Γ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ : Εξόφθαλμη κυβερνητική αυθαιρεσία και χαριστική βολή στην Πέλλα, τυχόν απόφαση απένταξής της από την κατηγορία των παραμεθόριων και προβληματικών στο σύνολό τους Νομών

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ

«Εξόφθαλμη κυβερνητική αυθαιρεσία και χαριστική βολή στην Πέλλα, τυχόν απόφαση απένταξής της από την κατηγορία των παραμεθόριων και προβληματικών στο σύνολό τους Νομών».

Σε ακόμη μία καθοριστική παρέμβαση για τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις αποχαρακτηρισμού της Πέλλας ως Νομού «παραμεθόριου και προβληματικού τύπου Α στο σύνολό του», προχώρησε ο Γιώργος Καρασμάνης, με Ερώτησή του προς τους συναρμόδιους Υπουργούς. Κατέθεσε παράλληλα και σχετική αναφορά το κοινό υπόμνημα των προέδρων των εργαζομένων των περιφερειακών  ενοτήτων Πέλλας, Σερρών, Κιλκίς και Δράμας.

Ο πρώην Υπουργός, ο οποίος ως γνωστόν πρωτοστάτησε στην μακρά σκληρή προσπάθεια πετυχαίνοντας την επί προεδρίας του ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής Περιφερειών για τον χαρακτηρισμό του Νομού μας και την εν συνεχεία ψήφισή του ομόφωνα από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, επισημαίνει ακόμη ότι: Σε Ειδική, επίσης υπό την προεδρία του συνεδρίαση της Επιτροπής Περιφερειών, κατάφερε να συμπεριληφθεί και ο όρος ότι, όσοι νομοί έχουν κοινά σύνορα με άλλο κράτος, να χαρακτηρίζονται αυτόματα παραμεθόριοι στο σύνολό τους, όρος τον οποίο επικαλέστηκαν αργότερα και οι νομοί Σερρών, Κιλκίς και Δράμας.

Στην Ερώτησή του ο Γιώργος Καρασμάνης, επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι, τυχόν αποχαρακτηρισμός της Πέλλας:

•       Κατ’ αρχήν θα συνιστά αυθαιρεσία πρώτου μεγέθους, με κατάλυση κάθε έννοιας, ευνομούμενου Κράτους.

•       Απειλεί τον Νομό με απώλεια σημαντικών πλεονεκτημάτων και πόρων όπως, κυρίως, το επίδομα παραμεθορίου, με δραματικές οικονομικές επιπτώσεις, για τους δικαιούχους και το σύνολο της τοπικής κοινωνίας.

•        Ο Νομός – πλήρως αποβιομηχανοποιημένος, με συνεχή φθίνουσα πορεία, ανεργία και αδιάκοπη συρρίκνωση πληθυσμού, απομόνωση από ενδοχώρα και εξωτερικό, άθλιο και φονικό οδικό δίκτυο, δυσχερέστατη προσβασιμότητα κλπ, πληροί και τα πιο αυστηρά κριτήρια για να παραμείνει «παραμεθόριος και προβληματικός τύπου Α στο σύνολό του».

Ενόψει δε της 31ης Οκτωβρίου 2016, καταληκτικής ημερομηνίας για την απόφαση επαναπροσδιορισμού των παραμεθόριων και προβληματικών περιοχών,  ο Γιώργος Καρασμάνης, καλεί τους Υπουργούς να τον ενημερώσουν αν ο Νομός Πέλλας θα εξακολουθήσει να διατηρεί τον χαρακτηρισμό του «παραμεθόριου και προβληματικού τύπου Α στο σύνολό του», σύμφωνα τον Ν. 3536/2007 και με την κοινή υπουργική απόφαση, αλλά και όπως επιβάλλουν τα απολύτως τεκμηριωμένα και αυταπόδεικτα στοιχεία που ο ίδιος έχει καταθέσει.

 Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Ερώτησης.

Αθήνα, 13 Οκτωβρίου 2016

ΕΡΩΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ τους κ.κ. Υπουργούς:1. Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

                                        2. Οικονομικών

ΘΕΜΑ:  «Κατάλυση κάθε έννοιας ευνομούμενου Κράτους, τυχόν απένταξη της Πέλλας από την κατηγορία των ¨παραμεθόριων και προβληματικών Τύπου Α Νομών»

           Όπως κατ’ επανάληψη έχω καταγγείλει, με την ψήφιση του νέου «αναπτυξιακού» Νόμου, η Κυβέρνηση έθεσε  ως στόχο και την κατάργηση για την Πέλλα του χαρακτηρισμού «νομός παραμεθόριος και προβληματικός στο σύνολό του». Να ακυρώσει δηλαδή στην πράξη μια κατάκτηση για τον νομό μας, που επιτεύχθηκε με σκληρές μάχες ετών όλων των τοπικών φορέων και προσωπικώς του υπογράφοντος με συνεχείς πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις σε όλα τα πολιτικά επίπεδα.

Θα πρόκειται ουσιαστικά  για απροκάλυπτη και αυθαίρετη κατάλυση της θεμελιώδους αρχής συνέχειας του Κράτους σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία, δεδομένου ότι: Ο Νομός είχε χαρακτηριστεί «παραμεθόριος» με ομόφωνη απόφαση της υπό την προεδρία του υπογράφοντος Επιτροπής Περιφερειών η οποία ψηφίστηκε από όλες τις πτέρυγες της Βουλής (Ν. 3536/2007), καθώς επίσης και «προβληματικός τύπου Α στο σύνολό του» με κοινή υπουργική απόφαση (ΚΥΑ ΔΙΔΑΔ/Φ.48Α/5/οικ.8352/30-3-2007 ΦΕΚ 571/Β/20-4-2007).

 ΕΠΕΙΔΗ, με αυτήν την κυβερνητική αυθαιρεσία, την ουσιαστική κατάργηση δηλαδή του Ν. 3536/2007, απειλούνται να χαθούν για την Πέλλα σημαντικότατα πλεονεκτήματα και πόροι, μεταξύ των οποίων το επίδομα παραμεθορίου (Ν. 3606/2007…)…

ΕΠΕΙΔΗ αυτό, θα έχει  δραματικές οικονομικές επιπτώσεις, όχι μόνον για τους δικαιούχους αλλά και για το σύνολο της τοπικής κοινωνίας, με την περαιτέρω ¨φτωχοποίηση¨ τόσων οικογενειών και την ακόμη μεγαλύτερη αποδυνάμωση της ντόπιας αγοράς…

ΕΠΕΙΔΗ, μιλάμε για ένα Νομό πλήρως αποβιομηχανοποιημένο, χωρίς υποδομές, με συνεχή φθίνουσα οικονομική πορεία, μεγάλη αύξηση της ανεργίας και δραματική συνέπεια την αδιάκοπη συρρίκνωση του πληθυσμού με απόδειξη την μείωση των βουλευτικών εδρών από 5 σε 4…

ΕΠΕΙΔΗ, όπως κατ’ επανάληψη έχω τονίσει και αποτελεί άλλωστε κοινή παραδοχή, τα δημοσιονομικά προβλήματα και η σοβούσα δεινή οικονομική κρίση, δεν αντιμετωπίζονται ούτε με περικοπές ούτε με κατάργηση κινήτρων, αλλά με επιπλέον κίνητρα για ανάκαμψη και ανάπτυξη…

ΕΠΕΙΔΗ στην προαναφερθείσα απόφαση της Επιτροπής Περιφερειών για την Πέλλα, συμπεριλήφθηκε και ο όρος: όσοι Νομοί έχουν κοινά σύνορα με άλλο κράτος, να χαρακτηρίζονται αυτόματα παραμεθόριοι στο σύνολό τους. Και ακόμη, όταν είναι απομονωμένοι από την υπόλοιπη χώρα και το εξωτερικό, ή/και παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά της αποβιομηχάνισης και του οικονομικού και δημογραφικού μαρασμού, επίσης να χαρακτηρίζονται προβληματικοί…

 ΕΠΕΙΔΗ, από σειρά ερωτήσεων και σωρεία τεκμηριωμένων στοιχείων που έχω καταθέσει, προκύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο Νομός Πέλλας πληροί με το παραπάνω και τα πλέον αυστηρά κριτήρια που θέτει το άρθρο 19 του δικού σας Νόμου (δυσκολία πρόσβασης, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ορεινότητας των περιοχών κλπ) ως Νομός παραμεθόριος και προβληματικός στο σύνολό του, καθώς:

-         Είναι απομονωμένος από την ενδοχώρα αλλά και από το εξωτερικό, χωρίς σύνδεση με τον εθνικό οδικό άξονα Πατρών Αθηνών Θεσσαλονίκης Ευζώνων (ΠΑΘΕ) ή με την Εγνατία Οδό (ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ Νομός από Ήπειρο μέχρι Θράκη που δεν έχει κάθετο επί της Εγνατίας).

