Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το "Πάρτι Μασκέ στου Σόνικ"

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το "Πάρτι Μασκέ στου Σόνικ" που διοργάνωσε ο ΑΣ Προμάχων.

Το κέντρο νεότητας κατακλύστηκε από τη νεολαία του χωριού, αλλά και από παρέες γειτονικών οικισμών και το γλεντι που ακολούθησε κράτησε μέχρι τις πρωινές ώρες.

Δείτε φωτογραφικά στιγμιότυπα της βραδιάς, όπως τα αποτύπωσε με την κάμερα των "Π.Ν." ο Πέτρος Σαλαμάνης. 

Διαβάστε Περισσότερα

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

Κατερίνα Γώγου (1940-1993)

 Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

Ανέκδοτο ποίημα της Κατερίνας Γώγου. 

Περιλαμβάνεται στο  "Έρωτας Θανάτου" 

Συγγραφέας: Σπυράτου, Αγάπη-Βιργινία
Κατηγορία: Βιογραφίες
Εκδότης: ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
Ημερ/νία έκδοσης: 2007

Το torrent για να κατεβάσετε το βιβλίο εδώ. 

ΠΗΓΗ...http://trofigiaskepsi.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Rory, "πιάσε" και το Moonchild

Είμαστε Βαλκάνιοι. Τιμή μας και καμάρι μας!

ΠΗΓΗ...https://www.youtube.com

Διαβάστε Περισσότερα

Μίσος

     Είτε συνθλίβουμε σ' ένα τυχαίο περαστικό, από τη φύση προικισμένο με ομορφιά, ένα ποτήρι μπύρας στο πρόσωπό του, είτε αφήνουμε να γεμίσει ένα λιβάδι γεμάτο με ανοιξιάτικα λουλούδια, νεαρά και λαμπερά σε χρώμα, με ένα μίγμα από πετρέλαιο, καυτερή πιπεριά και παραφίνη[1], είτε φωνάζουμε και επιπλήττουμε τ' αστέρια του ουρανού και ευχόμαστε στους καλύτερους μας φίλους ένα με μεγάλη διάρκεια μαρτυρικό θάνατο, αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με την αδικία που μας έγινε την ημέρα που ήρθαμε στον κόσμο.

     Διότι είτε είναι έτσι ώστε πεθαίνουμε με θέρμη και τότε θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε γεννηθεί καθόλου είτε προσκολλιόμαστε στη ζωή – και τότε μπορούμε μόνο να καταριόμαστε την γέννηση που οδηγεί σ' έναν τόσο ανεπιθύμητο θάνατο. Το μίσος είναι κάτι ζωτικό, ακριβώς όπως η αγάπη. Όπως όλα τα δυνατά και τυφλά κίνητρα έχουν την καταστροφική πλευρά τους έτσι είναι και το μίσος, σαν έκφραση της προσκόλλησης στη ζωή, καταστροφικό. Ακριβώς όπως και η αγάπη.

     Χωρίς μίσος είναι η ζωή μας ασήμαντη. Αν λογαριάζουμε την αγάπη ως κάτι ευγενές και την θεωρούμε ως το ανώτατο που ο άνθρωπος είναι σε θέση να φτάσει, γιατί θα έπρεπε τότε να καταφρονούμε το μίσος; Αυτό που μας κάνει υποδεέστερους και κάνει να μην αξίζει τον κόπο ένα τόσο πολυμήχανο σύστημα νεύρων, μυών και αιμοφόρων αγγείων είναι όλα αυτά που κινούνται ανάμεσα στο μίσος και την αγάπη: η αδιαφορία, η τεμπελιά, η σεμνότητα, η παραμέληση της αξιοπρέπειάς σου, η γονυκλισία σου και η έκλειψή σου. Το θα-περιμένω-λίγο-ακόμη και το δεν-ξέρεις-ποτέ-που-θα-χρησιμέψει. Η συνεργασία με τον εχθρό και η σιωπή.

