Ο ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΤΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ

Δείτε στιγμιότυπα από τον στολισμό του επιταφίου του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου των Προμάχων.

Ευχαριστίες σε Μ. Β.

Διαβάστε Περισσότερα

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥ 2015

"Ω γλυκύ μου Έαρ"....

πένθιμες κωδωνοκρουσίες

εκατοντάδες πιστοί

γονυπετείς, 

δάκρυα  απώλειας 

γονατισμένες γριούλες

παιδικά βλέμματα, ανέμελα

ταπεινό Αντίδωρο

νηστεία, εξομολόγηση

λευκά και άλικα γαρύφαλλα

περίλαμπρος επιτάφιος

άσβηστα κεριά στον Σταυρό Σου

δεκάδες δώρα στα πόδια Σου

ασπροκίτρινες ακτίνες Σε περιλούζουν

σχίζεται ο Ναός

απαστράπτοντες Άγιοι

μεγάλη η προσμονή

της Άνοιξης, της Αναγέννησης

της μεγαλειώδους νίκης Σου

της Άγιας Ανάστασής Σου.

Διαβάστε Περισσότερα

"ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ ΜΙΛΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥ"

«Άκουσα ότι μιλήσατε πολιτισμένα με τον δολοφόνο του πατέρα μου. Αυτός όμως κανέναν πολιτισμό δεν επέδειξε όταν σκότωνε τα θύματά του…». 

Αυτό είπε ο Περιφερειάρχης Στερεάς, Κώστας Μπακογιάννης, στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βάσω Λέβα…. στηλιτεύοντας την επίσκεψη της βουλευτίνας στον Κουφοντίνα που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Λαμίας.

Μπράβο του, καλά έκανε το παλικάρι και εξέφρασε τη διαμαρτυρία του. Κι επειδή όταν έτερος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Βασίλης Κυριακάκης, ρωτώντας τον Κώστα Μπακογιάννη γιατί ασκεί κριτική στην Κυβέρνηση και δεν μιλάει για θέματα που αφορούν την Περιφέρεια Στερεάς, εισέπραξε την απάντηση: «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχει λογοκρισία. Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού», θα εκμεταλλευτώ την απουσία απαγορευτικού για να πω κι εγώ πέντε πράγματα.

Είχα ένα φίλο 45 χρονών. Τον έχασα μέσα σε μια νύχτα όταν έσκασε ο εγκέφαλός του και γέμισε αίματα. Δεν πέθανε. Δολοφονήθηκε. Ο δολοφόνος κρατούσε το όπλο τού «ναι σε όλα». Χρέη, κυνήγι από τις τράπεζες, απλήρωτο ΤΕΒΕ, λουκέτο, αδυναμία να συνεχίσει να σπουδάσει το παιδί του, σβήσιμο κάθε ίχνους αξιοπρέπειας, ταπεινωμένος, εξευτελισμένος, εκβιαζόμενος για κατασχέσεις, αϋπνία, άγχος, απόγνωση, απόγνωση, απόγνωση ΤΕΛΟΣ!

Εγώ είχα έναν φίλο. Τον έχασα. Χάθηκαν με τον ίδιο τρόπο, από το ίδιο όπλο, πολλοί φίλοι άλλων. Υπήρχε ηθική αυτουργία σε αυτά τα εγκεφαλικά, σε αυτά τα εμφράγματα, σε αυτές τις αυτοκτονίες. Βλέπεις, σήμερα δεν είμαστε οι γραφικοί του παρελθόντος που φαντασιωνόμασταν θανάτους εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής για να «χτυπήσουμε την κυβέρνηση». Σήμερα έχει αναγνωριστεί με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι στην Ελλάδα υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών των προηγούμενων κυβερνήσεων. Και μέσα στην ανθρωπιστική κρίση εντάσσονται αυτοί οι θάνατοι.

Θάνατοι από εκτελέσεις με εκτελεστικό απόσπασμα τις κυβερνήσεις και τους βουλευτές που ψήφιζαν «ναι στις ανθρωποθυσίες». Υπάρχουν πολλών ειδών τρομοκρατικές οργανώσεις. Άλλες που τα μέλη τους φοράνε κουκούλες και άλλες που τα μέλη τους φοράνε γραβάτες, κοστούμια και ταγιέρ.

