φοβερής δριμύτητας του ψύχους, δεδομένου του ότι εκείνη η άμαξα πάντα πήγαινε καλά φορτωμένη. Όμως, ήπια κι εγώ λίγο περλ (το οποίο διαπίστωσα πως ήταν ασυνήθιστα καλό), και μπήκα στην άμαξα. Όταν κάθισα, με κάλυψαν με άχυρα μέχρι την μέση, και, έχοντας επίγνωση της μάλλον γελοίας μου εμφάνισης, ξεκίνησα το ταξίδι μου.

 Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν φύγαμε από το Πήϊκοκ. Για κάμποση ώρα, τα χλωμά, ακαθόριστα φαντάσματα των σπιτιών και των δέντρων εμφανίζονταν και χάνονταν, και μετά ήρθε η άγρια, μαύρη, παγωμένη μέρα. Οι νοικοκύρηδες άναβαν τα τζάκια τους. Ο καπνός ανέβαινε ψηλά στον αραιωμένο αέρα. Και καλπάζαμε προς την Πύλη Χάϊγκεϊτ πάνω στο πιο κακοτράχαλο έδαφος στο οποίο έχω ποτέ ακούσει ποδοβολητό αλόγων. Καθώς μπαίναμε στην εξοχή, τα πάντα φαίνονταν γκριζωπά και γερασμένα. 
Οι δρόμοι, τα δέντρα, οι αχυρένιες σκεπές των μικρών χωριάτικων σπιτιών και των αγροικιών, οι θημωνιές στις αυλές των γεωργών. Οι εξωτερικές εργασίες είχαν εγκαταλειφθεί, οι ποτίστρες των αλόγων στα πανδοχεία που ήταν στις άκρες των δρόμων είχαν παγώσει τελείως, κανένας αλήτης δεν γύριζε έξω, οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές, οι μικροί οικίσκοι για την είσπραξη των φόρων είχαν φουντώσει τη φωτιά στα τζάκια τους, και τα παιδιά (ακόμα κι οι άνθρωποι των οικίσκων αυτών έχουν παιδιά, και φαίνεται ότι τα φροντίζουν) έτριβαν τον πάγο στα μικρά τζαμόφυλλα με τα παχουλά τους χεράκια, για να προλάβουν να δουν με τα λαμπερά τους μάτια, έστω και για λίγο, την μοναχική άμαξα που περνούσε από εκεί. Δεν ξέρω πότε άρχισε να το στρώνει το χιόνι.
 Αλλά ξέρω ότι κάπου αλλάζαμε άλογα, όταν άκουσα τον φύλακα να παρατηρεί: «Εκείνη η γριούλα ψηλά στον ουρανό πολύ δύσκολα θα μάζευε τις χήνες της σήμερα.»
 Μετά, πράγματι, είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα. Η μοναχική μέρα κυλούσε, κι εγώ λαγοκοιμήθηκα, όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό, ιδιαίτερα μετά το βραδινό, το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος, κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”. 
Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”, χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή.
 Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια, κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν, με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. 



«Το Πανδοχείο του Γκι» (1855) είναι ένα μικρό έργο της ώριμης συγγραφικής περιόδου του Ντίκενς το οποίο ανήκει στον πρώτο κύκλο των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του, που έγραψε μεταξύ του 1852 και του 1858 (Christmas Numbers in Household Words). 



0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Οι όροι χρήσης που ισχύουν για τη δημοσίευση των σχολίων, έχουν ως εξής:

- Σχόλια τα οποία είναι υβριστικά ή περιέχουν χαρακτηρισμούς ή ανώνυμες καταγγελίες που δεν συνοδεύονται από αποδείξεις θα αφαιρούνται από τα Προμαχιώτικα Νεα .

- Τα Προμαχιώτικα Νέα διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρέσουν οποιοδήποτε σχόλιο θεωρούν ότι εμπίπτει στις παραπάνω κατηγορίες.

- Τα Προμαχιώτικα Νέα δεν παρεμβαίνουν σε καμία περίπτωση για να αλλοιώσουν το περιεχόμενο ενός σχολίου.

- Τα σχόλια αναγνωστών σε καμιά περίπτωση δεν αντιπροσωπεύουν τα Προαχιώτικα Νέα.

- Με την αποστολή ενός σχολίου αυτόματα αποδέχεστε τους όρους χρήσης .

H συντακτική ομάδα των Προμαχιώτικων Νέων.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...