Ο καφές που διχάζει: Τούρκικος ή Ελληνικός ο καφές

Ακόμη και το όνομά του… διχάζει.

Ο καφές αυτός ονομάζεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με την χώρα. Ο καφές αυτός συναντιέται ακόμα με τις ονομασίες «αρμένικος καφές» (στην Αρμενία), «αραβικός καφές», ή «μεσανατολικός καφές».

Στις χώρες των Βαλκανίων ονομάζεται συνήθως «τούρκικος» ενώ στην Κύπρο καλείται «κυπριακός».

Στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι διαδεδομένη η ανάμιξη του καφέ με κάρδαμο και άλλα αρωματικά φυτά.

Στην Ελλάδα ήταν δεκτός & δεδομένος ως «τούρκικος» μέχρι την δίωξη των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη το 1955, οπότε ο κόσμος, ως διαμαρτυρία, άρχισε να τον αποκαλεί «ελληνικό».

Η παρασκευή του καφέ με αυτόν τον τρόπο, χωρίς φιλτράρισμα, προέρχεται σχεδόν σίγουρα από τον αραβικό κόσμο.

Στην Ελλάδα διαδόθηκε κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου .

Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι που παρασκεύασαν τέτοιου είδους καφέ ήταν οι Βεδουίνοι της Μέσης Ανατολής οι οποίοι έβαζαν την χύτρα του καφέ πάνω στην άμμο που κάλυπτε την στάχτη και τα κάρβουνα για να τα κρατήσει ζωντανά.

Γι’ αυτό υπάρχει και η παράδοση να ψήνεται ο καφές πάνω σε άμμο (στη χόβολη) στα παραδοσιακά καφενεία.

Η διάδοσή του στα Βαλκάνια πρέπει να είναι -σχεδόν σίγουρα- απόρροια της εμπορικής ακμής του λιμανιού της Υεμένης απ’όπου πρέπει να έφθασε και στον Ελλαδικό χώρο.

Παρότι το αφέψημα του καφέ καταναλώθηκε για πρώτη φορά στην Ανατολική Αφρική, η Τουρκία ανέπτυξε μία μοναδική κουλτούρα γύρω από αυτόν, που εξελίχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 16ου αιώνα, από όπου τον γνώρισε και η Ευρώπη.

Λέγεται ότι στα μέσα του 1500 ένας οθωμανός κυβερνήτης  πήρε τον καφέ μαζί του από την Υεμένη και επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη  τον παρουσίασε στον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α’ τον Μεγαλοπρεπή, ο οποίος στη συνέχεια τον κατέστησε ένα δημοφιλές ρόφημα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το 1683, στη διάρκεια της αποτυχημένης πολιορκίας της Βιέννης από τους Οθωμανούς, τα ηττημένα στρατεύματα άφησαν πίσω τους σακιά με κόκκους καφέ έξω από τα τείχη της πόλης. Αυτά στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη  Βιέννη και τότε άνοιξαν  τα πρώτα καφενεία της πόλης – η απαρχή της περίφημης παράδοσης της αυστριακής πρωτεύουσας στον καφέ.

Στη Τουρκία τα καφενεία λειτουργούσαν ως χώροι συγκέντρωσης, ανταλλαγής ειδήσεων και ιδεών. Αυτοί οι χώροι έγιναν τόσο δημοφιλείς, που περισσότεροι άνθρωποι περνούσαν χρόνο σε αυτούς παρά στα τζαμιά. Η οθωμανική κυβέρνηση αισθάνθηκε να απειλείται από αυτή την κοινωνικοποίηση των ανθρώπων στα καφενεία με αποτέλεσμα τον 17ο αιώνα να επιβάλλει αυστηρές απαγορεύσεις στην κατανάλωση καφέ.

Ωστόσο, αυτή η κίνηση δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα και ο καφές εξακολουθούσε να είναι ένα δημοφιλές ρόφημα τόσο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και σε άλλες χώρες. Σήμερα, αυτό που επικράτησε να αποκαλείται τουρκικός καφές δεν αποτελεί απλά μέρος της παράδοσης των Τούρκων αλλά και  πηγή εσόδων όχι μόνο από την εσωτερική κατανάλωση αλλά και από τον τουρισμό.

Ο τουρκικός καφές συμπεριελήφθη στη λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO – ακόμη μία επιτυχής καταχώρηση της Τουρκίας στον σχετικό κατάλογο.  Η πρόταση της τουρκικής αποστολής εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία.

Ο όρος «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» αναφέρεται σε παραδόσεις ή ζωντανές εκφράσεις που έχουν κληροδοτηθεί από τους προγόνους κάθε έθνους, όπως προφορικές παραδόσεις, τέχνες, κοινωνικές πρακτικές, γιορτές, τελετές, γνώσεις και τεχνικές.

Η UNESCO απεδέχθη ότι ο τουρκικός καφές και η τελετουργία του θεωρούνται σημαντικό κομμάτι της κοινωνικοποίησης στη Τουρκία, ενώ ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο σερβίρεται παίζει ρόλο στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αξλιζει να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα η Τουρκία έχει εξασφαλίσει δέκα καταχωρήσεις στη λίστα Αυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, μεταξύ αυτών το μαντζούνι μεσίρ, η τουρκική εκδοχή του θεάτρου σκιών του Καραγκιόζη, η παραδοσιακή πάλη Κιρκπινάρ και το γαμήλιο φαγητό κεσκέκι.

Πληροφορίες από: el.wikipedia.org-www.tovima.gr

Πηγή: constantinoupoli.com

Διαβάστε Περισσότερα

Και τι γίνεται όταν ερωτεύεσαι μια ιδέα;

Γράφει η Ζωή Νικολαϊδου

Την ιδέα ότι γρήγoρα θα γυρίσεις σπίτι να πιεις μια καυτή σοκολάτα δίπλα στο αναμμένο τζάκι, όταν είσαι έξω στους -5Ο C και το κρύο διαπερνάει το τρεμάμενο σώμα σου.

 Την ιδέα ότι αύριο κιόλας θα έχεις νέα από τη δουλειά των ονείρων σου που με ενθουσιασμό έστειλες την αίτησή σου μόλις σήμερα.