-         Με 80 χιλιόμετρα μεθοριακή γραμμή, δεν διαθέτει πύλη εισόδου-εξόδου, δηλαδή διέξοδο προς βορά και προς το εξωτερικό.

-         Με σιδηροδρομικό δίκτυο τόσο ανεπαρκές, που δεν καλύπτει τις περισσότερες περιοχές, και με το πλέον απαρχαιωμένο, σε τρισάθλια κατάσταση και εξαιρετικά επικίνδυνο οδικό δίκτυο, εξ αιτίας του οποίου: Σύμφωνα με απάντηση του συναδέλφου σας Αναπληρωτή Υπουργού Εσωτερικών σε σχετική Ερώτησή μου, αλλά και απαντήσεις προκατόχων σας Υπουργών και με βάση επίσημα στοιχεία, από το 1990 μέχρι και τον Ιανουάριο φέτος, σε 4.863 τροχαία είχαμε 537 νεκρούς, 643 σοβαρά τραυματίες και 3.683 ελαφρά τραυματίες!

•               ΕΠΕΙΔΗ τέλος, απομένουν περίπου δύο εβδομάδες ως την καταληκτική ημερομηνία (31/10/16) για την Κοινή Υπουργική Απόφαση που θα ορίζει τους νομούς οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να χαρακτηρίζονται παραμεθόριοι και προβληματικοί και, προφανώς, η απόφαση αυτή έχει διαμορφωθεί,

 ΚΑΛΕΙΣΤΕ να μας ενημερώσετε αν, με την αναμενόμενη απόφασή σας, ο Νομός Πέλλας θα εξακολουθήσει να διατηρεί τον χαρακτηρισμό του «παραμεθόριου και προβληματικού τύπου Α στο σύνολό του», σύμφωνα τον Ν. 3536/2007 και με την κοινή υπουργική απόφαση ΚΥΑ ΔΙΔΑΔ/Φ.48Α/5/οικ.8352/30-3-2007 ΦΕΚ 571/Β/20-4-2007, αλλά και όπως επιβάλλουν τα απολύτως τεκμηριωμένα και αυταπόδεικτα στοιχεία που σας έχω καταθέσει.

Ο ΕΡΩΤΩΝ Βουλευτής  

Γιώργος ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ 

Διαβάστε Περισσότερα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΕΛΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ  ΜΕΛΩΝ  ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ
 ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Ο Πρόεδρος και τα Μέλη του Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α. Αλμωπίας, με την 35/2016 Απόφασή τους παρακαλεί για την έκδοση πρόσκλησης προς τα Μέλη της Επιτροπής Διαβούλευσης του Δήμου Αλμωπίας σε συζήτηση που θα γίνει στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αλμωπίας στην Αριδαία, Πλατεία Αγγελή Γάτσου, στις 13.10.2016 ημέρα Πέμπτη και ώρα 18:00 μ.μ., με θέματα:

1. Η Δ.Ε.Υ.Α. Αλμωπίας από το χθες έως σήμερα.
2. Η σημερινή κατάσταση της Δ.Ε.Υ.Α. Αλμωπίας και ο τρόπος λειτουργίας της. 
3. Τιμολογιακή πολιτική της Δ.Ε.Υ.Α. Αλμωπίας.
4. Προτάσεις για αλλαγή κανονισμού δικτύου ύδρευσης της Δ.Ε.Υ.Α. Αλμωπίας
5. Ανοιχτή συζήτηση.


ΓΙΑ ΤΗ Δ.Ε.Υ.Α. ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ

Διαβάστε Περισσότερα

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στις εκδηλώσεις τιμής για την απελευθέρωση της Έδεσσας

ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΔΕΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, τον οποίο θα υποδεχτεί ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, θα τιμήσει φέτος η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας την Απελευθέρωση της Έδεσσας από τους Τούρκους και την Ημέρα Μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα, την επόμενη Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων, που διοργανώνει η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, στην Έδεσσα, περιλαμβάνει:

-Ώρα 10.20’ π.μ.:

Επίσημη υποδοχή της Αυτού Εξοχότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου και απόδοση τιμών.

Δοξολογία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Έδεσσας με τη χοροστασία του Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ.κ. Ιωήλ και εκφώνηση του ιστορικού της ημέρας από τον Αναπληρωτή Καθηγητή Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Θανάση Χρήστου.

-Ώρα 11.40’ π.μ.:

Επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώο της πόλης και κατάθεση στεφάνου της Αυτού Εξοχότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου.

Σιγή ενός λεπτού.

Εθνικός Ύμνος.

-Ώρα 12.00’ μ.:

Παρέλαση αναπήρων πολέμου, μαθητών – μαθητριών, προσκόπων – οδηγών και τμημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Με απόφαση του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα ορίζεται επίσης:

-Γενικός σημαιοστολισμός από τις 8.00’ το πρωί μέχρι τη δύση του ηλίου ανήμερα των εκδηλώσεων.

-Φωταγώγηση όλων των δημοσίων, δημοτικών και κοινοτικών καταστημάτων και αρχαιολογικών χώρων και μνημείων του Δήμου Έδεσσας, καθώς και των καταστημάτων, των ΝΠΔΔ και των Τραπεζών από τη δύση του ηλίου ανήμερα των εκδηλώσεων μέχρι και τις πρωινές ώρες της επομένης.

Διαβάστε Περισσότερα

Τέλος

Θα κρατήσω για πάντα στο κέντρο μου
το ουράνιο τόξο που μου χάρισες
να βάφω τις αναμνήσεις και τα όνειρα
Ήλιε μου
Και θα φαντάζομαι πως ταξιδεύεις μαζί μου
μέχρι το τέλος της διαδρομής
εκεί που τελειώνουν τα ψέματα

Θα ονειρεύομαι πως φτάνεις μαζί μου
στη χώρα του "κάποτε" εκεί που διαγράφονται
όλες οι προηγούμενες διαδρομές
Στα σταυροδρόμια και στα ξέφωτα της ουτοπίας
εκεί που όλες ελπίδες γίνονται βροχή και χιόνι
στα χέρια σου
Ήλιε μου
Εκεί που τελειώνει ο δρόμος


Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Στιγμές Αλκυονίδες, 2012





ΠΗΓΗ...http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Η μοναχικότητα της μοναδικότητας

Καθώς μεγαλώνουμε μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε με ανθρώπους βάσει της διαπαιδαγώγησης που δεχόμαστε από το πρώτο περιβάλλον κοινωνικοποίησης, την οικογένεια μας.

Βλέπουμε τις στάσεις των γονέων μας, τις αντιδράσεις, τις συγκρούσεις, τις απόψεις τους. Παραδειγματιζόμαστε από τη συμπεριφορά τους, υιοθετούμε τις πράξεις τους, μιμούμαστε καθοδηγούμενοι από τα γονεικά μας πρότυπα.

Κι ύστερα αρχίζει η εκπαιδευτική ανηφόρα: Σκαλί σκαλί μαθαίνουμε τους κανόνες και τα όρια της συμμόρφωσης και της υπακοής. Απαραίτητοι κώδικες επιβίωσης στην κοινωνία είναι το να μπορείς να προσαρμόζεσαι γρήγορα, να συμμορφώνεσαι απόλυτα και να υπακούς. Όσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο χρειάζεται να υπακούς.