Έμαθα, λοιπόν, ότι μιλάτε πολιτισμένα με τα μέλη του δεύτερου είδους τρομοκρατικής οργάνωσης. Ότι είστε συγγενείς με κάποια από αυτά τα μέλη. Ότι ακόμη τα στηρίζετε. Ότι ακόμη θέλετε να επιστρέψουν στη δράση και να αρχίσουν πάλι να οδηγούν ανθρώπους στο θάνατο. Ξέρετε, οι Κουφοντίνες είναι στη φυλακή. Οι άλλοι τρομοκράτες όμως είναι ελεύθεροι και υπερασπίζονται τις δολοφονικές πολιτικές τους μέσα στη Βουλή. Και επιστρέφουν σπίτια τους όταν το κάνουν, ενώ ο δικός μου φίλος δε βγαίνει από τον τάφο του. Εκεί είναι το σπίτι του.

Ξέρετε, δεν είχε όνομα και επίθετο μόνο ο Παύλος Μπακογιάννης. Είχε και ο φίλος μου και οι αμέτρητοι φίλοι άλλων, που είναι νεκροί. Δεν έχουν καθόλου μικρότερη αξία από τον Παύλο Μπακογιάννη. Και νομίζω ότι όπως είναι στη φυλακή οι δολοφόνοι του Παύλου Μπακογιάννη, θα έπρεπε να είναι και οι δολοφόνοι του Γιώργου, του Κώστα, της Ελένης. Εκτός και αν δεν ισχύει το «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο», αλλά απαγορευτικά βγάζει και η δημοκρατία σας, λέγοντας «αυτούς τους τρομοκράτες δικαιούσαι να τους συλλάβεις, εκείνους τους τρομοκράτες δεν πρέπει να τους πειράξεις». Αν είναι έτσι, πάω πάσο.

Αν είναι έτσι, έχει απόλυτο δίκιο ο κύριος περιφερειάρχης Στερεάς που θρηνεί μόνο για τον πατέρα του και δηλώνει ότι «Είναι ακατανόητο να κλείνουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό . Μιλάμε για μία παγκόσμια πρωτοτυπία, πουθενά αλλού δεν έχουν καταργηθεί τέτοιες φυλακές λες και όλοι οι έγκλειστοι είναι ίδιοι».

Άλλωστε, αυτές οι φυλακές πέραν των άλλων είναι και ένα… αναπτυξιακό έργο για την εκλογική περιφέρεια του κ. Μπακογιάννη. Το δήλωσε ο ίδιος λέγοντας «Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού». Είναι κρίμα να χαθεί ένα τέτοιο αναπτυξιακό έργο που θα φέρει έσοδα από το κέτερινγκ, μέσα από τα χέρια ενός φέρελπι πολιτικού που βλέπει σε αυτό το πεδίο πολέμου μόνο έναν νεκρό, αγνοώντας χιλιάδες άλλους.

Υγ: Παραθέτω ένα τελευταίο απόσπασμα από την υπουργικού ύφους και περιεχομένου δήλωση του κ. Μπακογιάννη: «ΕΜΕΙΣ από την πλευρά μας θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα σταλεί επιτέλους ένα ισχυρό μήνυμα: Ότι η βία δεν είναι αποδεκτό μέσο επίλυσης διαφορών. Αλλιώς πολύ φοβάμαι ότι εκτρέφουμε το τέρας του αυταρχισμού και του φασισμού».

Σωστά! Τώρα ας κοιτάξει αυτή τη φωτό κι ας απαντήσει στην ερώτηση: «Στη μαμά σου, το είπες;»

ΠΗΓΗ:
kartesios.com

Διαβάστε Περισσότερα

"ΑΔΩΝΙΑ" - ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι ομοιότητες του θανάτου και της ανάστασης ενός Θεού της Αρχαιότητας και του Ιησού Χριστού 

Από την ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ 

Παίρνοντας αφορμή από την Ανάσταση του Χριστού θα ανατρέξουμε στην ιστορία ενός θεού της Αρχαιότητας και στον τρόπο με τον οποίο εορτάζονταν ο πρόωρος θάνατός του και η ανάσταση, μια και παρουσιάζει ομοιότητες με τον τρόπο που οι χριστιανοί γιορτάζουμε τα Πάθη και την Ανάσταση του Ιησού.