 Την ιδέα ότι την επόμενη φορά που θα πας σε αυτό το χαριτωμένο ζαχαροπλαστείο, θα σου πιάσει κουβέντα το Γαλλάκι από τη Λυών με τα όμορφα καστανά μάτια και τη λευκή επιδερμίδα.

 Την ιδέα ότι τα Χριστούγεννα οι φίλοι σου θα έρθουν να σου κάνουν έκπληξη και δε θα τα περάσεις μόνη σου έξω από την Όπερα πουλώντας σπίρτα, όπως λες χαριτολογώντας.

…και μια πιο τρελή ιδέα;

Την ιδέα ότι μια μέρα η πιο αγγελική φωνή που άκουσες σε εκείνη τη συναυλία θα τραγουδάει μόνο για σένα, όσα η αγάπη ονειρεύεται.

 Την ιδέα ότι μια μέρα εκείνος ο ταλαντούχος νεαρός του οποίου οι λέξεις χορεύουν, τα λόγια ταξιδεύουν και οι σκέψεις εμπνέουν, θα σου αφιερώσει ένα κείμενο.

 Την ιδέα ότι αυτός που πρώτος επιβράβευσε την αντιδραστικότητα και την αντισυμβατικότητά σου, σου δίδαξε το φεμινισμό και το ότι τα πράγματα δεν έχουν δυο όψεις μα χίλιες δυο, θα επιστρέψει και θα σου κλείσει ξανά το μάτι με τον ίδιο τρόπο.

…και ακόμα την ιδέα του χρόνου;

Την ιδέα ότι μπορείς να ταξιδέψεις πίσω στο χρόνο. Να ξυπνήσεις ένα πρωινό στην Αθήνα του Σωκράτη, ένα άλλο στο Παρίσι του Ουγκώ, μετά από καιρό στο Λονδίνο του Σαίξπηρ και τέλος στη Βιέννη του Μότσαρτ. Γιατί η εποχή σου σου φαίνεται πολύ μικρή και στενάχωρη κι έτσι ελεύθερη όπως γεννήθηκες, δεν αντέχεις να περιορίζεσαι.

 Την ιδέα ακόμα ότι μπορείς να ταξιδέψεις μπροστά στο χρόνο. Τι θα 'ναι άραγε αυτό που θα ξεχωρίζει αυτή την εποχή, ποιοι από τους σύγχρονούς μας θα μείνουν στην ιστορία και με ποια κριτήρια;

Το ρίσκο.

Φοβάσαι να δεις την ιδέα σου να πραγματοποιείται. Γιατί; Μα γιατί φοβάσαι μη χάσεις τον έρωτα. Πώς να βγεις από το σύννεφο; Κι αν σε τυφλώσει ο ήλιος; Θα γεμίσεις εγκαύματα και τραύματα τα οποία δύσκολα θα απαλύνουν την πληγωμένη σου ψυχή.

 Ένα κορίτσι έκανε κάποτε ένα ταξίδι μοναχικό, σε μια χώρα ξένη, σκοτεινή, γεμάτη σύννεφα αλλά και ένα μυστήριο πασπαλισμένο με σκόρπιες νότες μαγείας. Μίσησε αλλά και λάτρεψε τον τόπο αυτό ταυτόχρονα. Της έβγαλε ένστικτα που δεν ήξερε μέχρι τότε ότι υπήρχαν μέσα της. Η αλήθεια είναι ότι δεν τόλμησε να ξαναπάει εκεί ποτέ, όπως δεν τολμάς κι εσύ να δεις τους έρωτές σου να ζωντανεύουν.

Ένα άλλο κορίτσι είναι ερωτευμένο από καιρό. Είναι ερωτευμένο με την ιδέα να γράψει. Να γράψει κάτι δικό της, ολοδικό της, και να το μοιραστεί. Μεσάνυχτα το γράφει με πρησμένα μάτια και ξημερώματα το σκίζει με απογοήτευση και το πετά.

Οι λέξεις τη στοιχειώνουν, το κεφάλι της γεμίζει ιδέες και τα σκηνικά γίνονται παράσταση μπρος της. Είναι το μικρό της θεριό. Όταν πιάνει μολύβι και χαρτί, το θεριό κάνει πίσω, τρομάζει. Δεν μπορεί να τιθασευθεί, να μπει σε τάξη, να προσαρμοστεί στα καλούπια των αμέτρητων οριζόντιων γραμμών του τετραδίου.

Θυμάται τη φίλη της που διερωτόταν «γιατί τα γράμματά σου δεν πατάνε ποτέ στις γραμμές του τετραδίου;». Πού είναι άραγε το θεριό της πιο ελεύθερο; Στο κεφάλι της ή σε κάποιο φύλλο χαρτί; Το κορίτσι παίρνει επιτέλους το ρίσκο και γράφει. Γράφει για αυτήν αλλά πρωτίστως γράφει για σένα. Ναι για σένα, το μεγαλύτερο έρωτά της, τον άγνωστο αναγνώστη. Κι οραματίζεται τα βλέφαρά σου να κλείνουν και τα μάτια σου να ανοίγουν με μια νέα λάμψη, τα χείλη σου χαλαρά και το πρόσωπό σου να λάμπει.

Εσύ; Εσύ τι κάνεις;

ΠΗΓΗ...http://www.exostispress.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Να παίρνεις την ευθύνη...

Να παίρνεις την ευθύνη...

Κάθε φορά που κοιτάς τον καθρέφτη, μάθε να κοιτάς στα μάτια τον εαυτό σου. Μην αποφεύγεις αυτό το βλέμμα, είναι το βλέμμα της ευθύνης. Της ευθύνης για αυτό που είσαι, αυτό που έγινες...

Ναι, εσύ έχεις την ευθύνη. Όχι για τη σάρκα σου, αλλά για το βλέμμα των ματιών σου,την καθαρότητά τους, τον τρόπο που κοιτάζεις. «Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής» , πόσο χιλιοειπωμένη φράση! Κι όμως , απόλυτα ορθή. Κατά συνέπεια, η αντανάκλαση των ματιών σου στον καθρέφτη, είναι η πιο χειροπιαστή έκφραση της εικόνας που έχεις για εσένα, για την ψυχή σου...