Η έννοια της επιτυχίας, της καλής συμπεριφοράς και διαγωγής είναι συνυφασμένα με την υπακοή και πολλές φορές και με την υποταγή. Τότε το ελεύθερο παιδάκι του νηπιαγωγείο καλείται να γίνει ένας υπάκουος μαθητής. Και η σύγχρονη έρευνα έρχεται να υποδείξει ότι όσο ανεβαίνει το παιδί τις σχολικές βαθμίδες τόσο χάνεται η οξυδέρκεια του.

Γιατί άραγε; Γιατί δύσκολα σε καθεστώτα συμμόρφωσης και υπακοής να μπορείς να κατορθώνεις να υπάρξεις με αυτενέργεια, δημιουργικότητα και μοναδικότητα.

Σαν φτάσει το παιδί σε ηλικία που μπορεί να αντιλαμβάνεται τα της ύπαρξης του και βλέπει τις ρήσεις των μεγάλων να ξεγυμνώνονται μπροστά του, παρακολουθεί την υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο και αντιλαμβάνεται ότι η ηθική βρίσκεται μονάχα στα βιβλία του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα που πόρρω απέχει από τη σύγχρονη ζωή, τότε επιλέγει τη μοναχικότητα.

Τη μοναχικότητα της μοναδικότητας του, της αγνής ακόμη ύπαρξης του. Αν γλιτώσει από τον κίνδυνο του μηδενισμού και κατορθώσει να υπάρξει αντιμαχόμενος τότε ορίζει την πορεία της προσωπικότητος του. Μια πορεία που αν δεν νοθευτεί από τον κοινωνικό κυνισμό για να φθάσει στον νεανικό αμοραλισμό, είναι βαθύτατα μοναχική αλλά όχι μόνη!

Όταν είμαι ανάμεσα σε πολλούς αλλά δεν μπορώ να συνυπάρξω, όταν μιλάω, εκφράζομαι, ανοίγομαι και κανένας δεν μπορεί να με νιώσει, όταν αγωνίζομαι για το αυτονόητο, όταν ότι θεωρώ παράλογο στα μάτια των άλλων αποτελεί τον κανόνα τότε είμαι μόνη! Ζω μέσα στη μοναξιά!

Αν όμως αντιληφθώ πως διαφέρω επειδή επέλεξα τη διαφοροποίηση, την ειλικρινή διάθεση, την αλήθεια, την ουσιαστική επικοινωνία, το νοιάξιμο της ενσυναίσθησης, το όραμα του νοήματος στη ζωή τότε είμαι μοναχική μέσα στη μοναδικότητα μου!

Αντιδρώ σε ότι με υποτιμά, εμμένω στο δίκαιο, σκέφτομαι πίσω από κάθε λέξη, αντιστέκομαι σε αυτά που περιμένουν να κάνω, αντιλαμβάνομαι τα έμμεσα μηνύματα για να υπάρχω, για να συνεχίζω να μπορώ να λέγομαι άνθρωπος!

Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου MA, Msc, PgP, Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Το ημερολόγιο ενός ξένου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Στο σχολείο με φωνάζουνε ξένο...

Κανένα παιδί δεν θέλει να παίξει μαζί μου, γιατί λένε πως είμαι βρωμιάρης, ακόμα κι όταν τα ρούχα μου είναι καθαρά και φρεσκοπλυμένα. Σιχαίνονται να μ’ ακουμπάνε. Λένε πως η ύπαρξη μου μολύνει την ατμόσφαιρα και τον αέρα που αναπνέουν, μα εγώ δεν είμαι άρρωστος, ούτε έχω κάποια μεταδοτική ασθένεια. Είμαι υγιέστατος!

Με κοροϊδεύουν για τα ρούχα μου γιατί δεν είναι όμορφα. Λένε πως είναι παλιομοδίτικα και ‘’ξένα’’ σαν κι εμένα. Άραγε τα δικά τους είναι ντόπια; κι αυτά ξένης προέλευσης δεν είναι; Δεν θέλουν να μου μιλάνε γιατί λένε πως δεν θα καταλάβω την γλώσσα τους. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να την καταλάβω, άλλωστε, ούτε χαζός είμαι, ούτε μουγκός, ούτε κουφός. Μια χαρά μπορώ να συνεννοηθώ μαζί τους.

Δεν με κάνουν παρέα, γιατί λένε, ότι οι γονείς τους δεν τους αφήνουν να έχουν φίλους πρόσφυγες, μα και οι ίδιοι παιδιά προσφύγων  δεν είναι; <<εσείς δεν είστε σαν εμάς, εσείς, είστε ‘’κακοί’’ πρόσφυγες>> έτσι μας λένε. Άραγε ποιος ορίζει ποιοι είναι καλοί και ποιοι κακοί πρόσφυγες; Υπάρχουν κριτήρια αξιολόγησης που να βαθμολογούν ανάλογα με την επίδοση σου το πόσο καλός, κακός, χείριστος ή άριστος είσαι;

Βρίζουν εμένα και τους γονείς μου, γιατί λένε ότι εμείς φταίμε για τα χάλια και την κατάντια αυτού του τόπου. Μα εμείς αυτό τον τόπο δεν προλάβαμε καν να τον γνωρίσουμε, να τον ζήσουμε,  πόσο μάλλον να τον βλάψουμε.

Λένε πως είμαι εγκληματίας, μα δεν σκότωσα κανέναν.

Λένε πως είμαι κλέφτης, μα δεν έκλεψα ούτε μία φρατζόλα ψωμί

Λένε πως είμαι βάρος, μα δεν είμαι και τόσο βαρύς

Λένε πως είμαι ζώο, μα εγώ είμαι άνθρωποι σαν εσάς

Λένε πως πρέπει να με πετάξουν πάλι στην θάλασσα και να πάω απ εκεί που ήρθα, μα δεν είμαι σωσίβιο, είμαι άνθρωπος σαν εσάς.

Λένε πως πρέπει να με μεταφέρουν αλλού, μα εγώ δεν είμαι κιβώτιο, είμαι άνθρωπος σαν εσάς.

Λένε, λένε, λένε, τόσα πολλά λένε που στο τέλος φοβάμαι, πως και εγώ ο ίδιος θα ξεχάσω μια μέρα ποιος είμαι, και θα γίνω αυτός ο ’’ξένος’’ που όλοι λένε ότι είμαι.

Θα ξεχάσω το όνομα μου, την οικογένεια μου, την πατρίδα μου. Θα ξεχάσω ότι είμαι άνθρωπος σαν εσάς. Θα ξεχάσω ότι είμαι ένα μικρό παιδί που απλώς θέλει να παίξει, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Άραγε το παιχνίδι επιτρέπεται στα ‘’ξένα’’ παιδιά;

Σε καληνυχτίζω τώρα!  Εύχομαι η αυριανή μέρα που θα ξημερώσει να με βρει λιγότερο ξένο.  Αύριο ίσως να μπορώ και εγώ να παίξω...

Γράφει η Λίλα Παντελίδου

ΠΗΓΗ... http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Διαβάστε Περισσότερα

"Σήμερα" - Αλκυόνη Παπαδάκη

Σήμερα πάντως ζω!

Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου.

Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε!

Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο.

 Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε.
 Αγάπησέ το!

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διαβάστε Περισσότερα

«Αν δεν πεθάνουν πρώτα οι γονείς μου, δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται να ζήσω...»

Δεν μου το είπε ακριβώς έτσι, αλλά ευθέως το υπονόησε, στην χθεσινή μας συνεδρία:

«Δεν αντέχω άλλο... Περιμένω να πεθάνουν οι γονείς μου, μήπως έτσι επιτέλους ελευθερωθώ!...».