     Όποιος δεν είναι σε θέση να μισεί δεν είναι σε θέση και ν' αγαπήσει. Όποιος είναι διαρκώς ερωτευμένος θα μισεί παθιασμένα. Με μανία θα αγκιστρωθεί στο μίσος του γιατί όλα αυτά που είναι μετριότητες στέκονται ανάμεσα σ' αυτόν και την αγάπη. Το μίσος του κατευθύνεται σε τίποτα λιγότερο από την ίδια την ζωή, επειδή η ζωή επί ποινή αυτοκαταστροφής του επιβάλλει άλλοτε να ανασηκώνει τους ώμους του και άλλοτε να κάνει στην άκρη. Βλέπει την ίδια του την κακομορφία, και μισεί. Μαθαίνει να μισεί σε ηρεμία. Στη συνέχεια μισεί το ήρεμο μίσος του.

     Το μίσος είναι μια πάρα πολύ κακοποιημένη λέξη. Το να μισείς κάποιον επειδή είναι ξεχωριστός, δεν είναι μίσος. Είναι φθόνος. Το να μισείς κάτι που ξεπερνά τις ικανότητες σου, δεν είναι μίσος. Είναι βλακεία. Όποιος είναι ξεχωριστός αξίζει το θαυμασμό. Ό,τι ξεπερνά τις δυνατότητές σου απαιτεί προσπάθεια και συναίσθηση. Και τα δύο επικαλούνται την αγάπη. Τίποτα δε μισώ όσο αυτά τα δύο καταχρηστικά προσδιορισμένα ως μίσος μικρά μίση: φθόνοςκαι βλακεία, αυτό το μίζερο ζεύγος από δεκανίκια με το οποίο τόσοι πολλοί άνθρωποι από τη γέννηση ως το θάνατο χωλαίνουν. Το αληθινό μίσος είναι μια στήλη φωτιάς.

     Το μίσος με καταναλώνει. Είμαι τόσο ανήκουστα ερωτευμένος με τη ζωή, και με όλα όσα θαυμαστά και ακατανόητα παραβρίσκονται εκεί, που δεν θα μπορούσα ούτε για ένα δευτερόλεπτο ν' αναπνεύσω χωρίς μίσος. Όλα αυτά γύρω μου που φέρονται ως σοβαρά και σπουδαία δεν είναι παρά μια καιροσκοπική χυδαία συμμορία από γκάνγκστερ που παράγουν αέρα και ευσεβείς ματιές. Ο καθένας που ονομάζει τον εαυτό του εξοχότατο, υποστηρικτή της εξουσίας, καθώς πρέπει πολίτη, στρατιώτη του Θεού ή σοφό – καθένας τους ένας κλέφτης που το παίζει αστυνόμος – είναι στα μάτια της ερωμένης μου, ώριμος για άσβεστο ασβέστη.[2] 

    Το να γεννηθείς σημαίνει ότι από κούνια έχεις φορτωθεί με τερατουργήματα που ονομάζουν τον εαυτό τους συνάνθρωπό σου. Το να πεθάνεις σημαίνει ότι κείτεσαι στο φέρετρό σου χωρίς ποτέ να έχεις συναντήσει έστω και ένα.

 

---

[1] [ΣτΜ] Μείγμα για την καταπολέμηση των ζιζανίων.

[2] [ΣτΜ] (χημ.) Οξείδιο του ασβεστίου. Χημική ένωση εύφλεκτη και επικίνδυνη για τον άνθρωπο.

Μετάφραση από τα Ολλανδικά: Τρύφων Λιώτας

Λίγα λόγια για το βιβλίο και τον συγγραφέα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

ΠΗΓΗ...http://trofigiaskepsi.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

"Πάψετε πια.." Κώστας Ουράνης

Κώστας Ουράνης (1890 - 1953)

Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,

τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,

κι αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια:

το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!

Τι; Πάλι να γυρίσουμε στη βαρετήν Ιθάκη

στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας

και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης

ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;

Πάλι να ξέρουμε από πριν το αύριο τι θά' ναι

και να μη νιώθουμε καμιά λαχτάρα να ανατείλει,

πάλι σαν τους ανήλιαστους καρπούς που μαραζώνουν

και πέφτουν σάπιοι καταγής να μοιάζουν τα όνειρά μας;

H τόλμη αφού μας έλειψε (και θα μας λείπει πάντα!)