Και πιο είναι ,τελικά, το χειρότερο συναίσθημα που μπορείς να αναγνωρίσεις κοιτώντας βαθιά μέσα στα μάτια σου; Ο χειρότερος αντικατοπτρισμός είναι αυτός της αυτολύπησης... Άσχημη αίσθηση, σε κάνει να μουδιάζεις όταν το συνειδητοποιείς. Και τότε αναρωτιέσαι τι έφταιξε, για ποιο λόγο έφτασες να σκέφτεσαι ότι είσαι ένα πλάσμα βουτηγμένο στη θλίψη, που έχει βιώσει τη ζωή από την άσχημη και σκοτεινή πλευρά της. Αναρωτιέσαι γιατί μετατράπηκες σε σκιά του εαυτού σου και έρμαιο των εξωτερικών παραγόντων που περικλύουν τη ζωή σου. Ξέρεις το λόγο κατά βάθος...

Απαρνήθηκες την ευθύνη, «θυματοποιώντας» τον εαυτό σου  σε κάθε δυσκολία που ερχόταν στο δρόμο σου. Και  έτσι , προσπαθώντας απελπισμένα να αποτινάξεις την ευθύνη από εσένα, τοποθέτησες σταδιακά τον εαυτό σου σε μια μόνιμα αδύναμη θέση.Τώρα που βλέπεις καθαρά την αιτία, μάθε λοιπόν να παίρνεις την ευθύνη. Για όλα. Ήταν επιλογές σου άλλωστε. Άλλες σωστές, άλλες ανούσιες,επιπόλαιες,λανθασμένες. Ό,τι κι αν σου συνέβη , άμεσα ή έμμεσα εσύ το επέλεξες. 

Μη θρηνείς τα λάθη σου-δεν οδηγεί πουθενά , παρά μόνο αναγνώρισέ τα. Μην επιρρίπτεις πουθενά αλλού τις ευθύνες  παρά μόνο σε εσένα, τους άλλους δεν μπορείς να τους ελέγξεις, αυτό δεν είναι το δικό σου το κομμάτι. Μόνο τα δικά σου λάθη να σε αφορούν... Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις που πραγματικά είσαι απόλυτα αναίτιος για κάτι που βιώνεις, στο τέλος η ευθύνη για την μετέπειτα κατάστασή σου είναι μόνο δική σου. Όπως είπε και ο σπουδαίος  διανοητής του 20ου αιώνα Βίκτωρ Φρανκλ  "Η τελευταία από τις ανθρώπινες ελευθερίες είναι να επιλέξεις τη στάση σου στις συνθήκες που παρουσιάζονται κάθε φορά" . Συνεπώς, κάθε στιγμή, σε κάθε σου απόφαση , ήσουν ελεύθερος να διαλέξεις μεταξύ δύναμης και «θυματοποίησης».

Να παίρνεις την ευθύνη της ζωής σου , να μην της δίνεις το χρώμα των εξωτερικών παραγόντων που την περιτριγυρίζουν.  Δεν είσαι το άβουλο θύμα που σε βολεύει να πιστεύεις, αλλά ο θύτης που καταδικάζει την ψυχή του σε δυστυχία. Και είναι ιδιαίτερα ελκυστική η ιδέα του θύματος, το ξέρεις... Έτσι δεν χρειάζεται να αλλάξεις κάτι σε εσένα, πάντα το φταίξιμο για την κατάστασή σου θα βρίσκεται κάπου αλλού. Δελεαστικό σίγουρα, αλλά επιβάλλεται να το αφήσεις στην άκρη και αυτό επιτυγχάνεται μόνο τη στιγμή που αναλαμβάνεις εσύ εξ' ολοκλήρου τα ηνία...

Θυμήσου,λοιπόν, την επόμενη φορά που θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη να ψιθυρίσεις στο είδωλό σου «Παίρνω την ευθύνη για όλα και συνεχίζω». Χρέος σου είναι  θωρακίσεις τον εαυτό σου , καθώς «τα πάντα ρει» -δεν μπορείς να το αποφύγεις, είναι νόμος της φύσης. Τα λάθη έγιναν. Έγιναν-χρόνος παρελθοντικός. Τα γνώρισες, τα βίωσες, συμφιλιώθηκες μαζί τους , έμαθες όσα έπρεπε να σε διδάξουν για να προχωρήσεις στο τώρα. Δεν έχουν πλέον θέση στο παρόν σου, δεν έχουν πλέον θέση στον καθρέφτη σου ,στα μάτια σου , στην ψυχή σου.... 

Μαίρη Κυλάφη

ΠΗΓΗ...http://selidesanamniseon.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Καρναβάλι – του Γιώργου Παπαθανασόπουλου

Κυριακή της αποκριάς εξοδούχος και την επομένη Καθαρή Δευτέρα αδειούχος, μου αρέσουν οι εις -ουχος λέξεις, πλην της ευνούχος. Παλιά ήθελα να γίνω κλειδούχος γιατί μου άρεσαν τα τραίνα, ο παππούς μου ήταν λεμβούχος κι ο προσπάππος μου πιστούχος, χρώσταγε. Έκανα τρία συνεχόμενα γερμανικά νούμερα στη σκοπιά, καλλιόπη και μαγειρεία για να δώσει την άδεια ο λοχίας, ένα αρχίδι από το Βόλο, μεγάλος ρουφιάνος.

Είχαμε πει από τα Χριστούγεννα ότι θα τα πούμε στο καρναβάλι γιατί αυτή ήταν εκεί, φοιτήτρια στο χημικό. Τελευταία στιγμή όμως άλλαξε γνώμη και είπε πως θα πήγαινε στους γονείς της στην Κεφαλλονιά, είχε καιρό να τους δει, λέει και ήταν αδιάθετος ο πατέρας της.

Παρά ταύτα εγώ αποφάσισα να πάω στο καρναβάλι γιατί δεν είχα τι άλλο να κάνω στην Αθήνα. Έλειπαν και οι φίλοι στα χωριά τους, τι μαλακία είναι κι αυτή με τα χωριά. Κατέβηκα στον Κηφισσό πήρα το κτελ, κάποιον θα βρω εκεί πέρα είπα, τι διάολο τόσος κόσμος. Πράγματι πολύς κόσμος στην Πάτρα, κοσμοσυρροή, δεν βρήκα κανέναν, το αληθές είναι ότι δεν το επιδίωξα.