Κι εγώ δεν της το είπα έτσι, αλλά το σκέφτηκα:

«Αν δεν σκοτώσεις –συμβολικά μιλώντας- πρώτη την μάνα σου, σίγουρα θα σε σκοτώσει αυτή. Μάταια θα περιμένεις να πεθάνει για να ζήσεις. ‘Άλλωστε πόσο αφορά έναν νεκρό ο θάνατος κάποιου άλλου; Τι επίδραση μπορεί να έχει σ’ αυτόν ένας άλλος θάνατος;

Αν δεν πεις ένα ηχηρό εσωτερικό «όχι!» στον δράκο της συνεξάρτησής σου από την μητέρα σου, αυτός θα σου κατατρώγει τα σπλάχνα. Πρόσεξε: Όχι η φυσική σου μητέρα, αλλά η εσωτερική σου ανάγκη να παλινδρομείς στην πρώιμη φάση της εξάρτησής σου από κείνη, δηλαδή η αμφιθυμία σου να αυτονομηθείς ψυχικά είναι αυτή που θα σου «κλέβει» την δύναμη.

Το «σύμπλεγμα της Μητέρας» θα τρέφεται από την ενδοτικότητά σου στην επανάπαυση της υποτελούς σου θέλησης και θα παίρνει ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη μέσα σου. Θα υπονομεύει κάθε επιθυμία σου για αυτοπραγμάτωση, κάθε υγιή ανάγκη σου για αυτοδιάθεση και αυθεντική προσφορά στους άλλους από μια θέση αγαπητικής επάρκειας.

Αν χρησιμοποιείς τους υπερπροστατευτικούς, ανεπαρκείς, η ακόμα και κακοποιητικούς σου γονείς σαν πάτημα για να μην κοιτάξεις κατάματα τον βαθύ σου φόβο ψυχικά να μεγαλώσεις, άθελά σου θα συμβάλλεις όλο και περισσότερο στο γιγάντεμα της υπαρξιακής σου αγωνίας.

Ενόσω οι υπαρξιακές σου εκκρεμότητες θα συσσωρεύονται στην ψυχή σου, εσύ θα μεγαλώνεις ηλικιακά, και οι πιθανότητες να αποτινάξεις τους εσωτερικούς σου ζυγούς –και ενεργειακά μιλώντας- θα λιγοστεύουν.

Κι εσύ, με πρόσχημα την καλοσύνη σου και την ηθικά νομιμοποιημένη απόδοση τιμής στους γονείς σου, ολοένα και περισσότερο θα υπεκφεύγεις τις εκκρεμότητες, αφήνοντάς τες να ζουν πάντα μέσα σου σαν ανέγγιχτα από την αυθεντική σου σχέση μαζί τους φαντάσματα.

Αν δεν αντιμετωπίσεις τα εντός σου φαντάσματα, πραγματικά στο λέω, δεν θα ελευθερωθείς, αλλά ούτε και τους γονείς σου που πονάνε από τα δικά τους, θα τους ελευθερώσεις...».

....................................................................

Πολύ συχνά σήμερα οι θεραπευόμενοι διανοητικοποιώντας τα συναισθήματα τους –ιδίως τα πιο αρνητικά και απειλητικά για την αυτοεικόνα τους- αφαιμάζουν και στεγνώνουν απ’ τους χυμούς της την επιθυμία τους.

Εξασθενούν και δυναμιτίζουν για παράδειγμα τον θυμό τους και την θεραπευτική του προοπτική.

Μιλώντας με όρους ψυχολογικούς για γεγονότα που κινητοποιούν έντονα και πρωτογενή συναισθήματα και ερμηνεύοντάς τα, αποσυνδέονται από την δυναμική τους. Τα καθιστούν αδρανή, ανενεργά και σαν «τσίχλα» αυτάρεσκα, επαναλαμβανόμενα και χωρίς επίγνωση τα αναμασάνε.

Και καθώς τα μηρυκάζουν συνδυάζουν την υπακοή σε μια νευρωτική ηθικότητα, δηλαδή το βόλεμα της απάθειας του «καλού παιδιού» με την αυτογνωστική αντιπαραγωγικότητα:

Έχουν δηλαδή την λανθασμένη εντύπωση πως επειδή χρησιμοποιούν ψυχολογική ορολογία είναι και αυτονόητο πως γνωρίζουν και είναι σε επαφή με την προθετικότητά τους, ενώ, στην πραγματικότητα, παραμένουν ανέγγιχτοι από την εσώτερη τους επιθυμία για αλλαγή.

Κάθονται χωρίς να το ξέρουν και «κλωσάνε» κλούβια αυγά.

Γρηγόρης Βασιλειάδης, Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής, Διδάκτορας Ψυχολογίας (Ph.D.).

Πηγή: aftognosia.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Τρώμε πολύ όταν δεν είμαστε παρόντες στη ζωή μας

Μερικές φορές αναλογίζομαι την ποιότητα της ζωής μας. Πόσο ευχαριστημένοι είμαστε από όσα έχουμε ζήσει; Αν κάποιος μας έλεγε σήμερα ότι είναι η τελευταία μας μέρα πόσο γεμάτη θα την βαθμολογούσαμε με μια κλίμακα από το 0 έως το 10; (όπου 0 σημαίνει εντελώς άδεια και 10 σημαίνει πολύ γεμάτη).

Πρόσφατα ένας εβδομηνταπεντάρης, σε μια φιλοσοφικού τύπου συζήτηση που είχαμε για τη ζωή, μου αποκρίθηκε με σοφία και γνώση ότι «η ζωή είναι πάρα πολύ μικρή γι’ αυτό αξίζει να ζεις την κάθε στιγμή».

Η τετριμμένη ατάκα του παππού στάθηκε αφορμή για περισυλλογή και εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα το τελευταίο βιβλίο του ο Iρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας» όπου είχα διαβάσει το εξής: «Ο φόβος που νιώθουμε για τον θάνατο είναι άμεσα συνδεδεμένος με το πόση ζωή δεν έχουμε ζήσει».

Μέσα από τα σοφά κατά τα άλλα λόγια του παππού και του διάσημου συγγραφέα διαπίστωσα την πλήρη αποσύνδεση μας με το παρόν. Ένα παρόν μέσα στο οποίο σχεδόν δεν βρισκόμαστε ποτέ.

Τις προάλλες με επισκέφτηκε στο γραφείο μια κυρία όπου το πρόβλημα της ήταν η μεγάλη κατανάλωση φαγητών και γλυκών αργά το βράδυ στην τηλεόραση. Γι’ αυτήν είναι η μοναδική στιγμή όπου μπορεί να ηρεμήσει. Τα παιδιά είναι για ύπνο, ο σύζυγος στην δικιά του τηλεόραση και η ίδια αγκαλιά με ότι μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχει μέσα στο ντουλάπι.

Όμως δεν έχει κάτι συγκεκριμένο να δει στην τηλεόραση. Δεν βλέπει την αγαπημένη της σειρά, ούτε κάποια ταινία που να την ενδιαφέρει. Δεν ξέρει αν προτιμάει να φάει κάτι γλυκό ή κάτι αλμυρό. Για την ακρίβεια δεν βλέπει και πολύ καλά αυτό που βάζει στο στόμα της.

Τις περισσότερες φορές αδυνατεί να προσδιορίσει την γεύση του, την υφή του ή την μυρωδιά του. Δεν βρίσκεται ούτε μπροστά στην τηλεόραση, ούτε μπροστά στο φαγητό της. Σκέφτεται τη δουλειά. Τα λεφτά. Τα παιδιά. Την σχέση της. Τα κιλά της. Αλλά δεν σηκώνει βλέμμα από την τηλεόραση. Νιώθει απογοήτευση και αβεβαιότητα. Δεν ξέρει τι να πρωτοπιάσει. Απλά τρώει.

Μέχρι που δεν πάει άλλο και φεύγοντας για ύπνο ζαβλακωμένη και σχεδόν κακοποιημένη από το φαγητό αφήνει πίσω μια τελευταία σκέψη. Από αύριο κομμένα όλα! Από αύριο... Σ’ όλο το βράδυ δεν υπήρξε στο παρόν της ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Το μυαλό ήταν βυθισμένο σε σκέψεις που είχαν να κάνουν με το παρελθόν και το μέλλον.