   Ο Άδωνις είναι πανάρχαιος σημιτικός θεός και η λατρεία του, μέσω της Κύπρου, πέρασε στην Ελλάδα στις αρχές του 7ου αι. π.Χ..
  Σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν γιος του Κινύρα και της κόρης του Μύρρας, των οποίων την αιμομιξία προκάλεσε η Αφροδίτη. Η θεά μόλις  αντίκρυσε την ομορφιά του βρέφους το ερωτεύθηκε παράφορα, το έβαλε σε μια λάρνακα  και το παρέδωσε στην Περσεφόνη, τη θεά του Κάτω Κόσμου, μέχρι να μεγαλώσει. Όταν ο Άδωνις ενηλικιώθηκε, η Περσεφόνη, ερωτευμένη μαζί του κι εκείνη, αρνήθηκε να τον αποχωριστεί. Στη διαμάχη των δύο θεαινών παρενέβη ο Δίας, ο οποίος όρισε ο Άδωνις να περνά τέσσερις μήνες με την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο, τέσσερις μήνες με την Αφροδίτη και για τέσσερις μήνες να… ξεκουράζεται, αν και εκείνος τους αφιέρωνε στη θεά του Έρωτα.
 Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, όμως, ο Άρης, τυφλωμένος από ζήλεια, μεταμορφώνεται σε αφηνιασμένο κάπρο και σκοτώνει τον Άδωνη. Από το αίμα του βάφτηκαν κόκκινα τα τριαντάφυλλα κι από τα δάκρυα της Αφροδίτης φύτρωσαν παπαρούνες. Η Αφροδίτη εκπλιπαρεί την Περσεφόνη να της δώσει τον νέο πίσω και οι δύο θεές αποφασίζουν να περνούν μαζί του από έξι μήνες, συμβολίζοντας τη νίκη του έρωτα επί του θανάτου. 

Προς τιμή του Άδωνη κάθε χρόνο, την άνοιξη κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, στην κυρίως Ελλάδα, εορτάζονταν τα «Αδώνια», γιορτή στην οποία έπαιρναν μέρος μόνο γυναίκες. Η πρώτη ημέρα των Αδωνίων ονομάζονταν «Αφανισμός» και ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του θεού. Μέσα στα σπίτια τοποθετούσαν κέρινα ή ξύλινα  ομοιώματα του θεού πάνω σε νεκρινές κλίνες και τα στόλιζαν με λουλούδια, κλαδιά και καρπούς. Γύρω του άναβαν λιβάνια και άλλα θυμιάματα. Στη συνέχεια, οι γυναίκες με λυμμένα μαλλιά, ξυπόλητες και γυμνόστηθες  περιέφεραν τα ομοιώματα του θεού στους δρόμους θρηνώντας και ψάλλοντας ειδικά άσματα, τα «Αδωνίδια», με τη συνοδεία ενός μικρού, πένθιμου αυλού που ονομαζόταν «γίγγρας».
 Μαζί τους στην περιφορά μετέφεραν και τους λεγόμενους «Κήπους του Αδώνιδος». Πρόκειται για γλάστρες που φύτευαν οκτώ ημέρες πριν με φυτά που αναπτύσσονται αλλά και μαραίνονται γρήγορα, όπως σιτάρι, μαρούλι, μάραθο, τις οποίες, αφού πότιζαν τις ανέβαζαν στις στέγες των σπιτιών. Στο τέλος της περιφοράς τα ομοιώματα και οι «κήποι» ρίχνονταν στη θάλασσα, σε πηγή ή ποτάμι, με παρακλήσεις να επιστρέψει ο θεός από τον Κάτω Κόσμο. Η δεύτερη μέρα των «Αδωνίων», η «Εύρεσις», ήταν ημέρα χαράς και εορτασμού για την ανάσταση του θεού, κατά τη διάρκεια της οποίας θυσίαζαν αγριόχοιρους και έτρωγαν πλούσια γεύματα.



Ο Άδωνις αποτελεί προσωποποίηση του μυστηρίου της βλάστησης και η γιορτή του είναι μια τελετουργία που αποβλέπει στην αναζωογόνηση της γης με τη βοήθεια του νερού. Ο θάνατός του αντιπροσωπεύει το μαρασμό της φύσης κατά τη διάρκεια του χειμώνα και η ανάστασή του την αναγέννησή της με τον ερχομό της άνοιξης.