Στάθηκα σ΄ ένα σταυροδρόμι στην πλατεία Γεωργίου και πατώντας στις μύτες των παπουτσιών έβλεπα τ’ άρματα με τα λεγόμενα πληρώματα να χοροπηδούν στους ρυθμούς της μουσικής τύπου λάτιν. Την είδα από μακρυά να χορεύει μαζί με τους άλλους χορευτές, ήταν πλήρωμα σε άρμα ντυμένοι όλοι ομοιόμορφα, ούτε θυμάμαι τι, αυτό που θυμάμαι ήταν τα έντονα χρώματα από τις στολές τους. Μεγάλος ο συνωστισμός, δεν μπορούσα ν’ ακολουθήσω από το πεζοδρόμιο την πορεία τους, ούτε ήξερα πού είναι το τέρμα. Από ένα άρμα πετούσαν σοκολάτες, πήδηξα να πιάσω μία, απέτυχα, με στραβοκύταξαν, μεγάλη κατρακύλα, ένιωσα άθλιος.

Θα τη συναντήσω το βράδυ στο λιμάνι, εκεί που θα τον κάψουν, σκέφτηκα. Κάθισα, τι κάθισα δηλαδή όρθιος ήμουν, είδα όλη την παρέλαση, ώρες ολόκληρες, μέχρι που νύχτωσε, σιχάθηκα, με πονούσαν τα πόδια μου και τ’ αυτιά μου από τις παρλαπίπες, πατρινό καρναβάλι για πάντα και τέτοια εμετικά. Αγόρασα ένα φτηνό μπουκάλι ούζο από ένα μαγαζάκι με ζαχαρώδη. Μ’ έκοβε ο ζαχαρωτός «μην το πιεις όλο παίδαρε, είναι σκέτο οινόπνευμα, θα τυφλωθείς», είπε με τσαχπινιά. Αϊ γαμήσου λούγκρα, δε θυμάμαι αν το είπα.

Κατέβηκα μαζί με τον όχλο στο λιμάνι. Είπε κάτι μαλακίες ο δήμαρχος, πιωμένος ήταν, μπήξανε φωτιά στο βασιλιά και βροχή τα βεγγαλικά. Κάθισα σε μια γωνιά με θέα στη σύρτα που αποχωρούσαν οι πολλοί, περισκόπιο τα μάτια μου. Την είδα να φεύγει περιχαρής αγκαλιά μ’ έναν ψηλό που φορούσε την ίδια στολή μ’ εκείνη, με τα χέρια χιαστί, το χέρι αυτουνού ανεβοκατέβαινε, ηρέσκετο στις εφάψεις, περπατούσαν βιαστικά, πήγαιναν για να κάψουν τον καρνάβαλο, στη γκαρσονιέρα αυτή τη φορά.

Θύμωσα προς στιγμή, μέχρι σημείου να σκέφτομαι κάποιας μορφής εκδίκηση για την κυρία. Δεν έχασα όμως πλήρως την ψυχραιμία μου κι επειδή, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μου, ο ψηλός δεν ήταν του χεριού μου πρυτάνευσε η λογική και απήλθα ησύχως με κατεύθυνση προς το πρακτορείο –είχε περάσει και η ώρα– εξαντλώντας για παρηγοριά το ούζο που είχε απομείνει στο μπουκάλι, χωρίς να με απασχολεί το ενδεχόμενο τύφλωσης.

Στο κτελ υπήρχε εισιτήριο μόνο για ορθίους, γαμώ την τύχη μου εκείνη τη μέρα. Όταν ξεκίνησε το λεωφορείο, έτσι όρθιος που ήμουν, κοίταξα προς το λιμάνι, αλλά δεν είδα φωτιές πλέον, ο καρνάβαλος είχε καεί ολοσχερώς. Και του χρόνου μαλάκα, είπα και μάλλον ακούστηκε γιατί με κοίταξαν περίεργα ορισμένοι συνταξιδιώτες, που ίσως η ευχή δεν τους εξέφραζε στην ολότητά της. Προφανώς αυτοί είχαν γαμήσει.

του Γιώργου Παπαθανασόπουλου

ΠΗΓΗ...http://frear.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΥΠΕΡκαρναβαλική Ομάδα Αλμωπίας: "Αγανάκτηση για την μη διεξαγωγή του Καρατζοβίτικου Καρναβαλιού"

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Η ΥΠΕΡκαρναβαλική Ομάδα Αλμωπίας, μετά από 10 χρόνια συμμετοχής ΚΑΙ στα 10 Καρατζοβίτικα καρναβάλια εκφράζει την λύπη της αλλά και την αγανάκτηση της για την μη διεξαγωγή του φέτος.

Ελπίζουμε πλέον ότι ο Δήμος Αλμωπίας θα υλοποιήσει την υπόσχεση του(η οποία είναι και η Πρόταση του αντιδημάρχου Πολιτισμού στην σχετική συνέλευση) για την κινητοποίησή του από το φθινόπωρο(και όχι 20 μέρες πριν την παρέλαση όπως τα τελευταία έτη)και παράλληλα την εξασφάλιση χρημάτων μέσω των ήδη υπάρχων και προβλεπόμενων κωδικών για ακριβώς τέτοιο σκοπό.

Αλλά ελπίζουμε εκτός τον Δήμο πρέπει να την δουν ως μεγάλη εκδήλωση (και ως πόλο έλξης τουριστών)και οι μεμονωμένοι συμπολίτες μας, αλλά επιτέλους να αναλάβουν πρωταρχικό. και οργανωτικό ρόλο και να συμμετέχουν οι καφετέριες της πόλης μας οι οποίες απέχουν ,ενώ παράλληλα καρπώνονται τα οφέλη της όλης διαδικασίας.

Οπότε, υγεία να έχουμε και όλοι μαζί ,ενωμένοι το φθινόπωρο.....

Για να μην παραμείνουμε θεατές( και ζηλιάρηδες ) άλλων......καρναβαλιών.

Αριδαία 14/02/2017

Διαβάστε Περισσότερα

"Πόνος στο σπίτι" Χριστόφορος Κάσδαγλης

Ανεργία είναι να σε διώξουν απ’ τη δουλειά σου και να μη βρεις σύντομα άλλη.