Ακούγοντας με προσοχή όλα τα παραπάνω προσπαθούσα να σκεφτώ με ποιο τρόπο θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος όντας διαιτολόγος. Πόσο συνδεδεμένος θα ήμουν στο δικό μου παρόν εάν της έλεγα αντί για τα κρουασάν, τις σοκολάτες, τα πατατάκια και τους ξηρούς καρπούς να έτρωγε γιαουρτάκι με μέλι και καρύδια; Αν το έκανα μάλλον δεν θα άκουγα. Και αν δεν ακούς, δεν είσαι παρών!

Μήπως το γιαουρτάκι θα προσέθετε ποιότητα στη ζωή της παραμερίζοντας όλα όσα έχει στο μυαλό της; Σίγουρα όχι! Απλά θα της μείωνε το βάρος με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα άντεχε να το κρατήσει για καιρό. Η απογοήτευση όμως θα ήταν μεγάλη καθώς θα ανακάλυπτε ότι η απώλεια βάρους που πέτυχε δεν ήταν αρκετή για να φτάσει τις προσδοκίες που είχε.

Πολλές φορές η ανάγκη για να αποκτήσουμε τον έλεγχο στη ζωή μας εκφράζεται μέσω της προσπάθειας για μείωση του βάρους που θέλουμε να πετύχουμε μέσα από τον περιορισμό της τροφής μας. Είναι πολύ πιο εύκολο όλα μας τα προβλήματα να τα κάνουμε ένα κουβάρι και να καρφιτσώσουμε επάνω την ταμπέλα «Δίαιτα» κυνηγώντας με μανία το ξεφόρτωμα των κιλών αντί να σκεφτούμε τη σχέση μας με τη διατροφή και τη θέση της στη ζωή μας.

Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξεις μια συμπεριφορά αν δεν είσαι παρών την ώρα που τη κάνεις. Αν τρως με την προσοχή σου αποσπασμένη αλλού όπως για παράδειγμα με τις σκέψεις να τρέχουν μπροστά στην τηλεόραση δεν θα μπορέσεις να αλλάξεις την συμπεριφορά. Δεν επικεντρώνεσαι στην μπουκιά, στην γεύση, στη μυρωδιά. Δεν μασάς καλά. Δεν αφιερώνεις χρόνο σ’ αυτό γιατί πάντα πρέπει να κάνεις κάτι άλλο. Αν όλο αυτό το φέρεις στην πλήρη επίγνωση σου τότε μόνο θα έχεις τον έλεγχο της πράξης σου.

Για να χορτάσεις λοιπόν το σώμα σου θα πρέπει παράλληλα να έχεις χορτάτη την ζωή σου. Και για να έχεις χορτάτη τη ζωή σου θα πρέπει να είσαι παρών. Παρών σ’ αυτό που βλέπεις, που αισθάνεσαι, που μυρίζεις, που αναπνέεις.

Παρών σ’ αυτό που τρως, παρών σ’αυτόν που μιλάς, παρών στον χώρο που βρίσκεσαι. Το παρόν είναι ουσιαστικά η μοναδική στιγμή μέσα στην οποία υπάρχουμε. Και το να δίνεις σημασία στο παρόν είναι η μοναδική στιγμή όπου μπορείς πραγματικά να ζεις.

Από την επιστημονική ομάδα του διατροφολόγου Ευάγγελου Ζουμπανέα, Αντρέας Κωνσταντίνου / Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

Πηγή: diatrofi.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Γάτα χρώματος μαύρου...

Είμαι μία μαύρη γάτα. Ναι, μαύρο είναι το χρώμα μου, αλλά τι σημασία έχει;

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν με βλέπουν έρχονται κοντά μου, θέλουν να ζουλήξουν την κοιλιά μου έστω και για λίγο, μου πετάνε ένα κομμάτι από το φαγητό τους.

Είμαι μία γάτα. Χρώματος μαύρου. Αλλά τι σημασία έχει το χρώμα. Ή θα μπορούσε ίσως να έχει; Τι να σας πω....

Εμένα οι άνθρωποι με αγαπούν και νερό μου βάζουν για να έχω να πίνω και με το χρώμα μου με δέχονται. Πολλοί με βρίσκουν και πανέμορφη. Γιατί στον κόσμο αυτό υπάρχουν πολλά χρώματα... μπλε, κόκκινο, κίτρινο, μαύρο... ε σε εμένα ήρθε το μαύρο, τι να κάνουμε.

Δεν ξέρω, σε εσάς, στον κόσμο των ανθρώπων το χρώμα τι ρόλο παίζει;

Είμαι μία γάτα. Χρώματος μαύρου. Αλλά για εμένα δεν έχει σημασία. Και κόκκινη, και μπλε να ήμουν θα κυνηγούσα ποντίκια, θα έψαχνα τροφή, θα έτρεχα όταν έβλεπα κάποιο άγριο σκύλο, θα φοβόμουν να περάσω το δρόμο. Σε όλα τα χρώματα, τα ίδια θα έκανα.

Στον δικό μου πλανήτη, αυτό των γατιών, το χρώμα δεν παίζει ρόλο. Αυτοί που μας αγαπούν, αγαπούν όλα μας τα χρώματα, σε όλα όμορφες είμαστε. Στον δικό σας πλανήτη, δεν ξέρω γιατί το χρώμα διαχωρίζει τόσο τους ανθρώπους, γιατί μερικοί σε αγαπούν ή σε μισούν για αυτό.

Είμαι μία γάτα. Χρώματος μαύρου. Αλλά ποτέ δε με ένοιαξε αυτό, αυτά να σε κρίνουν από το χρώμα σου τα βρίσκεις σε εσάς τους ανθρώπους.

Είμαι μία γάτα. Χρώματος μαύρου. Αλλά, άνθρωποι, το χρώμα σας εμπόδισε να με αγαπήσετε;

Μαρία Σκαμπαρδώνη





ΠΗΓΗ....http://www.o-klooun.com/

Διαβάστε Περισσότερα

Παιδίατρος στην Μονάδα Υγείας ΠΕΔΥ Έδεσσας κάθε Τρίτη-Τετάρτη-Παρασκευή

Ανακοίνωση από την Μονάδα Υγείας ΠΕΔΥ Έδεσσας 

Η Μονάδα Υγείας ΠΕΔΥ 'Εδεσσας (πρώην ΙΚΑ ) ενημερώνει τους πολίτες της 'Εδεσσας και των περιχώρων  ότι στη Μονάδα μας υπάρχει παιδίατρος ο οποίος θα εξυπηρετεί περιστατικά τρεις(3) φορες την εβδομάδα. Συγκεκριμένα οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εξυπηρετούνται κάθε Τρίτη-Τετάρτη-Παρασκευή.
Στη μονάδα εξετάζονται και εμβολιάζονται και τα ανασφάλιστα παιδιά.

Για την καλύτερη εξυπηρέτηση σας, παρακαλούμε να απευθύνεστε για να κλείνονται τα  ραντεβού στο τηλέφωνο 2381027028

                                             Ο ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ

                                              ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο ταχυδρόμος

Όταν ο ταχυδρομικός διανομέας Σέρτζιο Αλμπέρτι, πήρε την διαταγή να κάνει διανομή αλληλογραφίας στη συνοικία Νιστορέλλι,  η καρδιά του χτύπησε δυνατά. Μέσα στο μυαλό του στριφογύρι­ζε πάντα η σκέψη να συναντήσει τη Τζόρτζια, την κοπέλα που είχε γνωρίσει και  αγαπήσει νέος, και, που αγαπούσε α­κόμη. Όμως, δεν είχε κατορθώσει τόσον καιρό να βρει μια δικαιολογία και να την πλησιάσει.  Το μόνο που είχε κάνει ήταν που της έστειλε ένα βιβλίο που είχε γρά­ψει ο  ίδιος και που μιλούσε για τη  ζωή του, για τα χρόνια της αγάπης τους. Το είχε κλείσει σ' ένα πολυτελή φάκελο, είχε γράψει επάνω τη διεύθυνση της Τζόρτζια και το 'χε ταχυδρομήσει μέσα από την υπηρεσία του. Τώρα, όμως, αυτή η αλλα­γή της διανομής θα τον έφερνε σύντομα κοντά της. Είχε τώρα όλο το δικαίωμα να χτυπήσει  το κουδούνι του σπιτιού της, να την ξαναδεί.