να βγούμε, μόνοι, απ' τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη,

κι ελεύτεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου,

τους αγνώστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους,

μ' ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα

και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,

τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα

το παίγνιο να γίνουμε των άγριων κυμάτων

κι όπου το φέρει! Ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν

τα κύματα στης θάλασσας τα σκοτεινά τα βάθη,

μια και μπορούν, στη φόρα τους, να μας σηκώσουν τόσο

ψηλά-που με το μέτωπο ν' αγγίξουμε τ' αστέρια!...

ΠΗΓΗ: Βριλησσιώτικα Νέα

Διαβάστε Περισσότερα

Το μαύρο πρόβατο

«Υπήρχε μια χώρα όπου όλοι ήταν κλέφτες. 

Τη νύχτα κάθε κάτοικος έβγαινε με αντικλείδια κι ένα φανάρι και πήγαινε να διαρρήξει το σπίτι ενός γείτονα. Επέστρεφε την αυγή φορτωμένος κι έβρισκε το σπίτι του διαρρηγμένο. Κι έτσι όλοι ζούσαν αρμονικά και χωρίς προβλήματα, αφού ο ένας έκλεβε τον άλλον, κι αυτός έναν άλλον ακόμα και ούτω καθεξής, μέχρι να έρθει η σειρά του τελευταίου που έκλεβε τον πρώτο. 

Το εμπόριο σε εκείνη τη χώρα ασκείτο με τη μορφή της απάτης, τόσο από την πλευρά εκείνου που πουλούσε όσο και από την πλευρά εκείνου που αγόραζε. Η κυβέρνηση ήταν μια εταιρία που εγκληματούσε σε βάρος των πολιτών, και οι πολίτες, από τη μεριά τους, νοιάζονταν μόνο να εξαπατούν την κυβέρνηση. Έτσι η ζωή συνεχιζόταν χωρίς δυσκολίες, και δεν υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί. 

Τότε, κανείς δεν ξέρει πώς, βρέθηκε στη χώρα ένας τίμιος άνθρωπος. Τη νύχτα, αντί να βγαίνει με τον σάκο και το φανάρι, έμενε στο σπίτι του να καπνίζει και να διαβάζει μυθιστορήματα. Έρχονταν οι κλέφτες, έβλεπαν το φως αναμμένο και δεν ανέβαιναν. 

Αυτή η κατάσταση διήρκεσε για λίγο· μετά έπρεπε να τον κάνουν να καταλάβει ότι εάν ήθελε να ζει χωρίς να κάνει τίποτα, αυτός δεν ήταν λόγος να μην αφήνει τους άλλους να κλέβουν. Για κάθε νύχτα που αυτός περνούσε στο σπίτι του, μία οικογένεια δεν έτρωγε την επόμενη ημέρα. 

Μπροστά σε αυτά τα επιχειρήματα, ο τίμιος άνθρωπος δεν μπορούσε να εναντιωθεί. Άρχισε κι αυτός να βγαίνει το βράδυ και να γυρίζει την αυγή, όμως, να κλέψει δεν πήγαινε. Τίμιος ήταν, δεν υπήρχε τίποτα να κάνει. Πήγαινε μέχρι τη γέφυρα κι έμενε να κοιτάζει το νερό να περνάει από κάτω. Επέστρεφε στο σπίτι του και το έβρισκε διαρρηγμένο. 

Σε λιγότερο από μία εβδομάδα, ο τίμιος άνθρωπος βρέθηκε απένταρος, χωρίς να έχει τίποτα να φάει, με το σπίτι άδειο. Όμως, μέχρι εδώ, μικρό το κακό, γιατί η ευθύνη ήταν δική του. Το πρόβλημα ήταν ότι με αυτόν τον τρόπο που έπραττε δημιουργείτο ένα χάος. Γιατί άφηνε τους άλλους να του κλέβουν τα πάντα, ενώ αυτός δεν έκλεβε κανέναν· έτσι, υπήρχε πάντα κάποιος που επιστρέφοντας την αυγή στο σπίτι του το έβρισκε άθικτο γιατί ήταν το σπίτι που έπρεπε να διαρρήξει αυτός. 

Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο, εκείνοι που δεν έπεφταν θύματα κλοπής βρέθηκαν να είναι πιο πλούσιοι από άλλους και να μην θέλουν πλέον να κλέβουν. Κι αυτοί που πήγαιναν να κλέψουν το σπίτι του τίμιου ανθρώπου, το έβρισκαν πάντα άδειο· έτσι γίνονταν φτωχοί. Εν τω μεταξύ, εκείνοι που έγιναν πλούσιοι απέκτησαν κι αυτοί τη συνήθεια να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα να κοιτάζουν το νερό που περνούσε από κάτω. Αυτό μεγάλωσε το χάος, γιατί υπήρξαν πολλοί άλλοι που έγιναν φτωχοί. 

Τότε, οι πλούσιοι είδαν ότι, με το να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα, θα γίνονταν φτωχοί μετά από λίγο. Και σκέφτηκαν: «Να πληρώσουμε τους φτωχούς να πηγαίνουν να κλέβουν για λογαριασμό μας». Έκαναν τα συμβόλαια, ορίστηκαν οι μισθοί, τα ποσοστά· φυσικά, πάντα κλέφτες ήταν, και προσπαθούσαν να εξαπατήσουν οι μεν τους δε. Όμως -όπως συνήθως συμβαίνει- οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. 

Υπήρχαν πλούσιοι τόσο πλούσιοι που δεν είχαν πια ανάγκη να κλέβουν και να βάζουν άλλους να κλέβουν για να συνεχίζουν να είναι πλούσιοι. Όμως, εάν σταματούσαν να κλέβουν, θα γίνονταν φτωχοί γιατί οι φτωχοί τούς έκλεβαν. Πλήρωσαν, λοιπόν, τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς για να προφυλάσσουν την περιουσία τους από τους άλλους φτωχούς, κι έτσι ίδρυσαν την αστυνομία και δημιούργησαν τις φυλακές. 

Με αυτόν τον τρόπο, λίγα μόλις χρόνια μετά την άφιξη του τίμιου ανθρώπου, κανείς δεν μιλούσε πια για κλοπές, αλλά μόνο για πλούσιους ή φτωχούς, παρότι ήταν πάντα όλοι κλέφτες. Τίμιος υπήρξε μόνο εκείνος ο ένας που πέθανε σύντομα. Από πείνα» 

Ίταλο Καλβίνο (1923-1985) - La Pecora Nera  

μετάφραση από την Μαρία Π. Βαγγέλη

ΠΗΓΗ...http://monopatimas.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Το λίγο

Και κάπως έτσι πίστεψα πως η μοναξιά μου ταιριάζει γάντι.

Λίγο εγώ, λίγο εσύ και λίγο η απουσία σου που μ'αναγκάζει να τριγυρίζω σε λάθος σοκάκια αγκαζέ με ανθρώπους τοξικούς για το "εγώ" μου.

Και κάπως έτσι πίστεψα σε τόσες υποθέσεις που ήθελαν τον άνθρωπο "ον μοναχικό".

Μάλλον κάποιος δαίμονας ανακάτευε το μυαλό μου σαν χιονοστιβάδα μήνα Ιούνη. Μάλλον εγώ δεν άντεχα το πολύ των άλλων, αλλά ούτε και το λίγο.

Και είναι και οι άνθρωποι που άλλα λένε κι άλλα εννοούν.

Είναι που τα εύκολα τους αρέσουν περισσότερο.

Και αυτό που ξεχνούν. Λες και το χθες δεν υπήρξε ποτέ και το αύριο θα περάσει σαν μια κούπα ζάχαρη που δεν πρόλαβες να πιάσεις πριν πέσει και γίνει θρύψαλα...