  Η παραμονή του κοντά στην Περσεφόνη συμβολίζει το φύτεμα του σπόρου και η επιστροφή του στην Αφροδίτη τη βλάστησή του.   Από τα «Αδωνίδια» σώζεται ο «Επιτάφιος Αδώνιδος» του βουκολικού ποιητή Βίωνα από τη Σμύρνη. Κατάλοιπο των «Αδωνιδίων» είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι της Ηπείρου που συνοδεύεται από το ανάλογο παιχνίδι, ο «Ζαφείρης», που παίζεται την Πρωτομαγιά. Ένα αγόρι παριστάνει τον πεθαμένο, τα κορίτσια το στολίζουν με λουλούδια και το μοιρολογούν και ξαφνικά σηκώνεται. Παρόμοια έθιμα συναντάμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
   Αν και κατά τα πρώτα χρόνια οι Πατέρες της Εκκλησίας καταδίκαζαν τα αρχαία ταφικά τελετουργικά δρώμενα, η προσήλωση των Ελλήνων σε αυτά ήταν τόσο ισχυρή που αναγκάστηκαν να τα ενσωματώσουν στην χριστιανική λατρεία. Η γιορτή των «Αδωνίων» παραπέμπει άμεσα στον εορτασμό του Πάσχα, γεγονός που αποδεικνύει τις βαθιές ρίζες των συγκεκριμένων εθίμων. Η αντικατάσταση του Άδωνη από το Χριστό έρχεται να ταυτίσει στη συνείδηση των Ελλήνων τη Φύση με το Θεό. 




  Πηγή: www.lifo.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΧΑΡΤΟΝΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΙΓΕΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΡΙ

Χαρτόνι για το κερί

Τόσο στη Λειτουργία και στην περιφορά του επιταφίου της Μεγάλης Παρασκευής όσο και το βράδυ της Ανάστασης συνηθίζεται να κρατάνε οι πιστοί αναμμένα κεριά.

Για να μην καίγονται τα χέρια σας από το κερί που στάζει αλλά και για αποφύγετε το κλασσικό πλαστικό ποτηράκι σας προτείνουμε να τυπώσετε όποιο από τα ακόλουθα σχέδια θέλετε και να το χρησιμοποιήσετε γι αυτό το σκοπό. Αρκεί στο κέντρο του να κάνετε δύο χαρακιές σταυρωτά ούτως ώστε να μπορεί να περάσει μέσα το κερί. Θα σας προτείναμε να το τυπώσετε σε χοντρό χαρτί ώστε να στέκεται καλύτερα και να μην λυγίζει από το βάρος του λιωμένου κεριού.

Τα σχέδιά μας είναι και για την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής αλλά και για την ημέρα της Ανάστασης, για μικρούς αλλά και για μεγάλους.

Διαβάστε Περισσότερα

ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΑΥΓΑ - ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΒΑΨΙΜΟ

Κόκκινα αυγά

Μια από τις εικόνες των παιδικών χρόνων, που έχουν μείνει «χαραγμένες» στο μυαλό μου είναι το βάψιμο των κόκκινων αυγών το Πάσχα. 
Κάθε Μεγάλη Πέμπτη, στο πατρικό μου σπίτι γινόταν «πόλεμος». Αργά το πρωί της ημέρας εκείνης ξεκίναγε το βάψιμο των αυγών. Κάθε χρόνο με τον αδερφό μου ζητούσαμε από την μάνα μας, να βάψουμε αυγά και σε άλλα χρώματα εκτός από κόκκινο. Η απάντηση της ήταν πάντα η ίδια: «Το Πάσχα δεν είναι καρναβάλι. Τα αυγά θα τα βάψουμε κόκκινα για να τιμήσουμε την θυσία του Χριστού μας». Και για να μας εξηγήσει γιατί το κάνουμε αυτό, έλεγε πάντα την ίδια ιστορία: «Όταν είχε αναστηθεί ο Χριστός, μια γυναίκα περπατούσε στον δρόμο κρατώντας ένα καλάθι με αυγά. Της είπαν, κάποιοι περαστικοί, ότι ο Χριστός αναστήθηκε αλλά εκείνη δεν το πίστεψε. Τους απάντησε ότι αν είχε αλήθεια αναστηθεί, να γίνουν τα αυγά της κόκκινα, και τότε μόνο θα το πιστέψει. Έτσι και έγινε. Την ίδια στιγμή, τα αυγά που είχε στο καλάθι της έγιναν κόκκινα». Και αφού τελείωνε την ιστορία η μάνα μας, θυμόταν και ότι έπρεπε εκείνη την ημέρα να πιούμε λίγο ξύδι, όπως είχε πιει και ο Χριστός. Εκείνη ήταν η στιγμή που έπρεπε να κάνουμε το «παιδικό παζάρι» μας. Θα δεχόμαστε να πιούμε λίγο ξύδι αν μας άφηνε να γυαλίσουμε μερικά αυγά, δουλειά που συνήθως έκανε ο πατέρας μας. Έτσι η μάνα μας έβαφε στην κουζίνα τα αυγά (βαφές με κρύο νερό δεν υπήρχαν τότε) και εμείς με τον πατέρα μας τα γυαλίζαμε χρησιμοποιώντας ένα πανάκι και λάδι. Τα ομορφότερα αυγά έμπαιναν σε μια τριώροφη, λευκή αυγοθήκη η οποία τοποθετούνταν στο μέσο του πασχαλινού τραπεζιού την Κυριακή του Πάσχα. 
Οι χριστιανοί από τα πρώτα ακόμα χριστιανικά χρόνια βάφουν κόκκινα αυγά τιμώντας έτσι την θυσία του Χριστού μας και γιορτάζοντας ταυτόχρονα την Ανάσταση Του. Πριν από τα χρόνια του Χριστού, συναντάμε τα κόκκινα αυγά στην Κίνα και στην Αίγυπτο όπου μοιράζονταν σε εορτές. Στα Βυζαντινά χρόνια ξεκινά η κατασκευή κουλουριών που στο κέντρο τους είχαν ένα κόκκινο αυγό. Το έθιμο αυτό διατηρήθηκε και εξελίχθηκε στα σημερινά Πασχαλινά τσουρέκια με το κόκκινο αυγό στην μέση.
Τα παλιά χρόνια για να βάψουν αυγά χρησιμοποιούσαν φυσικά υλικά, μιας και βαφές δεν υπήρχαν. Μερικά από αυτά τα υλικά είναι τα κρεμμύδια, οι παπαρούνες, τα παντζάρια, κ.α. 
Μια ιδιαίτερη τεχνική διακόσμησης των Πασχαλινών Αυγών, που τείνει όμως στις μέρες μας να εκλείψει, είναι το λεγόμενο: «Γράψιμο ή Κέντημα των αυγών». Η βασική ιδέα της τεχνικής αυτής είναι ότι με λιωμένο κερί σχηματίζεις διάφορα σχέδια πάνω στο αυγό πριν το βάψεις. Όταν στερεοποιηθεί το κερί πάνω στο τσόφλι, βάζεις τα αυγά για βάψιμο και το κερί λιώνει σιγά σιγά από την θερμοκρασία της βαφής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα σημεία στα οποία υπήρχε κερί να μην βαφτούν όσο τα υπόλοιπα σημεία του αυγού και έτσι σχηματίζονται τα διάφορα σχέδια. Τα θέματα που χρησιμοποιούσαν ήταν πουλιά, λουλούδια, μικρά κείμενα ευχών, κ.α. Τα αυγά αυτά τα έλεγαν «κεντημένα», «ξόμπλια» ή «πέρδικες».
Σχετικά με το βάψιμο των κόκκινων αυγών, υπάρχουν διάφορα έθιμα στην πατρίδα μας. Σε ορισμένες περιοχές το βάψιμο των αυγών γίνεται μετά τα μεσάνυχτα της Μεγάλης Τετάρτης. Σε άλλες το σκεύος που βάφουν τα αυγά είναι αχρησιμοποίητο, ενώ η βαφή που περισσεύει δεν πετιέται αλλά φυλάγεται και προστίθεται λίγη λίγη στο λάδι των καντηλιών. 
Ιδιαίτερη αξία έχει το πρώτο αυγό που βάφεται. Σε πολλές περιοχές το ονομάζουν: «Το αυγό της Παναγίας», και το φυλάνε στο εικονοστάσι για ένα έτος. Το περσινό αυγό το θάβουν στα χωράφια ή το βάζουν στο μαντρί που έχουν τα ζώα. Το κάνουν αυτό πιστεύοντας ότι έτσι τα «γεννήματα» της γης ή των ζώων θα είναι πολλά. Το αυγό που φυλούσαν στο εικονοστάσι το χρησιμοποιούσαν για να ξεματιάζουν ή να ξορκίζουν το χαλάζι και τις πλημμύρες.
Αν και μικρός ήθελα στο πασχαλινό τραπέζι να υπήρχαν διάφορα χρώματα αυγών, μεγαλώνοντας άρχισα να τείνω προς την άποψη της μητέρας μου. Η διατήρηση των εθίμων ενός λαού είναι πράξη υψίστης σημασίας. Τα έθιμα είναι η κληρονομιά μας και αποτελούν ένα βασικό κομμάτι του εθνικού μας χαρακτήρα. Πρέπει να τα διατηρήσουμε και να τα κληρονομήσουμε με την σειρά μας στην νέα γενιά. Ας γιορτάσουμε το Πάσχα, βάφοντας κόκκινα αυγά και διατηρώντας τα τοπικά έθιμα της περιοχής μας. 