Ανεργία είναι να μπαινοβγαίνεις ένα και δύο και έξι μήνες στο ταμείο για να πάρεις το ψωροεπίδομα.

Ανεργία είναι να σε προσλαμβάνουν σε εποχιακές εργασίες, να σε απολύουν και να σε επαναπροσλαμβάνουν τον επόμενο χρόνο.

Ανεργία, κατά μείζονα λόγο, είναι να μένεις χωρίς δουλειά για δύο και τρία χρόνια, εκτός από κάτι ψευτομεροκάματα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ανεργία είναι να επιστρέφει το παιδί σου απ’ το σχολείο, να σε βρίσκει στο σπίτι και να σε κοιτάει με μάτια γεμάτα απορία.

 Μήπως είσαι άρρωστος; Όχι δεν είσαι άρρωστος.

Χριστόφορος Κάσδαγλης, «Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι», σελ. 26

(απόσπασμα)

ΠΗΓΗ...http://www.imerologioanergou.gr

Διαβάστε Περισσότερα

"Ο Παχύς και ο Αδύνατος" Ά. Τσέχωφ

Στον σιδηροδρομικό σταθμό του τσάρου Νικολάου συναντήθηκαν δυο φίλοι. Ένας παχύς κι ένας αδύνατος.

O Παχύς μόλις είχε γευματίσει στο σταθμό, και τα χείλια του, γεμάτα λίπος, γυάλιζαν σαν γινωμένα βύσσινα. Μύριζε κρασίλα κι άρωμα. O Αδύνατος μόλις κατέβηκε από το βαγόνι, φορτωμένος με βαλίτσες, μπόγους και κιβώτια. Αναδινόταν από πάνω του μια μυρουδιά από χοιρομέρι και κατακάθια καφέ. Πίσω από τη ράχη του ξεμύτιζαν μια αδύνατη γυναίκα με μακρουλό πιγούνι, η γυναίκα του, κι ένα ψηλό γυμνασιόπαιδο με μισοκλεισμένα τα μάτια, ο γιος του.

«Πορφύρη!», αναφώνησε ο Παχύς βλέποντας τον Αδύνατο. «Εσύ; Αγαπητέ μου, αγαπητέ μου! Χρόνια και ζαμάνια!»

«Έλα Χριστέ και Παναγιά!», είπε έκπληκτος ο Αδύνατος. «Μίσια! Παιδικέ μου φίλε! Από πού έρχεσαι;»

Oι δυο φίλοι αλληλοασπάστηκαν τρεις φορές έχοντας καρφωμένα ο ένας στον άλλον τα δακρυσμένα μάτια τους. Έμειναν κι οι δυο ευχάριστα κατάπληκτοι.

«Καλέ μου φίλε!», άρχισε να λέει ο Αδύνατος μετά τον ασπασμό. «Πού να το περιμένω! Να, αυτή είναι μια έκπληξη! Κοίταξέ με λοιπόν καλά! Τι όμορφος που ήμουνα! Τι γοητευτικός και δανδής! Αχ, κι εσύ, Θεέ μου! Πώς είσαι λοιπόν; πλούσιος; παντρεμένος; Εγώ, όπως βλέπεις, παντρεύτηκα. Να, αυτή εδώ είναι η γυναίκα μου, η Λουίζα, το γένος Βάντσενμπαχ. Λουθηρανή. 

Κι αυτός είναι ο γιος μου, ο Ναθαναήλ, μαθητής στην τρίτη τάξη. Από δώ, Ναθάνια, είναι ο παιδικός μου φίλος. Φοιτούσαμε μαζί στο Γυμνάσιο!»

O Ναθαναήλ σκέφτηκε λιγάκι κι έβγαλε το καπέλο.

«Στο Γυμνάσιο φοιτούσαμε μαζί!», συνέχισε ο Αδύνατος. «Θυμάσαι το παρατσούκλι που μας είχαν βγάλει; Εσένα σε φώναζαν Ηρόστρατο, επειδή έκαψες με το τσιγάρο ένα δημόσιο βιβλίο κι εμένα Εφιάλτη, γιατί μου άρεσε να είμαι μαρτυριάρης. Χο, χο… Τι παιδιά που ήμασταν! Μη φοβάσαι, Ναθάνια! Πήγαινε κοντά του… Κι από δώ η γυναίκα μου, το γένος Βάντσενμπαχ… Λουθηρανή».

O Ναθαναήλ σκέφτηκε λίγο και κρύφτηκε πίσω από τον πατέρα του.

«Λοιπόν, πώς περνάς φίλε;», ρώτησε ο Παχύς κοιτάζοντας με ενθουσιασμό τον φίλο του. «Υπηρετείς ακόμα; Πού;»

«Υπηρετώ, αγαπητέ μου! Έχω τον όγδοο βαθμό, κοντεύει δυο χρόνια τώρα. Πήρα και το παράσημο Στανισλάβα*. O μισθός είναι μικρός… Ε, δόξα να 'χει ο Θεός! Η γυναίκα μου παραδίνει μαθήματα μουσικής, κι εγώ, συμπληρωματικά, φτιάχνω ξύλινες ταμπακιέρες. Πολύ καλές ταμπακιέρες! Τις πουλάω ένα ρούβλι τη μία. Αν κάποιος πάρει πάνω από δέκα, τότε, καταλαβαίνεις, του κάνω και σκόντο*. Κάπως τα καταφέρνουμε. Υπηρετούσα, ξέρεις, σ' ένα τμήμα, αλλά τώρα πήρα μετάθεση για εδώ, ως τμηματάρχης, στον ίδιο Oργανισμό… Λοιπόν, εσύ πώς τα πας; Σίγουρα θα είσαι πια σύμβουλος; Ε;»

«Όχι, αγαπητέ μου, ανέβα πιο ψηλά», είπε ο Παχύς. «Έχω ήδη φτάσει μυστικός σύμβουλος… Έχω δυο παράσημα».