Είναι αυτό το λίγο που δεν ζήσαμε και το πολύ που είχα στο μυαλό μου.

Και λίγο εσύ, λίγο ο έρωτας και η μοναξιά. Λίγο η απουσία σου, και ο γείτονας με την φασαρία του κάθε βράδυ.

Είναι αυτό το αύριο που δεν ήρθε και το χθες που δεν βρεθήκαμε.

Είσαι κι εσύ.

Εσύ που ξέχασες.

Είμαι κι εγώ.

Εγώ που ξέρω να χαίρομαι μόνο όταν υποφέρω...

Γράφει η Ραφαέλα Συμεωνίδου

ΠΗΓΗ...  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Δεν είναι ένα κατοικίδιο ζώο, είναι η οικογένειά μου

Συχνά λέω πως οι άνθρωποι ότι που δεν είχαν ποτέ ένα κατοικίδιο ζώο δεν ξέρουν ποια είναι η πιο καθαρή και ανιδιοτελής αγάπη.

Μια αγάπη που προσφέρεται απλόχερα, αθόρυβα και ειρηνικά μέσα από μικρές λεπτομέρειες που θα κάνουν την ζωή σας πιο γαλήνια, πιο ευτυχισμένη και πιο αληθινή.

Όπως καταλαβαίνουμε με τον όρο κατοικίδιο ζώο εννοούμε το ζώο που εξημερώθηκε και ζει μαζί με τους ανθρώπους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτός ο ορισμός θα μπορούσε να πάει και λίγο παρακάτω. Και αυτό το παρακάτω είναι: όχι μόνο ζει αλλά είναι ένα ουσιαστικό μέρος της οικογένειας.

Για πολλούς ανθρώπους η ιδέα αυτή είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή, ειδικά αν αυτοί οι άνθρωποι με τη λέξη οικογένεια εννοούν την ένωση μέσω του αίματος που οδηγεί σε έναν ορισμένο τύπο σχέσης και συγγένειας. Αλλά στην πραγματικότητα, αυτή η λέξη περιέχει πολλές προσεγγίσεις.

Αρκετές φορές, το αίμα δεν είναι αρκετό για να «δημιουργηθεί μια οικογένεια», επειδή οι συνδέσεις στη βάση της αμοιβαιότητας είναι στην ουσία δημιούργημα δύο ή και περισσότερων ατόμων που προσεγγίζουν μια καθημερινότητα μαζί με αυθεντική διάθεση συνεργασίας και αμοιβαιότητας άσχετα με το αν υπάρχει σχέση εξ αίματος.

Ένα ζώο που ζει κοντά μας γεμίζει την ζωή μας με πάρα πολλά θετικά συναισθήματα. Είναι μια ψυχή που εμπνέει καλοσύνη και αγάπη σε όποιον είναι πρόθυμος να την δεχθεί. Και όταν μια γλυκιά ψυχούλα σου προσφέρει τόση αγάπη, μπορείς εύκολα να προσπεράσεις την τρύπα στον καναπέ ή ένα σπασμένο βάζο. Κάποιος μπορεί να γελάσει αν του πω ότι κάθε πρωί ξυπνάω δίπλα στη γάτα μου ή στον σκύλο μου και αυτό με κάνει να χαμογελάω και με γεμίζει ευτυχία.

Πολλοί από εσάς έχετε ήδη βιώσει τέτοια συναισθήματα. Έχετε νιώσει τι σημαίνει να έχει δεθεί μαζί σου ένα ζώο. Στους υπόλοιπους θα προσπαθήσω να το εξηγήσω αλλά δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν τόσο βαθιά συναισθήματα.

Όταν ένα ζώο μπαίνει στην ζωή του ανθρώπου είναι συνήθως δειλό, φοβισμένο κι έκπληκτο. Οι άνθρωποι είναι άστατοι, έχουμε στιγμές γεμάτες οργή και στιγμές γεμάτες χαρά, άλλες φορές αυτό που σήμερα αντιπαθούμε μετά από λίγο καιρό μπορεί να το αγαπάμε.