        Βέβαια η Τζόρτζια  ήταν εδώ και κάμποσα χρόνια παντρεμένη, και είχε και δυο παιδιά. Είχε παντρευτεί λίγους μήνες μετά από όταν εκείνος έφυγε  για τη Βεγγά­ζη. Άγνωστο γιατί. Σ ένα γράμμα που του 'στειλε, τότε, του 'χε γράψει πως τ' αποφάσισε διότι την πίεσαν οι δικοί της. Και του ζητούσε να την ξεχάσει και να μην την ενοχλήσει πια.

        Εκείνο το γράμμα του είχε ξεσκίσει τα στήθια. Την αγαπούσε πολύ τη Τζόρτζια. Γι' αυτό και πικρά­θηκε  πολύ. Κι αυτή η πίκρα τον έκανε να μείνει εννιά ολόκληρα χρόνια στα ξένα, προσπαθώντας να ξεχάσει. Μα κάποτε κουρά­στηκε, νοστάλγησε την πατρίδα. Και ξα­ναγύρισε. Γύρισε αποτυχημένος. Και για να 'χει μια δουλειά να ζει, ζήτησε να διοριστεί ταχυδρομικός διανομέας. Έτσι, μή­νες τώρα, παρά τα σαράντα του χρόνια, φορτωνόταν κάθε πρωί τη μεγάλη δερ­μάτινη τσάντα του,  με  τα λογής - λογής μαντάτα κι  έπαιρνε τους δρόμους.