O Αδύνατος ξαφνικά χλώμιασε, έμεινε σύξυλος κι αμέσως ύστερα το πρόσωπό του παραμορφώθηκε σ' ένα πλατύ χαμόγελο. Έδειχνε σαν να έβγαζε σπίθες από τα μάτια και το πρόσωπό του. Το σώμα του μαζεύτηκε, καμπούριασε, στένεψε… Oι βαλίτσες του, οι μπόγοι και τα κιβώτια κουβαριάστηκαν, ζάρωσαν… Το μακρύ πιγούνι της γυναίκας του έγινε ακόμα πιο μακρουλό. O Ναθαναήλ στάθηκε τεντωμένος σε στάση προσοχής και κούμπωσε όλα τα κουμπιά της στολής του…

«Εγώ, εξοχότατε… Χαίρω πολύ! Φίλος, ας πούμε, παιδικός και να που, ξαφνικά, μεταμορφώνεστε σ' έναν τέτοιον άρχοντα! Χι, χι».

«Φτάνει λοιπόν, πάψε!», είπε μορφάζοντας ο Παχύς. «Γιατί αυτό το ύφος; Εγώ κι εσύ είμαστε φίλοι από παιδιά κι αυτή εδώ η δουλοπρέπεια δεν έχει κανένα νόημα!».

«Προς Θεού… Τι, εσείς…», κρυφογέλασε ο Αδύνατος, ζαρώνοντας πιο πολύ ακόμα. «Η ευμένεια της εξοχότητάς σας… είναι σαν ζωογόνα δροσιά… Να, εξοχότατε, αποδώ ο γιος μου ο Ναθαναήλ… η γυναίκα μου η Λουίζα, Λουθηρανή, ας πούμε…»

O Παχύς ήθελε να αντιδράσει κάπως, αλλά στο πρόσωπο του Αδύνατου ήταν ζωγραφισμένος τόσος σεβασμός, τόση γλυκάδα και τόση ευλαβική ξινάδα, που στον Μυστικό Σύμβουλο έφερναν αναγούλα. Έδωσε το χέρι του στον Αδύνατο να τον αποχαιρετήσει κι έστρεψε τα νώτα του.

O Αδύνατος, πιάνοντας το χέρι, έσφιξε τα τρία δάχτυλα, υποκλίθηκε από το κεφάλι ως τα πόδια και γέλασε χαιρέκακα, σαν Κινέζος: «Χι, χι, χι». Η γυναίκα του χαμογέλασε. O Ναθαναήλ έσυρε το πόδι του σε στάση προσοχής και το πηλίκιο από το κεφάλι του έπεσε κάτω. Όταν και οι τρεις ευχάριστα κατάπληκτοι.

Ά. Τσέχωφ, "Η αγάπη και 32 άλλα διηγήματα", Μετάφραση: Β. Ντινόπουλος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Διαβάστε Περισσότερα

Τίποτα περισσότερο από ένα «πάντα»

Τα  π ά ν τ α. Τα πάντα ήθελε να ζήσει μαζί του.

Από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε. Πάθος, έρωτα, τρέλα... Και ύστερα, αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια πάνω από ένα κινητό να περιμένει τηλεφώνημα του, ακόμα και όταν τους χώριζαν περισσότερο από 4.000 χλμ απόσταση.

Τα πάντα... Αλλά ποιο είναι αυτό το πάντα για να μπορεί να το ορίσει κάποιος; Πόσο είναι το πάντα για να το μετρήσει κανείς; Για να το κυνηγήσει; Για να το διεκδικήσει; Για να το απαιτήσει;

Της αρκούσε να είναι απλά δίπλα του. Να τον κοιτάει. Να τον αγγίζει. Να νιώθει την ανάσα του στο πρόσωπο της. Να αισθάνεται τα χέρια του να τυλίγονται γύρω της, μέσα στον ύπνο τους…

Να ξυπνάει πλάι του, να μαγειρεύουν αγκαλιασμένοι μπροστά από την κουζίνα, να αποκοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο, στον καναπέ, τα Σαββατόβραδα, βλέποντας ταινίες…

Αυτά και άλλα πολλά. Μα είναι αυτά πολλά ή μήπως του ήταν λίγα;

Και όταν αυτή του έλεγε τα όνειρα της, αυτός την κοιτούσε μέσα στα μάτια σωπαίνοντας. Της έλεγε πως την αγαπάει, χωρίς να μιλάει, της έδειχνε πόσο τη χρειαζόταν, χωρίς να της το ζητάει. Έλεγε πως ονειρευόταν και αυτός, αλλά δεν ήθελε να ακούσει κανείς τα όνειρα του. Από φόβο ίσως, μην πάει κάτι στραβά. Ίσως …τελικά ποτέ να μην άκουσε και ο ίδιος τη φωνή του.

Και ξαφνικά, μέσα σε λίγα λεπτά, με ένα μόνο τηλεφώνημα του, το δικό τους «πάντα» έγινε ένα «τίποτα». Το κάστρο τους έγινε σκόνη, τα όνειρα, παγίδες.. Οι αγκαλιές, φυλακές, τα φιλιά, δαγκωματιές, τα λόγια, σφαίρες, που διαπερνούσαν όλο της το σώμα, σηκώνοντας το στον αέρα, αργά, και πετώντας το στο έδαφος με δύναμη.

Ήταν η δύναμη του. Αυτή που έκρυβε καλά μέσα του, μαζί με τα όνειρα του, ικανή να τα διαλύσει όλα, μέσα σε μια στιγμή.

Λένε πως δεν υπάρχει το «πάντα». Και αν όντως δεν υπάρχει, εμείς γιατί το πιστεύουμε; Γιατί το λέμε; Γιατί;

Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε μια αγάπη που θα κρατήσει για «πάντα». Για να την κάνει ιδανική, να την μετατρέψει σε Θεά και να την «προσκυνήσει». Να δώσει όλο του το «είναι» σε αυτή, να της χαρίσει την καρδιά και το μυαλό του και να παραδοθεί.

Και όταν αυτό το «πάντα» τελειώσει, μας είναι οδυνηρό να καταρρίψουμε τον κόσμο μας, να αφήσουμε τις συνήθειες μας, να παραδεχτούμε πως τελείωσαν τα όνειρα μας.

Όπως τελειώνει ο καφές σου, με άρωμα καραμέλας… Όπως τελειώνει το τσιγάρο που καπνίζεις, όταν τον σκέφτεσαι... Όπως τελειώνει το βιβλίο που διαβάζεις, όπως τελειώνει  η αγαπημένη σου ταινία…

Έτσι, τελειώνει και αυτό το «πάντα» μιας σχέσης.