Αντ’ αυτού τα ζώα έχουν λιγότερες ψυχολογικές μεταπτώσεις και είναι πάντοτε εκεί συμπαραστάτες και σύντροφοι σε ότι και αν μας συμβαίνει. Αποκτώντας ένα κατοικίδιο μαθαίνουμε πολλά πράγματα και βλέπουμε τον κόσμο με μια διαφορετική θεώρηση. Μέσα στα καθαρά, παιχνιδιάρικα και ειλικρινή μάτια τους, θα διαβάσετε πολλά περισσότερα πράγματα από ότι νομίζετε. Ας δούμε μερικά από αυτά:

-    Με την υιοθέτηση ενός κατοικίδιου ζώου ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου του. Κάθε στιγμή σχεδόν θα είναι εκεί για να σε υποδεχθεί με χαρά και να σου δείξει το πόσο πολύ σε αγαπάει. Νιώθεις μέσα σε λίγες μέρες πως η αγάπη και η χαρά κατακλύζουν την ζωή σου.

-    Το ζώο ενσωματώνεται γρήγορα στην οικογένεια σαν μέλος και ακολουθεί τις συνήθειες και τη ρουτίνα σας με τον ίδιο σταθερό τρόπο χωρίς τις αντιφάσεις που δημιουργεί ο άνθρωπος.

-    Το ζώο θα γίνει προστάτης όλης της οικογένειας και ειδικά ο σκύλος που είναι στην φύση του να προστατεύει την αγέλη του.

-    Κάθε μέρα θα έχετε έναν φίλο έτοιμο να ακούσει τις σκέψεις και τους συναισθηματισμούς σας. Ένα φίλο έμπιστο και ικανό να διαχειριστεί την συναισθηματική σας έκφραση.

-    Το ζώο θα είναι εκεί πάντα. Τίποτα δεν θα συμβεί αν μια μέρα ξυπνήσετε με κακή διάθεση ή αν σήμερα η μέρα τελείωσε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και έχετε αποτύχει σε όλους τους στόχους σας. Για το ζώο δεν έχει καμιά σημασία. Για τα ζώα μας, είμαστε πάντα τέλειοι. Δεν έχουν σημασία τα λάθη μας, η απροσεξία μας, η εμφάνισή μας και ακόμη λιγότερο, το παρελθόν μας. Ζουν μόνο την παρούσα στιγμή και δείχνουν πάντα της αγάπη τους με το σωστό τρόπο.

-    Τα ζώα δεν είναι απαιτητικά, ποτέ δεν κρίνουν και έχουν τη διακριτική ικανότητα να μπορούν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό σας.

Το κατοικίδιο είναι οικογένεια για λόγους που όσο και αν εξηγώ με λόγια αν δεν το ζήσετε δε θα καταλάβετε. Όταν θα γυρνάτε στο σπίτι σας πάντα θα υπάρχει μια αγκαλιά να σας περιμένει. Χαρίστε του τα χάδια και την αγάπη σας και δείτε πως δημιουργείται μια οικογένεια σχεδόν ιδανική.

Χάρισα τα νιάτα μου και την ομορφιά μου στους άνδρες.
Θα χαρίσω τη σοφία και την εμπειρία μου στα ζώα.
Brigitte Bardot

Πηγή: tokleidi.com

Διαβάστε Περισσότερα

Αυτά που έχουν αξία, Αντουάν Ντε Σαίντ-Εξυπερύ

Ο Μικρός Πρίγκιπας μας μιλάει για τα πραγματικά σημαντικά της ζωής

- Καλημέρα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Καλημέρα, είπε ο κλειδούχος του σιδηροδρομικού σταθμού.

- Τι κάνεις εδώ; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Ξεχωρίζω τους επιβάτες σε δέματα των χιλίων, είπε ο κλειδούχος. Στέλνω τα τρένα που τους μεταφέρουν, άλλοτε προς τα δεξιά και άλλοτε προς τα αριστερά.

Και μια φωτισμένη ταχεία αμαξοστοιχία, βροντώντας όπως το μπουμπουνητό, τράνταξε την καμπίνα του κλειδούχου.