       Μα από τις πρώτες κιόλας μέρες είχε κάνει τη  διαπίστωση πως ήταν καλύτε­ρα έτσι…… Πιο πολύ, όμως,  μακάριζε την τύχη του, τώρα   που του άλλαξαν συνοι­κία και που  θα του δινόταν η ευκαιρία να ξαναδεί την Τζόρτζια. Από το ίδιο κιό­λας πρωί κάποιο γράμμα θα απευθυνόταν  σ εκείνη,  κι αυτός   πιστός στο καθήκον, φορτωμένος τη  μεγάλη τσάντα του,  γε­μάτη από γράμματα, θα χτυπούσε το κου­δούνι της. Η Τζόρτζια θα άνοιγε, και  θα 'βλεπε   μπροστά της τον ταχυδρόμο, τον Σέρτζιο!... Άραγε  θα  τον αναγνώρι­ζε;
**********
      Το γράμμα για τη Τζόρτζια δεν άρ­γησε να 'ρθει.  Ο Σέρτζιο το 'πιασε στα χέρια  του  με ιδιαίτερη  συγκίνηση.
— Σήμερα θα συναντήσω την Τζόρ­τζια, μονολόγησε  με ανείπωτη χαρά. Κι αναρωτήθηκε για­τί τον είχε ξεχάσει. Λίγο έλειψε να δακρύσει, εκεί μπροστά στους συναδέλφους του.   
      Μα η καρδιά του κόντεψε κυριολεκτικά   να σπάσει, όταν πήρε το δρόμο του σπιτιού της και   ιδιαίτερα τη   στιγμή που χτύπησε το κουδούνι.
—  Ποιός είναι; ακούστηκε η φωνή της  Τζόρτζια από το επάνω πάτωμα, καθώς η  πόρτα  άνοιγε.  
— Ο ταχυδρόμος, απάντησε  ο  Σέρτζιο.
      Πόσο γελοία του φάνηκε αυτή η απάντηση. Πόσο γέλασε  μέσα του μ' αυτήν την τελευταία εικόνα που τον έκανε να παίξει το θέατρο της ζωής.
 — Έρχομαι αμέσως, φώναξε η Τζόρ­τζια. Και, σε λίγο ακούστηκε να κατεβαίνει τις σκάλες.
      Η  καρδιά  του Σέρτζιο σταμάτησε σαν την αντίκρισε. Η Τζόρτζια, η ίδια η Τζόρτζια,  όπως την ήξερε εκείνος! Στάθηκε  να την  κοιτάζει  αποσβολωμένος.
— Μπα, αλλάξαμε ταχυδρόμο; τον  συ­νέφερε η φωνή της.
— …..Ναι, από σήμερα θα είμαι εγώ στην περιοχή σας,  απάντησε και την κοίταξε κατάματα. Μετά συνέχισε:  «Έχετε ένα   συστημένο  γράμμα».
      Το 'βγαλε από το  μάτσο που βαστούσε και της το 'δωσε.
Εκείνη το πήρε και καθώς κοίταζε τον αποστολέα, ο Σέρτζιο βρήκε την ευκαιρία να την κοιτάξει ερευνητικά. Μα για λίγο, γιατί η Τζόρτζια σηκώνοντας το βλέμμα της, του στέρησε αυτή   τη   χαρά.
— Είναι  από τη   μητέρα  μου,  είπε.
    «Θα μ' αναγνωρίσει  άραγε» σκέφτηκε ο Σέρτζιο. Μετά, όμως, θυμήθηκε το πρόωρα γερασμένο πρόσωπό του,  τα  γκρίζα  του μαλλιά και  το απέκλεισε…..
— Σας παρακαλώ,  είπε  μετά εκείνη. Θέ­λω να επιστρέψω αυτό  το φάκελο. Εί­ναι ένα βιβλίο που μου έστειλαν,  άλλα δε  μπορώ να το  κρατήσω... Μπορείτε να το πάρετε; Θέλω να επιστραφεί  στον αποστο­λέα  του….
       Ο Σέρτζιο έριξε  μια ματιά στο   φά­κελο. Μια  αβάσταχτη πίκρα ένοιωσε  όταν τον είδε. Ήταν ο φάκελος  με το βι­βλίο του  που είχε στείλει πριν μερικές εβδομάδες. Τόσο πολύ τον μισούσε, λοιπόν που δεν ήθελε να 'χει τίποτα από αυτόν;
 — Θα μπορέσετε να το πάρετε; ξανα­ρώτησε εκείνη.
 — Πως, βέβαια...  απάντησε σα   χα­μένος, μόνο που...
 — Τι   πράγμα;
— Πρέπει  να γράψετε  επάνω   «ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ»…..
— Ευχαρίστως, να το γράψω...
     Δυο χοντρά δάκρυα πνίγηκαν κάτω α­πό τα βλέφαρα του Σέρτζιο.
— …Να σας δώσω μολύβι, είπε γεμάτος λύπη, και  έψαξε στις πελώριες τσέπες της στολής του.
— Ορίστε, της είπε σαν το βρήκε.
    Η Τζόρτζια το πήρε, και με μεγάλα ωραία γράμματα έγραψε πάνω στον ά­σπρο φάκελο «ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ».   Έ­πειτα του 'δωσε το  μολύβι και το φάκελο.
— Είναι, ένα βιβλίο χωρίς ενδιαφέρον, είπε σαν να 'θελε  να  δικαιολογηθεί. Ο Σέρτζιο κούνησε   συγκαταβατικά το  κεφάλι  του, αλλά διέκρινε μια πίκρα μέσα στην ψυχή της Τζόρτζια. Κι αναρωτήθηκε: Γιατί άραγε;
— Χωρίς ενδιαφέρον…. επανέλαβε. Με­τά ρώτησε:
—  Δεν αγαπάτε τα   βιβλία;
— Τα καλά βιβλία, ναι. Αυτό, όμως, δε μου πάει! «Η ιστορία   μιας δεκαοχτάχρονης», όπως λέγεται, είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει,  είπε και σχημάτισε ένα πικραμένο  χαμόγελο.
      Δυο απαντήσεις μαχαιριές δέχτηκε η καρδιά του Σέρτζιο. Δυο μαχαιριές που παρ' ότι δόθηκαν από τα σαν βελούδο χείλια της Τζόρτζια, την μάτωσαν τόσο, την κομμάτιασαν. Ξαφνικά μια ι­δέα του ήρθε στο νου. Να ζητήσει να κρα­τήσει αυτός το βιβλίο.  Έτσι θα 'βλεπε αν η Τζόρτζια έβρισκε το βιβλίο πράγματι ανιαρό ή αν το επέστρεφε μόνο και μόνο για να μη φανταστεί   ο συγγραφέας του πως τον θυμόταν. Και το τόλμησε:
— Μπορώ να σας ζητήσω μια χάρη, κυ­ρία;
— Παρακαλώ, τί θέλετε;
— Ξέρετε, εγώ  δε  μπορώ να διαθέσω χρήματα   για να αγοράσω βιβλία και σπά­νια μου χαρίζει κανείς. Μπορώ, λοιπόν,  να το κρατήσω;
 — Όχι, όχι, ξαφνιάστηκε η Τζόρτζια.  Σας παρακαλώ να επιστραφεί... Αν δεν μπορείτε….
 —  Όπως θέλετε, κυρία, θα κάνω το καθήκον μου, είπε, και την κοίταξε λυπη­μένα.
      Η Τζόρτζια παραξενεύτηκε απ' το βλέμμα του ταχυδρόμου μα δεν κατάλαβε   τίποτε περισσότερο. Τί να καταλάβει άλλωστε… Ένα ρυτιδιασμένο από την  πίκρα και τα βάσανα  πρόσωπο, με  άσπρα μαλλιά,   όμοιο  με  πολλά άλλα  δε φανερώνει και πολλά πράματα.
— Ευχαριστώ, αρκέστηκε να απαντήσει. Μέσα   της  όμως κάτι    το ακαθόριστο  της  προξένησε ταραχή.
       Εκείνη τη  στιγμή παιδικά βήματα  ακούστηκαν  στα σκαλιά.  Έπειτα φωνούλες  όλο παράπονο :
—  Μανούλα, πού είσαι;
—  Έρχομαι μικρά μου,  απάντησε   η Τζόρτζια.
       Όμως  αυτά  είχαν φτάσει κιόλας κον­τά τους.
—  Είναι τα παιδιά μου,  εξήγησε στον  ταχυδρόμο  μ ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.
     Κι εκείνος είδε ένα δεκάχρονο αγόρι με μαύρα μαλλιά και μια μικρούλα με κατάξανθες μπούκλες.
     «Σαν   τη  μητέρα της»,  σκέφτηκε  ο Σέρτζιο.
— Να σας ζήσουν, ευχήθηκε σχεδόν α­μέσως.
— Ευχαριστώ.  Εσείς  έχετε παιδιά;  Τον  ρώτησε εκείνη.
—  Όχι, δεν είμαι παντρεμένος  απάντησε.  Γι αυτό δε νοιώθω καμιά  από τις χαρές που νοιώθετε εσείς.
—  Λυπάμαι πολύ… Με συγχωρείτε αν  σας   στενοχώρησα.
—  Δεν πειράζει, είπε  ο Σέρτζιο  και δάκρυσε χω­ρίς να καταλάβει γιατί. Αντίο..., πρόσθεσε, κι  έφυγε προτού ν'   ακούσει το  δικό της χαιρετισμό.  Ψάχνοντας  στο μυαλό του να ανακαλύψει  τί έκρυβε  η Τζόρτζια….
      Η  Τζόρτζια δεν έκλεισε αμέσως την πόρτα.  Έμεινε να τον  κοιτάζει  καθώς απομακρυνόταν.
— Καλός άνθρωπος φαίνεται. Μα πα­ράξενος, μονολόγησε.
— Γιατί έκλαψε μαμά; τη  ρώτησε ο γιος της.
— Γιατί δεν έχει παιδιά, του εξήγησε.
—  Εγώ άμα παντρευτώ θα κάνω τέσ­σερα, πετάχτηκε η κορούλα της, κι έδει­ξε τρία από τα δαχτυλάκια της.
—Ελάτε, τους είπε. Πάμε επάνω.
     Και καθώς έκλεινε την πόρτα έριξε μια τε­λευταία ματιά στον ταχυδρόμο  που χτυπούσε τώρα το κουδούνι ενός άλλου σπιτιού.  Έπειτα ανέβηκε μαζί με τα παιδιά της και βάλθηκε να κάνει τις δουλειές της.
       Καθώς εργαζόταν σκεφτόταν που και που αν είχε κάνει καλά που επέστρεφε το βιβλίο. Βέβαια, εκείνος, ο  Σέρτζιο, θα πικραινόταν, αλλά έτσι έπρεπε να κάνει…
**********
      Την άλλη μέρα, ήταν η ώρα του φαγη­τού όταν ήρθε ο άντρας της. Τη  χαιρέτησε όπως συνήθως — χρόνια την ίδια  σκηνή  τώρα — κι ύστερα αφοσιώ­θηκε στα παιδιά του,  που έτρεξαν χαρού­μενα στην αγκαλιά του.
      Η Τζόρτζια πήρε το μεγάλο τραπεζομάντηλο για να στρώσει το τραπέζι. Μα  καθώς το  έστρωνε, έπιασε στα χέρια της την εφημερίδα που είχε φέρει πριν από λίγο ο άνδρας της. Ξαφνικά το μάτι της έπεσε σ' ένα χτυπητό τίτλο: «ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ  ΤΗΣ   ΠΕΡΙΟΧΗΣ  ΝΙΣΤΟΡΕΛΛΙ».
— Ο Ταχυδρόμος, ξεφώνισε! Κι  άρχισε να διαβάζει το κείμενο: «Χθες το μεσημέρι, ο ταχυδρομικός διανομέας   Σέρτζιο  Αλμπέρτι,   ετών……».
      Ένα  μαχαίρι καρφώθηκε στην κάρδια της.
— Μα τ' όνομα αυτό είναι εκείνου;  μο­νολόγησε τρομαγμένα…, ετών 40, ενώ διέσχιζε την διασταύρωση των οδών Σαμπιάνο και Μανφρέντι, παρεσύρθη από αυτοκίνητο  και πέθανε επί τόπου. Το θύμα βρέθηκε να κρα­τά  στην αγκαλιά  του το βιβλίο «Η IΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ  ΔΕΚΑΟΧΤΑΧΡΟΝΗΣ» που είχε  γράψει  ο ίδιος...».
        Άφωνη έμεινε η Τζόρτζια ενώ τα μά­τια της γέμισαν δάκρυα. Τα μισόκλεισε στην προσπάθεια να τα συγκρατήσει  κι  αυτά λες κι ήταν χείμαρροι κύλησαν καυτά στο μάγουλο της.
     Ο Σέρτζιο, ταχυδρόμος, μ' ένα βιβλίο στην αγκαλιά, μονολόγησε και  σφίχτηκε να πνίξει   ένα λυγμό. "Ω, γιατί να μη μου πει ποιος ήταν!», φώναζε μέσα της και κοί­ταξε τη φωτογραφία που δημοσίευε η εφημερίδα. Χαμογελαστός την κοιτούσε ο Σέρτζιο. Και δεν ήταν ούτε νέος, ούτε γέρος. Ήταν ο Σέρτζιο  όπως, τον φαν­ταζόταν τα πρώτα χρόνια μετά το γάμο της. Όπως τον ήθελε ! . . .
      Έβγαλε το μικρό της μαντήλι και σκούπισε τα δάκρυα. Φοβήθηκε μήπως μπει ο άνδρας της.  Όταν  θα 'μενε μόνη της, θα 'κλαιγε, θα 'κλαιγε ασταμάτητα.
— Τζόρτζια, ετοίμασες; ακούστηκε εκείνη τη  στιγμή η φωνή του  συζύγου  της που έμπαινε στην τραπεζαρία.
       Εκείνη δεν απάντησε. Προσπάθησε μόνο να μη φανεί πως έκλαψε.  Μα δεν το πέτυχε….
— Μα τι έχεις, κλαις; ρώτησε ο άνδρας της. Μα βέβαια. Κι  έχεις δίκιο.  Ήταν, λένε, καλός άνθρωπος ο ταχυδρόμος μας.
—  Τον  ήξερες;
     Τώρα η Τζόρτζια δεν μπόρεσε να κρατηθεί. Ξέσπασε σε λυγμούς, δυνατούς λυγμούς...
     Σιωπηλοί έμειναν για λίγο  ο άνδρας της και τα παιδιά της που είχαν πλησιά­σει.  Έπειτα εκείνος προσπάθησε να την παρηγορήσει...
—  Έλα, μην κλαις. Δεν κάνει…. Σε βλέπουν και τα παιδιά...
—Τον καημένο, είπε η Τζόρτζια, για να δικαιολογήσει την κατάσταση. Και  να σκεφτείς ότι μου πρότεινε να αγοράσω   ένα  βιβλίο του   κι' εγώ αρνήθηκα...
— Σώπασε  τώρα... Δεν φταις  εσύ...
— Ναι, έχεις δίκιο. Μόνο θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Να μου αγοράσεις ένα από τα βιβλία του...
—  Ό,τι  θέλεις  αγάπη   μου.  Αλλά    σε παρακαλώ μην κλαις. . .
—  Έλα μαμά, μην κλαις,   είπε και ο δε­κάχρονος  γιος της που πήγε κοντά της.
— Καλά παιδί μου, δεν κλαίω, είπε και του χάιδεψε το σγουρό κεφαλάκι του. Δεν κλαίω... Μα, να, ο Σέρτζιο αγαπούσε τα παιδιά.
— Όλα τα παιδιά μαμά…. ρώτησε ο μι­κρός.
— Όλα τα παιδιά   σαν και σένα. . .
Και κοιτάζοντας το, είπε μέσα της.
— Και θα τ' αγαπούσε πιο πολύ αν ήξερε πως  εσύ  είσαι δικό του παιδί!....

         ΒΑΣΙΛΗΣ  ΠΑΝ. ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ





Πηγή : www.koutouzis.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ποιοι γονείς έχουν επιθετικά παιδιά;

Ποιοι γονείς έχουν επιθετικά παιδιά;

Έρευνες έχουν δείξει ότι η παιδική επιθετικότητα επηρεάζεται από την ψυχοδυναμική της οικογένειας…

Τι μπορεί όμως να κάνουν λανθασμένα οι γονείς που οδηγεί τελικά στην ανάπτυξη της επιθετικότητας;

1. Η εξελικτική ψυχολογία υποστηρίζει ότι οι γονείς που χρησιμοποιούν αυστηρές τιμωρίες έχουν επιθετικά παιδιά.

Πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που σκέφτονται ότι μια αυστηρή τιμωρία για την επιθετική ενέργεια του παιδιού τους θα επενεργήσει κατασταλτικά και θα την μετριάσει. Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Τα παιδιά που έχουν τιμωρηθεί συστηματικά για την επιθετικότητα τους είναι κατά κανόνα πιο επιθετικά από ό,τι είναι τα παιδιά που είχαν επιεικέστερη μεταχείριση.

Αυτό συμβαίνει γιατί η τιμωρία προκαλεί έντονη εσωτερική θυμική αναστάτωση, γεγονός που προκαλεί περισσότερη επιθετικότητα. Επίσης, ο επιθετικός γονέας αποτελεί πρότυπο για μίμηση. Έτσι το παιδί εκδηλώνει μεγαλύτερη επιθετικότητα μιμούμενο τις επιθετικές ενέργειες του τιμωρητικού γονέα.

2. Οι γονείς που δείχνουν μεγάλη ανοχή στην επιθετικότητα του παιδιού και την αφήνουν ελεύθερα να εκδηλώνεται τελικά έχουν επιθετικά παιδιά.

Οι γονείς που επιτρέπουν στο παιδί να εκφράζει ελεύθερα τις επιθετικές του διαθέσεις και προς τους ίδιους και προς τους άλλους (γιατί πιθανότατα πιστεύουν ότι η ελεύθερη έκφραση μιας αρνητικής διάθεσης έχει καθαρτικό και θεραπευτικό χαρακτήρα) έχουν επιθετικά παιδιά, γιατί η επιθετικότητα παράγει επιθετικότητα.

Οι γονείς πρέπει να φροντίζουν να αποτρέπουν τη δημιουργία εκρηκτικών καταστάσεων και να αποτρέπουν διαμάχες και αντιδικίες μεταξύ των παιδιών, χωρίζοντάς τα πριν αρχίσουν οι διαπληκτισμοί. Όταν όμως εκδηλωθούν τέτοιες ενέργειες πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια –εκτός της αυστηρής τιμωρίας- να τις σταματήσουν το συντομότερο.

Ο στοργικός γονέας μπορεί να επινοήσει ποικίλους τρόπους να καθησυχάσει το παιδί και να το επαναφέρει γρήγορα στην ηρεμία και την τάξη.

Πηγή: rotasapantaw.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ποιος είσαι πραγματικά; Το παζλ της προσωπικότητας

Τι σε κάνει να είσαι εσύ; Στους ψυχολόγους αρέσει να μιλάνε για τα γνωρίσματά μας, ή για τα ορισμένα χαρακτηριστικά μας που μας κάνουν αυτό που είμαστε.

 Αλλά ο Μπράιαν Λιτλ ενδιαφέρεται περισσότερο για εκείνες τις στιγμές που ξεπερνάμε αυτά τα γνωρίσματα - μερικές φορές επειδή το απαιτεί η κουλτούρα μας, άλλες επειδή εμείς το απαιτούμε από τους εαυτούς μας. Ακολουθήστε τον Λιτλ καθώς αναλύει τις αναπάντεχες διαφορές ανάμεσα στους εσωστρεφείς και τους εξωστρεφείς και εξηγεί γιατί η προσωπικότητά σας μπορεί να είναι πιο ελαστική απ' όσο νομίζετε.

ΠΗΓΗ...http://www.ted.com/

Διαβάστε Περισσότερα

«Τριζόνια» του Γεώργιου Σεφέρη

Τριζόνια

Τὸ σπίτι γέμισε τριζόνια
χτυποῦν σὰν ἄρρυθμα ρολόγια
λαχανιασμένα. Καὶ τὰ χρόνια
ποὺ ζοῦμε σὰν αὐτὰ χτυποῦν
καθὼς οἱ δίκαιοι σιωποῦν                  5
σὰ νὰ μὴν εἶχαν τί νὰ ποῦν.

Κάποτε τ᾿ ἄκουσα στὸ Πήλιο
νὰ σκάβουνε γοργὰ ἕνα σπήλαιο
μέσα στὴ νύχτα. Ἀλλὰ τὸ φύλλο
τῆς μοίρας τώρα τὸ γυρίσαμε            10
καὶ μᾶς γνωρίσατε καὶ σᾶς γνωρίσαμε
ἀπὸ τοὺς ὑπερβόρειους ἴσαμε
τοὺς νέγρους τοῦ ἰσημερινοῦ
ποὺ ἔχουνε σῶμα χωρὶς νοῦ
καὶ ποὺ φωνάζουν σὰν πονοῦν.      15

Κι ἐγὼ πονῶ κι᾿ ἐσεῖς πονεῖτε
μὰ δὲ φωνάζουμε καὶ μήτε
κἂν ψιθυρίζουμε, γιατί
ἡ μηχανὴ εἶναι βιαστικὴ
στὴ φρίκη καὶ στὴν καταφρόνια      20
στὸ θάνατο καὶ στὴ ζωή,
Τὸ σπίτι γέμισε τριζόνια.

Πρετόρια, 16 Γενάρη ῾42





πηγή:  http://users.uoa.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

"Θα βρίσκομαι εκεί..." - Τζον Στάινμπεκ Τα σταφύλια της οργής

Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. 
Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους...  

Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.  

Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.  

Θα βρίσκομαι εκεί...

Τζον Στάινμπεκ 
Τα σταφύλια της οργής

Διαβάστε Περισσότερα