Και όπως μπορείς να γεμίσεις ξανά μια κούπα με καφέ, να ανάψεις ένα ακόμα τσιγάρο, να ξεκινήσεις ένα νέο βιβλίο, να δεις άλλη μια ταινία από την αρχή…

Έτσι, αρχίζει ένα καινούργιο απροσδιόριστο «πάντα», πάντοτε με αρχή, μέση και τέλος.

Ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε λοιπόν τα «αρώματα», τις «αισθήσεις» και τις γλυκόπικρες «γεύσεις» που μας αφήνει στο πέρασμα του όλο αυτό, και ας ρισκάρουμε τα ζήσουμε «τα πάντα» για ένα «τίποτα»…

Γράφει η Niovi G

ΠΗΓΗ...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ξεβολέψου από τα «θα» σου όσο προλαβαίνεις…

Θα, λες…

Θα κάνω αυτό, θα κάνω εκείνο, θα παλέψω για το άλλο.

Γράφεις όλα σου τα όνειρα, τα κάνεις κουκίδες πάνω σε χάρτες, τα κάνεις εικόνα σε οθόνες.

Θα, λες…

Αλλά ως εκεί. Τίποτα άλλο…

Μόνο λόγια είσαι φίλε μου κι από ουσία τίποτα.

Λίγο από αναβλητικότητα, λίγο από τις συνθήκες. Πολλές οι αφορμές.

Κάθε μια σε πάει κι ένα βήμα πιο μακριά από τους στόχους σου.

Κάθε μια σε κάνει να φεύγεις πιο μακριά από όσα τόλμησες ποτέ σου να ονειρευτείς…

Ζωή το λες. Μα ζωή δεν είναι…

Κι ούτε πρόκειται να γίνει αν δεν αποφασίσεις να ξεβολευτείς από το ρημαδιασμένο τον καναπέ και να κάνεις κάτι.

Κάνε κάτι που να πάρει και να σηκώσει!

Κάνε ένα από αυτά τα άπειρα “θα” σου πράξη. Μην το πετύχεις, δεν πειράζει.

Αλλά πάλεψέ το. Πάλεψε για όσα θες, για όσα οραματίζεσαι. Πάλεψε για μια ζωή που θα έχει λίγο αλατοπίπερο… θάχει γεύση ονείρων…

Μη βαλτώνεις. Άσε εκείνο το από αύριο και κάνε το τώρα!

Κάνε το χθες, όχι αύριο!

Βάλε πρόγραμμα επιτέλους στη ζωή σου και μην ψάχνεις ολοένα δικαιολογίες.

Μην αναβάλλεις, μην αφήνεσαι.

Τώρα είναι η ζωή.

Αύριο κανείς δεν ξέρει, από τη μια στιγμή στην άλλη όσα ήξερες για δεδομένα μπορούν να αλλάξουν.

Τόλμα. Δούλεψε. Οραματίσου και κάνε πράξη. Στο ξανάπα, ας μην τα καταφέρεις. Κανείς άλλωστε δεν υπόγραψε ποτέ συμβόλαιο με την επιτυχία.

Τουλάχιστον θα έχεις παλέψει. Θα έχεις νικήσει εκείνα τα αναβλητικά “θα” που είναι όμοια με βαρίδια δεμένα στα πόδια σου.

Μπορεί να είναι δύσκολο. Κάθε αγώνας είναι δύσκολος, δεν το αρνείται κανείς.

Αλλά παλεύεις για σένα. Παλεύεις για μια όμορφη ζωή που θέλεις να είναι η δική σου.

Παλεύεις για όσα αγαπάς κι όσα θέλεις να αγαπήσεις.

Κατάλαβέ το όσο είναι νωρίς και μην αφήνεις το χρόνο να περνά ανεκμετάλλευτος. Γιατί θα ξημερώσει μέρα  που θα θέλεις, που θα σηκωθείς από την ανόητη βολή σου κι όμως δε θα μπορείς να κάνει τίποτα για να αλλάξεις τη ζωή σου. Δε θα μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις.

Αυτό το πλάνο σ’αρέσει; Μάλλον όχι. Μη φλερτάρεις λοιπόν με κάτι τέτοιο και ζορίσου τώρα. Δώσε πόνο λέμε!

Για σένα, για εκείνα που αγαπάς.

Μα κυρίως για μια ζωή που θα έχει ετικέτα το όνομά σου και θα την έχεις παλέψει και με την τελευταία ικμάδα της δύναμής σου.

Ξεβολέψου λέμε, όσο προλαβαίνεις!

Της Στεύης Τσούτση

ΠΗΓΗ...http://www.diaforetiko.gr

Διαβάστε Περισσότερα

"Για να ζήσεις χρειάζεται…θάρρος" Kahlil Gibran

Για να ζήσεις χρειάζεται θάρρος.

Τόσο ο ανέπαφος σπόρος, όσο κι εκείνος που σπάει το περίβλημα του έχουν τις ίδιες ιδιότητες.

Όμως, μόνο εκείνος που θα σπάσει το περίβλημα θα είναι ικανός να μπει στην περιπέτεια της ζωής.

Τούτη η περιπέτεια περικλείει μια και μοναδική αξία:

να ανακαλύψουμε ότι δεν μπορούμε να ζούμε μόνο από τις εμπειρίες των άλλων και γι’ αυτό να είμαστε πάντα διατεθειμένοι να της παραδοθούμε.

Είναι αδύνατο να δανειστείς τα μάτια του ενός, τ’ αυτιά του άλλου, ώστε να ξέρεις το τι θα συμβεί.

Κάθε ύπαρξη είναι διαφορετική, έχει και τη δική της ξεχωριστή ιδιαιτερότητα. 
Ό,τι και να με περιμένει, επιθυμώ να έχω την καρδιά ανοιχτή,
έτοιμη να δεχτεί το οτιδήποτε.

Να μη φοβάμαι ν’ ακουμπήσω το χέρι μου στον ώμο κάποιου,
μέχρι να κοπεί.

Να μη φοβάμαι να κάνω κάτι που έκανε κάποιος πριν από μένα, 
μέχρι να πληγωθώ.

Άσε να είμαι ανόητος σήμερα, αφού τούτο το πρωί μόνο ανοησίες μπορώ να δώσω.

Πιθανόν να το μετανιώσω, αλλά δεν έχει σημασία.

Αύριο ποιος ξέρει, μπορεί να είμαι λιγότερο ανόητος…

Kahlil Gibran

ΠΗΓΗ...https://fairytalesdreams.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

"Παιχνίδι" της Δήμητρας Σταύρου

Παιχνίδι

Ένας έρωτας χωρίς όνομα
Ακόμα
Αυτός θα ΄ρθει
Θα σου κλείσει τα μάτια
Με τα δυο του τα χέρια
Μάντεψε, μάντεψε
Θα πει
Για να δούμε, ποιος είσαι;
Μήπως το σχεδόν σ΄αγαπώ;
Όχι, όχι
Σχεδόν
Μήπως τα ανοιγμένα βιβλία στο γράμμα μ;
Όχι, έχασες πάλι
Θες μια ακόμη ευκαιρία;
Όχι, ευκαιρίες δεν θέλω
Πια
Θέλω εσένα,
Θέλω
Να το πάρει το ποτάμι
Που κελαρύζει
Μυστικά
Πάνω στα γυμνωμένα
Κόκκαλά μου.





ΠΗΓΗ...http://frear.gr

Διαβάστε Περισσότερα

«Από πρίγκιπας..βάτραχος και τούμπαλιν» του Άγγελου Ροδαφηνού

Αξίζει να το κολλήσουμε στον καθρέφτη της τουαλέτας και να διαβάζουμε αυτές τις φράσεις κάθε πρωί..

Η δουλειά μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα

Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί, ενθουσιασμένος από όλα αυτά που μπορώ να κάνω προτού το

ρολόι χτυπήσει μεσάνυκτα.

Σήμερα έχω υπευθυνότητες και καθήκοντα να εκπληρώσω. Είμαι σημαντικό άτομο. Η δουλειά

μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα.

Σήμερα μπορώ να αισθανθώ θλίψη επειδή δεν έχω περισσότερα χρήματα ή να χαρώ γιατί τα

οικονομικά μου με ενθαρρύνουν να σχεδιάσω τις αγορές μου προσεκτικά και να αποφύγω τις

σπατάλες.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω για την κατάσταση της υγείας μου ή να χαρώ επειδή είμαι ζωντανός.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ σχετικά με αυτά που δεν μου παρείχαν οι γονείς μου καθώς

μεγάλωνα ή να αισθανθώ ευγνώμων που μου επέτρεψαν να γεννηθώ.

Σήμερα μπορώ να κλάψω επειδή τα ρόδα έχουν αγκάθια ή να γιορτάσω το γεγονός ότι τα αγκάθια

έχουν ρόδα.

Σήμερα μπορώ να θρηνήσω την έλλειψη φίλων ή να ξεκινήσω με λαχτάρα την αναζήτηση νέων

σχέσεων.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω επειδή πρέπει να πάω στη δουλειά ή να ξεφωνήσω με χαρά επειδή

έχω δουλειά να κάνω.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ επειδή έχω να πάω στο σχολείο ή να ανοίξω το μυαλό μου και να

το γεμίσω με καινούρια κομματάκια γνώσεων.

Σήμερα μπορώ να μουρμουρίσω επειδή έχω να κάνω δουλειές στο σπίτι ή να αισθανθώ τιμή

επειδή ο Θεός μου έδωσε ένα καταφύγιο για το νου, το σώμα και την ψυχή μου.

Το σήμερα ξεδιπλώνεται μπροστά μου, περιμένοντας να του δώσω σχήμα και μορφή. Και να ’μαι

εδώ να στέκομαι, ο γλύπτης που θα αναλάβει το γλυπτό.Η δουλειά μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα

«Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί, ενθουσιασμένος από όλα αυτά που μπορώ να κάνω προτού το ρολόι χτυπήσει μεσάνυκτα.

Σήμερα έχω υπευθυνότητες και καθήκοντα να εκπληρώσω. Είμαι σημαντικό άτομο. Η δουλειά μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα.

Σήμερα μπορώ να αισθανθώ θλίψη επειδή δεν έχω περισσότερα χρήματα ή να χαρώ γιατί τα οικονομικά μου με ενθαρρύνουν να σχεδιάσω τις αγορές μου προσεκτικά και να αποφύγω τις σπατάλες.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω για την κατάσταση της υγείας μου ή να χαρώ επειδή είμαι ζωντανός.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ σχετικά με αυτά που δεν μου παρείχαν οι γονείς μου καθώς μεγάλωνα ή να αισθανθώ ευγνώμων που μου επέτρεψαν να γεννηθώ.

Σήμερα μπορώ να κλάψω επειδή τα ρόδα έχουν αγκάθια ή να γιορτάσω το γεγονός ότι τα αγκάθια έχουν ρόδα.

Σήμερα μπορώ να θρηνήσω την έλλειψη φίλων ή να ξεκινήσω με λαχτάρα την αναζήτηση νέων σχέσεων.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω επειδή πρέπει να πάω στη δουλειά ή να ξεφωνήσω με χαρά επειδή έχω δουλειά να κάνω.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ επειδή έχω να πάω στο σχολείο ή να ανοίξω το μυαλό μου και να το γεμίσω με καινούρια κομματάκια γνώσεων.

Σήμερα μπορώ να μουρμουρίσω επειδή έχω να κάνω δουλειές στο σπίτι ή να αισθανθώ τιμή επειδή ο Θεός μου έδωσε ένα καταφύγιο για το νου, το σώμα και την ψυχή μου.

Το σήμερα ξεδιπλώνεται μπροστά μου, περιμένοντας να του δώσω σχήμα και μορφή. Και να ’μαι εδώ να στέκομαι, ο γλύπτης που θα αναλάβει το γλυπτό.

Το πώς θα μοιάζει το σήμερα είναι δικό μου θέμα. Έχω την ευκαιρία να διαλέγω τι είδους ημέρα θα έχω!

Να έχετε μια σπουδαία μέρα…εκτός αν έχετε άλλα σχέδια!»

Ήταν ένα τόσο δα μικρό απόσπασμα..από το βιβλίο «Από πρίγκιπας..βάτραχος και τούμπαλιν» του Άγγελου Ροδαφηνού

https://www.ianos.gr

Διαβάστε Περισσότερα