- Είναι πολύ βιαστικοί, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι ψάχνουν;

- Αυτό δεν το ξέρει ούτε ο άνθρωπος της ατμομηχανής, είπε ο κλειδούχος.

Μια δεύτερη φωτισμένη ταχεία βρόντηξε σε αντίθετη κατεύθυνση.

- Επιστρέφουν κιόλας; Ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.

- Δεν είναι οι ίδιοι, είπε ο κλειδούχος. Είναι μια ανταλλαγή. Άλλοι πάνε, άλλοι έρχονται.

- Δεν ήταν ευχαριστημένοι εκεί που βρίσκονταν;

- Κανείς δεν είναι ποτέ ευτυχισμένος εκεί που βρίσκεται, είπε ο κλειδούχος.

Και βρόντηξε το μπουμπουνητό μιας τρίτης φωτισμένης ταχείας.

- Κυνηγούν τους πρώτους ταξιδιώτες; Ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.

- Δεν κυνηγούν τίποτα απολύτως, είπε ο κλειδούχος. Κοιμούνται μέσα εκεί ή χασμουριούνται. Μόνο τα παιδιά πατικώνουν τις μύτες τους στα τζάμια.

- Μόνο τα παιδιά γνωρίζουν τι ζητούν, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Χάνουν χρόνο για μια κούκλα από κουρέλια και αυτή γίνεται πολύ σημαντική, κι αν τους την αρπάξεις, κλαίνε…

- Είναι τυχερά, είπε ο κλειδούχος.

- Καλημέρα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Καλημέρα, είπε ο έμπορος.

Ήταν ένας έμπορος τελειοποιημένων χαπιών που καταπραΰνουν τη δίψα. Καταπίνει κανείς ένα την εβδομάδα και δεν αισθάνεται πια την ανάγκη να πιει.

- Γιατί τα πουλάς αυτά; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Γιατί είναι μεγάλη εξοικονόμηση χρόνου, είπε ο έμπορος. Οι ειδήμονες έκαναν υπολογισμούς. Εξοικονομούν πενήντα τρία λεπτά της εβδομάδα.

- Και τι κάνεις με αυτά τα πενήντα τρία λεπτά;

- Κάνεις ό, τι θέλεις…

«Εγώ» μονολόγησε ο μικρός πρίγκιπας, «αν είχα στη διάθεσή μου πενήντα τρία λεπτά να ξοδέψω, θα κατευθυνόμουν με το πάσο μου σε μια πηγή…».

Ο Αντουάν Ντε Σαιντ - Εξυπερύ (29 Ιουνίου 1900 - 31 Ιουλίου 1944) ήταν Γάλλος συγραφέας. Γεννήθηκε στη Γαλλία το 1900 από αριστοκρατική οικογένεια.

Στα 26 του χρόνια γίνεται πιλότος και μάλιστα από τους πρωτοπόρους των υπερατλαντικών πτήσεων. Το 1936 παίρνει μέρος στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και αργότερα κατατάσσεται στην αμερικανική αεροπορία σαν πιλότος καταδιωκτικού.

Από τη γεμάτη περιπέτειες ζωή του γεννήθηκαν τα κλασικά πια βιβλία του: Γη των ανθρώπων, Πιλότος πολέμου, Νυχτερινή πτήση. Ο Μικρός Πρίγκιπας, το πιο γνωστό του βιβλίο, πρωτοεκδόθηκε στην Αμερική το 1940, όπου είχε καταφύγει ο Εξυπερύ όταν κατέρρευσε το γαλλικό μέτωπο.

Έχει μεταφραστεί σε 250 γλώσσες και είναι το τρίτο σε πωλήσεις βιβλίο στην παγκόσμια ιστορία, μετά απ’ τη Βίβλο και το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ. Ο Σαιντ Εξυπερύ εξαφανίστηκε με το αεροπλάνο του το 1944, ανοιχτά της Κορσικής.

Πηγή: doctv.gr

Διαβάστε Περισσότερα