Οικολογικό βάψιμο Πασχαλινών αυγών

Μπορούμε να βάψουμε τα πασχαλινά αυγά με φυσικά προϊόντα χωρίς να χρησιμοποιήσουμε τις συνθετικές βαφές του εμπορίου. Το χρώμα ίσως να μην είναι τόσο έντονο όσο με αυτές αλλά σίγουρα είναι πιο υγιεινό και πιο πρωτότυπο. Ανάλογα με το χρώμα που θέλουμε να βάψουμε τα αυγά μας θα χρειαστούμε τα ανάλογα υλικά:
Για να τα βάψουμε βαθιά κόκκινα θα χρειαστούμε κοκκινογούλια (το κάτω μέρος των παντζαριών).
Για ανοιχτό κόκκινο, παπαρούνες.
Για μωβ, βιολέτες.
Για κίτρινο, ζαφορά ή άχυρο ή φύλλα αμυγδαλιάς.
Για πράσινο, μαϊντανό.
Για μελί, φλούδες ξερών κρεμμυδιών.
Για πορτοκαλί, σκόνη τσίλι ή πάπρικα

Αφήνουμε τα αυγά εκτός ψυγείου από την προηγούμενη ημέρα για να μη σπάσουν βράζοντας. Την επομένη λοιπόν, σε μια παλιά κατσαρόλα (για να μη «βάψει») βάζουμε νερό. Ανάλογα με το πλήθος των αυγών που θέλουμε να βάψουμε και το χρώμα, προσθέτουμε ικανή ποσότητα από το αντίστοιχο φυσικό υλικό βαφής. Αφού το αφήσουμε και πάρει αρκετές βράσεις ώστε να δώσει το ανάλογο χρώμα στο νερό, την κατεβάζουμε από τη φωτιά και την αφήνουμε να κρυώσει αρκετά.
 Στη συνέχεια βάζουμε μέσα τα αυγά προσεκτικά για να μη σπάσουν και τα βράζουμε. Τα βγάζουμε και τα ακουμπάμε σε λαδόκολλα ή αλουμινόχαρτο. Όταν στεγνώσουν από την πάνω πλευρά, προσεκτικά τα γυρίζουμε ώστε να στεγνώσουν και από την άλλη. Μπορούμε όταν στεγνώσουν να τα κάνουμε να γυαλίσουν αν με ένα βαμβάκι βουτηγμένο σε λάδι τα περάσουμε γύρω - γύρω.

Καλή Ανάσταση!



ΠΗΓΗ...http://www.matia.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Μεγάλη Παρασκευή

Μεγάλη ΠαρασκευήΤην Μεγάλη Παρασκευή οι χριστιανοί όλου του κόσμου, ζουν την κορύφωση του Θείου Δράματος. Είναι η ημέρα των Παθών του Ιησού. Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στις τελευταίες ώρες πριν την Σταύρωση, μας υπενθυμίζει τα παρακάτω γεγονότα.

Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του.

Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς.

Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει.

Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ιησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του.

Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα.

Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι της μεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας.

Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του.

Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους. Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.

Διαβάστε Περισσότερα

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟ ΓΡΑΦΙΚΟ ΛΥΚΟΣΤΟΜΟ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Στον Εσπερινό της ημέρας έχουμε τη Σταύρωση του Θεανθρώπου και διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια που περιγράφουν τα Άγια Πάθη, ενώ ανάμεσα στο 5ο και 6ο ψάλλεται το αντίφωνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται από τους ιερείς.
Όλο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, παραμένουν στις εκκλησίες κυρίως γυναίκες και ψάλλουν ύμνους για το Χριστό, ενώ στολίζεται ο επιτάφιος.

Δείτε περισσότερα στην ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα του Λυκοστόμου κάνοντας κλικ ΕΔΩ

ΠΗΓΗ...http://lykostomoaridaias.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα